تلاش

ماجد صدیقی

شاعرِ بے مثال ماجد صدیقی مرحوم ۔ شخصیت اور شاعری

زمرہ

وِتّھاں ناپدے ہتھ

دل چوں جے کر اُٹھن وی تے، ہوٹھاں تے نئیں لیاؤن دیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 123
ویلے نے کجھ جیہاں گلاں وی، ناں ساڈے مِتھیاں نیں
دل چوں جے کر اُٹھن وی تے، ہوٹھاں تے نئیں لیاؤن دیاں
اُچّا ہسیاں، جان نہ چھڈّے، مگروں دھڑکا رووَن دا
خورے کِنج سہیڑیاں اسّاں، چاہواں اونسیاں پاؤن دیاں
سانتھوں خورے، کس پاروں، ایہہ لوکی گرمی کھان پئے
مُکھڑے مُکھڑے سوجاں نیں، جِنج ڈَلھکاں، اُبھری تاوَن دیاں
اوہ ائی گلاں چمٹیاں رہیاں، ماجدُ جی سنگ تالُو دے
جیہڑیاں گلاّں، سجناں سانویں، بہہ کے سَن دُہراؤن دیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پر گُھگیاں دے، رہ گئے نیں وچ پھائیاں دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 122
واواں وے وچ کھنڈ گئے، بول دُہائیاں اے
پر گُھگیاں دے، رہ گئے نیں وچ پھائیاں دے
مُکھ مُکھ اُکرے حرف نیں، حال حوالاں دے
یا اکھر پانی تے، جمیاں کائیاں دے
مُڑ مُڑ دیندے جھوٹے، ہُٹھ اسواری دے
پندھ اساڈے، ٹوئیاں بِٹیاں کھائیاں دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جنج ماواں نوں، دُکھڑے جمیاں جائیاں دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 121
سانوں فکراں نیں، انج آل دوال دیاں
جنج ماواں نوں، دُکھڑے جمیاں جائیاں دے
بھخدیاں دُھپاں، بھبُھل کیتا نظراں نوں
دارو لبھدے پھرئیے، اکھیاں آئیاں دے
شیشہ بن کے ویلا، نقش اُبھاریگا
ہُسٹراں پاروں، منہ تے پیاں، چھائیاں دے
لیکھاں ہتھوں، جِنڈری کجھ اِنج گھِر گئی اے
جنج بکروٹا، چڑھ جائے ہتھ قصائیاں دے
ماجدُ اِنج بولی چڑھیاں نیں، سدھراں جیئوں
مَنڈیاں وچ مُل چکن، مجھیاں گائیاں دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پرت کے شاید کدے نہ آوے، اوہ رُت گھنیاں چھانواں دی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 120
نگھیاں مِٹھیاں پرتیاں والی، ڈاہڈیاں اَبھُّل چاہواں دی
پرت کے شاید کدے نہ آوے، اوہ رُت گھنیاں چھانواں دی
ساڈی چاہ دے نال وی قصہ، کُجھ انج دا ای ہویا اے
وچ تندوردے جھُلسے، جیونکر روٹی پہلیاں تاواں دی
شِکرا چڑیاں تے اکھ رکّھے، شیر نتھانویاں بھیڈاں تے
نیویں لہو تے اٹھدی جاوے، کندھ اُچیریاں نانواں دی
اک دریاؤں نکلیاں نہراں، جنج آپس چ ملدیاں نئیں
اِنج ائی کُجھ بے وسّی جاپے، ماجدُ سانجھ بھراواں دی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اوڑک اِک دن منی جاسی، مَنت سِکدیاں ماواں دی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 119
دُکھ دی لامے نکلے ہوئے، پُت سُکھاں ول پرتن گے
اوڑک اِک دن منی جاسی، مَنت سِکدیاں ماواں دی
کی کہوئیے ایس جیون رُکھ نے، کچرک کھلیاں رہنا ایں
آری جیہی پئی چلے جس تے، آندیاں جاندیاں سانہواں دی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سانوں۔۔ جنہاں کھیڑیاں کولوں، اپنا حق منوایا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 118
ایس کارن توں اگوں لئی وی، کسّے نے ڈک سکنا نئیں
سانوں۔۔ جنہاں کھیڑیاں کولوں، اپنا حق منوایا اے
جس دے ہیتھاں بیٹھ کے بندہ، عرشاں دی سُونہہ لیندا اے
ساڈے سِراں دے اُتے، اوس ائی پک یقین دا سایا اے
ماجدُ ایہہ حاصل اے ساڈا، تن تے جریاں دھپاں دا
ہریاں فصلاں وانگر جیہڑا،سُکھ اکھیں لہرایا اے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

یا فر اوہدے قد تے، دھوکا سی کجھ لہر دا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 117
ہے سی ٹھاٹھاں مار دا، جوبن چڑھیا قہر دا
یا فر اوہدے قد تے، دھوکا سی کجھ لہر دا
ایہہ کی میں پیا ویکھناں، گُجھے درد حبیب توں
بازی لے لے جاوندا، دُکھڑا اک اک دہر دا
لگدا سی کر دئے گا، تھالی جنج دریاں نوں
پانی کنڈھیاں نال سی، مڑ مڑ کے اِنج کھیہر دا
اکھیاں وچ برسات جیہی، سرتے کالی رات جیہی
دل وچ اوہدی جھات جیہی، نقشہ بھری دوپہر دا
اکو سوہجھ خیال سی، چلدا نالوں نال سی
فکراں وچ ابال سی، قدم نئیں سی ٹھہر دا
سینے دے وچ چھیک سی‘ ڈاہڈا مِٹھڑا سیک سی
دل نوں اوہدی ٹیک سی، رنگ ائی ہورسی شہر دا
آئی تے اوہدے نال سی، پھُٹڈی پوہ وساکھ دی
گئی تے ماجدُ مکھ تے، سماں سی پچھلے پہر دا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سُورج لتھ کے کالک جیہی چھڈ جاندا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 116
ہور تے ایناں فرق نہ کوئی پاندا اے
سُورج لتھ کے کالک جیہی چھڈ جاندا اے
خورے کاہنوں اِک نہ اوس دے ہوون تے
سارے گھر دا اندر کھان نوں آندا اے
نویں سونی اِل دی خاطر داری نُوں
چِڑیاں تِیلا تِیلا جوڑ لیاندا اے
مگرے لگا جھولا وہم ہواواں دا
خورے کیہڑی کھائی تیک پجاندا اے
ویلا کھِنڈیاں بدلاں نوں شرماون لئی
خورے کچراں تیکر دیپک گاندا اے
ایہہ کی وِتّھاں اُچیاناں آ پائیاں نیں
پُتّر پیو دا ناں لیندا شرماندا اے
سَن وی نال ائی ہونجھ کے لے جاندا جاپے
ماجدُ جو پَتّر وی ٹہنیوں ڈھاندا اے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ہور دی ہور ائی ہو گئی، صورت اپنے آپ دی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 115
ہوٹھیں لنبو چُپ دے، اکھ انگارے تاپدی
ہور دی ہور ائی ہو گئی، صورت اپنے آپ دی
اج اوہدی تحریر چوں، اُڈیا رنگ مہکار دا
دل وچ سی اک یاد جیہی، اوہ وی بُجھدی جاپدی
چڑھدے لہندے شور سی، چانن جیہی اک چپ دا
اکھیں پیار بہار سی، نِمھے گیت الاپدی
میں تے نئیں سی دوستو! چنگا جیہا دھیانیاں
کِنھوں ٹور لیائی سی، چھِک ڈھولک دی تھاپ دی
ماجدُ میں ساں تاولا، گیا ساں اپنے دل تے
ایہہ دنیا کجھ ہور سی، تتیاں نوں سی تاپدی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑