میں اُسانہہ ہن کیہہ کجھ دساں میں اُسانہہ کیہ کجھ سمجھائیں

جیہڑیاں گلاں توں آہدا ایں اوہ نئیں سوکھاں مینڈھے تائیں

چکی بی اوہ پیہہ گھِندی اے چرکھابی اوہ کت گھِندی اے

ڈنگیاں سِدھیاں گوگیاں بی اوہ توسے تندورے گھت گھِندی اے

ویہرے وچ بہاری اُس دی جیئوں زمیں مج پھریا ہووے

وال اُس دے اِنج کُھل کُھل پوندے جیویں کوئیخ بدل ڈریا ہووے

ونج ونج کے اُس گھار میانے ختم قرآن بی کر گھدا اے

دِین دُنی دے تپنوں بی اس گھڑا دلوگھڑ بھر گھدا اے

اُس بلائی دے منہ متھے وی ہن جھال نہ جھلی ویندی

اِنج سمجھو جوں شوہ دریاں دی اٹھدی چھل نئیں ٹھلی ویندی

گھر رکھن جوگی بی نئیں اوہ باہر بی کوئی نہ بوہا جھلے

جیہی کجیہی جے ہو ونجے تے کیہہ رہ ونجسی ساڈے پلے

پھُپھی آلی ٹیک بی اس دی مانہہ تے ہن پئی بھجدی دّسے

جے میں کوئی بی گل چا پھیڑاں اوہ چھوہ باہندی لمے قصّے

پڑھیا لکھیا پتر اُس دا دھی ساڈی کوری دی کوری

نہ اوہ تنگ پجامے پیندی نہ گلمے تے لیندی ڈوری

نہ اس فلماں داناں سنیا نہ اُس علم کتابی سکھیا

نہ اُس شرم دی لوئی لاہی نہ اُس ٹرن شتابی سکھیا

اُس مرنے جوگی دا پڑھنا مڈھوں ائی سانوں پُجیا نہیا

اُس دے لیکھ نصیبے آلا قصّہ رب تے گھتیا اَہیا

دس براوا میں اُسانہہ ہن کیہڑا کیہڑا چج سکھائیں

شرم حیا ونجو ائیں س دا اِس نالوں تے مر نہ جائیں

توں آہدا ایں نواں زمانہ ساڈیاں ویلیاں کولوں وکھ اے

ایہہ ائی نواں زماہ ایں تے وَت اِس اُتے لعنت لکھ اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)