تلاش

ماجد صدیقی

شاعرِ بے مثال ماجد صدیقی مرحوم ۔ شخصیت اور شاعری

زمرہ

سُونہاں لیندی اکھ

وہم ایں مینوں

وہم ایں مینوں ایہہ اکھیاں ہن

سب کجھ تکنوں رھیاں

پتھر بنیاں یا پتھرائیاں

یا دردوں بجھ گیئیاں

دل توں ناطہ توڑ کے خورے

بھل بھلیکے پیاں

یا فر دل دا بھانبڑ بجھیاں

کھلیاں ایں مینوں ایہہ اکھیاں ہن

سب کجھ تکنوں رہیا

اک ویلا سی پہلی دا چن

ہے سی خنجر ہویا

چنے چودھویں

رات سی جدوں

دل ہے سی ادھ ہویا

ترس گئے سن چانن دا

گھٹ بھرنے نوں ایہہ دیدے

لوکاں کہیا

’’وگدا پانی کیہدے کول کھلویا‘‘

اھوں اک الاہنگھ بھری سی

ول اسماناں سدھی

ایہناں ائی اکھیاں نوں فرمیں سی

چانن وچ ڈویا

اک ویلاسی جدفر میری

ٹٹی ڈور اسمانوں

کھیڑیاں وی ڈولی وچ ڈردیاں

لتھا چاک دھینوں؁بِناں نشانے میں ساں اُدوں

چھٹیا تیر کمانوں

ایہناں ائی اکھیوں اتھرو پُھٹے

نگھے ساون وسّے

دریا ویں مینوں ڈبدیاں تردیاں

تک وہ نویں جگ ہسے

اکھیاں کھُلیاں فکراں ڈُلھیاں

تکیار چار چفیرے

کل مکلی جند نمانی

گھری سی گھمن گھیرے

پر اُدوں تے اپنے دکھ نے

ہرب دا دکھ سُجھایا

ہر کوئی مینوں وندا دھوندا

وسیا ماں دا جایا

کسے دی ہے سی ہیر گواچی

کسے توں صاحباں کھنجی

کسے پنوں دی اُلری ہوئی بانہہ

واویں ہو گئی لُنجی

کسے دا پیٹ تگارا خالی

کسیدی اکھ سدھرائی

کسے دی سوچاں فکراں پاروں

جند لباں تےآئی

اکھیوں اکھیں لہو دیاں لہراں

شوکر اک مچائی

تے ایہناں سبھناں درداں وی

میں پئی ونڈ کرائی

اجے وی ناجو لبھدی پھروی

لتھا چن اسمانی

صورت جیہدی میں سی ویکھی

بندی پیا رکہانی

اجے وی سیدو دے ویہڑے وچ

دھواں کدے ہ دھخیا

اجے وی اوہیاں ہیکاں نے

اسماناں نوں سِر چکھیا

اجے وی راجو وی روح پھر دی

قبراں دے وچکار لے

دسن جوگی موت ہ جس دی

ہوٹھیں وجدے تالے

اجے وی تسّا پانی منگے

مونہوں بول نہ سکے

بھرے بھریاتے وگدے شوہ نوں

گنگیاں وانگر تکے

انج ای سنگ جنہاندے

میں وی مونہوں گنگا ہویا

بلھیاں تے وج گوے نیں تالے

پتھر بن کھلویا

بٹ بٹ تکدیاں اکھیاں چوں

نئیں درد کدے کوئی چویا

جے اکھیاں پتھرائیاں نئیں تے

کاہنوں ٹھپ ہو گیایں

وہم ایں مینتوں ایں ایہہ اکھیاں ہن

سب کچھ تکنوں رہیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

مرن والیا

توں تے مر گیئوں

تیرا ایہدے اُتے وس نیئیں سی

تیرے پچھے رہ گیئاں

حیاتیاں دی اکھ وچ

تیرے جیوندے ورہیاں دی

نمھی نمھی دھوڑاے

ایہو جیہے سمے

بس اکو گل سجھدی اے

جیؤن نوں حقیقتاں دا

نام جنھے دتاسی

ایہو جیہے سمے

ساڈی اکھاں نال ویکھدا

تے بول بول آکھدا

تینوں میری بھل تسی

قبراں توں ایدھرے وی

امبراں توں ایدھرے وی

کوئی وی گل سچ نیئیں جے

سبھے کجھ پکھنڈ اے

تے سارا کجھ کوڑ اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

وین

لوکی کہندے نیں

موت تے وس کوئی نیئیں

خورے اینویں ہوسی اسیں کیہ کہئے؟

بوہے بھچ جاندے ایتھے سوچ والے

دل ڈب جاندا، ہنجوڈلھ پیندے

ساڈے کول کیہ اے؟

ایہو ہنجو

محیوری دے رسدے پھٹ

اینہاں ہنجواں دا کیہڑا مل سجناں

کتھے تارے تے کتھے چراغ ہنجو

کتھے نھیرے وچ

دہکدے داغ ہنجو

کتھے پیراں دی خاک نوں

گنھ کے تے

دلاں دکھیاں دا دین سراغ ہنجو

تارے رات وامتھا سہائی رکھدے

پھل موسماں دے گل دا ہار بندے

پھلاں تاریاں دی تے اک عمر ہوندی

تیری عمر کیہہ؟

تیرے جیوں دا پھل خوشبوئی والا

کنھے کھڑدیاں سارای ترنڈی لیا

دے دے جھلک

تیرا تار ذات والا

کیویں ادب دیں امبروں ٹٹ پیا

تیرے روگ تے

کسے دی نظر نیئیں سی

تینوں دتا نہ کسے تویت دھاگا

ایتھے آن کے دس

کیہڑی گل چھوئیے

سبھے ویناں دے تار

ایتھے ٹٹ جاندے

ہنجو اکھاں دے وچوں نکھٹ جاندے

کیہ کہیے تے کیہ نہ کہیے ایتھے؟

سانوں بول کے آکھ سناوندا اے

’’جیہدے سینے اندر اگ دھڑکدی، اوہ

تھاپی دھخدی دھخدی دھخ جاندی،

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

موسیقار

میں ہاں موسیقار سمے دا، میرے روپ ہزار

کلیاں دے منہ میریاں چٹکاں وااوں دا شنگھار

میری اکھیوں چانن پھنڈا، چانن جیئو دا ہار

میرے دکھ نوں میرے سکھ نوں جانے کل سنسار

میں ہاں موسیقار سمے دا

میں ہاں موسیقار

ستے درد جگا دیندے نیں میرے سر سنگیت

ہوکیاں نوں ہاسے کر دینا میرے فن دی ریت

آل دوالے ونڈدا پھرناں میں ایس دل دا پیار

میں ہاں موسیقار سمے دا

میرے روپ ہزار

بھیت دلاں دے کھل کھل پیندے میری لے دے مال

اکھیاں دے وچ تر دے ویکھاں ستڑے خواب خیال

سکھ میرے دا پتہ نشانی چک چک پھرے بہار

میں ہاں موسیقار سمے دا

میں ہاں موسیقار

رتاں دے رُخ موڑن والی میری اڈدی واج

اگاں دے وچ پھل کھڑانا میرا جدی کاج

دیپک چار چفیرے میرے، میں وچ میگھ ملہار

میں ہاں موسیقار سمے دا

میں ہاں موسیقار

سر گم دل دھڑکن میری نبضاں میریاں گیت

مینوں ایہہ کجھ دیون والی کس گوری دی پریت

ایہہ گل جانن والے ایتھے ماجدؔ جیہے فنکار

میں ہاں موسیقار سمے دا

میں ہاں موسیقار

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پرکھ

توں کڑی ایں کروڑ دی

جے میں سولی چڑھاں تیرے نام تے

تے توں کولوں دی ہس کے لنگھ جائیں

توں کڑی ایں ہیر دے جوڑ دی

جے میں پندھ کراں لمی واٹ دے

میری بانسری سن کے سنگ جائیں

توں کڑی ایں بجھنے دے روڈ دی

جے میں تکاں تے میری نگاہ نوں

رنگاں ہاسیاں دے نال رنگ جائیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ورثہ

ماپے کی کجھ دے گئے مینوں ورثہ پھول نہ تکیا

اگاں دی وچ مہکان گھلیاں خوشیاں سانبھ نہ سکیا

کدھرے جنگلاں دے وچ خیمے، خیمیاں دے سر پہرے

کدھرے وطناں کی جھولی وچ او ہوئیاں دے لہرے

کدھرے سولی دے منہ رو حاں، کدھرے ہتھیں چانن

خون بھگوئیاں جتیاں کدھرے دل دل پیار پچھانن

ورقہ ورقہ رنگ برنگیاں لختاں جیوں تصوایاں

تاج محل دے قصے کدھرے، کدھرے خون شمبھیراں

چٹیاں صفحیاں چوں پئی پھٹے حرفاں دی رشنائی

اج فر میرے لہوئیں ماجدؔ وسری گل دھرائی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جا تو میرا کی لگدا ایں

تیریاں میریاں قدماں اگے

ٹوٹیاں بٹیاں والی دنیا

اک دوجے دا تول کریندی

پیار محبتوں خالی دنیا

میں سمیاں دا سکھ پر چھانواں

تو مچیا بھا نبڑ اگ دا ایں

جا تو میرا کی لگدا ایں

تیریاں میریاں اکھیاں اگے

تاریخاں دیاں اگھڑیاں لیکاں

رانجھے دی قبراں دے لبنو

پنوں دے گل کھبیاں چیکاں

میں فکراں توں اکھیاں میٹاں

توں دکھ دیوا بن جگدا اے

جا توں میرا کی لگدا ایں

تیریاں میریاں سدھراں اگے

اکو ریت پرانی جگ دی

مرزا نام دھرلے اپنا

میں صاحباں دی کجھ نیئیں لگدی

میں مجبور زمانے ہتھوں

تو جو چاہیں کر سکدا ایں

جا توں میرا کی لگد ایں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ویلے دی گل

ہن اوہ میرے کولوں

اُکیاں اُکیاں پیریں لنگھدی اے

نہ ہسدی اے نہ سنگدی اے

خورے اوہنوں کیہ ہویا اے

انج لگدا اے، جیویں

اوہ تے میں ورہیاں دے ویری آں ن ن

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

چھلا

بھلا بھلا چھلیا

دل کتھے لیا

چھلا پھل کلیاں

راہواں مل کھلی آں

نظراں نیئیں ولیاں

بھلا بھلا چھلیا

دل کتھے لیا

چھلا چن چانن

دکھ مینوں جانن

سکھ نہ پچھانن

بھلا بھلا چھلیا

دل کتھے لیا

چھلا داکھاں بور اے

پنوں میرا دور اے

تتا تھل تنور اے

بھلا بھلا چھلیا

دل کتھے رلیا

چھلا پانی وگدا

لنبو ہویا اگ دا

پیار کسے ٹھگ دا

بھلا بھلا چھلیا

دل کتھے لیا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑