ہو بھُلیں نئیں ہانیاں

وے باتاں پرانیاں

جیون دا بوٹا اَج

نویں سِروں پھُٹیا

موسماں نے دُھوڑاں والا

چولا لاہ سُٹیا

اکھاں پیاں مارویاں

رُتاں سہانیاں

… ہو بھلیں نئیں ہانیاں

اَتے اَتے پتر تے

پھُٹدیاں ٹاہنیاں

جُھل جُھل کہن تینوں

میریاں کہانیاں

بُوریاں نی دا کھاں وانگوں

حُسن جوانیاں

ہو بھُلیں نئیں ہانیاں

سمیاں نوں رنگ نویں

تتلیاں دِتے اَج

واواں دے بُلورے گئے

فصلاں تے سَج سَج

رُت پئی پکار دی اے

وساطہ میں پانی آں

ہو بُھلیں نئیں ہانیاں

کلیاں دے کھِڑنے توں لکھ مُنہ جوڑ دیاں

چاہواں البیلیاں دے

تینوں نت لوڑ دیاں

؁تک! کویں رُتاں دے میں

پھیر نوں بھلانی آں

ہو بھُلیں نئیں ہانیاں

ایہو رُتاں ایہو سمے

ایہو سی بہاروے

جدوں ساہ دی ڈوری لیکے

گنڈھیا سیپیار وے

یاد رکھیں پیار دیاں

رُتاں سہُارنیاں

ہوبُھلیں نئیں ہانڑیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements