ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 70
فصلاں ویلے مکڑی چٹیاں، راہواں تک تک تھکّی
سکھنیاں میریاں تاؤن پراتاں، سُنجی میری چکّی
امبراں نے مینہہ لارے پاروں، مینوں سولی ٹنگیا
میں بدلاں ول تکدی تکدی، تکنوں وی ہن اَکّی
جیئون دیاں سَیتاں چوں، کسے نہ پیار دی چوگ چگائی
سب مترئیاں دِسن مینوں، کوئی نہ دِسے سکیّ
آس نراس چ اپنیاں سُتیاں، نین پراناں پاروں
یار دی خاطر کھیر پکائی، اوڑک کُتیاں لکّی
تکڑے لوک ودھا کے بانہواں، دُدھوں لاہن ملائیاں
سہکدیاں دے کارن ایتھے، نہ دارو نہ پھکّی
جَنڈ دے ہیٹھاں لہو دیاں چِھٹّاں، تَرُٹّے تیر کمانوں
دور کھلوتی بِٹ بِٹ ویکھے، مرزے جٹ دی بکّی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)