ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 84
کِھلر گئی اے دل دے ویہڑے، کیہڑے مکھ دی لو
سانہواں دے وچ گُجھدی دِسّے، یاداں دی خوشبو
پھِرے بہار تے کمرے دے وچ، چڑیاں چہکن آ
رُت بدلن دی آپوں ائی، آ جاندی ائے کنسو
ہن خورے کتھے جا دسنی، اساں اپنی دھاک
چن تیکر تے پُجی، ساڈے سڑدے لہو دی بو
ورہیاں دے نیلے امبراں تے، چانن تَیں ائی سنگ
خوشیاں دیا انملیا سمیاں، پل تے کول کھلو
جُھکے ہوئے نیں ماجدُ، تیریاں اکھیاں دے وچ جھڑ
اسیں تینوں جاندے آں، توں بھانویں رو نہ رو
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements