ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 116
ہور تے ایناں فرق نہ کوئی پاندا اے
سُورج لتھ کے کالک جیہی چھڈ جاندا اے
خورے کاہنوں اِک نہ اوس دے ہوون تے
سارے گھر دا اندر کھان نوں آندا اے
نویں سونی اِل دی خاطر داری نُوں
چِڑیاں تِیلا تِیلا جوڑ لیاندا اے
مگرے لگا جھولا وہم ہواواں دا
خورے کیہڑی کھائی تیک پجاندا اے
ویلا کھِنڈیاں بدلاں نوں شرماون لئی
خورے کچراں تیکر دیپک گاندا اے
ایہہ کی وِتّھاں اُچیاناں آ پائیاں نیں
پُتّر پیو دا ناں لیندا شرماندا اے
سَن وی نال ائی ہونجھ کے لے جاندا جاپے
ماجدُ جو پَتّر وی ٹہنیوں ڈھاندا اے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)