اج بیٹھی کلھّی میں

وَیہنے وَیہہ چلی میں

دُکھ یاداں گئیاں دے

شکلاں بھُل پیّاں دے

کیہے درد سوائے نیں

اج بیٹھی کلّھی دے

کیوں ساہمنے آئے نیں

ایہہ موسم پیاراں دا

سدھراں شنگھاراں دا

ونگاں چھنکاراں دا

تے سانجھ بہاراں دا

کی موج بناندا ایں

ایس جیئو دے پنچھی نوں

کی بول سِکھاندا اے

ایہہ بول جوانی دے

اُس پیار کہانی دے

جس کارن اکھیاں نے

ایہہ تکنا سِکھیا سی

جس کارن گلھاں نے

اِنج بھخنا سکھیا سی

جیئوں سونا بھٹھی چوں

تپ گہنا ہوندا اے

یا اتھرو اکھیاں وچ

لِشکاراں پاؤندا اے

ایہہ بول جوانی دے

اُس پیار کہانی دے

جس کارن نظراں نے

بھُنجے وِچھ جانا سی

تے بھُنجے وِچھ وِچھ کے

ماہی نوں بُلانا سی

ماپیاں دی راہیں فر

اک نویں حیاتی دا

مُڈھ بجھن لگنا سی

تے کلّھی بیٹھی دی

اکھیاں نے جگنا سی

فر جھنجھٹ پُچّھاں دے

پر بندھ منگیوے دا

فر ویلا آؤنا سی

چھاپاں وچ تھیوے دا

فراک مِک ہونا سی

فر گیت محبتاں دا

کٹھیاں بہہ چھونا سی

تے نویں حیاتی نوں

چارا ہے پاؤناسی

ویلے دے گزرن تے

اِنج گُھل مِل جانا سی

اِک دوجیوں نکھڑن تے

دل منہ وَل آنا سی

فر سوہنے ماہی نے

کُنڈی کھڑکانی سی

تے آندیاں

ویہڑے چوں

اِک جھاتی پانی سی

اُس جھاتی پیاری توں

دل باگیں کھڑنا سی

تے قصّہ پیاراں دا

فرمڈھوں چھڑنا سی

ہتھاں وچ ہتھاں دا

تانا جیہا تننا سی

اُس اکھ ملانی سی

میں مول نہ مننا سی

تے چانن نظراں دا

اَکھیاں چوں چھننا سی

فر کلھیاں بہہ کے تے

کجھ کجھیاں کہہ کے تے

سوچاں وچ پے کے تے

ترسے ہوئے رہ کے تے

جیون دیاں پندھاں نوں

گلاں وچ لیاؤناسی

گل کہندیاں جھکنا سی

کہہ کے شرماؤنا سی

زِوّیں نوں کھوتر دیاں

اُس اکھ نئیں پُٹنی سی

تے سانجھیاں سوچاں دی

میں گِیٹی سُٹنی سی

کجھُ من دیاں لوڑاں نیں

کجھُ تن دیاں لوڑاں نیں

ہر لوڑ پُجاون نوں

خورے کی تھوڑاں نیں

گلاں چوں نکلی گل

جا کتھے مکنی سی

تے زہر حیاتی دی

اِنج مونہوں تھکنی سی

سو اوہدا رہندا اے

چاہلی نیں بھُٹے دے

وِیہہ کرمو درزی دے

دَاہ نُور نکھٹے دے

ہاں دو سو گامے دا

بِل شرٹ پجامے دا

اخبار وی آوندی اے

پیا مُکے مہینہ وی

سڑ جانا موسم ایں

پیاوَ گے پسینہ وی

پکھا وی لینا ایں

سائیکل وی لینی ایں

تے کُولر پانی نوں

ایہہ سٹ وی سہنی ایں

تنخوہ اُنج رک گئی اے

تے رت کلیجے تائیں

سُندیاں ای سُک گئی اے

کی نوکر ہوئے او؟

جیئوں رزق کرائے دا

لوکی سچ کہندے نیں

کی مان پرائے دا

ایہہ چھئیاں مہینیاں دا

کی چکر چلدا اے

ایہہ درد کلیجے دا

کچرک جا کھلدا اے

کالج دے افسراو

کوئی گل چلا لیندے

رُکیاں تنخواہواں نوں

چھیتی کڈھوا لیندے

کیہے کرماں والے او

کوئی گل وی سُندے نئیں

اصلوں ائی ہارے او

ایہہ چالے ہُن دے نئیں

پرنئیں میں جھلّی آں

وَیہنے وِیہہ چلّی آں

تُسی وی بھولے او

میں وی اَن جانی آں

اِک دوجیوں وکھرے نئیں

پردُکھاں تانی آں

میں مورکھ کی جاناں

کی ٹوہر اساڈا اے

کی شان اے میری وی

کی ٹھاٹھ تہاڈا اے

افسر اکھواندے آں

جتھے وی جاندے آں

لوکاں دیاں مُکھاں تے

سدھراں دیاں رُکھاں تے

اک بُورا پیندا اے

تے میرا سوہنا اِنج

اُچا ہو بہندا اے

جیئوں چن اسمانی دی

تاریاں نوں شہ ہووے

یا ساویاں پَیلیاں وچ

جیئوں کھڑی کپاہ ہووے

پرگھرچ بیٹھے نوں

جد کلھیاں ویہنی آں

تے گُجھیاں گلاں دی

جد سوچاں پینی آں

سُکھاں دے پّلے وی

جیوڑا گھُٹ رہندا اے

رُکھاں دے تھلے وی

پرسیوں چُھٹ پیندا اے

ایس پیار کہانی دا

اوڑک وی نیڑے وے

قدرت نے ساڈی وی

جِند گھتی بکھیڑے وے

آؤنا ایں چھیتی آئی

اِک چھنکنیاں والا وی

گل تہاڈے پینی ایں

پھُلاں دی مالا وی

خوشیاں دا ہاسا وی

دل وانگ پتا سا وی

جس کھرُ کھُر جانا ایں

جس بھُر بھُر جانا ایں

بَھیناں دی وِت وی اے

جوڑے بَھترِیّاں دے

کجھ لاگ نیں کمیاّں دے

بَھیناں دیاں دِھیّاں دے

کجھ آہنڈ گواہندھی نیں

کجھ لگدے لِیندے نیں

کجھ ورقے سانجھاں دے

اوہ وی پر تِیندے نیں

تے خورے کی کی اے

کی رام کہانی ایں

ایہہ جند نمانی وی

کتھے کجھ ڈاہنی ایں

ایہہ ہسدیاں اکھیاں وی

ایہہ بھخدیاں گلھاں وی

کس کارن ہسیاں سن

کس کارن بھخیاں سن

اوہ کیہا زمانہ سی

جس مُڑ نئیں آنا سی

جد سُتی ہوئی نُوں

سی کسے جگایا نہ

تے جاگدی ہوئی نوں

سی جھولیوں لاہیا نہ

سی منہ دیا بولاں نُوں

کسے پرتایا نہ

سَکھیاں دے ہاسے سن

ہتھاں وچ گڈیاں سن

کہیے پیار دلاسے سن

گل منکے سدھراں دے

پئے سوہجھ وَدھاندے سن

سُکھ سُتّی ہوئی نوں

کیہے سفنے آندے سن

چاچے دی چِیجی وی

پُھپھی دے ستو وی

تے کپڑے لیاون نُوں

اوہ ماماں پھتّو وی

اوہ کلھیاں بہہ کے تے

کُلفاں دا پھولن وی

شادو رڑھ جانی دا

اوہ پیارا بولن دی

رکھو دا ہاسا وی

تے چھیڑ نگینو دی

منہ کھوہنا بھاگو دا

گُت پھڑنی چِینو دی

کی لاڈ سی بھائیاں دا

بَھیناں بھر جائیاں دا

تے وَڈیاں مائیاں دا

کی سماں سُہانا سی

ایس اکھ مستانی دا

کی رنگ بہاری سی

ایس اُڈ پُڈ جانی دا

پھُلاں دیاں مہکاں سن

زلفاں دیاں لہراں وچ

کی ہان وِکھیندا سی

اوہ سخر دوپہراں وچ

قدوَل اسماناں دے

جیئوں نکلی ڈالی سی

اکھیاں وچ ہاسے سن

بلُھیاں تے لالی سی

مکھڑا جیوں چن ہووے

چانن ورتاندا سی

جو ساہ وی آندا سی

مہکاں دے جاندا اسی

اکھ جاگدی ہوئی وچ

اِک سُکھدا لہراندا سی

تے زور جوانی دا

ورقے پرتاندا سی

ورقے ڈُلھ جاون دے

ورقے بھُل جاون دے

تے بھیت جوانی دے

سارے کھُل جاون دے

کیہے سجرے ویلے سن

اوہ بے پرواہی دے

کیہے خواب سہانے سن

اِک سوہنے ماہی دے

دُھر سوچ نکمی نُوں

کس وَیہنے ویہہ گئی اے

میں کُڑی ندانی نوں

ایہہ کی کجھ کہہ گئی اے

بِیتیاں ہوئیاں رُتاں دا

رونا وی کی رونا

پِیٹھی ہوئی چکی دا

جھونا وی کی جھونا

پانی وچ رِڑکے دا

چھونا وی کی چھونا

میں رُڑھ پُڑھ جانی نوں

خورے کی ہویا اے

تک مُڑھکا متھے توں

کھاڈی تک چویا اے

جُگ جیوے سوہنا اوہ

جس ٹور لیاندا اے

اگ لگے جیوڑے نوں

کی اَونسیاں پاندا اے

دُھر سوچ نکمی نوں

کس وَیہنے ویہہ گئی اے

میں کُڑی ندانی نوں

ایہہ کی کجھ کہہ گئی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements