ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 45
دکُھ وی میرے سُکھ وی میرے، روواں بھانویں ہسّاں
لکھ سَیئاں دی اِکو گل اے، دل دا بھیت نہ دساں
کدے تے شاید سوچاں دی ایہہ وڈکی، پِچھا چھڈے
الہڑ کڑیاں وانگر شاید، کدے تے کُھل کے ہساں
کیہ دسئیے ہوٹھاں توں کِیکن، چپ دی سِلھ ہٹائی
دل دا حال لباں تے لیاندا اے، پر مسّاں مسّاں
ادوں تے فر دُکھ دا دارو، بِن چیرے نئیں ہونا
تن تے اُٹھے ایس اُٹھا تے، پَین گیاں جد لسّاں
چن ماری دی ڈھیری وانگوں، جِند پُرتی سُولاں
کیہ من بھوگی دسّاں ماجدُ، کیہ تن ورتی دسّاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements