تلاش

ماجد صدیقی

شاعرِ بے مثال ماجد صدیقی مرحوم ۔ شخصیت اور شاعری

زمرہ

شاعری

ہمیں بھی خبط سا لاحق ہے امیدِ سحر کب ہے

ہمیں بھی خبط سا لاحق ہے امیدِ سحر کب ہے

ماجد صدیقی

افق پر، مہر بننا تھا جسے اب وہ شرر، کب ہے ہمیں بھی خبط سا لاحق ہے امیدِ سحر کب ہے
افق پر، مہر بننا تھا جسے اب وہ شرر، کب ہے
ہمیں بھی خبط سا لاحق ہے امیدِ سحر کب ہے

افق پر، مہر بننا تھا جسے اب وہ شرر، کب ہے

ہمیں بھی خبط سا لاحق ہے امیدِ سحر کب ہے

کبھی ایسا بھی تھا لیکن نہ تھے جب بخت برگشتہ

اِسے دریوزہ گر کہئے یہ دل اب تاجور کب ہے

اثر جس کا مرض کی ابتدا تک ہی مسلّم تھا

ملے بھی گر تو وہ نسخہ بھلا اب کارگر کب ہے

چلے تو ہیں کہ انسانوں کو ہم، ہم مرتبت دیکھیں

مگر جو ختم ہو جائے بھلا یہ وہ سفر کب ہے

علی الاعلان حق میں بولتا ہو جو نحیفوں کے

اُسے مردود کہئیے شہر میں وہ معتبر کب ہے

قفس کا در کہاں کھُلنے کا ہے لیکن اگر ماجد

کھُلا بھی دیکھ لیں تو اعتبارِ بال و پر کب ہے

Advertisements

اُس کو پاگل ہی کہو رات کو جو رات کہے

اُس کو پاگل ہی کہو رات کو جو رات کہے

ماجد صدیقی

منحرف حرف سے کاغذ بھی لگے جب کس سے جا کر یہ قلم شّدتِ صدمات کہے
منحرف حرف سے کاغذ بھی لگے جب
کس سے جا کر یہ قلم شّدتِ صدمات کہے

خلقتِ شہر سے کیوں ایسی بُری بات کہے

اُس کو پاگل ہی کہو رات کو جو رات کہے

جاننا چاہو جو گلشن کی حقیقت تو سُنو

بات وہ شاخ سے نُچ کر جو جھڑا پات کہے

اِس سے بڑھ کر بھی ہو کیا غیر کی بالادستی

جیت جانے کو بھی جب اپنی نظرمات کہے

کون روکے گا بھلا وقتِ مقرّر پہ اُسے

بات ہر صبح یہی جاتی ہوئی رات کہے

بس میں انساں کے کہاں آئے ترفّع اس سا

وقت ہر آن جو اپنی سی مناجات کہے

منحرف حرف سے کاغذ بھی لگے جب

کس سے جا کر یہ قلم شّدتِ صدمات کہے

دَمبدم ہوں ضو فشاں اُس روز سے

دَمبدم ہوں ضو فشاں اُس روز سے جب سے ماں نے مجھ کو چاند ایسا کہا
دَمبدم ہوں ضو فشاں اُس روز سے
جب سے ماں نے مجھ کو چاند ایسا کہا


جس کو باوصفِ ستم اپنا کہا

اُس نے بھی اب کے ہمیں رُسوا کہا

دَمبدم ہوں ضو فشاں اُس روز سے

جب سے ماں نے مجھ کو چاند ایسا کہا

عاق ہو کر رہ گئے پل میں سبھی

پیڑ نے پتّوں سے جانے کیا کہا

برق خود آ کر اُسے نہلا گئی

جس شجر کو ہم نے تھا میلا کہا

قولِ غالب ہے کہ اُس سے قبل بھی

ایک شاعر نے سخن اچّھا کہا

اک ہماری ہی زباں تھی زشت خُو

اُس نے تو ماجد نہ کچھ بے جا کہا
ماجد صدیقی

یہ لفظ تھے کل ایک جنونی کی زباں پر

یہ لفظ تھے کل ایک جنونی کی زباں پر بسنے سے ہے اِس شہر کا ہونا بھسم اچّھا
یہ لفظ تھے کل ایک جنونی کی زباں پر
بسنے سے ہے اِس شہر کا ہونا بھسم اچّھا

سمجھیں وہ ہمارے لیے ابرو میں خم اچّھا
رکھنے لگے اغیار میں اپنا بھرم اچّھا

کہتے ہیں وہ آلام کو خاطر میں نہ لاؤ
ٹھہرے گا تمہارے لیے اگلا جنم اچّھا

وجداں نے کہی بات یہ کیا حق میں ہمارے
چہرہ یہ مرا اور لباس اُس کا نم اچّھا

جو شاخ بھی کٹتی ہے کٹے نام نمو پر
دیکھو تو چمن پر ہے یہ کیسا کرم اچّھا

کس درجہ بھروسہ ہے اُنہیں ذات پہ اپنی
وہ لوگ کہ یزداں سے جنہیں ہے صنم اچّھا

یہ لفظ تھے کل ایک جنونی کی زباں پر
بسنے سے ہے اِس شہر کا ہونا بھسم اچّھا

غیروں سے ملے گا تو کھلے گا کبھی تجھ پر
ماجد بھی ترے حق میں نہ تھا ایسا کم اچّھا

سکھ بوٹے دا بُور

جے پیراں وچ کنڈا اڑھکے، سوئیاں نالاچیڑاں

جے اکھیاں وچ قطر رڑکے نال ڈراپر سیڑاں

میں جیون راہواں دا پاندھی جووی دکھ سہیڑاں

اوس ائی دکھ دے سول مٹاون اکو ہتھ دیاں تریاں

اوہدے ہتھ دیاں ڈونگھیاں تریڑاں

جس دا ناں مزدور اوئے لوکو

سُکھ بوٹے دا بُور اوئے لوکو

کُل اکھیاں دا نُور

ایس جیون دے پندھ لمیریمیں ب۳ن پنکھ اُلانگھاں

راہواں چھڈ کے لنگھدیاں مینتھوں لک لک چڑھیاں کانگاں

وچ سہاگ دی ڈولی بیٹھن کج کنواریاں مانگاں

فکراں دے وچ وسدیاں رسدیاں ایہہ نخریلیاں تاہنگاں

اوہدیاں میری سانجھیاں تاہنگاں

جس دا ناں مزدور اوئے لوکو

سکھ بوٹے دا بُور اوئے لوکو

گُل اکھیاں دا نُور

ایس دھرتی دے سینے لکیا اک اک بھیت نرالا

پل چ اکھیاں اگے لیاوے ہتھ تراناں والا

منہ منہ جیون چوگ پجاوے اوڑیں اتریا پھالا

تکلے تند چڑھی ہووے یا چکّی لتھا گالا

اوہدے ہتھ آئی اے ایہہ گالا

جس دا ناں مزدور اوئے لوکو

سکھ بوٹے دا بُور اوئے لوکو

کُل اکھیاں دا نُور

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

رب اوہ رات نہ لیانے

اسماناں تے نال گھٹاواں اِنج گھٹاواں بھڑیاں

بدل بجلی مچلیہوئے جنج بالاں ہتھ تِڑ تِڑیاں

ساڈے گُجھے درد دیاں جگ سارے گلاں چھڑیاں

آہلنے آہلنے دل دے دبکیاں تاہگاں ولیاں چڑیاں

شاخاں کولوں پتر کھوہ لئے واء نے زور دھگانے

جس راتوں اساں جند چھڑائی رب اوہ رات نہ لیانے

رب اوہ رات نہ لیانے پُترا رب اوہ رات نہ لیانے

سیکوں تِڑ کے بُلھ اساڈے وِنھ گئے سادے پوٹے

اکھیاں نوں چنگیڑے دے گئے تپ تپ ساڈے ہوئے

ہتھ سی تھال براتاں دا جنج شیشہ ٹوٹے ٹوٹے

نیناں پہلی واری ویکھے ہوندے انت تروٹے

بھارو ہوئے وانگ پہاڑاں جثے ساڈے بھانے

جس راتوں اساں جند چھڑائی رب اوہ رات نہ لیانے

رب اوہ رات نہ لیانے پُترا رب اوہ رات نہ لیانے

پُترا! جے رب اکھاں دیوی تکیں ساڈیاں اکھیں

لکھاں اتے نظر نہ لائیں عزت نہ لبھدی آلکھیں

اسیں جے نکر اسے وی دِسئیے لج وڈیاں دی رکھیں

لج کارن جے چکھنی پوی تیزہر وی ہس ہس چکھیں

متھیوں اوجاں والے سارے توں ائی داغ بُجھانے

جس راتوں اساں جند چھڑائی رب اوہ رات نہ لیانے

رب اوہ رات نہ لیانے پُترا رب اوہ رات نہ لیانے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کوڑے لفظ نیں میرے

کوڑے لفظ نیں میرے

میں کیہ جاناں میں کیہ سمجھاں

تیرے ہون ہ وہن نے

کنّیاں وتھاں پائیاں

جیڑے باگ دا بوٹا سیں توں

جنہاں سراں دا چھتر سیں توں

جنہاں ورہیاں بدھیاں عزتاں

تے لجّاں دا سّتر سیں توں

اُس باگے تے اُس واڑی دیاں

ٹھنڈیاں مٹھیاں چھانواں لے کے

سکھ دی فجر سویر نوں

نال ائی لیندا گیئوں

میں جیہڑا تدھ ٹھی چھاں دے

اک دو گھٹ وی بھرکے

تیرے پیار دے نشیوں کھنج کے

تیری موت دی خبر تے

گڈھڑی بنیاں بیٹھاں

میریاں لفظاں وچ

اوہ سچ کتھوں آؤنا ایں

جیہڑا سچ انور، اجمل

اصر، اکبر دے سینیاں وچوں

اکھیاں راہویں پھٹ کے

باکاں ہاواں بن کے

تیری قبر دے میچے دی

چادر بنیا ایں

کوڑے لفظ نیں میرے

میں کیہ جاناں

میں کیہ سمجھاں

تیرے ہون ہ ہون نے

کنّیاں وتّھاں پائیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

تے کیہ؟

… ملک گل محمد مرحوم دے ناں

بندہ ایس دنیا وچ

جییہڑا وی مٹھا پھَل چکھ لیندا اے

اوہنوں فر چکھن دی تاہنگ چ

لُوسن لگدائے

تیریاں گلاں تیریاں نظراں

مٹھا پھل سن

جِنہاں نوں میرا لیہو

کدے بھلا نیئیں سکدا

تاں ائی شاید

تیری موت ، جواناں موت دی

خبردا مین اعتبار نہ آوے

پر میرا لہو اندرو اندری

میرے تن چ

ایس انبھاوندی خبر دا زہر

کھنڈا ندا جاوے

تیکیہ

میں ہن من ائی لاں جے

توں ہن مینوں نیئیں ملنا ایں

تیریاں میریاں بُلھیاں اُتے

میل ملاپ دیاں گلاں دا

کوئی وی پھل

ہن نیئیں کھڑنا اے

٭

اک اوپر اتفاق

اوہ اک نار سی

سوچ خیالوں اِنج سوہنی

تے انج دی ڈاہڈی

جیویں کوئی پھنیر سپ ہووے

جیویں بدلاں دے وچکالے بجلی لشکے

؁اک دو واری میں وی اوہنوں

مرداں دا آگو ائی جاتا

پر اک شامی

کلھے کمرے دے وچ

گلاں کر دیاں ہوئیاں

میرا پیر کنارا اُنج ائی

اوہدی پنی نال اچانک ٹھاک گیا تے

اوہ اِنج لگی

جنج کوئی وال النبے اُتوں لنگھیا ہووے

اوہ دن تے فر اج دا ایہہ دن

میں ہن اوہنوں … مرداں ورگی اس ناری نوں

نری پُری عورت ائی جاناں

عورت … سیکوں موم دے وانگر پگھلن والی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

قولاں دیا کچیا

تیری موت نے دسیا مینوں

جیہڑا پیار کے نال پاوے

اوہ اوہدی رُوں رُوں دی راہیں

اوہدی شہ رگ دے وچ جا کے وساد جاوے

توں ٹُریوں تے میرے جئیو وچ

ڈاہڈی گُجھی چھِک لگی اے

تے اک مٹھ

جکلیجے نوں جنج دھروندی جاوے

باگ فنا وچ پھگن رُتّے

تن بوٹے دا

وادھا جا کے کرنے آلیا

میریپیار دا ویہرا

کاہنوں بسا کیتائی

مینوں ایہہ گل تے دس جا!

قولاں دیا کچیا

توں تے پیار نبھاون دا

وعدہ کیتا سی

پر کیہ؟

میں یا تُدھ

بے وس انسان دے وعدے

وانگ نیانیاں دے

اِنج ائی ادھ رہ رہندے نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

شرک دا زہر

ربا توں بندے نوں اپنا نیب بنایا

اپنیاں کاگتاں وچ پر ایہدے

پیٹ اوں کیہہ درجہ دتا ای

کیوں جے بس ایہدے ائی پچھے

بندہ خورے کتھے کتھے

شرک دے جال چ پھس جاندا اے

تے ایہہ اوہدے ہداں دے وچ

عمراں دے لئی رس جاندا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اک نواں اکھان

کُوڑ … نتھانواں ، لُگڑ بچہ

کھا کے رحم جے گھر چ لیاؤ

اپنیاں بالاں ورگی

اوہونں چوگ چگاؤ

اپنیاں بالاں نالوں

چنگے لیڑے اوہدے تن سجاؤ

فیر وی جد بولن تے آوے

اوہدے بول نہ کّجے جاون

اوہدا ننگ نہ لُکے

سچ … قرآن کتاب سچجڑی

جس دے سانویں

ہر کوئی اپنی اکھ جھکا دے

ہٹیوں جیہدے وی گھر ڈھکے

آپوں اپنا آپ وکھاوے

بِنّا غلاف نہ سانبھی جاوے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

فرصت

جاگدے سوندے

موت دے کولوں ڈرنا کیہا

پل پل دے وچ

سو سو واری مرنا کیہا

ان ہوئی دے ہون توں پہلاں

رہ رہ ہاواں بھرنا کیہا

موت وچاری کول تے

اینی فرصت ناہیں

جیہڑی فرصت… جیون کولوں

منگ کے میں پیا اِنج ونجائیں

جیکن بال ایا نے

اپنی ماں دے کولوں آٹا منگ کے

گھول کے اوہنوں

کندھاں اُتے تھپدے جاون

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

انھے دے چَول

پہلاں اشرافاں نوں

دھیاں بھیناں دی عزتاں دا

کھٹکا رہندا ہے سی

ہن جیباں راہیں

کسے دی عزت وی محفوظ نیئیں ایں

کیوں جے … روبرو اکھیاں دے

میرے دیس دے واسی

جیباں تے اِنج ڈا کے مار رہے نیں

جِنج انھے دے ٹھوٹھے وچوں

بالک ۔ چَول نیاز دے

کھوہ کھوہ لے جاندے نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

موڑا

آہنڈھ گوانڈھ چ

جے کُکڑاں نُوں موڑا آوے

تے کہندے نیں

تسی وی اپنے کُکڑاں نُوں

ویلے سرائی چھری وکھا کے

کم چ لیاوو

کیوں جے موڑے توں کوئی ککڑ

بچ نیئیں رہندا

تے میری نادانی ویکھو

جے اج تیکن

میں ایس گل نوں

اپنے روگی جیوئن دے

کّسے وی ساہ اُتے لانیئیں ڈِٹھا

اپنے مال نوں

اپنے کم چ لیا نیئیں ڈِٹھا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اجر

لوکی تے بُریائی پاروں

لواں دے نال

ورہیاں بدھے ویر کمانو

میں سمجھاں جے

حدوں باہلی چنگیائی وی

باہلے ویلے

نسلاں بدھے ویر دا موجب

بن جاندی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اَ ڈِٹھ

کہندے نیں چن اتے تھکیا

منہ آوندا اے

پر ایتھے تے

کھائیاں تے وی تھک ویکھو تے

تساں دا اپنا منہ ائی

لِمیاں جانا ایں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دودھی

جد سارے دا سارا ریشم

اگلیں گاتے

تینوں پٹ حریر چ

کسے ولہیٹ نہ رکھنا

ریشم اگلن والیا کیڑیا

اپنا فرض نبھا کے

موت سواری دا ہُن ٹکٹ کٹا لے

تے ایس جگ ول پرت نہ ویکھیں

کیوں جے ایہدا کم تے

دُوھوں چڑھے تھناں نوں

دوہناں ائی ایں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

فرق

پنج دریا واں دی دھرتی تے

میریاں ہوٹھاں اتے سیجل نیئیں آوندی تے

ایس دھرتی تے دوش وی کیہڑا

میریاں نین پراناں وچ ائی

فرق اے کوئی

٭

کیسٹاں (Cassettes)

میں پنڈی آں

تے اوہ رہندا سوہنے شہرلہور

شادی مگروں

اک دو واری ائی مل سکے اسیں

اوہ اپنے دھندیاں وچ رُجھیا

تے میں اپنی کاجیں

اُنج ہفتے دے ہفتے اسیں

ٹیلی فون تے اک دوجے نال

رج رج گلاں کرئیے

تے ہر آوندی اجڑی رات بتاون کارن

دُور دیاں ایہناں گتلاں توں

کئی کئی ٹیپاں بھرئیے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

فیض احمد فیض

سجری وّسی بارش مگروں

نھیری کالی رات دے متھے

اُکریا ہویا

لکھ کروڑاں تاریاں دی تحریراں والا

نیلا صاف اشمان

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

تروٹ

ماہ سیال دی دھپے سُتیاں

کندھاں دا پرچھانواں جیویں

ٹردا ٹرا

بندھے نوں بے لذتا کر دئے

انج ای سانوں

نگے سُکھ دی تروٹ ستائے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اکھڑ پل

ریل دیاں کئی پٹڑیاں اُتوں

سائیکل چک کے پار لنگھاؤنا

انج ائی اے بس

اج دے جیئون دا

اک اک اکھڑ پہل بتاؤنا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

آل اِز اُو کے

اپنی تھانویں

پہلا سوچے … ’’میں دکھی آں‘‘

دوجا سوچے … ’’ میں پیا تڑفاں‘‘

تیجا سچے … ’’ میں پیا سہکاں‘‘

پر جد تریوے

اک دوجے دے منہ لگن تے

جیہڑا جس توں پچھے

اگوں اوہ ائی آکھے

’’آل اِز اوکے

آل اِز او کے

آل اِز اوکے ‘‘

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پھٹ

اج تے سارے گھر نیں جیویں

پھٹ جگر دے

جنہاں اتے لیپن لا کے

سجرا دارو لبھن ٹرئیے

تے پر تن تے

ایہنیاں پھٹاں دی گہرائی

بوہیوں وڑدیاں سارائی

ہور وی ودھدی دِسّے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پروڈیوسر

کُڑی دے ماپے وی راضی نیں

کُڑی وی راضی

تے منڈے نُوں

آہنڈھ گواہنڈھ دے سارے لوک وی

نِندے ناہیں

فیر وی سارے

اپنی اپنی تھانویں بُت بنے کھلتے نیں

کیوں جے کُڑی دے مامے

ایس رتے نوں کدے نہ ہوون دینا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

حادثہ

ویلی جے کر ویل نہ ہوکے

تے دیون والے دا ہتھ

اوہدی جیباں ول

دوجی وار کدے نہ جاوے

ایہہ اک شاعر ائی اے جیہڑا

تن دی رَت نوں کاڑھ کے

سُچیاں بولاں نوں گھر گھر ورتاوے

نہ کوئی اونہوں شاباش آکھے

نہ کوئی اوہدی دھیرنبھاوے

پر اوہ سَون دے بنڈے وانگوں

مُڑ مُڑ کے پیا

پل پل سجرے گیت اَلاوے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پیسے

پیسے جیب چ آندیاں سار ائی

ویہل ملن تے ا۳نج نسدے نیں

جِنج جیلاں وچ ڈکے قیدی

جیلں کھسکن دی راہ لبھن

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سوجھا

پُتر گیا کماون تے اوہنے

پرت کے میرے واٹ نہ پچھی

اُنج پہلی دی پہلی

میرے ناں کجھ چھلِڑ گھَل دیندا اے

تے خط ایس گلے نیئیں لکھدا

جے میں اوہدے جواب چ اوہنوں

گھر آؤنے داسد نہ گھلاں

تے اپنے لیکھے اوہنوں

بتری دھاراں بخشن وچ مینوں

انت نوں کوئی عذر نہ ہووے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

حشر دہاڑا

نفسانفسی دے عالم نوں

جیکر کہن قیامت

فرتے بھرے بزار چ کھَل کے

یاد دریاواں ورگیاں

وگدیاں سڑکاں اُتے رک کے ویکھو

اج دی دنیا دا ہر دن ای

حشر دہارا دّسے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کھُل ڈُلھ دی مار

چھلی ہوئی کیلے دی پھلی

جے شو کیس دے اندر وی

رکھی ہووے تے

کھاون والے دے دل چوں

ایہہ وہم نہ جاوے

’’ ایہدی رُوں رُوں دے وچ خورے

کیہڑا کیہڑا

جرثومہ لُکیا ہونا ایں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

لُہاند

شیشے دے لشکارے پچھے

ایدھر اودھر، ایتھے اوتھے

میں پہلاں تے نسدا پھریا

پر جد شیشے اتے بیندا

دھپ دا چانن

شیشے کولوں وی کھنج گیا

تے میں اپنی ریجھوں سدھروں

شیشے نوں دیہوں سمجھن والا

چانن دی لوہ۔ دل چ لے کے

او تر ماپیاں وانگر

بِٹ بِٹ ویکھن لگا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پانی دا سُکھ

اوہ تے میں اک ہوئیے وی تے

اِنج لگدا اے

جنج راہ چلدا کوئی پاندھی

بوڑھ دے کُچھڑ

نترے ہوئے تلاء دے اندر

ٹبی لائے

تتی واء دے کولوں

اپنا آپ لُکائے

پر پانی دے اندر وی اوہ

کھل نہ سکے

دُوں چئوں ساہواں تو ودھ

ٹھنڈے پانی دا سُکھ

جھل نہ سکے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اَوڑ

آہنڈھ گواہنڈھ نوں

میں نیئیں متھے لگن دیندا

کیوں جے اوہناں دے سّدے تے

جانا پیندا

فر اوہنا نوں

اپنے گھر بُلانا پیندا

تے اوہناں نوں

بن میک اپ دے

اپنا مکھ وکھانا پیندا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ننگ

بوہت پرانے کوٹ چ اک دن

میں بازار ے جا وڑیا تے

اک شیشے دے اگے کھلیاں

مین ا۳نج لگا

جِنج میں گھر توں

ننگا ایء چل نکلیاں ہوواں

سچ گل اے

بندے دا ننگ

اوہدے تن نوں کجن نال ائی

نیئیں مُک جاندا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جھلیا جّیا

’’ جھلیا جیّا!

توں ککھ ایں تے ویلا پانی

ویلا پانی

وگدا پانی

توں کتھے پیا متھا ڈاہویں

توں کنھوں پیا ڈکے پاویں

اپنی ذات پچھان تے

شہتیراں نوں نہ ائی جپھے پاتوں

اپنے قدوں اُچیاں لمیاں

سوچاں سوچن توں باز آ توں‘‘

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ناں بیبا

دل آکھے جے ’’جیوئن دی شاخے

کلیاں وانگر کھڑ کھڑ ہساں‘‘

وأ آکھے جے

جُگ جُگ کھڑ توں

میں تیری خشبو نوں

پگ پگ لے جاواں گی‘‘

چانن آکھے

’’ … ناں بیبا! ایہہ قہر نہ گھتیں

تینوں نیئیں پتہ جے

پھل منصور ہوندا اے

تے منصور دا انت کسے نوں

راس نہ آوے‘‘

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

صدیوں بھارا پل

میں چاہندا ساں

جے اوہ پتھر وی اے

تے میں موم دِسیواں

پر جد رچھ دی خصلت والے

اُس انسان نے

منہ راہیں وی

اندروی گندی واء کڈھی

تے میرے لئی

اوہدے کول دا پل وی

صدیوں بھارا ہویا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کارن

سُکھ دی صاحباں

کسے دے ناں لگی وی اے

تاں کیہ ہویا

ماجدؔ اناں جے تدُھ اندر

کچھ ساہ ست اے

تے تاہنگاں دا بوہا کھول کے

جیئون دی اَتھری بکّی اتے

لَت وَلا لے

؁تیرا کارن

رہندی دنیا تیکر لوکی یاد کرن گے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ضمانت

مینتھوں تے

میرے ویہڑے دا رُکھ چنگا اے

جیہڈے پتر جھڑدے نیں تے

سال دے سال

نواں اک بانا پا بہندا اے

مینوں ویکھو

بدھیاں ورہیاں توں میرے وی

پتر تے جھڑدے ائی پئے نیں

پر کسے دی چیتر رُتے

میری تاہنگ دی ٹہنی تے

کوئی ڈُس نویں پھُٹدامیرے سجرے رہن دی

کون ضمانت دیوے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

نقش

سوچاں فکاں تاہنگاں دے میں

نقش ابھاراں

تے اِنج کردیاں

میری ہتھیں گھسراں پیاں

چنڈیاں ہتھیاں

ہن ایہہ نقش مینوں انج تکن

جنج کسے بِاپو نوں اوہدیاں

بالغ اتے کنواریاں دھّیاں

مڑ مڑ ویکھن

پر اپنے ہوٹھاں چوں

کجھ وی آکھ نہ سکن

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

میچ

مینوں اج میرا اک سنگی آکھن لگا

’’میرے رنگ

تے میری قمیض

تے میرے سوٹ چ

میچ نہ کوئی‘‘

میں اوہنوں مونہوں تے

کجھ وی آکھ نہ سکیا

پر جے کہندا تے ایہہ کہندا

’’اسچ اے سجناں

میں جیہڑا آٹا اج

؁ڈپو توں لیاندا اے

اوہدے تے میرے وچ وی

کوئی میچ تے نیئیں ایں‘‘

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ناشر

میں ماکھی دی مکھی لوکو

اک اک پھُل دے بوہے جا کے

مہک مٹھاس دے تحفے لیاواں

اوہدے وچ اپنے تنّوں وی

خورے کیہ کیہ کُجھ مِلاوں

تے چھتے وچ

اپنے حصے دے خانے نوں

؁بھر دا جاواں

پر جد چھتاکسے جوان کڑی دے

جثے وانگر لشکاں مارن لگے

تیلمیاں بانہواں تے لمیاں بانساں والے

گھاگ شکاری

میرا سارا پوہریا

مینتھوں لُٹ لے جاون

میریاں اکھیاں نوں

سیجل جیئی دے دے جاون

میریاں قدماں نوں نویاں باگاں

نویاں رُتاں

نویاں پُھلاں

دی راہ سُجھاون

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کھڈونا

اج سگرٹ دی

خالی ڈبی ائی توں لَے لَے

ویکھ نا پُترا

میں تیرے لئی

ایہو کھڈونا لیا سکیا واں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

چانن

میری وی اک ماں ایں

جس دے دیدے دردوں پتھر ہو گئے

پر میں اوہنوں

اوہ رشنائی موڑ نہ سکیا

جیہڑی اوہنے مین تیکیہ

میرے اک اک

اکھر دے تن چ بھروتی اے

بھلکے نوں

ایہناں حرفاں نوں ویکھن والیو

جے ایہناں چوں کوئی وی حرف

تہاڈی راہ دا چانن بن کے

جگن لگے

تے میری ایہہ گل نہ بھلنا

جے ایہہ چانن

میں نھیرے دیاں

خورے کنیاں پرتاں وچوں

کھوج لیاندا

ایہہ چانن

جیہڑا جیئوندے جی

میری کسے کم نہ آیا

میری رُت دے کم نہ آیا

میری ماں دے کم نہ آیا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

رشتہ

اُنج تے اوہنوں

تسی کدے سلام نہ دیوو

پر اج اُسے توں

چُوچا کُسوا لیاندا جے

اُس ندھرا نے تے کیرے جیہے

بندے نال دی

تہاڈا اک رشتہ تے ہے وے

تسی ایس رشتے نوں

کیہڑا ناں دیوو گے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

یکم جنوری تے میں

میرے ہتھ دیاں پنج انگلاں

میرے پنج نیانے

کچرک ایہہ وڈے ہوون جے

میرے اصلی ہتھ چ پھڑیا

قلم دا تیشہ

میرے ہتھوں ڈِگے

تے سُکھ دی شیریں دا باپو

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پھکیئوں دا کارن

اوہدا میرا ملنا تے ہُن

اِنج ائی اے جیئوں

میں کٹی بانہواں دی تھانویں

لکڑی وی کویء بانہہ لوالاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

مریم دی چادر

میرے اک استاد نے کہیا

برخورادار!

جیوندا رہیوں تے

عیب گناہ توں ڈرنا نیئیں آں

عیبی ہون توں

سر نوں نیواں کرنا نیئیں

کیوں جے بندہ

مڈھ قدیم وں اوگن ہاراے

پر اک گل اے

جدوں کدائیں وی

عیبی ہون دا موقع لبھی

عیبی ہون توں مول نہ کھنجیں

پر ایہہ ویکھیں

عیبی ہون دے مگروں جدوں فرشتہ تیرا

عیب تیرا وچ کھاتے تیرے لکھن لگے

تے قلماں نوں

ڈوبالان توں پہلاں ایہو کہندادّسے

’’ ہے خنریرا

کیہڑی اوجھی تے

اوکھی جائی تے جا کے ہتھ پایا ای‘‘

اوہ دن تے فر

ایہہ سطراں لکھن دی ایہہ پل

ایس اک گل نوں پلے بنھ کے

میں اِنج لگے

جنج کسے میرے سِر اُتے

مریم دی چادر دا سایہ کیتا ہو وے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

نسلاں دے فرق

جوئے باز، شرابی پیو دے جمے جائے

پیونوں ویکھ کے

کیکن سدھی راہ تے چلّن

اسیں بھانویں لکھ پئے اپنے عیب چھپائیے

ساڈے مگروں آون والے

اونہاں پوہڑیاں اُتوں

اپنے جیون دا پندھ چھوہندے پئے نیں

جیہڑیاں ساڈی

پوہنج دے اوڑک وی کدھی نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کھنجیا ویلا

اپنیاں عیداں کولوں پچھڑیا

میں بالاں دیاں عیداں نوں وی

پینگ پنگھوڑے پا نیئیں سکدا

اپنے دادے پڑدادے دے ہتھوں

کھنجیا ویلا

اپنے ہتھ لیا نیئیں سکدا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

مہمان

پہلاں کاں دی کوہجی واج نوں

سن کے وی میں خوش ہوندا ساں

پر ہن انج اے

بنے بنیرے کاں بولے تے

ڈرجاندا واں

کیوں جے میرے گھر دا راشن

میرے گھر دے

سب جّیاں توں وی کمتی اے

بھاں توں

میرے دکھ ونڈا ون لئی اوہ آوے

میں مہمان نوں

کیکن ’’جی آیاں نوں‘‘ آکھاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

فکسڈ ڈیپازٹ

میں جو لکھاں

میں جو لیکاں

میریاں ہوندیاں تے مُل اوہدا

کسے نہ پانا

پر میں اپنی ایس پونجی توں

غافل وی نیئیں

ایس پونجی نے

انت نوں دونا چئونا ہونا

کیوں جے اپنی قبر دے نانویں

میں اپنا ڈیپازٹ

فکس کراندا جاناں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ویہویں تریہویں

میرے کسے وی آس نوں

بدھیاں ورہیاں وچ وی

پر نیئیں لگے

لوکی خورے کاہنوں آکھن

انٹڑے وچوں نکلیا پنچھی

ویہویں تریہویں اڈ پیندا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

میں … ؟

خورے کیہڑا زہر اے میں وچ

میں آں کیہڑا بسیئر

جے میاوں کسے انبھاوندی

گل دی اک ٹھوکر وی لگے

تیمیں تھاں ائی

سو سو تھا نووں ٹُٹ جاندا واں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ہانناں

عمروں ڈھلی ویاہ توں مُنکر

؁اک بُڈھی نوں ویکھیاں

مینوں اِنج لگدا اے

جنج میرے سکھاں دیاں تاہنگاں

ایس بڈھی دیاں ہانناں ہوون

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دُھوکھ

چِڑیاں وانگر سانجھ سویرے گھر توں نکلاں

تے بالاں دے چوگنے کارن

سارا دن کھلبھیٹاں ماراں

پر جد راتیں سَونلگاں تے

اپنے آپ نوں

خورے کتھے کتھے گروی رکھیا ویکھاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بے تھانواں پرچھانواں

کل دے ساہ اج گروی رکھ کے

پچھلے بھار چکاواں

اتوں تن تے پوچے پھراں

وچوں کھُردا جانواں

کیہڑے کم دا

کس دے کم دا

میں کُب نکلی کچی کندھ دا

بے تھانواں … پرچھانواں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اک دعا

جیہڑے ساہ ادھا رے لے کے

میں اج تیکن ورتے رّبا!

اونہاں ساہواں دا

جو قرض اے میرے اُتے

میں اوہ قرض چُکانا چاہندا

میرے ناں دے سُود نوں

بھانویں دُونا کر دے

پر میری قرقی دے آڈر

روک لویں تے دِین ایں تیری

کینوں جے میں تیرے در اُتے

ہتھکڑیاں تے بیڑیاں وچ

نیئیں آنا چاہنداں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

تن ورتی

گل یوسف تے ائی نیئیں مُکدی

ایس جگ اندر

جس اُتے وی

رّب نے خاص عنایت کیتی

اوہنوں ویکھ کے

لوکی اپنیاں انگلاں تے کی … ؟

اپنیاں سینیاں نوں وی

زخمی کر بہندے نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

آزادی

آہلنے وچوں ڈگیا بوٹ

نہ آہلنے دے وچ ٹِکے

پھل ہوٹھاں دا بوہا کھولے

تے خشبو نوں سکے

ایتھے جنہوں وی کھُل لبھے

اوہ فر پرت نہ آوے

جے پرتے تے عمراں دے لئی

جیئون سواد گنوا وے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

حق

چن تے جاون والیو لوکو

چن توں مڑ کے

ایس دھرتی دے

بھکھیاں ننگیاں دے گل

چن دی خاک دے ائی تعویذ

مرھا کے پا دیو

اوڑک تساں اتے

ایس مخلوق دا وی تے

حق بندا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

میں تے ویتنام

میرے لئی تے

ویتنام دی جنگ دا پینڈا

میری اک پہلی توں

دوجی پہلی تک اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اٹکا

واشنگٹن توں

پیکنگ تک دے

رستے اندر

خورے کنیاں

گنگیاں انھیاں

ورہیاں دے اٹکا پیندے نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جھلیو … سوچو

اوہ شاعر اکھواندا سی تے

اُچیاں نیویاں تے ان پدھریاں تھانواں نوں

اکسا ہرا کرن دے بارے

خورے کیہہ کجھ

پُٹھیاں سِدھیاں پڑھدا سی

فر اوہنوں اک کرسی مل گئی

تے اپنے بچھڑے سنگیاں نوں

کارچ بہہ کے

جتھوں وی لنگھدا اوہ ایہو آکھی کردا

جھلیو … سوچو

شعروی اک بینر ہوندا اے

تے بینر

ویلے دے ویلے

اپنا رنگ وٹالیندے نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

شیر

میرے نال دے استاداں

اپنی عزت اپنی تھاں دا

حق منگن لئی

کیتی اج ہڑتاں

کالج دے منڈیاں دا آگو

استاداں دے جتھے دے وچ

ترپدا ترپدا آیا

تے آندیاں ائی

اُچی اچی آکھن لگا

ساڈیاں نمبراں ساڈیاں لیکچراں وچ

رعایت دا اعلان

جے نیئیں او کردے

تے فیر بھلکے

اسیں تہاڈیاں

ٹنگاں بانہواں بھن دیواں گے

اُس آگو مُنڈے توں ہٹ کے

اوہدے نال دے ائی دومنڈے

آکھ رے سن

’’ویکھو ساڈے شیر دے سنگھ چ

؁کیہدا پیسہ چھنک رہیا اے‘‘

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دیوار

پتے باز نے

فر اوہ ائی پتّا سٹنا ایں

جس توں اوہدی چال

نکھیڑویں ہوندی دسّے

بھولیاں بھالیاں سوچاں والیو جھلیو لوکو

تسی کیوں تقدیر اپنی نوں

امبروں سدھی اتری ہوئی شے پئے جانو

جاندے نیئیں او

کوئی وی جنس جدوں

بازار چ آوندی اے تے

سدھم سدھی

گاہکاں دے ہتھ نیئیں جا پجدی

کیوں جے اوہدی راہ چکا لے

آڑھت دی

یا اِنج لئو جے

پتے بازی دی دیوار تے

ازلاں توں ائی اُسری ہوئی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اگلا ورقہ

بن ترٹّن لگا اے تے ہن

ایہدے اگے

کاہنوں بانہواں تان کے

پالیاں لا کھلتے او

ویلے دے کیلنڈر نوں ہن

اگلا ورقہ تھلُن کولوں

تُسی باز نئیں رکھ سکدے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

رحمت

پانی دے قطرے

جے اک دوجے توں نکھڑن

تے امبراں توں

اتری بارش داناں پاون

امبراں اتوں لتھی ہوئی رحمت اکھواون

پر ایہہ گن تے

اوس ائی پانی نوں لبھدا اے

جیہرا چیاناں دے اپر پجیا ہووے

اوہ پانی

جیہڑا زمیں دے ویہڑے ائی

جھنکاں بن جاوے

وسو اس پانی نوں تسی

کیہڑی رحمت داناں دلیسو

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ہڑھ

ایتک دا ہڑھ

ڈیماں تے منصوبیاں نال نہ ڈکیا جانا

کیوں جے ایہہ تے

خورے کنیاں

ندیاں نالیاں دے سینے وچ

دھڑک رہیا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ونڈ

شیرنوں بھکھا ویکھ کے اک دن

اک گڈر نے

کھدراں دے وچ گھس کے

اک شکار اٹھایا

شیر نے گدڑ اگے اپنا سیس نوایا

پرجہ شیر شکار دے لہو توں

کجھ کجھ تازہ دم ہویا تے

مار کھگورا آکھن لگا

کدڑا … ویکھ نا!

ایہدا ادھ تے ا۳نج میرا اے

جے میں ایس جنگل دا شاہ آں

باقی ادھ دا ادھ

بھجو الی دے پاروں حصہ اے میرا

اوہدے وچوں جیہڑا ادھ پچھے بچدا اے

اوہ ادھ … میرا حصہ نہ سہی

پر جنگل دے شاہ دے ہتھوں

اپنا حصہ لین نوں تینوں

کجھ ہمت وی کرنی پیسی

آجے ہمّت ہئی آتے آ

مینتھوں اپنی ونڈ کرا لے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

وجدے کن

ہر بندہ کولوں وی

چپ چپ لنگھدا جاوے

فیر وی اوس چڑی دے وانگر

اوہدی چیک

میرے کناں دے اندر پے جاندی اے

جس دے بچے کھاون نوں

کاں ڈھکیا ہووے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

نیہنہ

نہ روئیو

نہ روئیو

اوے سجرے پھٹیوڑو

ویکھو میں اج

تہاڈے کارن

بوہت ائی وڈے

ہسپتال دی نیہنہ رکھی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

فیصلہ

میں تُساں دی اکھیاں اتے پٹی بنھداں

ویکھو نا! تسی او پیشہ ور للہاری

ایتک اپنی ہتھیں ائی

ایہہ رنگ ٹٹولو

تے دسّو … جے

کیہڑا رنگ کس توں وکھرا اے

ہاں کالا رنگ گھولن ویلے

شاید میں وی

تساں دا کجھ ہتھ ونڈاواں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

مہوسی

میریاں دُونہاں ہتھاں وچ پارہ سی پہلاں

دو نویں ہتھ اک بُک دی صورت

جنہوں چُکّی پھر وے سن

ہتھاں وچ اک وِتھ پئی

… کیہ جاناں!! کیکن؟

ہن اک ہتھ چ

ساہمنے وے اپنے ایس ہتھ چ

جیہرا پارہ بچیا ویکھاں

(اوہ پارہ جنہوں میں سونا کرنا چاہواں)

میری اک اک پور دے مُڈھ چوں

چوندا وِسیّ

تے میں مہوسی

اپنی ذات دے باہروں ائی

اوہ اگ پیا لوراں

جیہڑی اگ

ایس بچے کھچے پارے نوں

سونا کر سکدی اے

تے جیہری اگ

میرے صمیر دی لو دے ناں تے

میرے دل دی

اک اک تہہ وچ لکُی ہوئی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اک اجان اُکھر داتائ

میں اک واریں سدھی راہ توں

تھڑکن لگا

تے مینوں زمیں اسمان دی

کنبدے دسے

میں سوچاں جے امبراں ہیٹھاں

اوہ بندے جیہڑے ولوں ائی

تیڈھے تے لاویں چلدے نیں

دھرت اونہانوں

کِنج سدھے منہ

بانہواں دے وچ لے لیندی اے

نال ضمیر اپنے دے

اوہناں دی بے سخنی انت نوں جا کے

خورے کس کھاتے پیندی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ٹھاکی

اپنیاں لمیاں بانہواں دا میں تران وکھا کے

اپنی تھانویں

انج مچیا مچیا پھرنا واں

جیکن بانہہ کلاوا بھر کے

میں دریا دیاں وگدیاں لہراں نوں

ڈک لنگھدے ویلے نوں

اپنا سخن الاون توں

ٹھک لاں گا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

چواین لائی دے ناں

کدے کدے ایس زمیں دا جے

پڑپاٹے تے

بہاں دے کے نکلے پانی دی

راہ آئے

سارے ٹوئے ٹبے

اپنی جدی پیاس بجھا لیندے نیں

تے ککھ کانے، روڑی، کوڑا

دور سمندراں تیکن

کدھرے جھکن دی کوئی تھاں نہ پاون

چو این لائی!

توں ہوویں یا تیرا لیڈر

تساں دونواں نے

جیون دیاں راہواں نوں انج پدھرا کیتا

جے دنیا بھر دے

سب ٹوئے ٹبے کھالاں

تساں دی راہ وچ آون دی

سونہہ رکھدے نیں

رب کرے جے ہر ہر تھانویں

ایس انھی دھرتی دا اپڑ

انج ای پیا پھٹے

پر ایہہ گل تے ہر ہر تھاں دے

اپنے لیکھ نصیبے تے ای جامکدی اے

کسے نے تساں توں اُنج تے

کیہ لینا ایں

پر اج ہر دل

تساں سکھ ورتا وندیاں روحاں دے سکھ کارن

اپنیاں اپنیاں تہواں وچوں

ایہواک دعا منگدا اے

جے اوہناں دے دوالے دی رب

انھی زمین دا پڑھاڑ کے

اوہناں دوالے دی رب

انھی زمیں داپڑ پھاڑکے

اوہناں دوالے دکھاں دے لپئے سب جالے

وھریک ونجائے

اوہناں دوالے ورہیاں بدھے

انھیاں نھیریاں دے ویہڑے وچ

تساں ورگا نور کھنڈاے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کڑول

ربا! میں ورگاہوں تیری

ٹٹ کے اک دعا منگی سی

تیرے دیس دیاں ایہہ اُچیاں نیویاں راہواں

پدھریاں کردے

ایس دعا دے حرف تے جیویں

سارے پچھل پیرے ہو گئے

تے ہن میں……

تکلے ورگے سدھے بندے نوں

ڈنگیاں تیڈھیاں بندیاں دے وچ

رہندیاں رہندیاں

سو سو تریڈھاں پیندیاں جاون

تے انج لگے

جیکن میریاں ریجھاں سدھراں

میریاں لکھدیاں انگلاں دے

کڑ ول ہوئیاں نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

نظرئیے دی موت

اک بڈھی نوں

ویسی گھیووا لپکا ہے سی

کل دوپہر اوہنے اپنی

رڑکے والی چائی ٹوٹے ٹوٹے کینی

تے اپنی بوری وی

اونے پونے گاہکاں دے ہتھ ویچی

کھاڈی اُتے ہتھ ٹکا کے

آکھ رہی سی

’’بھٹ پوے ایس ویسی گھیووا

چسکا بھنیو

ایس بوری دے چارے نے تے

میرے تن ویاں لیڑیاں تے دی

گٹھ گٹھ گھسراں پادتیاں نیں،

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

باب

تافیاں دے پہلے باب چوں

دوجا باب جدوں نکلے تے

دھرتی اُتے

ڈاہڈا اوجھا بھم آوندا اے

ایس توں بچن لئی تے

قوماں دے دل وچ ای

زلزلے دی سونہہ رکھن والا

کوئی مرکز ہونا چاہی دا

پر ایہدی تنصیب

ذار اوکھی ہوندی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

گنگیو کندھو

اکھیاں مٹیاں تے مینوں اپنے گھر اُتے

گرجھاں، ہلاں تے کاں ڈھوڈر

اُڈ دے وسن

اکھیاں اکھولاں تے ہر پا سے

چپ دا راج اے

اینی چپ…… جے

ہر بندے دے دل دی دھڑکن

اوہدے نال دے بندیاں دے

کناں وچ پئی کہرام مچاوے

کیہ جاناں ایہہ رت کجیہی اے!!

میرے گھر دیوگنگیو کندھو

تسی ای ایس جا گدے خواب وی

کجھ تعبیر سجھائیو مینوں

مینوں تے ایس الٹے پلئے

منظر وی

کجھ سمجھ آوے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ترہائیاں اکھیاں

پچھلے تیہہ ورہیاں توں

میرے دیس دے قبرستاناں دے وچ

جیہڑیاں قبراں دی بنیاں نیں

اوہ مینوں

پتھرائیاں ہوئیاں اکھیاں جاپن

جیہڑیاں آل دوال دے

بسے پن توں نس کے

قبرستاناں دے

مکھاں تے جا لگیاں نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اُوگھل

بجلی دے چلدے پکھے توں

ٹکر کھاکے

اک چڑی ٹوٹے ہوڈھٹھی

تے میریاں اکھیاں دے اندر

اُس بندے دا انت سمایا

جیہدے اندر

اوہدی گھل آگی ہووے

چلدے پکھے دی شوگر

سن نہ سکے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

گن

صوفیاں کہیا

دل دے نال زبان دا

جے ایکا نہ ہووے

تے فر بندہ

بسیئر سپ توں وی ماڑا اے

میں آکھاں جے

ایہہ گن تے سب توں وڈا اے

ایس کر کے جے سبھے آکھن

اج وی ونیا وچ

سیاست دی معراج تے

ایہو گن ایں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

نتھانویں

لمے سفر تے ٹریا پانی

گندہ وی ہووے تے

ستھرا ہو جاندا اے

پر ساڈی تے جیویں

کوئی وی منزل نیئیں ایں

تاں ای شاید

یونیاں کھدراں نالیاں آڈاں دے وچ ڈکے

اپنی اپنی تھانویں

گلدے سڑدے پئے آں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اپوزیشن

پانی نوں گہراون والیا

توں ندی دے اُپر ایں

یا تھلے بنے

توں میری ایس ہک دے زور توں

بچ نیئیں سکدا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

باغی

میرے ضمیر نوں بولن توں

روکو… اوئے لوکو

ایہہ تے مینوں

میرے جتھے وچوں نکھڑیا

کوئی باغی تے کٹڑممبر لگدا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ایٹیز دے پہلے پنج سال

ہسدا وسدا شہر وی

مینوں تے انج لگے

جنج آسیوں ڈر کے

کسے گھر دے واسی

گھر دی اک اک شے توں ترٹھ کے نس گئے ہوون

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اُوجاں

ساڈے منہ متھیاں تے

ساڈیاں وڈیاں دے لیکھاں دیاں اُوجاں

……کالیاں چھائیاں

جیہڑیاں… نال کریماں کدھے چھپاوی لئیے

تے مڑھ کا چھڈیاں ای

میک اپ روم چ جا کے

مکھ اپنے نوں انج پئے کجئیے

جیویں کنواری ماں ڈھڈ اُتے پلہ دیوے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بھلیکھا

جیہڑی گڈی اُچے چڑھ کے

وچ ہواواں تارا بن کے

گھوریاں لا کے

دیکھے پئی نوا ناں نوں

گھٹ گھٹ جھپیاں پاوے پئی

اُچیاناں نوں

اوہدی ڈورتے

لگے کچ نے وی

اوڑک لہہ جانا ایں

وا، اُکھڑی تے

جھگ دے وانگر

اوہنے وی بہہ جانا ایں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ویکھ نی مائے

ویکھ نی مائے

پیو دے پیار توں تھڑکیا

تیرا ایہہ پتر… میں

تیرے لاڈتوں وگڑیا پتر

جو کجھ کھاواں جو کجھ پاواں

اوہ ساا کجھ

ہن میری اک کمزوری اے

ایس کھا جے ایس پہناوے نوں

توں جو جو اُچیاں دتیاں

اونہاں اُچیاں توں ہیٹھاں

میں ہن کدے وی آنیئیں سکدا

توں بھانویں چکی پہیویں

یا چرکھا کتیں

لوکاں دے بھانڈے مانجیں

یا دھوڑاں پھکیں

یا خیرات تے قرض دے سکے

اپنی جھولی وچ بھر لیا ویں

میرے بانے دا لشکا گھٹ نیئیں ہونا

تیرا متھڑا

بھانویں تریڑاں تریڑاں تھیوے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کھڑکھنجہ

پہلاں بچہ روندا سی تے

آپوں اپنے منہ دے وچ

انگوٹھ لے کے سوں جاندا سی

ہن بچہ رو وے تے

اُہدیاں بلھیاں دے وچ

اوہدی امبڑی چوسنی دے کے

شیشے دے کھڑ کھنجے لگی

میک اپ دے وچ

رجھ جاندی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بُڈھی دی دُعا

زور شباباں ویلے جنی میں اتھری ساں

میرے سر دا صحب سی

اُس توں وی کجھ اگے

جس وی ہک دے زور توں

دھرتی وی کنبدی سی

پراوہ کرماں بھرماں والااے گلوں سی ڈاہڈا درد ارانے اڑیا

اوہدا ن تے بھُوڑی وچ

جیئوں تیوں لنگھ جاندا

پر اوہدی ہر رات نتھا نویں

اوہدیاں بکاں ورگیں ا اکھیاں وچ

دھمدی سی

گھر آوندا تے بس اوہنوں جنج

سپ سُنگھ جاندا

وِرلا ائی اوہ، ہوٹھاں چوں

؁کوئی بول الاندا

ساڈی جھول وی رب سچے نے

بھروتی پر

اوہدی اوہ بے نانویں چپ

نہ مگروں لتھی

اوہدے بال نے وی جد اس توں

اوہدی چپ نوں کھوجنا کیتا

اوہ چپ رہیا

فر اوہ بال وڈیرا ہویا

تے اوہ وی باپو دے وانگر

چپ دے جال چ پھسدا گیا

ایتھوں تیک جے اک دن اوہنے

ڈانگ ہُلاء کے

اپنے کامے پیو دے ویہڑیوں

لنگھدا رستہ

زور دھنگانی لنگھدا رستہ بند کر دتا

اس رتے وچ کندھ پادتی

پیو دی بُلھیوں

اوہدی ورہیاں بدھی وَیری چپ لاہ دتی

پر ایس گھول چ

ساڈیاں اکھیاں دا چانن وی جاندا رہیا

گل مقدمیاں تیکن اپڑی

ساڈیاں ہکاں سُنجیاں ہویاں

پروڈ کے

تے اوہدے پُت دے پُت دا متھا

سارے پنڈ چ

اج وی لشکاں لاٹاں مارے

میں سوچاں جے سوہنیا ربّا

توں سانوں بھاں توں

ایس توں ودھ وی دکھ دے دے

پر ساڈے ایس پُت دے پُت نوں

پیو دے دتّے جذبے نال

سنگھاری رکھیں

ساڈے گھر چوں لنگھدی راہ وچ

اسری کندھ اُساری رکھیں

کیوں جے گھر دی آزادی دا

ایس جگ اندر سانواں کوئی نئیں

دھرتی تے درگاہوں لتھی

ایس نعمت دا نانواں کوئی نئیں

(۳۲ مارچ ۶۷۹۱ئ)

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اُدھلاک

پترا ایہہ گل ونجن دے توں

میں اُدھلاک دے پچھے توں کیوں

اپنی جند ونجنیاں ایں

پیو آپنے تے وس کے

روز قیامت توڑیں

متھے لیک لونیاں ایں

مینڈھا متھاتک جس اُتے

کالک پوچا پھریا ای

میں ساں باغی موج تے

نس پئی ساں

وگدے دریا دے وچوں

مینڈھی چھیکڑ

پترا ایہہ ائی لگنی اہی جولگ چکی اے

میں اوہ رن آں

جیہڑی تھُک کے

اُس تھکاں نوں چٹ نہ سکّی

تینڈا پیو اوہ مردہ مچھندر اے جس

میندھی لکھوں ہتھ نہ آوندی

عزتاں اُتے وس کے

مینڈھے متھے اُوج لوائی

پترا اس گورکھ دھندے دا

سارا حال تیتانہہ کیہہ دساں

اِس خونخوار دے ہتھوں تے میں

اپنے پیو تے ماں دی

گوربی گندی کیتی

اِس مینڈھے نال چنگی کیتی

مینڈھے دل دے گجھے پھٹ توں

چھیڑ نہ پترا

مینڈھی اِس کھیتی دا

کلہا حاصل توں ایں

تینڈھی سوہل ملوک جوانی دی چھاں ہیٹھاں

مینڈھے جیئون دے چار دہاڑے

جیکن تیکن ہویا اوڑک لنگھ ائی ویسن

مانہہ ایہہ چار دہارے پترا

اپنی ٹھنڈی چھاں دے وچ

لنگھاون دے توں

پیو اپنے نوں

نویاں سیجاں مانن دے توں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دھنواکھ

اس دا پیو بی ہتھ بٹیرا

تے کچھ چ پنجری

اتھے پاہر رکھیندا اہیا

اُنج چلھیا نے اُتے بیٹھیاں

گلاں دی مستیائی اُس دی

مینڈھے پر سنّے متھے تے

تھکیاں ہویاں نیناں دی بے انت اداسی

ہسدیاں ہسدیاں پلکار رے وچ

لاہ دیندی اہی

تاں ائی تے مینڈھی جھولی وچ

پنج دھیاں تے ایہہ اک پُتر

رب دی نظر سولی پاروں

تکدیاں تکدیاں ست سالاں وچ

سلک پئے سن

اس پُترے دی سِک بی

میں ہن کیکن دسّاں

خنگاہواں تے منتاں من من

کُکڑ دے دے، بکرے ونڈ ونڈ

لوہ لوہ کے

ورھیاں پچھوں ونج پوری ہوئی

مینڈھے سجرے دا سائیں

وت مانھ کلہا چھوڑ کے

کج کواریاں دھیاں مینڈھے پلے! کے

اسّے چھڑی چ اک دہاڑے

اکھیاں نوٹ کے جُلدا ہویا

اوہ ٹریا تے بھٹیاں تاء تائ

تن اگی دے اندر ڈاہ ڈاہ

کھیتراں وچوں، رُکھاں تھلوں

تیلے چُن چُن

تتیاں ٹھنڈیاں رُتاں دے وچ

دان بھُن بھنُ

میں اِنہاں پنجاں دھیاں نُوں

پیکے بوہیوں ودیاں کیتا

جنہاں وچوں تریں دھیاں دا

رشتہ دیکے

میں اس جیونے جوگے

ست خنگاہیں دے خیر دی

چُلھ بی جنج تنج وسّوں کیتی

ہن ایہہ جیون جوگا آپ بی

پنج دھیاں پُتراں دا پیو اے

پیئو بہشتی آں پر اس بی

اجے مّنوں وساریا نئیں ایں

ہتھ بٹیرا تے کچھاں وچ پنجری لا کے

اٹھے پاہر

شرابیاں دے آرگُٹ راہندا اے

یادت اپنی تریمتی دی اکھیں وچ

اکیں پاباہندا اے

نونہہ بی میں توں

کنڈولا کے ای باہندی اے

اس دا نخرہ پنج پا اے

تے ست پا بھوئیں توں

جائی راہندی اے

وت بی میں اِس خنگاہواں دے

خیرآں تک کے

اپنے سارے دکڑے وِیرا

ککھاں پتراں دے سنگ

جُھلکے جُھلکے شامل کر کے

نال دھنو اکھیاں لیکھاں تے

تتیاں سانہواں دے

جیندی پئی آں

سٹھاں ورھیاں توں اگی دا

سِنیاں تے وَن سُکیاں لکڑیاں آفر ائی

بالن تھیندی پئی آں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سچّے ربّ دی دھرتی اُتے

جے اسانہہ میں ربّ آکھاں

تے کفر الانواں

پرجے سچ پھُر لیندے اوتاں

ایہہ گل بی مانھ پُج آوندا

مینڈھے گھر آلے دا

اس جہان چ

کوئی جوڑ نہ سانواں ایں

اوہ مینڈھے عزتاں وے ویہڑے

پیلاں دا پرچھانواں ایں

اُس جنے دا ائی ایہہ ہٹھ اے

جس مینڈھے جیہی کنجری آں بی

ساریاں ٹھاٹھاں باٹھاں ہوندیاں

سینے دے نال لاگھدا اے

نئیں تے میں بجل دو چُکے

سچ پھر لینددے اوتاں

کنجریاں توں بی ودھ آں

کیوں جے مینڈھیاں سُتیاں سدھراں

اس مردود جگائیاں اہیاں

جس مردود دا جھگا میں بے دوش وے کارن

؁انت وساہ وی

منی تے پر منی تھاں اہ۹ی

آپے علموں، حکمتوں، لختوں؁جگ جہان چ منیا ہویا

اوہ مردود

میں جس آں کدیں بی

دوں ہوٹھاں چوں اپنا پیو نہ آکھاں

ہولیں ہولیں

مینڈھے نیڑھے انج آلگا

جیویں زمیں وچ

ہالی دا ہل لہہ ویندا اے

میں سوچاں

بندھ بی خبرے کیہی بلا اے

جیہڑا اس دنیا وچ

خبرے کیہ کیہ اوجڑ سہہ ویندا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

چوگ

تینڈھے توں کیہہ پڑدا بھینے

اِس کلیکے تے

ساڈے ، متھے اوہ لیک لوائی اے جیہڑے

روز قیامت توڑیں

دھوتیاں لاہندی نئیں آں

میں تتڑی دیلیکُ جے تپ گئے

نئیں تے میں اِس دا رشتہ

اُس کو ہجے تے کلموں ہیں آں

پئی دیندی آسو

جیہرا گل کرے تے

منہ دیاں لالاں نوں بی سانبھ نہ سکے

وچلی گل ہن کیہہ پچھنی ایں

میں اُتے تے گڑا خدائی آوسیائی

سانوں سکھی تک کے

کوئی بی سکھی نہیا

تے ساڈی اس جھل وللّی

شکلوں نُور تے عقلوں انھی

کِکراں جیڈی وھی نے بھینے

خبرے کتھوں جاگ لوائی

اِس نج جمنی نے تے سانوں

جیوندے جی ائی

دھرتی دے وچ رُم دتا اے

ایہہ تے رب دی دین ایں جے

ایہہ معاملا اتھوں تک ائی وِڑیا

نئیں تے بھینے

اِس دا پیو تاں

منتاں تے لکھ حیلیاں پچھوں

اِس چو چشمی دی جند لئیوں

خبرے کس ویسلے ٹلیا

پر کیہہ ٹلیا

اِس توں ٹل کے

آپوں ساڈیاں ہتھاں وچوں جُلدا ہویا

کیہ آکھاں تیکیہ نہ آکھاں

شکر خدا دا جے زہروبی

اُس بے دوشے اُتے

کوئی کٹ نہ کیتی

ربّ اساڈی سننی آہی

تے اوہ نویں سونی

اِس کلمو ہیں آں اپنے بوہیوں

ودیاں کرن نوں جی پیا اے

تے نکیاں بالاں دی

چوگ لیاون جوگا تھی پیا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

نواں زمانہ

میں اُسانہہ ہن کیہہ کجھ دساں میں اُسانہہ کیہ کجھ سمجھائیں

جیہڑیاں گلاں توں آہدا ایں اوہ نئیں سوکھاں مینڈھے تائیں

چکی بی اوہ پیہہ گھِندی اے چرکھابی اوہ کت گھِندی اے

ڈنگیاں سِدھیاں گوگیاں بی اوہ توسے تندورے گھت گھِندی اے

ویہرے وچ بہاری اُس دی جیئوں زمیں مج پھریا ہووے

وال اُس دے اِنج کُھل کُھل پوندے جیویں کوئیخ بدل ڈریا ہووے

ونج ونج کے اُس گھار میانے ختم قرآن بی کر گھدا اے

دِین دُنی دے تپنوں بی اس گھڑا دلوگھڑ بھر گھدا اے

اُس بلائی دے منہ متھے وی ہن جھال نہ جھلی ویندی

اِنج سمجھو جوں شوہ دریاں دی اٹھدی چھل نئیں ٹھلی ویندی

گھر رکھن جوگی بی نئیں اوہ باہر بی کوئی نہ بوہا جھلے

جیہی کجیہی جے ہو ونجے تے کیہہ رہ ونجسی ساڈے پلے

پھُپھی آلی ٹیک بی اس دی مانہہ تے ہن پئی بھجدی دّسے

جے میں کوئی بی گل چا پھیڑاں اوہ چھوہ باہندی لمے قصّے

پڑھیا لکھیا پتر اُس دا دھی ساڈی کوری دی کوری

نہ اوہ تنگ پجامے پیندی نہ گلمے تے لیندی ڈوری

نہ اس فلماں داناں سنیا نہ اُس علم کتابی سکھیا

نہ اُس شرم دی لوئی لاہی نہ اُس ٹرن شتابی سکھیا

اُس مرنے جوگی دا پڑھنا مڈھوں ائی سانوں پُجیا نہیا

اُس دے لیکھ نصیبے آلا قصّہ رب تے گھتیا اَہیا

دس براوا میں اُسانہہ ہن کیہڑا کیہڑا چج سکھائیں

شرم حیا ونجو ائیں س دا اِس نالوں تے مر نہ جائیں

توں آہدا ایں نواں زمانہ ساڈیاں ویلیاں کولوں وکھ اے

ایہہ ائی نواں زماہ ایں تے وَت اِس اُتے لعنت لکھ اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

خیر ممارکھ

ہا بھینے! رّب پڑ دے کجی، خیر ممارکھ جیویں شالا

عمروں لمے ساہ ڈھینی ککھوں لکھ پئی تھیویں شالا

مدتاں پچھوں رب چا اُس دے دتے تے بی بھَو پایا اے

مینڈھیاں اکھیاں دا چانن بی وت اج مڑ کے گھر آیا اے

ہا بھینے جد توڑیں تال اس وڈیاں اسکولاں وچ پڑھیا

اُوّن توڑیں اس دا دل بی ساڈے اُتوں نہیا چڑھیا

ہن اوہ نوکر چاکر ہویا، ہُن نیں اسدیاں دور بلائیں

ایہہ گل پھٹی ایء چنگی اے وچلی گل کیہہ آکھ سنائیں

دل دا بھیت اُسانہہ کیہ دسّاں، پتک بی نئیں ساہندا اہن اوہ

گھر بی آوے تے اَساں توں پرے پریرے راہندا ہن اوہ

بھین بھراواں دے ہتھ بی اس کدیں نہ ٹیڈی پیسہ دھریا

توں ائی دس اُس آسطے اسّاں کیہرا کیہڑا دکھ نہیں جریا

وت بی ایہہ ائی سوچ کیبھینے منہ تے جندرالا گھندی آں

اُس دی ساکھ نہ ماڑی ہووے اپنا لہو کھولا گھندی آں

ہن جے اُس دے چالے ایہہ نیں کل خبرے کیہہ صورت ہوسی

پُیو اس دا کس بوہے اُتے اُس دی خاطر ونج کھلوسی

ایہہ ای گل بس کھاہدی ویندی جس توں گل ہلانا نہہ سکدی

گھر دی گل گھر رکھی ہوئی اے لمّی ڈونڈی پانا نہہ سکدی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

شاعر

خورے مینوں اج کیہڑی سوچ آ کے

گھیریا اے

اِنج مینوں لگدا اے

ازلاں دے درزی نے

پھرکی تے چاڑھ کے تے

اج مینوں پھریا اے

جھلی جھلی لگدی اے

سوچ تے وچار وی

میں تے پَڑ ماریا سی

کھاہدی نئیں سی ہار وی

ایہہ تے گل سچ سی

جے میری ایس جِت وِچ امبڑی دا ہتھ سی

پر میرے مکھڑے تے لہراں ٹھاٹھاں مار دی

جوانیاں دی رُت سی

اکھاں وچ شرماں حیاواں والا کجلا

قد جیویں باجرے دا سٹہ سی نکھیڑ واں

گُتھے ہوئے انگ سی تے جثہ ہیسی پھیرواں

جوں وکھ عزتاں دا مان مینوں ملیا

آپنے ائی جیہا نالے ہان مینوں ملیا

ایس جگوں جاندی واری، پیئو میرے

رّب اوہنوں جنتاں چ جاگھ دئے

اوہدیاں امنگاں تے دعاواں نوں سہاگ دئے

امبڑی دے ہتھ میرا ہتھ اِنج دتا سی

امبارں تے بیٹھا ہویا رب وی سی کنبیا

خورے اوہنے فیصلہ ایہہ

موڑ کیوں نئیں لتا سی

’’چلو ایہنوں کجھ دیر

ہور حالیں جیئون دیو؁ایہدیاں نیانیاں نوں

رگاں وچ لہکدا

نہ لہو اجے پیئون دیو‘‘

اوہ تے خیر ہوونا سی

پُیومیرے امبڑی تے

نالے ساڈی اکاں وچّوں لہو ائی چواونا سی

اٹھّے اکھاں میٹیاں تے

اوہدے پچھے رہن والے اسیں پنج بالساں

جیہڑے کلّی امبڑی دی

جان دا وبال ساں

ہوندے ہوندے اوکھ سارے

نیڑے سادے ڈُھک پئے

مشکلاں نحوستاں دی اینہن ورہاوندے

بدل ڈراؤنے

ساڈے سراں اُتّے جُھک پئے

ویلے سدماریا تے

پینڈے پے کے عمراں دے

اساں اک اک ویلا انج سی گزاریا

جیوں ی ساڈی ماں نئیں سی

چھتری دی چھاں سی

رب انہوں سکھ دیوے

اوہدے پاوں سر ساڈے

سدا آئی اُتاں سی

ہوندے ہوندے اک ویلا

اوہ وی فر آگیا

جیہرا میری امبڑی نوں

گنُجھلاں چ پا گیا

اوہدے ہٹھ حوصلے نوں

فرجیوں ڈھا گیا

ادوں اوہدے گل وچ

شرع والی پھاہی سی

اوہدی کلھی دھی

جیہری سوہویں نوں پُجی سی

تے اجے نہ ویاہی سی

ہن ا اوہدی اکھیاں دا

بنی ہوئی روڑ سی

تے اوہنوں گھروں ٹورنے دی

انُوں ڈاہڈی لوڑ سی

تے اوہ نئیں سی چاہوندی جے

آپے وانگوں مینوں وی اوہ

دُکھاں تے مصیبتاں دے ہڑھ وچ روڑھدی

تے میں وی کجھ چراں پچھوں

اوہدے وانگوں سُکھاں دے گھروندیاں نوں

پگ پگ لوڑ دی

ایہہ تے گل سچ سی جے

مینوں اوہدے پیار نال

اوہدی اُچیّ رکھ الے سوچ تے وچار نال

شرماں حیاواں دا جمال ہے سیملیا

جگوں وکھ جیئون دا خیال ہے سی ملیا

پر بھلا کون اِنھاں لاں نوں چتار دا

کون کوئی بوجھ کسے ہور دا سہار دا

جھُکے ہوئے پلڑے نوں ہر کوئی ویکھدا

کون کسے نال اگ بھانبڑاں دی سیکدا

رّب پر کسے نوں

بھُلاوندا وی نئیں جے

بھانویں ہووے رِنج وی اوہ

ہتھوں پیدا کیتیاں نوں

چراں تائیں اگاں چ

چلاوندا وی نئیں جے

کجھ میرے سوہج تے سبھا پاروں کر کے

کجھ میری امبڑی دے

سیانپاں نوں تک کے

تے کجھ خورے رب دیاں کیتیاں توں ڈر کے

گبھرو جواں اک گھر ساڈے ڈُھکیا

پیو تے اوہدا جیوندا سی

پر جیوں لپے ہوئے کچے جیہے کوٹھڑے چ

بجلی دے بلباں دا

چِٹا گُوہڑا رنگ سی

انج ائی بس انھاں

پیو پتر دا سنگ سی

پیو دے نال اوہ سی پیا

ڈاہڈا چنگا لگدا

اوہدے پاروں وڈ کے دا

متّھا پیاسی جگدا

مُنڈا میرے ہان دا سی

پر ڈاہڈا اَتھرا

اوہدے نالوں گھٹ نئیں ساں

میں وی ذرّی قطرہ

ویہڑیساڈے اڈیاں تے اِنج آکے ٹُریا

کنڈھا میرے صبراں دا نال نال کھُریا

کیوں نہ بھلا چائیں چائیں

پَیر اوہدے وجدے

دنیا دے مان اُنپوں

سبھے ہیسی سجدے

ہنے ہنے سولہویں جماعت اُٹے پڑھی سی

گُڈی اوہدی سدھراں دی

امبراں تے چڑھی سی

اونہوں جیہی تھوڑ وی نہ ہے سی

کسے ساک دی؁

اِنج وی سی

انہوں اک بُڈھی

میری ماں وانگوں ا۳نج ائی پئی سی تاکدی

سگوں اوہدے ماپیاں نے

اِکی گلوں نال اوہدے

ساہمنے دے ساک

اُسے ہُڈھڑی دی لاڈلی نوں

مِتھنا وی کیتا سی

پر اُنھے زہر دا پیالہ ایہہ نہ پیتا سی

خورے کیہڑی گل سی

تے خورے کیہرا ول سی

رب ولّوں پئی

ایس معاملے نوں ٹھل سی

شکراں تے لکھاں ائی

دعاواں دا مقام سی

ویہندیاں ائی ویہندیاں

کتاب وچ زندگی دی

اوہدا میرا اکو تھائیں لکھیا ہویا نام سی

خورے مینوں اج کیہڑی

سوچ آکے گھیریا اے

انج مینوں لگدا اے

ازلاں دے درزی نے

پھِرکی تے چاہڑھ کے تے

اج مینوں پھیریا اے

جھلی جھلی لگدی اے

سوچ تے وچار وی

میں تے پڑِ ماریا سی

کھاہدی نئیں سی ہار وی

اکھاں وچفکراں دے

سُول جیہے نیں چبھدے

نونہہ میریاں مشکلاں دے

میریاں ائی خیالاں وچ

ا۳نج پئے نیں کُھبدے

جیویں میری زندگی دا

سُکھ وی سی مانگواں

چن جیہا کو نت میرا

لکھاں چوں جیالڑا

تے ڈاہدا بھولا بھالڑا

جگوں وکھ فکراں وے چِکراں چ پھسیا اے

اوہنے مینتھوں میرا وی سہاگ جیویں کھسیا اے

آکھدا ے

تکمیری جند پئی آجاوندی

بنضاں ٹٹول مینوں سوچ پئی آکھاوندی

مر نے توں پہلاں مینوں موت پئی آ آوندی‘‘

تے میں نت سوچدی آں

سوچدی آں سواہ

تن پنے نوں نوچدی آں

ربا! سر ساڈے توں

وبال کیہا پایا اے

کیہا ساڈا سُکھ

اِنہاں فکراں مکایا اے

سوچدی آں تھوڑا جیہا عرصہ بِتان تے

رب ساڈی جھولی

تن بال گھۃ چھڈے نیں

ماپیاں دے نال اوہدے

میری وی تے سانجھ اے

کجھ ساڈے بالکے تے

کجھ ساڈے وڈے نیں

جیوئن جوگا خورے کیویں

سوچ نئیں جے سکدا

لکھاں تے کروڑاں دا اوہ

بنیا پھر ککھ دا

چپ چپ رہنا انھے

خورے کتھوں سِکھیا اے

بھیڑ جیویں ازلاں توں

لیکھے ساڈے لکھیا اے

آکھدا اے:

تک بھلا کیویں رانہہ میں ہسدا

جدوں سکھ جگ والا

نئیں ایں میرے وس دا

بڈھی جیہندی نال ساڈے

کندھ نال کندھ سی

اوہدی پچھی عمراں دا

کنّاں اوکھا پندھ سی

کونت اوہدا مویا

اوہدے پت وی وہا گئے

انھوں کیڈے اوکھیاں بکھیڑیاں چ پا گئے

تے اوہ جیہڑی

تیریاں سہیلیاں دا مان سی

تیرا اوہدا بچپنے دا

ڈاہڈا گوہڑا ہان سی

اُنھے وی تیمل کیہڑا

پایا اے جمال دا

اوہدی جھولی گھتیا نیں

منڈا باراں سال دا

ایہہ وی گل نئیں

گل سوچنے دی ہور اے

دلاں اتے عقلاں دا

کنّا داہڈا زور اے

اُنھے جیہڑے خواب

دل آپنے سجائے سی

اونھاں تھانویں جھولی وچ

سُول اُنھے پائے سی

جنھوں انھے منگیا سی

اوہ نہ اوہنوں ملیا

اوہدیاں امنگاں والا چھِل کویں چھِلیا

تے اوہ جنّھوں

ریل دیاں پٹڑیاں نے وِنّھیا

اوھنوں کنہاں اوکھتاں نے

بھانبھڑاں تے رِنھیا

ہور تیرے اگے

گل چھوہاں کس کس دی

آپوں ہے واں سپ

حد نئیں ایں جیہدی وِس وی

میں نہ تیناوں ڈنگدا

تے کیہڑا قہر ٹُٹدا

وکھ تیری کوکھ وچوں

اِنج تے نہ پھٹدا

جیہڑا رُک۔ بنیا ایں شوکدے چنار دا

راہیں راہیں چِنگاں ائی پیا اے کھلار دا

میری بھکھی چاہ تینتھوں سارا کجھ کھوہ لیا

سُکیاں کریزاں نے سی دل تیرا موہ لیا

اجے وی جے ویکھدا واں

تیرے بُسّے نک نُوں

تیرے کھُلے لیڑیاں چ

پتلے جیہے لک نُوں

تیرے مٹھے مکھ نُوں

تے تیری کالی اکھ نُوں

ویدھ تیرے کنّاں والے

بِناں کسے گہنیوں

ویکھاں جیتے رہن

اکھوں اتھرو نہ ویہنیوں

دس تیرے اگے بھلا کیویں ہسّاں بھولئے

مشری توں مٹھئیے تے پھُلاں سنگ تولئے

تیرے ہتھ کوئی وی تے

پھُل نئیں میں دتا اے

سگوں تیاتھوں تیرا ائی

نکھار کھوہ لتا اے

ایہو ئیں

لکھاں نیں کڑھا نے میری سوچ دے

نال جیہڑے کالکان دے

متھا میرا پوچدے

اگاں مینوں لاوندے

تینت مینوں ساڑ دے

سوچ دیاں سولیاں تے

نت مینوں چاہڑ دے

مُٹھی وچ بھچیا اے دل میرا دھڑکدا

سُکھ میری اکھاں وچ روڑ وانگوں رڑکدا

جیئو میرا گھٹدا تے جند پئی آ جاوندی

نبضاں ٹٹول مینوں سوچ پئی آکھاوندی

مرنے توں پہلاں مینوں موت پئی آ آوندی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جنج ہویا ابنج ہونا نئیں سی

میں جگ اندر نُور کھنڈایا

جے روکن وی نکلے مینوں

نھیریاں اپنا بھرم گنوایا

میں جس پاسے وی ٹُر چلیا

راہواں مینوں سجدے کیتے

ایس دھرتی دا سینہ ہلیا

سوچیں میری زور سی وہتا

چپ میری تاریخ سی جگ دی

وَیریاں دے گھر شور سی بوہتا

فر خورے کی ہویا مینوں

میں انج اپنا آپ ونجایا

ایہہ جگ اوڑک رویا مینوں

ہوٹھ میرے کملاون لگ پئے

وچھڑیاں سمیاں دے پرچھانویں

اج مینوں یاد ون لگ پئے

میں تے نیواں پونا نئیں سی

میں خورے کیہ کر بیٹھا واں

جِنج ہویا اِنج ہونا نئیں سی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ایس ہفتے دیاں اخباراں وچ

نام تیرا تڑفے گا تینوں

نام تیرے نوں جانن والے

تیرا روگ پچھانن والے

جیہڑے وی زمّیوں اپر نیں

بُک بُک اتھرو کیرن گے اوہ

ہوٹھیں جبھاں پھیرن گے اوہ

کہندے نیں جثے دا حصہ

جیہڑا وی۔ گل سڑجاندا اے

جے اوہنوں کٹ دتا جاوے

روگ پُرانا جھڑ جاندا اے

ایہو گل سوچی سی توں وی

ایس ائی گل نے شاید اپنے

جیوئن دا ساڑ مکاون خاطر

تینوں وی ایس راہپایا اے

گجھی موت ازماون مگروں

جے توں ویکھ رہیاوی ہوویں

ایہو کجھ ویکھیں گا پیارے

تیریاں سنگیاں ساتھیاں وچوں

’’ کنّھے ‘‘

کیہ کجھ فرمایا اے

اوڑک جے ا۳نج ائی مرنا سی

دکھ دریا دی پہلی پھیٹے

اپنا آپ مُکا لیندیوں توں

ورہیاں بدھی عمراں تیکن

وں کس سوچے ڈُبیا رہیوں

کیوں جیون دیاں اکھیاں دے وچ

کنڈا بن کے چبھیا رہئیوں

جے کنڈا ایء بننا سی آ

چبھنوں بس نئیں کرنی سی توں

اپنے اتے وس کنے اپنی

سامی اِنج نئیں بھرنی سی توں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

خبراں

۔ ۱ ۔

آہلنیوں اک بوٹ سی ڈگا

چِڑیاں چِڑ چَڑ چُوں چُوں لائی

کال کلوٹا کاگا ہسیا

چِڑیاں دی اکھیاں وچ پھر گئی

بھَیڑی موت دی کال سیاہی

کوئی اخباری مل جاندا تے

ایہہ وی خبر تے وا واہ آہی

۔ ۲ ۔

سڑک کنارے بس وے دوالے

لوکی سن کجھ ولٹے ہوئے

کُجھ پُلسی ، کجھ راہ جاندے سن

ویکھن وچ تے بھیڑ سی لگی

کانی جیہدی ہک چ وگی

اوہ خورے کی کر دیہووے

ہسدی ، ہو کے بھروی ہووے

خورے خبر وی جاوے گی

’’بس دے ہیٹھاں آجاون توں

اِک پردیسی جان گنوائی ‘‘

پر ایس خبر نوں پڑھنا کنّھے

پڑھیا وی تے ہس چھڈن گے

کسے دی اگ چ سڑنا کنّھے

۔ ۳ ۔

اک گواہنڈی دے ہتھاں وچ

کاگت سی اک ٹائپوں لکھیا

اکھیاں دے وچ خون سی اوہدا

دُھوڑ سی بُلھاں تے منت دی

رزق دا بوہا بھچیاتک کے

مُونہوں بول نہ سکدا سی اوہ

بھیت وی کھول نہ سکدا سی اوہ

مینوں وی اِنج پتہ لگا

اوہدی تھانویں میں ائی ساں جیئوں

(تے خورے میں ائی ہوواں گا)

اگلے دن دیاں اخباراں وچ)

چپ چپیتے کالم ویکھے

ہن ایہہ خبر پرانی ہو گئی

ایہدا چھپنا کیہڑے لیکھے

۔ ۴ ۔

اک پاگل جند جانوں گیا

آپنے نالوں اُچّے گھر دے

دروازے سی متھا لایا

اُچّے دروازے نے اوہنوں

اپنے نالوں تَڑنڈو گایا

لاش چھلیتی، خبراں چھپیاں

پڑھیاں گیاں وچ بزاراں

اوہنوں کسے نہ رانجھن کہیا

نہ ائی مرزا آکھیا کسے

اُچے دروازے دے پاروں

ہتھوں ہتھ وکیاں اخباراں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

میں کنّے پانی وچ آں

گھُلے ڈاہڈا نھیر

جیویں ہن گھُلیا اے

بَجھیا کھُل جائے پھٹ

جیویں ہن کھُلیا اے

جھلّے کوئی نہ تھاں

تیٹکراں ماراں میں

رّبا … !! اُنج کدوں

تینوں چِتیا راں میں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ساڈے سُکھ

تھکے ہوئے مزدوری

جیئوں جُڑ جڑ جاندی اکھ

ملے دی کدیں تے اِنج ائی اسیں

اُنج تے رہئیے سی وکھ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اج دا جیون

اکھیاں اگے وچھے دِسّن

چن سورج دے پندھ

دل دے آل دوالے اُسری

اپنے ائی ڈر دی کندھ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کافی

جیہڑا پھٹ میں میلن ہارا

اوہ ائی جاوے کھُل

ایدوں ودھ وی کیہہ ہووے گی

آخر میری بھُل

دِسّن تھانویں پیا لُکاواں

دل دا کھِڑیا پھُل

ماجدؔ یار عنایت رّب دی

مہک نہ وِکدی مُل

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

آپنے آپ نال

کیسے کیسے دن سن

جیہڑے

بیت گئے نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

خورے ایہہ کِیہ اے

اک موت تے آوے گی

آون والے دن

اک موت

میرا پِچھا نئیں چھڈ دی

خورے ایہہ کی اے؟

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اک وہم

تینوں ویکھیاں لگدا سی

جیئوں چانن دا گُھٹ بھریا

سُتاسَوں سَوں جاندا رھیا

ہتھ ہوٹھاں تے دھریا

’’ویکھن نال میرے کدھرے

توں کھُر دی کھُر نہ جاویں‘‘

انج وی سوچ کے خورے

کنی واری ساں میں ڈریا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

رُکھاں دے تھلے

اج بیٹھی کلھّی میں

وَیہنے وَیہہ چلی میں

دُکھ یاداں گئیاں دے

شکلاں بھُل پیّاں دے

کیہے درد سوائے نیں

اج بیٹھی کلّھی دے

کیوں ساہمنے آئے نیں

ایہہ موسم پیاراں دا

سدھراں شنگھاراں دا

ونگاں چھنکاراں دا

تے سانجھ بہاراں دا

کی موج بناندا ایں

ایس جیئو دے پنچھی نوں

کی بول سِکھاندا اے

ایہہ بول جوانی دے

اُس پیار کہانی دے

جس کارن اکھیاں نے

ایہہ تکنا سِکھیا سی

جس کارن گلھاں نے

اِنج بھخنا سکھیا سی

جیئوں سونا بھٹھی چوں

تپ گہنا ہوندا اے

یا اتھرو اکھیاں وچ

لِشکاراں پاؤندا اے

ایہہ بول جوانی دے

اُس پیار کہانی دے

جس کارن نظراں نے

بھُنجے وِچھ جانا سی

تے بھُنجے وِچھ وِچھ کے

ماہی نوں بُلانا سی

ماپیاں دی راہیں فر

اک نویں حیاتی دا

مُڈھ بجھن لگنا سی

تے کلّھی بیٹھی دی

اکھیاں نے جگنا سی

فر جھنجھٹ پُچّھاں دے

پر بندھ منگیوے دا

فر ویلا آؤنا سی

چھاپاں وچ تھیوے دا

فراک مِک ہونا سی

فر گیت محبتاں دا

کٹھیاں بہہ چھونا سی

تے نویں حیاتی نوں

چارا ہے پاؤناسی

ویلے دے گزرن تے

اِنج گُھل مِل جانا سی

اِک دوجیوں نکھڑن تے

دل منہ وَل آنا سی

فر سوہنے ماہی نے

کُنڈی کھڑکانی سی

تے آندیاں

ویہڑے چوں

اِک جھاتی پانی سی

اُس جھاتی پیاری توں

دل باگیں کھڑنا سی

تے قصّہ پیاراں دا

فرمڈھوں چھڑنا سی

ہتھاں وچ ہتھاں دا

تانا جیہا تننا سی

اُس اکھ ملانی سی

میں مول نہ مننا سی

تے چانن نظراں دا

اَکھیاں چوں چھننا سی

فر کلھیاں بہہ کے تے

کجھ کجھیاں کہہ کے تے

سوچاں وچ پے کے تے

ترسے ہوئے رہ کے تے

جیون دیاں پندھاں نوں

گلاں وچ لیاؤناسی

گل کہندیاں جھکنا سی

کہہ کے شرماؤنا سی

زِوّیں نوں کھوتر دیاں

اُس اکھ نئیں پُٹنی سی

تے سانجھیاں سوچاں دی

میں گِیٹی سُٹنی سی

کجھُ من دیاں لوڑاں نیں

کجھُ تن دیاں لوڑاں نیں

ہر لوڑ پُجاون نوں

خورے کی تھوڑاں نیں

گلاں چوں نکلی گل

جا کتھے مکنی سی

تے زہر حیاتی دی

اِنج مونہوں تھکنی سی

سو اوہدا رہندا اے

چاہلی نیں بھُٹے دے

وِیہہ کرمو درزی دے

دَاہ نُور نکھٹے دے

ہاں دو سو گامے دا

بِل شرٹ پجامے دا

اخبار وی آوندی اے

پیا مُکے مہینہ وی

سڑ جانا موسم ایں

پیاوَ گے پسینہ وی

پکھا وی لینا ایں

سائیکل وی لینی ایں

تے کُولر پانی نوں

ایہہ سٹ وی سہنی ایں

تنخوہ اُنج رک گئی اے

تے رت کلیجے تائیں

سُندیاں ای سُک گئی اے

کی نوکر ہوئے او؟

جیئوں رزق کرائے دا

لوکی سچ کہندے نیں

کی مان پرائے دا

ایہہ چھئیاں مہینیاں دا

کی چکر چلدا اے

ایہہ درد کلیجے دا

کچرک جا کھلدا اے

کالج دے افسراو

کوئی گل چلا لیندے

رُکیاں تنخواہواں نوں

چھیتی کڈھوا لیندے

کیہے کرماں والے او

کوئی گل وی سُندے نئیں

اصلوں ائی ہارے او

ایہہ چالے ہُن دے نئیں

پرنئیں میں جھلّی آں

وَیہنے وِیہہ چلّی آں

تُسی وی بھولے او

میں وی اَن جانی آں

اِک دوجیوں وکھرے نئیں

پردُکھاں تانی آں

میں مورکھ کی جاناں

کی ٹوہر اساڈا اے

کی شان اے میری وی

کی ٹھاٹھ تہاڈا اے

افسر اکھواندے آں

جتھے وی جاندے آں

لوکاں دیاں مُکھاں تے

سدھراں دیاں رُکھاں تے

اک بُورا پیندا اے

تے میرا سوہنا اِنج

اُچا ہو بہندا اے

جیئوں چن اسمانی دی

تاریاں نوں شہ ہووے

یا ساویاں پَیلیاں وچ

جیئوں کھڑی کپاہ ہووے

پرگھرچ بیٹھے نوں

جد کلھیاں ویہنی آں

تے گُجھیاں گلاں دی

جد سوچاں پینی آں

سُکھاں دے پّلے وی

جیوڑا گھُٹ رہندا اے

رُکھاں دے تھلے وی

پرسیوں چُھٹ پیندا اے

ایس پیار کہانی دا

اوڑک وی نیڑے وے

قدرت نے ساڈی وی

جِند گھتی بکھیڑے وے

آؤنا ایں چھیتی آئی

اِک چھنکنیاں والا وی

گل تہاڈے پینی ایں

پھُلاں دی مالا وی

خوشیاں دا ہاسا وی

دل وانگ پتا سا وی

جس کھرُ کھُر جانا ایں

جس بھُر بھُر جانا ایں

بَھیناں دی وِت وی اے

جوڑے بَھترِیّاں دے

کجھ لاگ نیں کمیاّں دے

بَھیناں دیاں دِھیّاں دے

کجھ آہنڈ گواہندھی نیں

کجھ لگدے لِیندے نیں

کجھ ورقے سانجھاں دے

اوہ وی پر تِیندے نیں

تے خورے کی کی اے

کی رام کہانی ایں

ایہہ جند نمانی وی

کتھے کجھ ڈاہنی ایں

ایہہ ہسدیاں اکھیاں وی

ایہہ بھخدیاں گلھاں وی

کس کارن ہسیاں سن

کس کارن بھخیاں سن

اوہ کیہا زمانہ سی

جس مُڑ نئیں آنا سی

جد سُتی ہوئی نُوں

سی کسے جگایا نہ

تے جاگدی ہوئی نوں

سی جھولیوں لاہیا نہ

سی منہ دیا بولاں نُوں

کسے پرتایا نہ

سَکھیاں دے ہاسے سن

ہتھاں وچ گڈیاں سن

کہیے پیار دلاسے سن

گل منکے سدھراں دے

پئے سوہجھ وَدھاندے سن

سُکھ سُتّی ہوئی نوں

کیہے سفنے آندے سن

چاچے دی چِیجی وی

پُھپھی دے ستو وی

تے کپڑے لیاون نُوں

اوہ ماماں پھتّو وی

اوہ کلھیاں بہہ کے تے

کُلفاں دا پھولن وی

شادو رڑھ جانی دا

اوہ پیارا بولن دی

رکھو دا ہاسا وی

تے چھیڑ نگینو دی

منہ کھوہنا بھاگو دا

گُت پھڑنی چِینو دی

کی لاڈ سی بھائیاں دا

بَھیناں بھر جائیاں دا

تے وَڈیاں مائیاں دا

کی سماں سُہانا سی

ایس اکھ مستانی دا

کی رنگ بہاری سی

ایس اُڈ پُڈ جانی دا

پھُلاں دیاں مہکاں سن

زلفاں دیاں لہراں وچ

کی ہان وِکھیندا سی

اوہ سخر دوپہراں وچ

قدوَل اسماناں دے

جیئوں نکلی ڈالی سی

اکھیاں وچ ہاسے سن

بلُھیاں تے لالی سی

مکھڑا جیوں چن ہووے

چانن ورتاندا سی

جو ساہ وی آندا سی

مہکاں دے جاندا اسی

اکھ جاگدی ہوئی وچ

اِک سُکھدا لہراندا سی

تے زور جوانی دا

ورقے پرتاندا سی

ورقے ڈُلھ جاون دے

ورقے بھُل جاون دے

تے بھیت جوانی دے

سارے کھُل جاون دے

کیہے سجرے ویلے سن

اوہ بے پرواہی دے

کیہے خواب سہانے سن

اِک سوہنے ماہی دے

دُھر سوچ نکمی نُوں

کس وَیہنے ویہہ گئی اے

میں کُڑی ندانی نوں

ایہہ کی کجھ کہہ گئی اے

بِیتیاں ہوئیاں رُتاں دا

رونا وی کی رونا

پِیٹھی ہوئی چکی دا

جھونا وی کی جھونا

پانی وچ رِڑکے دا

چھونا وی کی چھونا

میں رُڑھ پُڑھ جانی نوں

خورے کی ہویا اے

تک مُڑھکا متھے توں

کھاڈی تک چویا اے

جُگ جیوے سوہنا اوہ

جس ٹور لیاندا اے

اگ لگے جیوڑے نوں

کی اَونسیاں پاندا اے

دُھر سوچ نکمی نوں

کس وَیہنے ویہہ گئی اے

میں کُڑی ندانی نوں

ایہہ کی کجھ کہہ گئی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اک خیال

ستی سڑی زمین تے

بدلاں دا پرچھانواں کوئی نہ

دل چ کسے دانا نواں کوئی نہ

پیار میرے دا سانواں کوئی نہ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

وہماں دے طوق

نیلے صاف اسماناں اُتوں

ورہدی دّسے اینہن

’’رُڑیاں ہاوے‘‘ … سدھراں دیاں فصلاں

اِک دوجے نوں کہن

سُکھ دے پکھنو اپنے ای ڈرتوں

نیڑے ہو ہو بہن

آون والی موت توں پہلاں

جیئون مرنے دا شوق

جگ نوں جیون دے راہ دساں

گل وہماں دے طوق

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

مونہوں گنگا دُکھ

لمی سڑک تے آل دوالے

بھرے بھرا تے رُکھ

بس دے اندر اُکرے ہوئے

کئی قسماں دے مُکھ

بس دے شیشے اندر لشکے

دوں اکھیاں دا سُکھ

بس دے ٹکٹ تے لکھیا ہویا

مونہوں گنگا دُکھ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اِک یاد

کدیں کدیں یاد آوندی اے، اک

بُھلیاں وسریاں راہواں دی

تیز ہوا دے ہُلھیاں ورگے

اوکھیاں اوکھیاں سانہواں دی

کھڑ کھڑ ہسدیاں بُلھیاں دی

تے بھچ بھچ لیندیاں بانہواں دی

عجب جیہی اوہ رُت سی ماجد

بوہت پرانیاں چاہواں دی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

گناہ دی خواہش

سپ نوں ویکھ کے

چڑیاں اُڈن

اُڈ اُڈ کے مڑآون

جے اوہ اہنوں

پچھاڑ وی سکن

اک پل دیر بنہ لاون

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

مال روڈ

رنگلے سُوہے مکھ تے

شوخ نگاہ دا زور

ہوٹھیں… پہلاں کھڑن توں

کلیاں ورگا شور

اُٹھدی مہک شباب دی

واء دی مست ہور

سڑک سی مال لہور دی

بے پرواہ جیہی ٹور

اکھیاں نوں نشیائے کے

کھچ کے دل وی ڈور

لے گئی … نال اڈائیکے

خورے کیہہ کجھ ہور

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بیبا

دل وچ اوہدی تاہنگ سی

جیئوں اسمان پتنگ

اکھیں سُتے جاگدے

اوہدے مکھ دے رنگ

فکراں وچ ابال سی

جیئوں تن تے جامہ تنگ

اوہ وی ادوں سی آکھدی

’’جو منگنائیں بیبا منگ‘‘

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پری جمال

اکھ نشے دی واشنا

لہراں لیندے وال

بُلھیاں سن سیندھوریاں

گکلاں سُوہیاں لال

قد جیئوں ول اسمان دے

ٹریا جاوے خیال

انت نرالی ٹور سی

جیئوں سیتاں سمٹے سال

دل نوں پھُول نہ دیکھیا

کِیہہ سی اوہدا حال

کافر سی یا بُت سی

اوہہے سی پری جمال

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اک ساہمنا

اکھاں نیں…؟

کہ غضب اے خدا دا…!!

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

وہم ایں مینوں

وہم ایں مینوں ایہہ اکھیاں ہن

سب کجھ تکنوں رھیاں

پتھر بنیاں یا پتھرائیاں

یا دردوں بجھ گیئیاں

دل توں ناطہ توڑ کے خورے

بھل بھلیکے پیاں

یا فر دل دا بھانبڑ بجھیاں

کھلیاں ایں مینوں ایہہ اکھیاں ہن

سب کجھ تکنوں رہیا

اک ویلا سی پہلی دا چن

ہے سی خنجر ہویا

چنے چودھویں

رات سی جدوں

دل ہے سی ادھ ہویا

ترس گئے سن چانن دا

گھٹ بھرنے نوں ایہہ دیدے

لوکاں کہیا

’’وگدا پانی کیہدے کول کھلویا‘‘

اھوں اک الاہنگھ بھری سی

ول اسماناں سدھی

ایہناں ائی اکھیاں نوں فرمیں سی

چانن وچ ڈویا

اک ویلاسی جدفر میری

ٹٹی ڈور اسمانوں

کھیڑیاں وی ڈولی وچ ڈردیاں

لتھا چاک دھینوں؁بِناں نشانے میں ساں اُدوں

چھٹیا تیر کمانوں

ایہناں ائی اکھیوں اتھرو پُھٹے

نگھے ساون وسّے

دریا ویں مینوں ڈبدیاں تردیاں

تک وہ نویں جگ ہسے

اکھیاں کھُلیاں فکراں ڈُلھیاں

تکیار چار چفیرے

کل مکلی جند نمانی

گھری سی گھمن گھیرے

پر اُدوں تے اپنے دکھ نے

ہرب دا دکھ سُجھایا

ہر کوئی مینوں وندا دھوندا

وسیا ماں دا جایا

کسے دی ہے سی ہیر گواچی

کسے توں صاحباں کھنجی

کسے پنوں دی اُلری ہوئی بانہہ

واویں ہو گئی لُنجی

کسے دا پیٹ تگارا خالی

کسیدی اکھ سدھرائی

کسے دی سوچاں فکراں پاروں

جند لباں تےآئی

اکھیوں اکھیں لہو دیاں لہراں

شوکر اک مچائی

تے ایہناں سبھناں درداں وی

میں پئی ونڈ کرائی

اجے وی ناجو لبھدی پھروی

لتھا چن اسمانی

صورت جیہدی میں سی ویکھی

بندی پیا رکہانی

اجے وی سیدو دے ویہڑے وچ

دھواں کدے ہ دھخیا

اجے وی اوہیاں ہیکاں نے

اسماناں نوں سِر چکھیا

اجے وی راجو وی روح پھر دی

قبراں دے وچکار لے

دسن جوگی موت ہ جس دی

ہوٹھیں وجدے تالے

اجے وی تسّا پانی منگے

مونہوں بول نہ سکے

بھرے بھریاتے وگدے شوہ نوں

گنگیاں وانگر تکے

انج ای سنگ جنہاندے

میں وی مونہوں گنگا ہویا

بلھیاں تے وج گوے نیں تالے

پتھر بن کھلویا

بٹ بٹ تکدیاں اکھیاں چوں

نئیں درد کدے کوئی چویا

جے اکھیاں پتھرائیاں نئیں تے

کاہنوں ٹھپ ہو گیایں

وہم ایں مینتوں ایں ایہہ اکھیاں ہن

سب کچھ تکنوں رہیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

مرن والیا

توں تے مر گیئوں

تیرا ایہدے اُتے وس نیئیں سی

تیرے پچھے رہ گیئاں

حیاتیاں دی اکھ وچ

تیرے جیوندے ورہیاں دی

نمھی نمھی دھوڑاے

ایہو جیہے سمے

بس اکو گل سجھدی اے

جیؤن نوں حقیقتاں دا

نام جنھے دتاسی

ایہو جیہے سمے

ساڈی اکھاں نال ویکھدا

تے بول بول آکھدا

تینوں میری بھل تسی

قبراں توں ایدھرے وی

امبراں توں ایدھرے وی

کوئی وی گل سچ نیئیں جے

سبھے کجھ پکھنڈ اے

تے سارا کجھ کوڑ اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

وین

لوکی کہندے نیں

موت تے وس کوئی نیئیں

خورے اینویں ہوسی اسیں کیہ کہئے؟

بوہے بھچ جاندے ایتھے سوچ والے

دل ڈب جاندا، ہنجوڈلھ پیندے

ساڈے کول کیہ اے؟

ایہو ہنجو

محیوری دے رسدے پھٹ

اینہاں ہنجواں دا کیہڑا مل سجناں

کتھے تارے تے کتھے چراغ ہنجو

کتھے نھیرے وچ

دہکدے داغ ہنجو

کتھے پیراں دی خاک نوں

گنھ کے تے

دلاں دکھیاں دا دین سراغ ہنجو

تارے رات وامتھا سہائی رکھدے

پھل موسماں دے گل دا ہار بندے

پھلاں تاریاں دی تے اک عمر ہوندی

تیری عمر کیہہ؟

تیرے جیوں دا پھل خوشبوئی والا

کنھے کھڑدیاں سارای ترنڈی لیا

دے دے جھلک

تیرا تار ذات والا

کیویں ادب دیں امبروں ٹٹ پیا

تیرے روگ تے

کسے دی نظر نیئیں سی

تینوں دتا نہ کسے تویت دھاگا

ایتھے آن کے دس

کیہڑی گل چھوئیے

سبھے ویناں دے تار

ایتھے ٹٹ جاندے

ہنجو اکھاں دے وچوں نکھٹ جاندے

کیہ کہیے تے کیہ نہ کہیے ایتھے؟

سانوں بول کے آکھ سناوندا اے

’’جیہدے سینے اندر اگ دھڑکدی، اوہ

تھاپی دھخدی دھخدی دھخ جاندی،

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

موسیقار

میں ہاں موسیقار سمے دا، میرے روپ ہزار

کلیاں دے منہ میریاں چٹکاں وااوں دا شنگھار

میری اکھیوں چانن پھنڈا، چانن جیئو دا ہار

میرے دکھ نوں میرے سکھ نوں جانے کل سنسار

میں ہاں موسیقار سمے دا

میں ہاں موسیقار

ستے درد جگا دیندے نیں میرے سر سنگیت

ہوکیاں نوں ہاسے کر دینا میرے فن دی ریت

آل دوالے ونڈدا پھرناں میں ایس دل دا پیار

میں ہاں موسیقار سمے دا

میرے روپ ہزار

بھیت دلاں دے کھل کھل پیندے میری لے دے مال

اکھیاں دے وچ تر دے ویکھاں ستڑے خواب خیال

سکھ میرے دا پتہ نشانی چک چک پھرے بہار

میں ہاں موسیقار سمے دا

میں ہاں موسیقار

رتاں دے رُخ موڑن والی میری اڈدی واج

اگاں دے وچ پھل کھڑانا میرا جدی کاج

دیپک چار چفیرے میرے، میں وچ میگھ ملہار

میں ہاں موسیقار سمے دا

میں ہاں موسیقار

سر گم دل دھڑکن میری نبضاں میریاں گیت

مینوں ایہہ کجھ دیون والی کس گوری دی پریت

ایہہ گل جانن والے ایتھے ماجدؔ جیہے فنکار

میں ہاں موسیقار سمے دا

میں ہاں موسیقار

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پرکھ

توں کڑی ایں کروڑ دی

جے میں سولی چڑھاں تیرے نام تے

تے توں کولوں دی ہس کے لنگھ جائیں

توں کڑی ایں ہیر دے جوڑ دی

جے میں پندھ کراں لمی واٹ دے

میری بانسری سن کے سنگ جائیں

توں کڑی ایں بجھنے دے روڈ دی

جے میں تکاں تے میری نگاہ نوں

رنگاں ہاسیاں دے نال رنگ جائیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ورثہ

ماپے کی کجھ دے گئے مینوں ورثہ پھول نہ تکیا

اگاں دی وچ مہکان گھلیاں خوشیاں سانبھ نہ سکیا

کدھرے جنگلاں دے وچ خیمے، خیمیاں دے سر پہرے

کدھرے وطناں کی جھولی وچ او ہوئیاں دے لہرے

کدھرے سولی دے منہ رو حاں، کدھرے ہتھیں چانن

خون بھگوئیاں جتیاں کدھرے دل دل پیار پچھانن

ورقہ ورقہ رنگ برنگیاں لختاں جیوں تصوایاں

تاج محل دے قصے کدھرے، کدھرے خون شمبھیراں

چٹیاں صفحیاں چوں پئی پھٹے حرفاں دی رشنائی

اج فر میرے لہوئیں ماجدؔ وسری گل دھرائی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جا تو میرا کی لگدا ایں

تیریاں میریاں قدماں اگے

ٹوٹیاں بٹیاں والی دنیا

اک دوجے دا تول کریندی

پیار محبتوں خالی دنیا

میں سمیاں دا سکھ پر چھانواں

تو مچیا بھا نبڑ اگ دا ایں

جا تو میرا کی لگدا ایں

تیریاں میریاں اکھیاں اگے

تاریخاں دیاں اگھڑیاں لیکاں

رانجھے دی قبراں دے لبنو

پنوں دے گل کھبیاں چیکاں

میں فکراں توں اکھیاں میٹاں

توں دکھ دیوا بن جگدا اے

جا توں میرا کی لگدا ایں

تیریاں میریاں سدھراں اگے

اکو ریت پرانی جگ دی

مرزا نام دھرلے اپنا

میں صاحباں دی کجھ نیئیں لگدی

میں مجبور زمانے ہتھوں

تو جو چاہیں کر سکدا ایں

جا توں میرا کی لگد ایں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ویلے دی گل

ہن اوہ میرے کولوں

اُکیاں اُکیاں پیریں لنگھدی اے

نہ ہسدی اے نہ سنگدی اے

خورے اوہنوں کیہ ہویا اے

انج لگدا اے، جیویں

اوہ تے میں ورہیاں دے ویری آں ن ن

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

چھلا

بھلا بھلا چھلیا

دل کتھے لیا

چھلا پھل کلیاں

راہواں مل کھلی آں

نظراں نیئیں ولیاں

بھلا بھلا چھلیا

دل کتھے لیا

چھلا چن چانن

دکھ مینوں جانن

سکھ نہ پچھانن

بھلا بھلا چھلیا

دل کتھے لیا

چھلا داکھاں بور اے

پنوں میرا دور اے

تتا تھل تنور اے

بھلا بھلا چھلیا

دل کتھے رلیا

چھلا پانی وگدا

لنبو ہویا اگ دا

پیار کسے ٹھگ دا

بھلا بھلا چھلیا

دل کتھے لیا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

(بہار دی غزل)

ٹہنیے گلاب دئیے! پُلاں نال جھُورئیے فی کیہا تینڈھا سوہجھ تینڈھا رنگ نی

چن مینڈی رانگلی بہار مینڈا مکھڑا تے الہڑ جوانیاں ناں سنگ نی

چنبے نی ایں ڈالئے نی چاندیاں کھنگالئیے کیہا تینڈا جھلنے ناں چج نی

چوڑئیے بی کچ بی ایں ماہی مینڈھے دیتے توں چن جیہاں وینیاں تے سج نی

رات نی ایں رانئے بہار نی ایں سکھئے نی تو آں مینڈھے مکھڑے ناں جوڑنی

اکھ تے ملا ذری ہان بی ایں ہاننے اکھیاں نوں ہن تے اگھوڑ نی

پھلاوے گلاب نیاں ہس ہس تکنا ئیں ہسنے ناں کیہڑا تھے مل وے

نیئیں آں اتبار دے توں ایڈ ان بھول ایں تے ماہی مینڈھے کون ذری جل دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بہار

ہسدی ائی بہارنی سیو!

گل ست لڑئیے ہار

رل مِل کھیڈن سکھیاں سیّاں

ونگاں پائی چھنکار

نی سیو! ہسدی آئی بہار

رُٹھڑا سُورج دِسے منیندا

نھیرے نسدے جان

دُھپ دا چانن گُوہڑا ہویا

کِرناں پیار جَتان

گلی گلی وِچ چانن مہکے

چانن سکُھ دا ہارنی سیو!

ہسدی آئی بہار

چٹی چَنّے چادر اُتے

پھلُ کلیاں دا نُور

نیندر رانی دئے سنیہڑے

واء دی مست بلُور

بنے بنے دیاں چُوکاں رنگاں

رنگاں پائی بھرمارنی سیو!

ہسدی آئی بہار

سُوہیاں لال پھُلاں چوں آوے

نمھی نمھی خوشبو

نِکا نِکا مشکاون پیاں

کلیا ں کول کھلو

رُکھ چھتری دیاں سنگھنیاں چھانواں

راہیاں دے دِلدارنی سیو!

ہسدی آئی بہار

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بہار دا گیت

ہو بھُلیں نئیں ہانیاں

وے باتاں پرانیاں

جیون دا بوٹا اَج

نویں سِروں پھُٹیا

موسماں نے دُھوڑاں والا

چولا لاہ سُٹیا

اکھاں پیاں مارویاں

رُتاں سہانیاں

… ہو بھلیں نئیں ہانیاں

اَتے اَتے پتر تے

پھُٹدیاں ٹاہنیاں

جُھل جُھل کہن تینوں

میریاں کہانیاں

بُوریاں نی دا کھاں وانگوں

حُسن جوانیاں

ہو بھُلیں نئیں ہانیاں

سمیاں نوں رنگ نویں

تتلیاں دِتے اَج

واواں دے بُلورے گئے

فصلاں تے سَج سَج

رُت پئی پکار دی اے

وساطہ میں پانی آں

ہو بُھلیں نئیں ہانیاں

کلیاں دے کھِڑنے توں لکھ مُنہ جوڑ دیاں

چاہواں البیلیاں دے

تینوں نت لوڑ دیاں

؁تک! کویں رُتاں دے میں

پھیر نوں بھلانی آں

ہو بھُلیں نئیں ہانیاں

ایہو رُتاں ایہو سمے

ایہو سی بہاروے

جدوں ساہ دی ڈوری لیکے

گنڈھیا سیپیار وے

یاد رکھیں پیار دیاں

رُتاں سہُارنیاں

ہوبُھلیں نئیں ہانڑیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سنیہڑا

انہوں جا کے کہنا پئی

… میں دُکُ دی زہر وی کھا لئی اے

اَج تیکر جو ہویا ہویا

جنڈری بوہت دھخا لئی اے

میں دُکھاں دی کُجھ نئیں لگدی

دُکھ نُوں رکھو دُوری ای دُور

سدھی پدھری گل کرو کوئی

موسٰی ای ویکھے اپنے طور

سسی کون؟ تے صاحباں کیہڑی؟

سوہنی ہیر دا نام نہ لئو

اوڑک تہاڈا مطلب کی اے؟

گل کوئی سمجھاں دی کہئو

ایہہ وی ٹھیک

… جے تُساں مینوں چن چانن دا دِتا ناں

چیت سمے دی وادی کہیا

نالے وگدی مست جھناں

میرا چانن اکھیاں لایا

چیت سمے دی وا دے نال

میری سوہجھ جھناں توں پچھے

خورے کی کی پُٹھ سوال

اَن ویکھیاں ، آن جانیاں مینوں

تُساں مِتھیا اپنے ناں

پنج ندانت دُراڈا جِتھے

ملدا وی نال جھناں

اک اسمانوں لتھے پانی نُو ں وی

مِلدے وکھرے پندھ

تسی بھانویں لکھ پئیے دیوو

مینوں اپنی پیار سُگندھ

میں جد بوہیوں نِکلاں تے

مہارانی سارے پنڈی دی آں

میں ورہیاں دی سوہجھ سہائی

کیکر تُساں نوں گل لاں

تہاڈامیرا جوڑ نہ کوئی‘‘

… پر ایہہ گل نہ کہنا تُوں

… اورک مُڑدیاں وی چُپ رہنا توں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اِک تصویر بناواں

اِک تصویر بناواں، جیہدیاں

بُلھیاں کلیوں چیر وکھانواں

اکھیاں تے پِپناں دیاں چھانواں

پیشانی دے چن دے اُتے

اِک نکی جیہی بندی لانواں

نک دی سیدھ جیئوں تارا ٹُٹے

ہاسا… جیئوں نھیریوں پوہ پھٹے

گلہاںْ نال شفق دے رَکھ کے

سورنگوں اِک رنگ بنانواں

چیر کے ٹھوڈی ادھ وچکاروں

اکھیوں کالا تل سجانواں

کن چنبے دیاں الہڑ کلیاں

گردن کو نجاں وانگ وِکھاوں ا

گل گلمے دیاں رِشماں کولوں

اپنے آپ پیا شرمانواں

ہتھ تقدیر فرشتے والے

بانہواں چن چگر دے ہالے

زُلفاں دی گلو کڑی کولوں

کالے سپ دی کُنج لہانواں

لک… حسیناں دی دِل تنگی

قد … مراد جیویں منُہ منگی

چانن بِھنّاں جثہ سارا

آس لباسوں پر دے پانواں

آس لباسوں پر دے پا کے

دِل دے وِچلے بھیت لُکا کے

اکھیاں تیرے نال ملا کے

تیرے پتھر دِل دے اگے

رَکھاں تیرا سوہجھ پچھانواں

فربھانویں تُوں اکھ نہ کھولیں

بھانویں اتھرو موتی رولیں

سکھ دے بال گواچے وانگوں

؁مڑ کے تیرے ہتھ نہ آنواں

اِک تصویر بناواں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

تن رنگ

کل دے ویہڑے چرخہ، پونی

کھتر کھلری کھاد

ماپے میرے پتھر پھاڑ کے

اکھوا گئے فرہاد

اج دیاں اکھیاں عینک لا کے

ویکھن اپنا آپ

اَج دا سُورج دُھپ دے رُوپ چ

پیا کھنڈا وے تاپ

بھلکے دی اکھیاں نوں چوبھے

میزائلاں دا دُھوں

کل دے بُڈھے پِنجن بِنج کے

بھلی اُڈائی رُوں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

گویڑ

دونواں دے سر بھجے ہوئے نیں

دونواں دے مُکھ بُجھے ہوئے نیں

ہو کے کِسے ا۳کل دے انروں

آ بیٹھے نیں کول

اک جیون دی پہلی راہ تے

ا۳ک دی عُمر اُدھیڑ

سوچاں دے وِچ وِس پئے گھولن

دُوں ہوٹھاں چوں کجھ نہ بولن

آل دوالے بیٹھے لوکی ہس ہس کرن گویڑ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سیال

ٹھنڈیاں واواں چِک نوں چھیڑن

پائے سیالا جھاتاں

دیمک بن کے چٹن لگیاں

دیمک بن کے چٹن لگیاں

دیہوں چانن نوں راتاں

چھاواں جُثے ٹھارن لگیاں

دُھپ دِسّے مجبور

دکُھ دے شوہ وِچ منتاں منّے

دل بیڑی دا پُور

سّپاں وانگر لمیاں راتاں

لگیاں پان شکاٹ

کیہڑا منتر پھوک الیکاں

دُکھ ورایا دا پاٹ

(۲)

موسم وگدے کھوہ دے چکر

اکو گل دُہران

سُدھراں پھُل فجر دے ماجد

شام پیاں مُرجھان

کل دا مکھڑا لچ لچ کردا

بھخدا تپدا ہاڑ

اکھیاں دے وچ لو دی بھُبل

تپشاں دیوے جھاڑ

بھلکے دے مُنہ لپیا ہویا

ٹھنڈا ککر پوہ

دونواں دے ہوٹھاں چوں آوے

سڑ دے لہو دی بو

اج دا جُثہ ریشم تاراں

دُھپ چڑھیاں دُھخ جان

پالے دی کنسوئی سُن کے

دل دا لہو برفان

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سرہیوں

میں کنکے دی ہوٹھیں پخدی

رُت دی پہلی واج

میں کنکے دا سُکھ سینہوڑا

میں کنکے دا ساج

چاندی میری سجن پرانی

میں سونے دی بھین

میں کنکے دی گھ دی راکھی

جیوے میری سین

چو چو پیندا اے اَج ، میرے

مکھڑیوں قہر دا رنگ

سر میرے اِک رنگ، ویکھو

اڈ دے اَج پتنگ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کنکاں پھٹیاں

۔ ۱ ۔

اِکو کل کنکاں پھٹنے تے

چار چفیرے وسدا ہیسی

نھیر مُنھیرا

اِکو اج کنکاں پھٹنے تے

دُورے تیکر نظری پیندا

چانن گھیرا

اوہوز میں، اوہو اسمان ایں

کل ملکی اہوو جان ایں

پر ایہہ کنکاں

اج دیاں کنکاں

کل نالوں کیوں چنگیاں ہوئیاں؟

اج انہاندی ونڈ ہو گئی اے

نئیں رہیاں ایہہ منگیاں ہوئیاں

۔ ۲ ۔

راویوں دُور جھناووں اوہلے کنکاں پھُٹیاں

اکھیاں دے امبراں توں نُوری لیکاں چھُٹیاں

اُڈ کے نئیں آوندی اسمانوں پھنیہہ پانی دی

اِک اِک تند تَرٹدی جاندی ایس تانی دی

جیہا کون جے آکے ایہدے تروپے گڈھے؟

زمیوں۔ امبروں کوئی تے اِنھوں کھوہیوں کڈھے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پت جھڑ

میرے مُنہ تے

مدّتاں ہوئیاں

وجیا اے چُپ دا تالا

رُکھاں نُوں کِس دس دِتا اے

بھیت میرے دِل والا

۔ ۲۔

پوہ دی دھپ رُسمیے پا کے

اک البیلی ٹاہلی کولوں

سنگھنیاں چھانواں کھسے

ہیٹھ کھلوتی اِک بھٹیارن

جھڑ دے ہوئے پتراں توں ماجد

جھولیاں بھر بھر ہسّے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پینگ چڑھی اے

پینگ چڑھی اے اَج جھلاریاں تے

نئیں خوف اولیاں جھوٹیاں دا

نئیں خوف ہن رسیاں ٹُٹ جاسن

نئیں خوف ہُن لپھدیاں بوٹیاں دا

ہوئے چیئون دے رُکھ دے ٹاہن پکے

کدوں اج جھُلاریوں ٹُٹدے نیں؟

اج وَٹیاں رسیاں ہوریں ہتھیں

اج ہتھ نویں رسیوں چھٹدے نیں

جیویں ہوندی آئی اے اَج تائیں یارو

اُس ہونی دی جھجک نئیں اَج سانوں

نئیں ٹاہن اَج کڑکدے کل ورگے

نئیں بِنڈے اج تُھڑکدے روئیے کاہنوں

اَج پ!رھی اے پینگ جھلاریاں تے

پیادِ سے اج دُور دُراڈیوں وی

حسن چمکدا جیئون دے رنگ رنگیا

ویکھوی! جھوٹیاں دی اج لہر ہے کی؟

گائیو گیت نویں پیر رکھ پینگیں

مولے پھیرے نیں دن اَج گئے گزرے

جگ تکسی شوق دیاں دیویاں نُوں

کیہڑے رنگ ایہہ پینگ جُھلار وی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

قائداعظم دے ناں

توں مالی باگ دا چھپیوں ص

کتھے پُوریاں ہوئیاں تھوڑاں

ہو گئے اوہ دن دراڈے

جدوں مُکسن تیریاں لوڑاں

تینوں ویکھ کے سوچیا سبھناں

’’مُڑ آئیاں گھڑیاں پَچھیاں‘‘

تیرے بول دلاں وچ لتھے

تیری راہ وِچ نظراں وَچھیاں

تیرے سبھے کم نرالے

تُوں اُٹھیوں تے جگ جھکیا

لکھ چھاپے راہیں ٹُھکے

تیرا قدم نہ ودھنوں رُکیا

ہر پتّا خُونیں رنگیا

کوئی پھُل نہ نظری آوے

کوئی سمّاں نہ دسیا اَج تائیں

جیہدی جھال نہ جھلی جاوے

کیہ ہو گئی تیری کھیتی

اَج ہو کے دیکھ دوالے

ہر منُہ اَج ایہو گل اے

’’جیہڑی جمے اوہو پالے‘‘

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کل کیہ ہوسی

اَج عید سنیہڑا آیا اے

سدھراں بیٹھی بن بنھیرے تے

پئی گتکدی آں تے جھکدی آں

پئی کدی آں کل کیہ ہوسی

اکھیاں ہسن تے دل روسی

میں دُکھاں ساڑے مُکھڑے تے

کل پَوڈر سُرخی مَل بہساں

تے ہسدیاں رسدیاں سکھیاں وَچ

ہتھ مہندی لاکے رَل بہساں

اوہ ہسییاں تے میں ہس پیساں

اوہ نسیاں تے میں نس پیساں

اوہ… ہرنیاں وانگوں ترٹھسن تے

میں نپ جیڑے دی چُوکے نُوں

سدھراں دی سُکی بھُوکے نُوں

دنداں دے ہیٹھ دِبَا لیساں

چیڑے نوں کلاَوا پالیساں

دُکھاں دے ہڑ وی شوکر وَچ

ونگاں بُندے چھنکا لیساں

تے ایس بھلاوے سکھیاں نوں

کھیڈاں دے لالچ لالیساں

پر ایہہ تے عید دہاڑا اے

ریجھاں سدھراں دا ہاڑا اے

کجلے مہندی دا موسم ایں

الہڑاں دا پیار اکھارا اے

ایہہ رُت اے بارسنگھا راں دِی

گیتاں ناچاں چھنکاراں دی

دِلاں دے قول اِقراراں دی

تے پینگاں دیاں جُھلاراں دی

منیاں۔ب سکھیاں وِچ رل بہساں

اوہ ہسیاں تے میں ہس پیساں

اوہ نسیاں تے میں نس پیساں

پر کد تیکن انج ہو سکسی؟

سکھیاں ہسیاں۔ سکھیاں نسیاں

تے پِچھے پَھے ہساں میں

پینگاں ص تے چڑھ کے ہتھاں نُوں

رسے دے حوالے وی کرساں

تے جھوٹا لیندیاں دنداں وِچ

چیڑے دیاں چُوکاں وی پھڑساں

ہائے کیہ کرساں؟

پینگاں دے تیز جھلارے تُوں

سدھراں دے نظر اشارے وں

مینوں چیڑا پھڑنا بھُل ویسی

چیڑے دا کلاوا ہٹیا تے

ایس زخمے دا منہ پھٹیا تے

شہرت چ نک دی تریلی توں

ایہہ پوڈر سُرخی گُھل ویسی

تے بھیت دِلے دا کھل ویسی

مینوں چیڑا پھڑنا بھُل ویسی

ہائے کیوں میں جھلی ہوئی اں

کس کارن ایہہ گل گھِن بیٹھی تے

بھل گی کٹوی بھانی نُوں

کیہہ ہویا سُگھڑ سیانی نُوں

چھڈاں ایہہ جھلیاں گلاں ہن

چُلھے ویہڑے ول چلاں ہُن

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بھکارن دے ناں

تیرا مُکھڑا گلابی

تیری اکُ مستانی

تیرے سوہجھ دا نکھار

جیوں پتھراں دا پانی

تیرے سوہجھ نوں میں تکاں

میرے ہوش نہ ٹکان

جے میں بولنا وی چاہواں

میرے بُلھ شرمان

اکھیاں دے وِچ پھرے

تیرے پیار دی دُکان

تیری سدھراں دی پَچھی وِچ

دِیدے پئے رون

اِک چنحدی تے تڑفدی

کہانی پئے چھون

مینتھوں بولیا نہ جائے

دُکھ پھولیا نہ جائے

تیرے ساہواں وِچ

زہر نواں گھولیا نہ جائے

میری اکھاں دے

ہنجواں توں بک بھرے

میرے پیار دی

خیرات نُوں قبول کر لے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

لج پال ناطہ

ٹھنڈے وُدھ نوں پھوکا دیواں

چھاں وِچ ہو کے بھردی

اپنے آپ نُوں دِساں بھکارن

میں رانی ایس گھر دی

اَن ہوئیاں کنسوئیاں پُچھے

سس سدھراں ی ماری

میں پھُلاں دی کھاری بابل

اوہ میری ملیاری

رُوں وچھاون پیراں تھلے

میریاں دوہے نناناں

اوہ میریاں اشنائیاں لوڑن

میں نہ مُول پچھاناں

سوہرے دا دل نھیری کوٹھی

پیار میرا روشنائی

سُتی پئی دے ساہ گنیندا

جیہدی میں بھرجائی

فِر وی رات ہنیری میری

فجر نہ مُولوں بھاوے

بابل! دھی دکھیاری تیری

کچرک بھیت لکاوے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بوہت پُرانے ویلے دی گل

اُدوں میریاں اکھیاں دے وچ

پیار سمے دیاں لہراں سن

اُدوں دِل دے ویہڑے اندر

گوہڑیاں شوق دُپہراں سن

انت سجیلی گلی سی اوہدی

قدم گُمراں پاوندے سن

رات گئے نوں یاداں دے وِچ

سفنے سُکھ ورتاؤندے سن

بلُھ کلیاں سن راہ جاندیاں نوں

چٹکاں گیت سناؤندے سن

پہرے دارغماں دے مینتھوں

اپنا آپ لُکاؤندے سن

ویکھن وَع میں حاکم ساں

اوہ میرے روہک سداؤندے سن

وچوں وِچ پَر اَج دے متھے

گُوہڑیاں لِیکاں پاؤندے سن

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سیج وِچھا کے سُتیے کُڑئیے!

تیں کیہ اے؟

تُوں شاماں ویلے سوں رہندی ایں

اپنے پلنگ پنگھوڑے چھڈ کے

تُوں ائی ایں اوہ؟

جیہڑی اکیاں ا۔کیاں پیریں

رات دے نھیرے ویہڑیوں ہوکے

میریاں گھُورسیاہیاں اندر

چُوڑیاں نت چھنکاؤندی ایں

مینتھوں نیندر کھوہ لے جاؤندی ایں

سیج وَچھا کے سُتئیے کُڑئیے!

سرگی دے تارے دی لو

مینوں تھپڑ مار کے لنگھ جاندی اے

ڈِیک وی ڈوری

تکدیاں تکدیاں ہنگھ جاندی اے

دیہوں دا دیوا

میریاں اَدھ کھلیاں اکھیاں وَچ

خورے کِس دھوئیں دی

کالک بھر جاندا اے

اَج نویں نت دا قصّہ اے

مینوں ادھ مویاں کر جاندا اے

اگ لگے اُس منجی نوں

تینوں بھچ کے جیہڑی

سانجھ سویرے تیکن وی نئیں ہلن دیندی

سوک پوے ایس درد لہر نُوں

جیہڑی میرے سُکھ دے تھم نُوں

اک پل وی نہیں کھلن دیندی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کل تے اَج

ہس کے کل بنایا سی مین

تُوں پتھر دا بُت

اج میں تیری اوس جھلک دی

کچھی اے تصویر

’چمکیا سی کل بن بنھریے

تیرے مُکھ دا چن

چھٹی اے میرے مکُھ دے امبروں

نور دی اج لکیر‘‘

میں نئیں کہندا اکھیں اگے

مُڑ مُڑ ہسدی آ

پر کجھ ایس تصویرے دا وی

مُل تے اڑئیے پا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

مَت

توں جیہڑی اج

نظر اشارے توں وی

پئی تربکدی ایں

اوہ ویلا ہُن ہتھ نئییں آؤنا

جس ویلے نوں سکدی ایں

آون والے ویلے نوں تک

تک اُس اَنھے ویلے نُوں

چھیل چھبیلیاں نڈھیاں نُوں جد

کسیں وں دلگیر

رانجھیاں دے ہتھ ونجھلیاں دیسیں

مرزیاں دے ہتھ تیر

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

یاد

ان بھول سمے دی مورت جیہی

سفنیاں دے ایس ویس چ رہندی اے

فکراں دی پوہڑی پوہڑی توں

چھکاراں پا پا لہندی اے

بیتے ہوئے سمے سہانے دی

تصویر اکھاں وچ پھر دی اے

بولاں دے اُجڑے شہر اندر

گل اوس کڑی دی چھڑ دی اے

جیہڑی… نظراں دیاں لہراں تے

پھل سدھراں دیاں راہواں تے

چانن بن دے تاریاں لاندی سی

گلاں جیہدیاں خوشبوئی سن

جیہدی چال سی چھم چھم وگدی وا

جیہدی اکھ چ مستی بدلاں دی

جیہدے سر تے زلفاں کالیاں شاہ

جیہدے پیار چ شوہ دیاں لہراں سن

جیہدے بول سجیلے پھل کلیاں

جیہدی سوچ سمے دی مستیائی

جیہدے میل بہاراں رانگلیاں

جیہدے سجر نے پھیرا پایا تے

گل پا گئی طوق دُہائیاں دے

اج بیٹھا گنت شمار کراں

کیہے دوش نیں اکھیاں لائیاں دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

وڈھ

کل جہناں ہریاں کنکاں نوں

جیون ہر یاتک کے

ہر کسے دامن پر چاون

اج اوہ کنکاں پک کے

واتی چلدی رسیاں وچھیاں

لوکی بوہل اڈا وندے

بوہل اُڈا ؤندے ہاسیاں دے

تے پکیاں کنکاں چاؤندے

خالی کوٹھے دانیاں والے

اج فر بھرے بھکنے

بھرے بھڑولے لپے پوچے

بھرے چٹوریاں کنے

سٹا سٹا وڈھ پئی چگدی

بنے بنے لک نوا کے

اپنا بڈھی لک نوا کے اپنا

پھر وی کنے چردی

گل بوجھی، ہتھ کھونڈی لے کے

تیلا تیلا جوڑے

تاریخاں دے ڈھیراں وچوں

اپنی قسمت لوڑے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑