تلاش

ماجد صدیقی

شاعرِ بے مثال ماجد صدیقی مرحوم ۔ شخصیت اور شاعری

زمرہ

سُونہاں لیندی اکھ

وہم ایں مینوں

وہم ایں مینوں ایہہ اکھیاں ہن

سب کجھ تکنوں رھیاں

پتھر بنیاں یا پتھرائیاں

یا دردوں بجھ گیئیاں

دل توں ناطہ توڑ کے خورے

بھل بھلیکے پیاں

یا فر دل دا بھانبڑ بجھیاں

کھلیاں ایں مینوں ایہہ اکھیاں ہن

سب کجھ تکنوں رہیا

اک ویلا سی پہلی دا چن

ہے سی خنجر ہویا

چنے چودھویں

رات سی جدوں

دل ہے سی ادھ ہویا

ترس گئے سن چانن دا

گھٹ بھرنے نوں ایہہ دیدے

لوکاں کہیا

’’وگدا پانی کیہدے کول کھلویا‘‘

اھوں اک الاہنگھ بھری سی

ول اسماناں سدھی

ایہناں ائی اکھیاں نوں فرمیں سی

چانن وچ ڈویا

اک ویلاسی جدفر میری

ٹٹی ڈور اسمانوں

کھیڑیاں وی ڈولی وچ ڈردیاں

لتھا چاک دھینوں؁بِناں نشانے میں ساں اُدوں

چھٹیا تیر کمانوں

ایہناں ائی اکھیوں اتھرو پُھٹے

نگھے ساون وسّے

دریا ویں مینوں ڈبدیاں تردیاں

تک وہ نویں جگ ہسے

اکھیاں کھُلیاں فکراں ڈُلھیاں

تکیار چار چفیرے

کل مکلی جند نمانی

گھری سی گھمن گھیرے

پر اُدوں تے اپنے دکھ نے

ہرب دا دکھ سُجھایا

ہر کوئی مینوں وندا دھوندا

وسیا ماں دا جایا

کسے دی ہے سی ہیر گواچی

کسے توں صاحباں کھنجی

کسے پنوں دی اُلری ہوئی بانہہ

واویں ہو گئی لُنجی

کسے دا پیٹ تگارا خالی

کسیدی اکھ سدھرائی

کسے دی سوچاں فکراں پاروں

جند لباں تےآئی

اکھیوں اکھیں لہو دیاں لہراں

شوکر اک مچائی

تے ایہناں سبھناں درداں وی

میں پئی ونڈ کرائی

اجے وی ناجو لبھدی پھروی

لتھا چن اسمانی

صورت جیہدی میں سی ویکھی

بندی پیا رکہانی

اجے وی سیدو دے ویہڑے وچ

دھواں کدے ہ دھخیا

اجے وی اوہیاں ہیکاں نے

اسماناں نوں سِر چکھیا

اجے وی راجو وی روح پھر دی

قبراں دے وچکار لے

دسن جوگی موت ہ جس دی

ہوٹھیں وجدے تالے

اجے وی تسّا پانی منگے

مونہوں بول نہ سکے

بھرے بھریاتے وگدے شوہ نوں

گنگیاں وانگر تکے

انج ای سنگ جنہاندے

میں وی مونہوں گنگا ہویا

بلھیاں تے وج گوے نیں تالے

پتھر بن کھلویا

بٹ بٹ تکدیاں اکھیاں چوں

نئیں درد کدے کوئی چویا

جے اکھیاں پتھرائیاں نئیں تے

کاہنوں ٹھپ ہو گیایں

وہم ایں مینتوں ایں ایہہ اکھیاں ہن

سب کچھ تکنوں رہیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements

مرن والیا

توں تے مر گیئوں

تیرا ایہدے اُتے وس نیئیں سی

تیرے پچھے رہ گیئاں

حیاتیاں دی اکھ وچ

تیرے جیوندے ورہیاں دی

نمھی نمھی دھوڑاے

ایہو جیہے سمے

بس اکو گل سجھدی اے

جیؤن نوں حقیقتاں دا

نام جنھے دتاسی

ایہو جیہے سمے

ساڈی اکھاں نال ویکھدا

تے بول بول آکھدا

تینوں میری بھل تسی

قبراں توں ایدھرے وی

امبراں توں ایدھرے وی

کوئی وی گل سچ نیئیں جے

سبھے کجھ پکھنڈ اے

تے سارا کجھ کوڑ اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

وین

لوکی کہندے نیں

موت تے وس کوئی نیئیں

خورے اینویں ہوسی اسیں کیہ کہئے؟

بوہے بھچ جاندے ایتھے سوچ والے

دل ڈب جاندا، ہنجوڈلھ پیندے

ساڈے کول کیہ اے؟

ایہو ہنجو

محیوری دے رسدے پھٹ

اینہاں ہنجواں دا کیہڑا مل سجناں

کتھے تارے تے کتھے چراغ ہنجو

کتھے نھیرے وچ

دہکدے داغ ہنجو

کتھے پیراں دی خاک نوں

گنھ کے تے

دلاں دکھیاں دا دین سراغ ہنجو

تارے رات وامتھا سہائی رکھدے

پھل موسماں دے گل دا ہار بندے

پھلاں تاریاں دی تے اک عمر ہوندی

تیری عمر کیہہ؟

تیرے جیوں دا پھل خوشبوئی والا

کنھے کھڑدیاں سارای ترنڈی لیا

دے دے جھلک

تیرا تار ذات والا

کیویں ادب دیں امبروں ٹٹ پیا

تیرے روگ تے

کسے دی نظر نیئیں سی

تینوں دتا نہ کسے تویت دھاگا

ایتھے آن کے دس

کیہڑی گل چھوئیے

سبھے ویناں دے تار

ایتھے ٹٹ جاندے

ہنجو اکھاں دے وچوں نکھٹ جاندے

کیہ کہیے تے کیہ نہ کہیے ایتھے؟

سانوں بول کے آکھ سناوندا اے

’’جیہدے سینے اندر اگ دھڑکدی، اوہ

تھاپی دھخدی دھخدی دھخ جاندی،

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

موسیقار

میں ہاں موسیقار سمے دا، میرے روپ ہزار

کلیاں دے منہ میریاں چٹکاں وااوں دا شنگھار

میری اکھیوں چانن پھنڈا، چانن جیئو دا ہار

میرے دکھ نوں میرے سکھ نوں جانے کل سنسار

میں ہاں موسیقار سمے دا

میں ہاں موسیقار

ستے درد جگا دیندے نیں میرے سر سنگیت

ہوکیاں نوں ہاسے کر دینا میرے فن دی ریت

آل دوالے ونڈدا پھرناں میں ایس دل دا پیار

میں ہاں موسیقار سمے دا

میرے روپ ہزار

بھیت دلاں دے کھل کھل پیندے میری لے دے مال

اکھیاں دے وچ تر دے ویکھاں ستڑے خواب خیال

سکھ میرے دا پتہ نشانی چک چک پھرے بہار

میں ہاں موسیقار سمے دا

میں ہاں موسیقار

رتاں دے رُخ موڑن والی میری اڈدی واج

اگاں دے وچ پھل کھڑانا میرا جدی کاج

دیپک چار چفیرے میرے، میں وچ میگھ ملہار

میں ہاں موسیقار سمے دا

میں ہاں موسیقار

سر گم دل دھڑکن میری نبضاں میریاں گیت

مینوں ایہہ کجھ دیون والی کس گوری دی پریت

ایہہ گل جانن والے ایتھے ماجدؔ جیہے فنکار

میں ہاں موسیقار سمے دا

میں ہاں موسیقار

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پرکھ

توں کڑی ایں کروڑ دی

جے میں سولی چڑھاں تیرے نام تے

تے توں کولوں دی ہس کے لنگھ جائیں

توں کڑی ایں ہیر دے جوڑ دی

جے میں پندھ کراں لمی واٹ دے

میری بانسری سن کے سنگ جائیں

توں کڑی ایں بجھنے دے روڈ دی

جے میں تکاں تے میری نگاہ نوں

رنگاں ہاسیاں دے نال رنگ جائیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ورثہ

ماپے کی کجھ دے گئے مینوں ورثہ پھول نہ تکیا

اگاں دی وچ مہکان گھلیاں خوشیاں سانبھ نہ سکیا

کدھرے جنگلاں دے وچ خیمے، خیمیاں دے سر پہرے

کدھرے وطناں کی جھولی وچ او ہوئیاں دے لہرے

کدھرے سولی دے منہ رو حاں، کدھرے ہتھیں چانن

خون بھگوئیاں جتیاں کدھرے دل دل پیار پچھانن

ورقہ ورقہ رنگ برنگیاں لختاں جیوں تصوایاں

تاج محل دے قصے کدھرے، کدھرے خون شمبھیراں

چٹیاں صفحیاں چوں پئی پھٹے حرفاں دی رشنائی

اج فر میرے لہوئیں ماجدؔ وسری گل دھرائی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جا تو میرا کی لگدا ایں

تیریاں میریاں قدماں اگے

ٹوٹیاں بٹیاں والی دنیا

اک دوجے دا تول کریندی

پیار محبتوں خالی دنیا

میں سمیاں دا سکھ پر چھانواں

تو مچیا بھا نبڑ اگ دا ایں

جا تو میرا کی لگدا ایں

تیریاں میریاں اکھیاں اگے

تاریخاں دیاں اگھڑیاں لیکاں

رانجھے دی قبراں دے لبنو

پنوں دے گل کھبیاں چیکاں

میں فکراں توں اکھیاں میٹاں

توں دکھ دیوا بن جگدا اے

جا توں میرا کی لگدا ایں

تیریاں میریاں سدھراں اگے

اکو ریت پرانی جگ دی

مرزا نام دھرلے اپنا

میں صاحباں دی کجھ نیئیں لگدی

میں مجبور زمانے ہتھوں

تو جو چاہیں کر سکدا ایں

جا توں میرا کی لگد ایں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ویلے دی گل

ہن اوہ میرے کولوں

اُکیاں اُکیاں پیریں لنگھدی اے

نہ ہسدی اے نہ سنگدی اے

خورے اوہنوں کیہ ہویا اے

انج لگدا اے، جیویں

اوہ تے میں ورہیاں دے ویری آں ن ن

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

چھلا

بھلا بھلا چھلیا

دل کتھے لیا

چھلا پھل کلیاں

راہواں مل کھلی آں

نظراں نیئیں ولیاں

بھلا بھلا چھلیا

دل کتھے لیا

چھلا چن چانن

دکھ مینوں جانن

سکھ نہ پچھانن

بھلا بھلا چھلیا

دل کتھے لیا

چھلا داکھاں بور اے

پنوں میرا دور اے

تتا تھل تنور اے

بھلا بھلا چھلیا

دل کتھے رلیا

چھلا پانی وگدا

لنبو ہویا اگ دا

پیار کسے ٹھگ دا

بھلا بھلا چھلیا

دل کتھے لیا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

(بہار دی غزل)

ٹہنیے گلاب دئیے! پُلاں نال جھُورئیے فی کیہا تینڈھا سوہجھ تینڈھا رنگ نی

چن مینڈی رانگلی بہار مینڈا مکھڑا تے الہڑ جوانیاں ناں سنگ نی

چنبے نی ایں ڈالئے نی چاندیاں کھنگالئیے کیہا تینڈا جھلنے ناں چج نی

چوڑئیے بی کچ بی ایں ماہی مینڈھے دیتے توں چن جیہاں وینیاں تے سج نی

رات نی ایں رانئے بہار نی ایں سکھئے نی تو آں مینڈھے مکھڑے ناں جوڑنی

اکھ تے ملا ذری ہان بی ایں ہاننے اکھیاں نوں ہن تے اگھوڑ نی

پھلاوے گلاب نیاں ہس ہس تکنا ئیں ہسنے ناں کیہڑا تھے مل وے

نیئیں آں اتبار دے توں ایڈ ان بھول ایں تے ماہی مینڈھے کون ذری جل دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بہار

ہسدی ائی بہارنی سیو!

گل ست لڑئیے ہار

رل مِل کھیڈن سکھیاں سیّاں

ونگاں پائی چھنکار

نی سیو! ہسدی آئی بہار

رُٹھڑا سُورج دِسے منیندا

نھیرے نسدے جان

دُھپ دا چانن گُوہڑا ہویا

کِرناں پیار جَتان

گلی گلی وِچ چانن مہکے

چانن سکُھ دا ہارنی سیو!

ہسدی آئی بہار

چٹی چَنّے چادر اُتے

پھلُ کلیاں دا نُور

نیندر رانی دئے سنیہڑے

واء دی مست بلُور

بنے بنے دیاں چُوکاں رنگاں

رنگاں پائی بھرمارنی سیو!

ہسدی آئی بہار

سُوہیاں لال پھُلاں چوں آوے

نمھی نمھی خوشبو

نِکا نِکا مشکاون پیاں

کلیا ں کول کھلو

رُکھ چھتری دیاں سنگھنیاں چھانواں

راہیاں دے دِلدارنی سیو!

ہسدی آئی بہار

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بہار دا گیت

ہو بھُلیں نئیں ہانیاں

وے باتاں پرانیاں

جیون دا بوٹا اَج

نویں سِروں پھُٹیا

موسماں نے دُھوڑاں والا

چولا لاہ سُٹیا

اکھاں پیاں مارویاں

رُتاں سہانیاں

… ہو بھلیں نئیں ہانیاں

اَتے اَتے پتر تے

پھُٹدیاں ٹاہنیاں

جُھل جُھل کہن تینوں

میریاں کہانیاں

بُوریاں نی دا کھاں وانگوں

حُسن جوانیاں

ہو بھُلیں نئیں ہانیاں

سمیاں نوں رنگ نویں

تتلیاں دِتے اَج

واواں دے بُلورے گئے

فصلاں تے سَج سَج

رُت پئی پکار دی اے

وساطہ میں پانی آں

ہو بُھلیں نئیں ہانیاں

کلیاں دے کھِڑنے توں لکھ مُنہ جوڑ دیاں

چاہواں البیلیاں دے

تینوں نت لوڑ دیاں

؁تک! کویں رُتاں دے میں

پھیر نوں بھلانی آں

ہو بھُلیں نئیں ہانیاں

ایہو رُتاں ایہو سمے

ایہو سی بہاروے

جدوں ساہ دی ڈوری لیکے

گنڈھیا سیپیار وے

یاد رکھیں پیار دیاں

رُتاں سہُارنیاں

ہوبُھلیں نئیں ہانڑیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سنیہڑا

انہوں جا کے کہنا پئی

… میں دُکُ دی زہر وی کھا لئی اے

اَج تیکر جو ہویا ہویا

جنڈری بوہت دھخا لئی اے

میں دُکھاں دی کُجھ نئیں لگدی

دُکھ نُوں رکھو دُوری ای دُور

سدھی پدھری گل کرو کوئی

موسٰی ای ویکھے اپنے طور

سسی کون؟ تے صاحباں کیہڑی؟

سوہنی ہیر دا نام نہ لئو

اوڑک تہاڈا مطلب کی اے؟

گل کوئی سمجھاں دی کہئو

ایہہ وی ٹھیک

… جے تُساں مینوں چن چانن دا دِتا ناں

چیت سمے دی وادی کہیا

نالے وگدی مست جھناں

میرا چانن اکھیاں لایا

چیت سمے دی وا دے نال

میری سوہجھ جھناں توں پچھے

خورے کی کی پُٹھ سوال

اَن ویکھیاں ، آن جانیاں مینوں

تُساں مِتھیا اپنے ناں

پنج ندانت دُراڈا جِتھے

ملدا وی نال جھناں

اک اسمانوں لتھے پانی نُو ں وی

مِلدے وکھرے پندھ

تسی بھانویں لکھ پئیے دیوو

مینوں اپنی پیار سُگندھ

میں جد بوہیوں نِکلاں تے

مہارانی سارے پنڈی دی آں

میں ورہیاں دی سوہجھ سہائی

کیکر تُساں نوں گل لاں

تہاڈامیرا جوڑ نہ کوئی‘‘

… پر ایہہ گل نہ کہنا تُوں

… اورک مُڑدیاں وی چُپ رہنا توں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اِک تصویر بناواں

اِک تصویر بناواں، جیہدیاں

بُلھیاں کلیوں چیر وکھانواں

اکھیاں تے پِپناں دیاں چھانواں

پیشانی دے چن دے اُتے

اِک نکی جیہی بندی لانواں

نک دی سیدھ جیئوں تارا ٹُٹے

ہاسا… جیئوں نھیریوں پوہ پھٹے

گلہاںْ نال شفق دے رَکھ کے

سورنگوں اِک رنگ بنانواں

چیر کے ٹھوڈی ادھ وچکاروں

اکھیوں کالا تل سجانواں

کن چنبے دیاں الہڑ کلیاں

گردن کو نجاں وانگ وِکھاوں ا

گل گلمے دیاں رِشماں کولوں

اپنے آپ پیا شرمانواں

ہتھ تقدیر فرشتے والے

بانہواں چن چگر دے ہالے

زُلفاں دی گلو کڑی کولوں

کالے سپ دی کُنج لہانواں

لک… حسیناں دی دِل تنگی

قد … مراد جیویں منُہ منگی

چانن بِھنّاں جثہ سارا

آس لباسوں پر دے پانواں

آس لباسوں پر دے پا کے

دِل دے وِچلے بھیت لُکا کے

اکھیاں تیرے نال ملا کے

تیرے پتھر دِل دے اگے

رَکھاں تیرا سوہجھ پچھانواں

فربھانویں تُوں اکھ نہ کھولیں

بھانویں اتھرو موتی رولیں

سکھ دے بال گواچے وانگوں

؁مڑ کے تیرے ہتھ نہ آنواں

اِک تصویر بناواں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

تن رنگ

کل دے ویہڑے چرخہ، پونی

کھتر کھلری کھاد

ماپے میرے پتھر پھاڑ کے

اکھوا گئے فرہاد

اج دیاں اکھیاں عینک لا کے

ویکھن اپنا آپ

اَج دا سُورج دُھپ دے رُوپ چ

پیا کھنڈا وے تاپ

بھلکے دی اکھیاں نوں چوبھے

میزائلاں دا دُھوں

کل دے بُڈھے پِنجن بِنج کے

بھلی اُڈائی رُوں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

گویڑ

دونواں دے سر بھجے ہوئے نیں

دونواں دے مُکھ بُجھے ہوئے نیں

ہو کے کِسے ا۳کل دے انروں

آ بیٹھے نیں کول

اک جیون دی پہلی راہ تے

ا۳ک دی عُمر اُدھیڑ

سوچاں دے وِچ وِس پئے گھولن

دُوں ہوٹھاں چوں کجھ نہ بولن

آل دوالے بیٹھے لوکی ہس ہس کرن گویڑ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سیال

ٹھنڈیاں واواں چِک نوں چھیڑن

پائے سیالا جھاتاں

دیمک بن کے چٹن لگیاں

دیمک بن کے چٹن لگیاں

دیہوں چانن نوں راتاں

چھاواں جُثے ٹھارن لگیاں

دُھپ دِسّے مجبور

دکُھ دے شوہ وِچ منتاں منّے

دل بیڑی دا پُور

سّپاں وانگر لمیاں راتاں

لگیاں پان شکاٹ

کیہڑا منتر پھوک الیکاں

دُکھ ورایا دا پاٹ

(۲)

موسم وگدے کھوہ دے چکر

اکو گل دُہران

سُدھراں پھُل فجر دے ماجد

شام پیاں مُرجھان

کل دا مکھڑا لچ لچ کردا

بھخدا تپدا ہاڑ

اکھیاں دے وچ لو دی بھُبل

تپشاں دیوے جھاڑ

بھلکے دے مُنہ لپیا ہویا

ٹھنڈا ککر پوہ

دونواں دے ہوٹھاں چوں آوے

سڑ دے لہو دی بو

اج دا جُثہ ریشم تاراں

دُھپ چڑھیاں دُھخ جان

پالے دی کنسوئی سُن کے

دل دا لہو برفان

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سرہیوں

میں کنکے دی ہوٹھیں پخدی

رُت دی پہلی واج

میں کنکے دا سُکھ سینہوڑا

میں کنکے دا ساج

چاندی میری سجن پرانی

میں سونے دی بھین

میں کنکے دی گھ دی راکھی

جیوے میری سین

چو چو پیندا اے اَج ، میرے

مکھڑیوں قہر دا رنگ

سر میرے اِک رنگ، ویکھو

اڈ دے اَج پتنگ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کنکاں پھٹیاں

۔ ۱ ۔

اِکو کل کنکاں پھٹنے تے

چار چفیرے وسدا ہیسی

نھیر مُنھیرا

اِکو اج کنکاں پھٹنے تے

دُورے تیکر نظری پیندا

چانن گھیرا

اوہوز میں، اوہو اسمان ایں

کل ملکی اہوو جان ایں

پر ایہہ کنکاں

اج دیاں کنکاں

کل نالوں کیوں چنگیاں ہوئیاں؟

اج انہاندی ونڈ ہو گئی اے

نئیں رہیاں ایہہ منگیاں ہوئیاں

۔ ۲ ۔

راویوں دُور جھناووں اوہلے کنکاں پھُٹیاں

اکھیاں دے امبراں توں نُوری لیکاں چھُٹیاں

اُڈ کے نئیں آوندی اسمانوں پھنیہہ پانی دی

اِک اِک تند تَرٹدی جاندی ایس تانی دی

جیہا کون جے آکے ایہدے تروپے گڈھے؟

زمیوں۔ امبروں کوئی تے اِنھوں کھوہیوں کڈھے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پت جھڑ

میرے مُنہ تے

مدّتاں ہوئیاں

وجیا اے چُپ دا تالا

رُکھاں نُوں کِس دس دِتا اے

بھیت میرے دِل والا

۔ ۲۔

پوہ دی دھپ رُسمیے پا کے

اک البیلی ٹاہلی کولوں

سنگھنیاں چھانواں کھسے

ہیٹھ کھلوتی اِک بھٹیارن

جھڑ دے ہوئے پتراں توں ماجد

جھولیاں بھر بھر ہسّے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پینگ چڑھی اے

پینگ چڑھی اے اَج جھلاریاں تے

نئیں خوف اولیاں جھوٹیاں دا

نئیں خوف ہن رسیاں ٹُٹ جاسن

نئیں خوف ہُن لپھدیاں بوٹیاں دا

ہوئے چیئون دے رُکھ دے ٹاہن پکے

کدوں اج جھُلاریوں ٹُٹدے نیں؟

اج وَٹیاں رسیاں ہوریں ہتھیں

اج ہتھ نویں رسیوں چھٹدے نیں

جیویں ہوندی آئی اے اَج تائیں یارو

اُس ہونی دی جھجک نئیں اَج سانوں

نئیں ٹاہن اَج کڑکدے کل ورگے

نئیں بِنڈے اج تُھڑکدے روئیے کاہنوں

اَج پ!رھی اے پینگ جھلاریاں تے

پیادِ سے اج دُور دُراڈیوں وی

حسن چمکدا جیئون دے رنگ رنگیا

ویکھوی! جھوٹیاں دی اج لہر ہے کی؟

گائیو گیت نویں پیر رکھ پینگیں

مولے پھیرے نیں دن اَج گئے گزرے

جگ تکسی شوق دیاں دیویاں نُوں

کیہڑے رنگ ایہہ پینگ جُھلار وی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

قائداعظم دے ناں

توں مالی باگ دا چھپیوں ص

کتھے پُوریاں ہوئیاں تھوڑاں

ہو گئے اوہ دن دراڈے

جدوں مُکسن تیریاں لوڑاں

تینوں ویکھ کے سوچیا سبھناں

’’مُڑ آئیاں گھڑیاں پَچھیاں‘‘

تیرے بول دلاں وچ لتھے

تیری راہ وِچ نظراں وَچھیاں

تیرے سبھے کم نرالے

تُوں اُٹھیوں تے جگ جھکیا

لکھ چھاپے راہیں ٹُھکے

تیرا قدم نہ ودھنوں رُکیا

ہر پتّا خُونیں رنگیا

کوئی پھُل نہ نظری آوے

کوئی سمّاں نہ دسیا اَج تائیں

جیہدی جھال نہ جھلی جاوے

کیہ ہو گئی تیری کھیتی

اَج ہو کے دیکھ دوالے

ہر منُہ اَج ایہو گل اے

’’جیہڑی جمے اوہو پالے‘‘

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کل کیہ ہوسی

اَج عید سنیہڑا آیا اے

سدھراں بیٹھی بن بنھیرے تے

پئی گتکدی آں تے جھکدی آں

پئی کدی آں کل کیہ ہوسی

اکھیاں ہسن تے دل روسی

میں دُکھاں ساڑے مُکھڑے تے

کل پَوڈر سُرخی مَل بہساں

تے ہسدیاں رسدیاں سکھیاں وَچ

ہتھ مہندی لاکے رَل بہساں

اوہ ہسییاں تے میں ہس پیساں

اوہ نسیاں تے میں نس پیساں

اوہ… ہرنیاں وانگوں ترٹھسن تے

میں نپ جیڑے دی چُوکے نُوں

سدھراں دی سُکی بھُوکے نُوں

دنداں دے ہیٹھ دِبَا لیساں

چیڑے نوں کلاَوا پالیساں

دُکھاں دے ہڑ وی شوکر وَچ

ونگاں بُندے چھنکا لیساں

تے ایس بھلاوے سکھیاں نوں

کھیڈاں دے لالچ لالیساں

پر ایہہ تے عید دہاڑا اے

ریجھاں سدھراں دا ہاڑا اے

کجلے مہندی دا موسم ایں

الہڑاں دا پیار اکھارا اے

ایہہ رُت اے بارسنگھا راں دِی

گیتاں ناچاں چھنکاراں دی

دِلاں دے قول اِقراراں دی

تے پینگاں دیاں جُھلاراں دی

منیاں۔ب سکھیاں وِچ رل بہساں

اوہ ہسیاں تے میں ہس پیساں

اوہ نسیاں تے میں نس پیساں

پر کد تیکن انج ہو سکسی؟

سکھیاں ہسیاں۔ سکھیاں نسیاں

تے پِچھے پَھے ہساں میں

پینگاں ص تے چڑھ کے ہتھاں نُوں

رسے دے حوالے وی کرساں

تے جھوٹا لیندیاں دنداں وِچ

چیڑے دیاں چُوکاں وی پھڑساں

ہائے کیہ کرساں؟

پینگاں دے تیز جھلارے تُوں

سدھراں دے نظر اشارے وں

مینوں چیڑا پھڑنا بھُل ویسی

چیڑے دا کلاوا ہٹیا تے

ایس زخمے دا منہ پھٹیا تے

شہرت چ نک دی تریلی توں

ایہہ پوڈر سُرخی گُھل ویسی

تے بھیت دِلے دا کھل ویسی

مینوں چیڑا پھڑنا بھُل ویسی

ہائے کیوں میں جھلی ہوئی اں

کس کارن ایہہ گل گھِن بیٹھی تے

بھل گی کٹوی بھانی نُوں

کیہہ ہویا سُگھڑ سیانی نُوں

چھڈاں ایہہ جھلیاں گلاں ہن

چُلھے ویہڑے ول چلاں ہُن

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بھکارن دے ناں

تیرا مُکھڑا گلابی

تیری اکُ مستانی

تیرے سوہجھ دا نکھار

جیوں پتھراں دا پانی

تیرے سوہجھ نوں میں تکاں

میرے ہوش نہ ٹکان

جے میں بولنا وی چاہواں

میرے بُلھ شرمان

اکھیاں دے وِچ پھرے

تیرے پیار دی دُکان

تیری سدھراں دی پَچھی وِچ

دِیدے پئے رون

اِک چنحدی تے تڑفدی

کہانی پئے چھون

مینتھوں بولیا نہ جائے

دُکھ پھولیا نہ جائے

تیرے ساہواں وِچ

زہر نواں گھولیا نہ جائے

میری اکھاں دے

ہنجواں توں بک بھرے

میرے پیار دی

خیرات نُوں قبول کر لے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

لج پال ناطہ

ٹھنڈے وُدھ نوں پھوکا دیواں

چھاں وِچ ہو کے بھردی

اپنے آپ نُوں دِساں بھکارن

میں رانی ایس گھر دی

اَن ہوئیاں کنسوئیاں پُچھے

سس سدھراں ی ماری

میں پھُلاں دی کھاری بابل

اوہ میری ملیاری

رُوں وچھاون پیراں تھلے

میریاں دوہے نناناں

اوہ میریاں اشنائیاں لوڑن

میں نہ مُول پچھاناں

سوہرے دا دل نھیری کوٹھی

پیار میرا روشنائی

سُتی پئی دے ساہ گنیندا

جیہدی میں بھرجائی

فِر وی رات ہنیری میری

فجر نہ مُولوں بھاوے

بابل! دھی دکھیاری تیری

کچرک بھیت لکاوے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بوہت پُرانے ویلے دی گل

اُدوں میریاں اکھیاں دے وچ

پیار سمے دیاں لہراں سن

اُدوں دِل دے ویہڑے اندر

گوہڑیاں شوق دُپہراں سن

انت سجیلی گلی سی اوہدی

قدم گُمراں پاوندے سن

رات گئے نوں یاداں دے وِچ

سفنے سُکھ ورتاؤندے سن

بلُھ کلیاں سن راہ جاندیاں نوں

چٹکاں گیت سناؤندے سن

پہرے دارغماں دے مینتھوں

اپنا آپ لُکاؤندے سن

ویکھن وَع میں حاکم ساں

اوہ میرے روہک سداؤندے سن

وچوں وِچ پَر اَج دے متھے

گُوہڑیاں لِیکاں پاؤندے سن

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سیج وِچھا کے سُتیے کُڑئیے!

تیں کیہ اے؟

تُوں شاماں ویلے سوں رہندی ایں

اپنے پلنگ پنگھوڑے چھڈ کے

تُوں ائی ایں اوہ؟

جیہڑی اکیاں ا۔کیاں پیریں

رات دے نھیرے ویہڑیوں ہوکے

میریاں گھُورسیاہیاں اندر

چُوڑیاں نت چھنکاؤندی ایں

مینتھوں نیندر کھوہ لے جاؤندی ایں

سیج وَچھا کے سُتئیے کُڑئیے!

سرگی دے تارے دی لو

مینوں تھپڑ مار کے لنگھ جاندی اے

ڈِیک وی ڈوری

تکدیاں تکدیاں ہنگھ جاندی اے

دیہوں دا دیوا

میریاں اَدھ کھلیاں اکھیاں وَچ

خورے کِس دھوئیں دی

کالک بھر جاندا اے

اَج نویں نت دا قصّہ اے

مینوں ادھ مویاں کر جاندا اے

اگ لگے اُس منجی نوں

تینوں بھچ کے جیہڑی

سانجھ سویرے تیکن وی نئیں ہلن دیندی

سوک پوے ایس درد لہر نُوں

جیہڑی میرے سُکھ دے تھم نُوں

اک پل وی نہیں کھلن دیندی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کل تے اَج

ہس کے کل بنایا سی مین

تُوں پتھر دا بُت

اج میں تیری اوس جھلک دی

کچھی اے تصویر

’چمکیا سی کل بن بنھریے

تیرے مُکھ دا چن

چھٹی اے میرے مکُھ دے امبروں

نور دی اج لکیر‘‘

میں نئیں کہندا اکھیں اگے

مُڑ مُڑ ہسدی آ

پر کجھ ایس تصویرے دا وی

مُل تے اڑئیے پا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

مَت

توں جیہڑی اج

نظر اشارے توں وی

پئی تربکدی ایں

اوہ ویلا ہُن ہتھ نئییں آؤنا

جس ویلے نوں سکدی ایں

آون والے ویلے نوں تک

تک اُس اَنھے ویلے نُوں

چھیل چھبیلیاں نڈھیاں نُوں جد

کسیں وں دلگیر

رانجھیاں دے ہتھ ونجھلیاں دیسیں

مرزیاں دے ہتھ تیر

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

یاد

ان بھول سمے دی مورت جیہی

سفنیاں دے ایس ویس چ رہندی اے

فکراں دی پوہڑی پوہڑی توں

چھکاراں پا پا لہندی اے

بیتے ہوئے سمے سہانے دی

تصویر اکھاں وچ پھر دی اے

بولاں دے اُجڑے شہر اندر

گل اوس کڑی دی چھڑ دی اے

جیہڑی… نظراں دیاں لہراں تے

پھل سدھراں دیاں راہواں تے

چانن بن دے تاریاں لاندی سی

گلاں جیہدیاں خوشبوئی سن

جیہدی چال سی چھم چھم وگدی وا

جیہدی اکھ چ مستی بدلاں دی

جیہدے سر تے زلفاں کالیاں شاہ

جیہدے پیار چ شوہ دیاں لہراں سن

جیہدے بول سجیلے پھل کلیاں

جیہدی سوچ سمے دی مستیائی

جیہدے میل بہاراں رانگلیاں

جیہدے سجر نے پھیرا پایا تے

گل پا گئی طوق دُہائیاں دے

اج بیٹھا گنت شمار کراں

کیہے دوش نیں اکھیاں لائیاں دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

وڈھ

کل جہناں ہریاں کنکاں نوں

جیون ہر یاتک کے

ہر کسے دامن پر چاون

اج اوہ کنکاں پک کے

واتی چلدی رسیاں وچھیاں

لوکی بوہل اڈا وندے

بوہل اُڈا ؤندے ہاسیاں دے

تے پکیاں کنکاں چاؤندے

خالی کوٹھے دانیاں والے

اج فر بھرے بھکنے

بھرے بھڑولے لپے پوچے

بھرے چٹوریاں کنے

سٹا سٹا وڈھ پئی چگدی

بنے بنے لک نوا کے

اپنا بڈھی لک نوا کے اپنا

پھر وی کنے چردی

گل بوجھی، ہتھ کھونڈی لے کے

تیلا تیلا جوڑے

تاریخاں دے ڈھیراں وچوں

اپنی قسمت لوڑے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کل تے اج

یاداں دے منہ کالک لپی

سدھراں دے ہتھ کاسا

زندگی… جیویں کنواری ماں دا

روون تھانویں ہاسا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

منت

تیری اکھ وی اتھرو مالا

میری اکھ وی شوہ

اج دی رات تے رل مل روئیے

اج دی رات تے رہئو

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اوہلا

دل دے بوہے نوں کھڑ کاوے

دکھ دا لہنے دار

آس دیاں سب جیباں خالی

اپنے ہون توں مکراں

واج بدل کے آکھاں انھوں

’’گئے نیں کدھرے باہر‘‘

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اڑیکا

پیا عجب اڑیکا

سدھی گل کوئی نہ سجھے

دیوا بن کے خیال

کدیں بلے کدیں بجھے

وچ نھیریاں تھوڑی لو

دیوے تھوڑی تھوڑی لو

تھکے پِٹ پِٹ متھا

کوئی ڈھکدا نہ ڈھو

وچ کہن نیئیں آوندے

ایس من دے ودھیکے

کھول تاکڑی کناو دی

اْدوں جند چیکے

اُدوں بھلیاں بُھلائیا ں

یاد آندیاں نیں گلاں

ایدوں الہڑ جوانی

پئی ماردی اے چھلاں

کنھوں کنھوں دئیے چھوڑ

کس کس نوں بلائیے

پلہ… فکروں چھڑا کے

کیہدا ذکر سنائیے

پیا رعجب اڑیکا

سدھی گل کوئی نہ سجھے

دیوا بن کے خیال

کدیں بلے کدیں بجھے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

موت

موت موت ہے موت دا کیہ رونا

ایہہ تے حق دِی راہ شمار ہوندی

موت … مشکلاں دے وِچ یار ہوندی

کالے پانیوں پار لنگھا وندی اے

موت … سُکھ سنیہڑے لے آوندی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پھلُ خوشبوئی

نہ اوہ میری تے نہ میں اوہدا

نہ کوئی گل اشنائی دی

نہ میحں اوہدے بارے سوچاں

کیکن پریت نبھائی دی

نہ اَستاں تے انگلاں اُٹھن

نہ کوئی تہمت لاندا اے

نہ کوئی سانوں گنجھلاں والیاں

گلاں بہہ سمجھدندا اے

اکو اوہدی سُندر صورت

جگ وچ ہور نہ کوئی اے

ہر کوئی اوہنوں اپنا سمجھے

جیہڑا پھُل خوشبوئی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

چھَلا نشانی

نظراں نوں جد سیک پوے تے

کُنڈل بناون سڑکے

دل دیاں سدھراں بنن بھمھیری

درد اڑانے اڑاکے

سوچ سمے وچ انگلاں گردے

دُکھڑے گھراں پاون

سجناں دے وچ دل دیاں گلاں

ہوکھاں تے چکراون

پھُل دی وِینی گجر ابن کے

بھنور چھن چھن چھنکے

پیار پُجاری وے گل جیویں

دُکھ تسی دے مِنکے

چن نُوں ویکھ چکوراں اڈن

اڈ اڈا کے مُڑ آون

وا دے کورے سینے اُتے

دائرے پّیاں بناون

اکھیوں اوبلے صدیاں سال

مہینیپالیاں لاون

اک دوجے ہتھ نُوں پھڑکے

دل نُوں گھیرے پاون

اج میریاں سدھرائیاں انگلاں

چھلاّ نشانی لوڑن

سوچاں تر کلیوں سدھیاں گلاں دے وی

رُخ پیاں موڑن

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اوہ تے میں

اوہ شہزادی

عمر جوانی نُوں اِنج پُجی

جوں راکٹ وِچ خلا د ے

میں شدیاں پہلے دا مسافر

عمر جوانی دی منزل تے

ٹھیڈے کھاندا پُجیا

اوہدا اک اک انگ سلامت

چن چانن وچ گُجھیا ہویا

پھُلاں وانگر ہے

میری لُوں لوں دے وچ

لمیاں پندھاں دی اگ دھڑکے

ویلے دی لہو رنگی اکھ وچ

میرا جُثہ

اتھرو واں وانگوں رڑ کے

اوہ تے میں اِک ہو جاواں تے

اک دوجے توں وچھڑیاں شدیاں

سینے بھچ بھچ ہسن

عُمراں… تھکیاں ہاریاں عُمراں

بال پنے دیاں رہواں پھڑکے

پچھلی پیریں نسن

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دھڑکا

کوئی سماں نہیں عُمر دے دیہڑے اندر

جیہدی جھال نہ رُوح توں ھلی جاوے

دے لوڑیا، نظراں لبھ تھکّیاں

بت پُوجنے نوں کوئی نہ نظر آوے

بُت پُوجنا تے وڈا کفر ہوندا

میری پُوجا تے پُوجا سی ہور ائی کجُھ

بُت لبھدا ساں جیہدے روپ اندر

مینوں دِسدا بُت بنان والا

تے ایہہ گل کدوں کوئی جاندا نئیں

کے گل نوں کوئی سلاھے تے اوہ

گل والے دی ذات دی مدح کردا

میرے ذوق دے منہ تے کالک نئیں سی

میری رگاں وچ سی لہو خلوص بھریا

کون پُچھدا اے ایس خلوص نوں اَج؟

میری حُسن نُوں پُوجدی نظراں نے

بھرے باگ وچوں اِک پھُل چُنیا

کوئی بُت نئیں سی اِک پھُل ہیسی

جیہدی پتی پتی اجے کھلی سی نویں

سبھاں تکیاں اوہنوں پر اُنھے اجے

کسے دل نہ تکیا نظر بھر کے

ہیسی پھُل اُس پھُل ن کھڑنا سی

جدوں کھڑیا اوہیاں اکھاں کھُل گئیاں

میری سدھراں خاک وِچ رُل گئیاں

اُس پھُل نے تے کھِڑ کے نظر کیتی

دل چن وے، دیہوں دے، تاریاں دے

میری لُوں لُوں کہندیاں دھڑکدی اے

مینتھوں پُچھو اَج نئیں

کوئی دل والا

جیہدا ذوق ستھرا ہووے چانن وانگوں

تک سکدا اے کدوں یا ر ہسدا

کسے غیر دے نال

بانویں چن تارے اوہدے نال ہسن

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دوہڑے

۔ ۱ ۔

فیر سٹرانداں دے اُٹھیا اے

دل دا قبرستاں

خورے کییہڑی آس دا ماجدؔ

ٹُٹیا اے فرمان

۔ ۲ ۔

دیہوں دے چانن لو نئیں دینی

راتاں ای ساڈیاں مِیت

عشق دے لیکھاں لکھی ہوئی اے

سوہنیاں والی رِیت

۔ ۳ ۔

باسی ہو گئی مہک اِنہاندی

بھنورا کوئی نہ دِسے

کوئی کوئی ست پُرانا پُھل ہن

دل بوٹے تے دِسے

۔ ۴ ۔

کولوں دی اِنج لنگھ جاندی ایں

جوں ٹھاٹھاں مارے چھل

تک ساڈا وی پیار کنارا

کدے ساڈے کول وی کھل

۔ ۵ ۔

کوئی وی نہ انہوں میرے کولوں

جاندیاں موڑ لے آیا

ویلے دی مُنہ زور ہوا تے

کسے نہ قابو پایا

۔ ۶ ۔

مدتاں ہوئیاں اک مورت نوں سی

پیار سنیہڑا گھلیا

گل دی گونج تے بہوں سی پر

اک بول دی پچھاں نہ ولیا

۔ ۷ ۔

سنگھنیاں زلفاں دے پرچھانویں

سِر ساڈا نہ کجا

اکو دُکُ دا بدل سی

پیا چار چفیرے گجیا

۔ ۸ ۔

ماجدؔ جی جس دن توں گُھلے

دل وِچ سوچ وَ لُوہنے

اُگے کیہ دکھی ساں جے

دُکھ ہور وی ہو گئے دُونے

۔ ۹ ۔

سدھراں بھریاں واجاں دِتیاں

فیر وی تُسی نہ بولے

جِنّے سد سنہیڑے گلے

تُساں گِلیاں نال ای تولے

۔ ۱۰ ۔

توں پتی پُھل گلاب دی

میں بھنجیُ رُلدا ککھ

جا اپنا سانواں لوڑ توں

مینوں حال میرے تے رکھ

۔ ۱۱ ۔

گھر دیاں کندھاں کنبدیاں دسن

نظراں ٹھیڈے کھاون

پیار تیرے دا ہاڑ دبایا

اکھیاں لایا ساون

۔ ۱۲ ۔

تُوں پنچھی پیار بہار دا

تُوں پَوناں دی خوشبو

تُوں مکھڑا سانجھ سویر دا

تیرا ہاسا پھُٹدی پوہ

نقش سمے دیاس تِتلیاں

چال پُرے دی وَا

دل وچ ولٹے کھاوندا

ہاوے کس کُڑی دا چاہ

۔ ۱۳ ۔

میں کیہدی رُشنائی لے کے

تیرے نقش اُتاراں

چانن دُھوڑ تیرے قدماں دی

تیرا ہاسا حسن بہاراں

۔ ۱۴ ۔

گل کیتی مینہ واچھڑوسی

خلقت سُن سُن ہسی

فیر وی ماجدؔ ایہہ دنیا

ساڈے بولاں باہجوں تسی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

پئے ہنجوآں روپے وٹاوندے

اکھیاں وچ خواب خیال

دل بُکلاں بہہ بہہ مار دا

لَے فکراں والی شال

اسمانے لگیاں نظراں

بن گئیاں کھِلرے جال

مینوں دکھ نے گُنگا جانیا

میں گل نہ سکاں کھول

پر دل دیاں سوچاں تاؤلیاں

جنہاں ورقے دِتے پھول

ایہہ چُپ چپیتے بول نیں

ایہہ تِرم تِرم رِسدے گھأ

ایہہ سطراں ہنجواں لیکیاں

ایہہ حرف دُکھاں دے تأ

جھڑ جھڑ کے میری جھولیوں

پئے ناپن کُل جہان

ہر دل والے نوں روک کے

پئے لمی کہانی پان

ایہہ لمی کہانی درد دی

لئو ویکھو اک اک باب

ورقے ورقے دے ہوٹھ چوں

پیا بولے دیس پنجاب

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

بیبو دے اڈوے رنگ

جیہدے دیور چگلی مار کے

اوہدا جیون کیتا تنگ

رہئی ادھ وچکارے تڑفدی

جیہدے دل وی پیارا منگ

اک بال ایانا چھوڑ کے

گئی تروڑ عمراں دے سنگ

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکھیاں

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

جِیرو دا لُٹیا پیار

جس جگ سارے چوں لوڑیا

اِک بانکا دیسوں پار

کاراں تے موجاں مانیاں

پئے لُٹے عیش بزار

جیہدے جھولی سونا لشکیا

باہواں وچ پئے چھنکار

جیہدی پیریں مخملاں وِچھیاں

گل موتیاں والے ہار

جیہدے آل دوالے گولیاں

اوہ سبھناں دی سردار

جیہدے اکھ اشارے دیکھ کے

لگ جاندے رہئے دربار

اُس جو کُجھ مونہوں بولیا

تُلیا سونے دے تُل

نِت نویاں مہکاں کھولیاں

اوہدے جوبن والے پُھل

اَج تیکن لوکی بیٹھ کے پئے اک دوجے نُوں کہن

’اوہ چنگی اوہدی بھین سی

جیہڑی بن گئی اوڑک ڈین

گئی چار دہائے رہن نُوں

بن بیٹھی گھر دی سین

تے ساہ اس سوکن بھین دے

بن گئے جیرو دے وین‘‘

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

تابو دی کھِلری جھول

جیہدا اک اک انگ سی ریشمی

جیہدے بڑے سیانے بول

اجیہدے ہتھ ٹھوٹھا پیار دا

پئی پئی راہ راہ منگے بھیک

جیہدے مکھ تے دیوا سوہج دا

جیہدے مَتھے بھکھ دی لیک

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

راجو دا ٹُٹیا مان

جیہدا مکھرا چن وی چاننی

جیہدا پھُل کلیاں دا ہان

جیہدے بلُھ گلاوبی پتّیاں

پئے جگ دے ہوش بھُلان

جیہدی اکھ چوں پھُٹیاں نظراں

پیاں نوری جال وچھان

گلہاں تے لالی قہر دی

کوئی رنگ نہ سکے پچھان

ابرو اک دوجیوں کھ! کے

دل دل دی کھِچ ودھان

قد جویں النبا اگ دا

پیا جاندا ول اسمان

جوں بدل کالے ساؤن دے

اِنج زُلفاں لوہڑے پان

بابل دے ویہڑے کھیڈی دی

دُنیا توں رات ان جان

کسے ول اکھ نہ کھول دی

الہڑا مند رائے نے پان

نکلی سی بوہیوں ہسدی

تے پے گئی راہ کُراہ

تِرہا کے پی لئے وحشیاں

سستی تتڑی دے ساہ

۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

اوہ امبروں لتھی حور

جیہدی سوچاں دے وچ مستیاں

جیہدی لُوں لُوں نشیوں چُور

جیہدے پہرے دین جوانیاں

جیہدی گولی سوہج بہار

سِرات خوشبوئی مِینڈھیاں

جوں کالے پَٹ دے تار

جنہوں لبھ لبھ ویکھے چاننی

جنہوں چُک چُک پھر وی وَا

جیہڑی نمھے ہاسے ہس کے

لئے چن دے رُوپ وَٹا

پائے دلاں وچ قیامتاں

جیہدا اسوہناں ستواں قَد

امبروں تھلے نہ اُترو دے

جیہدے پیاراں والے سد

اوہ صاحباں مرزے خان دی

مرزا نہ سکی لبھ

سی جنہاں تے اُ نھے اُڈنا

اوہ کھیویاں کھوہ لئے کھب

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

جانو دی اکھ دا لوبھ

جس ٹپو پا کے پیار دا

سِینے وِچ دِتی چوبھ

جیہدے ہاسے مُل وکندڑے

جیہدا جوبن پیار دُکان

دُکھاں دی اوٹے بیٹھ کے

جیہدے سکھڑے پئے شرمان

ہتھاں وِچ جال فریب دا

آئی دوروں سِرکی لا

پَر تھڑیا ہتھ شکار توں

کوئی لگ نہ سکیا دائ

انہوں لُٹیا پیار و پایاں

اوہدا اپنا کوئی ہ دوش

جدوں جھک جھولے جھلدے

تدوں ثابت رہن نہ ہوش

۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکھیاں

نجو دے پہرے دار

جہدے مُکھ نے لشکاں چھوڑیاں

لو لگدی آروپار

تصویراں جیہدیاں کھچدا

اسمانے بیٹھا چَن

کوئی پتّا باہروں کھڑکدا

اوہدے وجدے اندر کن

کوئی وا نہ اُدھروں لنگھدی

جیہڑی دئیے سنہیڑا جا

لوکی ظالم نیں دوستو

ڈکن وَگدے دریا

میں لکھ چھپاواں بھیت نوں

پر کچرک لُکے بیت

جَد وَا پُرے دی وگدی

اُڈ دی اے نال ائی ریت

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

اُس بابو دی پتلون

جس اک الہڑ مٹیار دے

پھٹاں تے گھتیا لُون

’’توں جٹی تھپ تھپ تھاپیاں

اَج مینتھوں منگیں پیار

میں جیہڑا سارے پِنڈ دیاں

پڑھو کیاں دا سردار

میں تیرے لڑ نہیں لگناں

توں اپنا آپ پچھان

مِلدے ویکھے نی جھلئیے

کدیں زمیں تے اسمان‘‘

۔۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

نُوری دانوِیاں لک

جیہدی موئے پُتر نوں روڑھ کے

رو رو کے بجھ گئی اکھ

اوہ کھیتاں چوں وَدھ چُگدی

اوہ سِٹے جوڑ لیاوندی

اوہ تیلا تیلا جوڑ کے

عمراں دے پندھ مکاوندی

جیون دی ڈوری کھچدی

تے پگ پگ ٹھیڈے کھاوندی

رہ رہ تے وین الاپدی

سانہواں نوں دھریکاں پاوندی

اِک دن بوہے نوں بیڑ کے گئی اپنا آپ مُکا

دُکھ تایاں دی تاریخ وِچ

اِک ورقہ گئی وَدھا

۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

شاعر دے سکھنے ہتھ

گئی نال ای جنہوں روڑھ کے

اوہدے اندروں گدی رَت

جس جگ دے روگ سمھال کے

لئی اپنی جان دُھخا

انہوں کدے نہ سوچاں سُجھدیاں

انہوں کدے نہ جَمدی ما

اوہ کدے نہ اکھر سِکھسدا

اوہ کدے نہ سکدا ویکھ

وَچ دُوں ہنیرے سہکدے

لوکاں دے نھیرے لیکھ

اوہدی اکھیں نوری چاننے

اوہدے دل وَچ تکھے تِیر

اُس ٹِلا ٹِلا جھوکیا

انہوں لبھی نہ اپنی ہیر

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

سوچاں دا زہری دُھوں

اَج واواں اگ چنگاریاں

اج پنڈ پڈ ہیرو شیمیاں

ناگا ساکی ہر شہر

اَج خبراں انت ڈراؤنیاں

پیاں وگدیا لہرو لہر

زمیں توں اُٹھ قیامتاں

پّیاں وَل اسماناں جان

اَج ککھوں ہَولے تُلدے

اِس دھرتی ے انسان

گرمایا چن مسافراں

ہفدے لوکاں دا ساہ

اپنی اَن بھاؤندی سوچ دا

دل دل وچ پایا تراہ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سُونہاں لیندی اکھ

نام کتاب: ’’سُونہاں لیندی اکھ‘‘

شاعر: ماجد صدّیقی

پہلی اشاعت: 1964

ناشر: ماجد نشان پبلشرز

انتساب

کرنال محمد خان دے ناں

زخم پھُل ہوندا

تے میں کالر سجاوندا

پَیڑ رو سکدی

تے نظماں کہن دی کی لوڑ سی؟

۔۔۔۔

منّو بھائی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

WordPress.com پر بلاگ.

Up ↑