تلاش

ماجد صدیقی

شاعرِ بے مثال ماجد صدیقی مرحوم ۔ شخصیت اور شاعری

زمرہ

ریتنجناں

سکھ بوٹے دا بُور

جے پیراں وچ کنڈا اڑھکے، سوئیاں نالاچیڑاں

جے اکھیاں وچ قطر رڑکے نال ڈراپر سیڑاں

میں جیون راہواں دا پاندھی جووی دکھ سہیڑاں

اوس ائی دکھ دے سول مٹاون اکو ہتھ دیاں تریاں

اوہدے ہتھ دیاں ڈونگھیاں تریڑاں

جس دا ناں مزدور اوئے لوکو

سُکھ بوٹے دا بُور اوئے لوکو

کُل اکھیاں دا نُور

ایس جیون دے پندھ لمیریمیں ب۳ن پنکھ اُلانگھاں

راہواں چھڈ کے لنگھدیاں مینتھوں لک لک چڑھیاں کانگاں

وچ سہاگ دی ڈولی بیٹھن کج کنواریاں مانگاں

فکراں دے وچ وسدیاں رسدیاں ایہہ نخریلیاں تاہنگاں

اوہدیاں میری سانجھیاں تاہنگاں

جس دا ناں مزدور اوئے لوکو

سکھ بوٹے دا بُور اوئے لوکو

گُل اکھیاں دا نُور

ایس دھرتی دے سینے لکیا اک اک بھیت نرالا

پل چ اکھیاں اگے لیاوے ہتھ تراناں والا

منہ منہ جیون چوگ پجاوے اوڑیں اتریا پھالا

تکلے تند چڑھی ہووے یا چکّی لتھا گالا

اوہدے ہتھ آئی اے ایہہ گالا

جس دا ناں مزدور اوئے لوکو

سکھ بوٹے دا بُور اوئے لوکو

کُل اکھیاں دا نُور

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements

رب اوہ رات نہ لیانے

اسماناں تے نال گھٹاواں اِنج گھٹاواں بھڑیاں

بدل بجلی مچلیہوئے جنج بالاں ہتھ تِڑ تِڑیاں

ساڈے گُجھے درد دیاں جگ سارے گلاں چھڑیاں

آہلنے آہلنے دل دے دبکیاں تاہگاں ولیاں چڑیاں

شاخاں کولوں پتر کھوہ لئے واء نے زور دھگانے

جس راتوں اساں جند چھڑائی رب اوہ رات نہ لیانے

رب اوہ رات نہ لیانے پُترا رب اوہ رات نہ لیانے

سیکوں تِڑ کے بُلھ اساڈے وِنھ گئے سادے پوٹے

اکھیاں نوں چنگیڑے دے گئے تپ تپ ساڈے ہوئے

ہتھ سی تھال براتاں دا جنج شیشہ ٹوٹے ٹوٹے

نیناں پہلی واری ویکھے ہوندے انت تروٹے

بھارو ہوئے وانگ پہاڑاں جثے ساڈے بھانے

جس راتوں اساں جند چھڑائی رب اوہ رات نہ لیانے

رب اوہ رات نہ لیانے پُترا رب اوہ رات نہ لیانے

پُترا! جے رب اکھاں دیوی تکیں ساڈیاں اکھیں

لکھاں اتے نظر نہ لائیں عزت نہ لبھدی آلکھیں

اسیں جے نکر اسے وی دِسئیے لج وڈیاں دی رکھیں

لج کارن جے چکھنی پوی تیزہر وی ہس ہس چکھیں

متھیوں اوجاں والے سارے توں ائی داغ بُجھانے

جس راتوں اساں جند چھڑائی رب اوہ رات نہ لیانے

رب اوہ رات نہ لیانے پُترا رب اوہ رات نہ لیانے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کوڑے لفظ نیں میرے

کوڑے لفظ نیں میرے

میں کیہ جاناں میں کیہ سمجھاں

تیرے ہون ہ وہن نے

کنّیاں وتھاں پائیاں

جیڑے باگ دا بوٹا سیں توں

جنہاں سراں دا چھتر سیں توں

جنہاں ورہیاں بدھیاں عزتاں

تے لجّاں دا سّتر سیں توں

اُس باگے تے اُس واڑی دیاں

ٹھنڈیاں مٹھیاں چھانواں لے کے

سکھ دی فجر سویر نوں

نال ائی لیندا گیئوں

میں جیہڑا تدھ ٹھی چھاں دے

اک دو گھٹ وی بھرکے

تیرے پیار دے نشیوں کھنج کے

تیری موت دی خبر تے

گڈھڑی بنیاں بیٹھاں

میریاں لفظاں وچ

اوہ سچ کتھوں آؤنا ایں

جیہڑا سچ انور، اجمل

اصر، اکبر دے سینیاں وچوں

اکھیاں راہویں پھٹ کے

باکاں ہاواں بن کے

تیری قبر دے میچے دی

چادر بنیا ایں

کوڑے لفظ نیں میرے

میں کیہ جاناں

میں کیہ سمجھاں

تیرے ہون ہ ہون نے

کنّیاں وتّھاں پائیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

تے کیہ؟

… ملک گل محمد مرحوم دے ناں

بندہ ایس دنیا وچ

جییہڑا وی مٹھا پھَل چکھ لیندا اے

اوہنوں فر چکھن دی تاہنگ چ

لُوسن لگدائے

تیریاں گلاں تیریاں نظراں

مٹھا پھل سن

جِنہاں نوں میرا لیہو

کدے بھلا نیئیں سکدا

تاں ائی شاید

تیری موت ، جواناں موت دی

خبردا مین اعتبار نہ آوے

پر میرا لہو اندرو اندری

میرے تن چ

ایس انبھاوندی خبر دا زہر

کھنڈا ندا جاوے

تیکیہ

میں ہن من ائی لاں جے

توں ہن مینوں نیئیں ملنا ایں

تیریاں میریاں بُلھیاں اُتے

میل ملاپ دیاں گلاں دا

کوئی وی پھل

ہن نیئیں کھڑنا اے

٭

اک اوپر اتفاق

اوہ اک نار سی

سوچ خیالوں اِنج سوہنی

تے انج دی ڈاہڈی

جیویں کوئی پھنیر سپ ہووے

جیویں بدلاں دے وچکالے بجلی لشکے

؁اک دو واری میں وی اوہنوں

مرداں دا آگو ائی جاتا

پر اک شامی

کلھے کمرے دے وچ

گلاں کر دیاں ہوئیاں

میرا پیر کنارا اُنج ائی

اوہدی پنی نال اچانک ٹھاک گیا تے

اوہ اِنج لگی

جنج کوئی وال النبے اُتوں لنگھیا ہووے

اوہ دن تے فر اج دا ایہہ دن

میں ہن اوہنوں … مرداں ورگی اس ناری نوں

نری پُری عورت ائی جاناں

عورت … سیکوں موم دے وانگر پگھلن والی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

قولاں دیا کچیا

تیری موت نے دسیا مینوں

جیہڑا پیار کے نال پاوے

اوہ اوہدی رُوں رُوں دی راہیں

اوہدی شہ رگ دے وچ جا کے وساد جاوے

توں ٹُریوں تے میرے جئیو وچ

ڈاہڈی گُجھی چھِک لگی اے

تے اک مٹھ

جکلیجے نوں جنج دھروندی جاوے

باگ فنا وچ پھگن رُتّے

تن بوٹے دا

وادھا جا کے کرنے آلیا

میریپیار دا ویہرا

کاہنوں بسا کیتائی

مینوں ایہہ گل تے دس جا!

قولاں دیا کچیا

توں تے پیار نبھاون دا

وعدہ کیتا سی

پر کیہ؟

میں یا تُدھ

بے وس انسان دے وعدے

وانگ نیانیاں دے

اِنج ائی ادھ رہ رہندے نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

شرک دا زہر

ربا توں بندے نوں اپنا نیب بنایا

اپنیاں کاگتاں وچ پر ایہدے

پیٹ اوں کیہہ درجہ دتا ای

کیوں جے بس ایہدے ائی پچھے

بندہ خورے کتھے کتھے

شرک دے جال چ پھس جاندا اے

تے ایہہ اوہدے ہداں دے وچ

عمراں دے لئی رس جاندا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اک نواں اکھان

کُوڑ … نتھانواں ، لُگڑ بچہ

کھا کے رحم جے گھر چ لیاؤ

اپنیاں بالاں ورگی

اوہونں چوگ چگاؤ

اپنیاں بالاں نالوں

چنگے لیڑے اوہدے تن سجاؤ

فیر وی جد بولن تے آوے

اوہدے بول نہ کّجے جاون

اوہدا ننگ نہ لُکے

سچ … قرآن کتاب سچجڑی

جس دے سانویں

ہر کوئی اپنی اکھ جھکا دے

ہٹیوں جیہدے وی گھر ڈھکے

آپوں اپنا آپ وکھاوے

بِنّا غلاف نہ سانبھی جاوے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

فرصت

جاگدے سوندے

موت دے کولوں ڈرنا کیہا

پل پل دے وچ

سو سو واری مرنا کیہا

ان ہوئی دے ہون توں پہلاں

رہ رہ ہاواں بھرنا کیہا

موت وچاری کول تے

اینی فرصت ناہیں

جیہڑی فرصت… جیون کولوں

منگ کے میں پیا اِنج ونجائیں

جیکن بال ایا نے

اپنی ماں دے کولوں آٹا منگ کے

گھول کے اوہنوں

کندھاں اُتے تھپدے جاون

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

انھے دے چَول

پہلاں اشرافاں نوں

دھیاں بھیناں دی عزتاں دا

کھٹکا رہندا ہے سی

ہن جیباں راہیں

کسے دی عزت وی محفوظ نیئیں ایں

کیوں جے … روبرو اکھیاں دے

میرے دیس دے واسی

جیباں تے اِنج ڈا کے مار رہے نیں

جِنج انھے دے ٹھوٹھے وچوں

بالک ۔ چَول نیاز دے

کھوہ کھوہ لے جاندے نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

موڑا

آہنڈھ گوانڈھ چ

جے کُکڑاں نُوں موڑا آوے

تے کہندے نیں

تسی وی اپنے کُکڑاں نُوں

ویلے سرائی چھری وکھا کے

کم چ لیاوو

کیوں جے موڑے توں کوئی ککڑ

بچ نیئیں رہندا

تے میری نادانی ویکھو

جے اج تیکن

میں ایس گل نوں

اپنے روگی جیوئن دے

کّسے وی ساہ اُتے لانیئیں ڈِٹھا

اپنے مال نوں

اپنے کم چ لیا نیئیں ڈِٹھا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اجر

لوکی تے بُریائی پاروں

لواں دے نال

ورہیاں بدھے ویر کمانو

میں سمجھاں جے

حدوں باہلی چنگیائی وی

باہلے ویلے

نسلاں بدھے ویر دا موجب

بن جاندی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اَ ڈِٹھ

کہندے نیں چن اتے تھکیا

منہ آوندا اے

پر ایتھے تے

کھائیاں تے وی تھک ویکھو تے

تساں دا اپنا منہ ائی

لِمیاں جانا ایں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دودھی

جد سارے دا سارا ریشم

اگلیں گاتے

تینوں پٹ حریر چ

کسے ولہیٹ نہ رکھنا

ریشم اگلن والیا کیڑیا

اپنا فرض نبھا کے

موت سواری دا ہُن ٹکٹ کٹا لے

تے ایس جگ ول پرت نہ ویکھیں

کیوں جے ایہدا کم تے

دُوھوں چڑھے تھناں نوں

دوہناں ائی ایں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

فرق

پنج دریا واں دی دھرتی تے

میریاں ہوٹھاں اتے سیجل نیئیں آوندی تے

ایس دھرتی تے دوش وی کیہڑا

میریاں نین پراناں وچ ائی

فرق اے کوئی

٭

کیسٹاں (Cassettes)

میں پنڈی آں

تے اوہ رہندا سوہنے شہرلہور

شادی مگروں

اک دو واری ائی مل سکے اسیں

اوہ اپنے دھندیاں وچ رُجھیا

تے میں اپنی کاجیں

اُنج ہفتے دے ہفتے اسیں

ٹیلی فون تے اک دوجے نال

رج رج گلاں کرئیے

تے ہر آوندی اجڑی رات بتاون کارن

دُور دیاں ایہناں گتلاں توں

کئی کئی ٹیپاں بھرئیے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

فیض احمد فیض

سجری وّسی بارش مگروں

نھیری کالی رات دے متھے

اُکریا ہویا

لکھ کروڑاں تاریاں دی تحریراں والا

نیلا صاف اشمان

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

تروٹ

ماہ سیال دی دھپے سُتیاں

کندھاں دا پرچھانواں جیویں

ٹردا ٹرا

بندھے نوں بے لذتا کر دئے

انج ای سانوں

نگے سُکھ دی تروٹ ستائے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اکھڑ پل

ریل دیاں کئی پٹڑیاں اُتوں

سائیکل چک کے پار لنگھاؤنا

انج ائی اے بس

اج دے جیئون دا

اک اک اکھڑ پہل بتاؤنا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

آل اِز اُو کے

اپنی تھانویں

پہلا سوچے … ’’میں دکھی آں‘‘

دوجا سوچے … ’’ میں پیا تڑفاں‘‘

تیجا سچے … ’’ میں پیا سہکاں‘‘

پر جد تریوے

اک دوجے دے منہ لگن تے

جیہڑا جس توں پچھے

اگوں اوہ ائی آکھے

’’آل اِز اوکے

آل اِز او کے

آل اِز اوکے ‘‘

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پھٹ

اج تے سارے گھر نیں جیویں

پھٹ جگر دے

جنہاں اتے لیپن لا کے

سجرا دارو لبھن ٹرئیے

تے پر تن تے

ایہنیاں پھٹاں دی گہرائی

بوہیوں وڑدیاں سارائی

ہور وی ودھدی دِسّے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پروڈیوسر

کُڑی دے ماپے وی راضی نیں

کُڑی وی راضی

تے منڈے نُوں

آہنڈھ گواہنڈھ دے سارے لوک وی

نِندے ناہیں

فیر وی سارے

اپنی اپنی تھانویں بُت بنے کھلتے نیں

کیوں جے کُڑی دے مامے

ایس رتے نوں کدے نہ ہوون دینا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

حادثہ

ویلی جے کر ویل نہ ہوکے

تے دیون والے دا ہتھ

اوہدی جیباں ول

دوجی وار کدے نہ جاوے

ایہہ اک شاعر ائی اے جیہڑا

تن دی رَت نوں کاڑھ کے

سُچیاں بولاں نوں گھر گھر ورتاوے

نہ کوئی اونہوں شاباش آکھے

نہ کوئی اوہدی دھیرنبھاوے

پر اوہ سَون دے بنڈے وانگوں

مُڑ مُڑ کے پیا

پل پل سجرے گیت اَلاوے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پیسے

پیسے جیب چ آندیاں سار ائی

ویہل ملن تے ا۳نج نسدے نیں

جِنج جیلاں وچ ڈکے قیدی

جیلں کھسکن دی راہ لبھن

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سوجھا

پُتر گیا کماون تے اوہنے

پرت کے میرے واٹ نہ پچھی

اُنج پہلی دی پہلی

میرے ناں کجھ چھلِڑ گھَل دیندا اے

تے خط ایس گلے نیئیں لکھدا

جے میں اوہدے جواب چ اوہنوں

گھر آؤنے داسد نہ گھلاں

تے اپنے لیکھے اوہنوں

بتری دھاراں بخشن وچ مینوں

انت نوں کوئی عذر نہ ہووے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

حشر دہاڑا

نفسانفسی دے عالم نوں

جیکر کہن قیامت

فرتے بھرے بزار چ کھَل کے

یاد دریاواں ورگیاں

وگدیاں سڑکاں اُتے رک کے ویکھو

اج دی دنیا دا ہر دن ای

حشر دہارا دّسے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کھُل ڈُلھ دی مار

چھلی ہوئی کیلے دی پھلی

جے شو کیس دے اندر وی

رکھی ہووے تے

کھاون والے دے دل چوں

ایہہ وہم نہ جاوے

’’ ایہدی رُوں رُوں دے وچ خورے

کیہڑا کیہڑا

جرثومہ لُکیا ہونا ایں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

لُہاند

شیشے دے لشکارے پچھے

ایدھر اودھر، ایتھے اوتھے

میں پہلاں تے نسدا پھریا

پر جد شیشے اتے بیندا

دھپ دا چانن

شیشے کولوں وی کھنج گیا

تے میں اپنی ریجھوں سدھروں

شیشے نوں دیہوں سمجھن والا

چانن دی لوہ۔ دل چ لے کے

او تر ماپیاں وانگر

بِٹ بِٹ ویکھن لگا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پانی دا سُکھ

اوہ تے میں اک ہوئیے وی تے

اِنج لگدا اے

جنج راہ چلدا کوئی پاندھی

بوڑھ دے کُچھڑ

نترے ہوئے تلاء دے اندر

ٹبی لائے

تتی واء دے کولوں

اپنا آپ لُکائے

پر پانی دے اندر وی اوہ

کھل نہ سکے

دُوں چئوں ساہواں تو ودھ

ٹھنڈے پانی دا سُکھ

جھل نہ سکے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اَوڑ

آہنڈھ گواہنڈھ نوں

میں نیئیں متھے لگن دیندا

کیوں جے اوہناں دے سّدے تے

جانا پیندا

فر اوہنا نوں

اپنے گھر بُلانا پیندا

تے اوہناں نوں

بن میک اپ دے

اپنا مکھ وکھانا پیندا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ننگ

بوہت پرانے کوٹ چ اک دن

میں بازار ے جا وڑیا تے

اک شیشے دے اگے کھلیاں

مین ا۳نج لگا

جِنج میں گھر توں

ننگا ایء چل نکلیاں ہوواں

سچ گل اے

بندے دا ننگ

اوہدے تن نوں کجن نال ائی

نیئیں مُک جاندا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جھلیا جّیا

’’ جھلیا جیّا!

توں ککھ ایں تے ویلا پانی

ویلا پانی

وگدا پانی

توں کتھے پیا متھا ڈاہویں

توں کنھوں پیا ڈکے پاویں

اپنی ذات پچھان تے

شہتیراں نوں نہ ائی جپھے پاتوں

اپنے قدوں اُچیاں لمیاں

سوچاں سوچن توں باز آ توں‘‘

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ناں بیبا

دل آکھے جے ’’جیوئن دی شاخے

کلیاں وانگر کھڑ کھڑ ہساں‘‘

وأ آکھے جے

جُگ جُگ کھڑ توں

میں تیری خشبو نوں

پگ پگ لے جاواں گی‘‘

چانن آکھے

’’ … ناں بیبا! ایہہ قہر نہ گھتیں

تینوں نیئیں پتہ جے

پھل منصور ہوندا اے

تے منصور دا انت کسے نوں

راس نہ آوے‘‘

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

صدیوں بھارا پل

میں چاہندا ساں

جے اوہ پتھر وی اے

تے میں موم دِسیواں

پر جد رچھ دی خصلت والے

اُس انسان نے

منہ راہیں وی

اندروی گندی واء کڈھی

تے میرے لئی

اوہدے کول دا پل وی

صدیوں بھارا ہویا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کارن

سُکھ دی صاحباں

کسے دے ناں لگی وی اے

تاں کیہ ہویا

ماجدؔ اناں جے تدُھ اندر

کچھ ساہ ست اے

تے تاہنگاں دا بوہا کھول کے

جیئون دی اَتھری بکّی اتے

لَت وَلا لے

؁تیرا کارن

رہندی دنیا تیکر لوکی یاد کرن گے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ضمانت

مینتھوں تے

میرے ویہڑے دا رُکھ چنگا اے

جیہڈے پتر جھڑدے نیں تے

سال دے سال

نواں اک بانا پا بہندا اے

مینوں ویکھو

بدھیاں ورہیاں توں میرے وی

پتر تے جھڑدے ائی پئے نیں

پر کسے دی چیتر رُتے

میری تاہنگ دی ٹہنی تے

کوئی ڈُس نویں پھُٹدامیرے سجرے رہن دی

کون ضمانت دیوے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

نقش

سوچاں فکاں تاہنگاں دے میں

نقش ابھاراں

تے اِنج کردیاں

میری ہتھیں گھسراں پیاں

چنڈیاں ہتھیاں

ہن ایہہ نقش مینوں انج تکن

جنج کسے بِاپو نوں اوہدیاں

بالغ اتے کنواریاں دھّیاں

مڑ مڑ ویکھن

پر اپنے ہوٹھاں چوں

کجھ وی آکھ نہ سکن

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

میچ

مینوں اج میرا اک سنگی آکھن لگا

’’میرے رنگ

تے میری قمیض

تے میرے سوٹ چ

میچ نہ کوئی‘‘

میں اوہنوں مونہوں تے

کجھ وی آکھ نہ سکیا

پر جے کہندا تے ایہہ کہندا

’’اسچ اے سجناں

میں جیہڑا آٹا اج

؁ڈپو توں لیاندا اے

اوہدے تے میرے وچ وی

کوئی میچ تے نیئیں ایں‘‘

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ناشر

میں ماکھی دی مکھی لوکو

اک اک پھُل دے بوہے جا کے

مہک مٹھاس دے تحفے لیاواں

اوہدے وچ اپنے تنّوں وی

خورے کیہ کیہ کُجھ مِلاوں

تے چھتے وچ

اپنے حصے دے خانے نوں

؁بھر دا جاواں

پر جد چھتاکسے جوان کڑی دے

جثے وانگر لشکاں مارن لگے

تیلمیاں بانہواں تے لمیاں بانساں والے

گھاگ شکاری

میرا سارا پوہریا

مینتھوں لُٹ لے جاون

میریاں اکھیاں نوں

سیجل جیئی دے دے جاون

میریاں قدماں نوں نویاں باگاں

نویاں رُتاں

نویاں پُھلاں

دی راہ سُجھاون

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کھڈونا

اج سگرٹ دی

خالی ڈبی ائی توں لَے لَے

ویکھ نا پُترا

میں تیرے لئی

ایہو کھڈونا لیا سکیا واں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

چانن

میری وی اک ماں ایں

جس دے دیدے دردوں پتھر ہو گئے

پر میں اوہنوں

اوہ رشنائی موڑ نہ سکیا

جیہڑی اوہنے مین تیکیہ

میرے اک اک

اکھر دے تن چ بھروتی اے

بھلکے نوں

ایہناں حرفاں نوں ویکھن والیو

جے ایہناں چوں کوئی وی حرف

تہاڈی راہ دا چانن بن کے

جگن لگے

تے میری ایہہ گل نہ بھلنا

جے ایہہ چانن

میں نھیرے دیاں

خورے کنیاں پرتاں وچوں

کھوج لیاندا

ایہہ چانن

جیہڑا جیئوندے جی

میری کسے کم نہ آیا

میری رُت دے کم نہ آیا

میری ماں دے کم نہ آیا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

رشتہ

اُنج تے اوہنوں

تسی کدے سلام نہ دیوو

پر اج اُسے توں

چُوچا کُسوا لیاندا جے

اُس ندھرا نے تے کیرے جیہے

بندے نال دی

تہاڈا اک رشتہ تے ہے وے

تسی ایس رشتے نوں

کیہڑا ناں دیوو گے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

یکم جنوری تے میں

میرے ہتھ دیاں پنج انگلاں

میرے پنج نیانے

کچرک ایہہ وڈے ہوون جے

میرے اصلی ہتھ چ پھڑیا

قلم دا تیشہ

میرے ہتھوں ڈِگے

تے سُکھ دی شیریں دا باپو

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پھکیئوں دا کارن

اوہدا میرا ملنا تے ہُن

اِنج ائی اے جیئوں

میں کٹی بانہواں دی تھانویں

لکڑی وی کویء بانہہ لوالاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

مریم دی چادر

میرے اک استاد نے کہیا

برخورادار!

جیوندا رہیوں تے

عیب گناہ توں ڈرنا نیئیں آں

عیبی ہون توں

سر نوں نیواں کرنا نیئیں

کیوں جے بندہ

مڈھ قدیم وں اوگن ہاراے

پر اک گل اے

جدوں کدائیں وی

عیبی ہون دا موقع لبھی

عیبی ہون توں مول نہ کھنجیں

پر ایہہ ویکھیں

عیبی ہون دے مگروں جدوں فرشتہ تیرا

عیب تیرا وچ کھاتے تیرے لکھن لگے

تے قلماں نوں

ڈوبالان توں پہلاں ایہو کہندادّسے

’’ ہے خنریرا

کیہڑی اوجھی تے

اوکھی جائی تے جا کے ہتھ پایا ای‘‘

اوہ دن تے فر

ایہہ سطراں لکھن دی ایہہ پل

ایس اک گل نوں پلے بنھ کے

میں اِنج لگے

جنج کسے میرے سِر اُتے

مریم دی چادر دا سایہ کیتا ہو وے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

نسلاں دے فرق

جوئے باز، شرابی پیو دے جمے جائے

پیونوں ویکھ کے

کیکن سدھی راہ تے چلّن

اسیں بھانویں لکھ پئے اپنے عیب چھپائیے

ساڈے مگروں آون والے

اونہاں پوہڑیاں اُتوں

اپنے جیون دا پندھ چھوہندے پئے نیں

جیہڑیاں ساڈی

پوہنج دے اوڑک وی کدھی نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کھنجیا ویلا

اپنیاں عیداں کولوں پچھڑیا

میں بالاں دیاں عیداں نوں وی

پینگ پنگھوڑے پا نیئیں سکدا

اپنے دادے پڑدادے دے ہتھوں

کھنجیا ویلا

اپنے ہتھ لیا نیئیں سکدا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

مہمان

پہلاں کاں دی کوہجی واج نوں

سن کے وی میں خوش ہوندا ساں

پر ہن انج اے

بنے بنیرے کاں بولے تے

ڈرجاندا واں

کیوں جے میرے گھر دا راشن

میرے گھر دے

سب جّیاں توں وی کمتی اے

بھاں توں

میرے دکھ ونڈا ون لئی اوہ آوے

میں مہمان نوں

کیکن ’’جی آیاں نوں‘‘ آکھاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

فکسڈ ڈیپازٹ

میں جو لکھاں

میں جو لیکاں

میریاں ہوندیاں تے مُل اوہدا

کسے نہ پانا

پر میں اپنی ایس پونجی توں

غافل وی نیئیں

ایس پونجی نے

انت نوں دونا چئونا ہونا

کیوں جے اپنی قبر دے نانویں

میں اپنا ڈیپازٹ

فکس کراندا جاناں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ویہویں تریہویں

میرے کسے وی آس نوں

بدھیاں ورہیاں وچ وی

پر نیئیں لگے

لوکی خورے کاہنوں آکھن

انٹڑے وچوں نکلیا پنچھی

ویہویں تریہویں اڈ پیندا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

میں … ؟

خورے کیہڑا زہر اے میں وچ

میں آں کیہڑا بسیئر

جے میاوں کسے انبھاوندی

گل دی اک ٹھوکر وی لگے

تیمیں تھاں ائی

سو سو تھا نووں ٹُٹ جاندا واں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ہانناں

عمروں ڈھلی ویاہ توں مُنکر

؁اک بُڈھی نوں ویکھیاں

مینوں اِنج لگدا اے

جنج میرے سکھاں دیاں تاہنگاں

ایس بڈھی دیاں ہانناں ہوون

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دُھوکھ

چِڑیاں وانگر سانجھ سویرے گھر توں نکلاں

تے بالاں دے چوگنے کارن

سارا دن کھلبھیٹاں ماراں

پر جد راتیں سَونلگاں تے

اپنے آپ نوں

خورے کتھے کتھے گروی رکھیا ویکھاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بے تھانواں پرچھانواں

کل دے ساہ اج گروی رکھ کے

پچھلے بھار چکاواں

اتوں تن تے پوچے پھراں

وچوں کھُردا جانواں

کیہڑے کم دا

کس دے کم دا

میں کُب نکلی کچی کندھ دا

بے تھانواں … پرچھانواں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اک دعا

جیہڑے ساہ ادھا رے لے کے

میں اج تیکن ورتے رّبا!

اونہاں ساہواں دا

جو قرض اے میرے اُتے

میں اوہ قرض چُکانا چاہندا

میرے ناں دے سُود نوں

بھانویں دُونا کر دے

پر میری قرقی دے آڈر

روک لویں تے دِین ایں تیری

کینوں جے میں تیرے در اُتے

ہتھکڑیاں تے بیڑیاں وچ

نیئیں آنا چاہنداں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

تن ورتی

گل یوسف تے ائی نیئیں مُکدی

ایس جگ اندر

جس اُتے وی

رّب نے خاص عنایت کیتی

اوہنوں ویکھ کے

لوکی اپنیاں انگلاں تے کی … ؟

اپنیاں سینیاں نوں وی

زخمی کر بہندے نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

آزادی

آہلنے وچوں ڈگیا بوٹ

نہ آہلنے دے وچ ٹِکے

پھل ہوٹھاں دا بوہا کھولے

تے خشبو نوں سکے

ایتھے جنہوں وی کھُل لبھے

اوہ فر پرت نہ آوے

جے پرتے تے عمراں دے لئی

جیئون سواد گنوا وے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

حق

چن تے جاون والیو لوکو

چن توں مڑ کے

ایس دھرتی دے

بھکھیاں ننگیاں دے گل

چن دی خاک دے ائی تعویذ

مرھا کے پا دیو

اوڑک تساں اتے

ایس مخلوق دا وی تے

حق بندا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

میں تے ویتنام

میرے لئی تے

ویتنام دی جنگ دا پینڈا

میری اک پہلی توں

دوجی پہلی تک اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اٹکا

واشنگٹن توں

پیکنگ تک دے

رستے اندر

خورے کنیاں

گنگیاں انھیاں

ورہیاں دے اٹکا پیندے نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جھلیو … سوچو

اوہ شاعر اکھواندا سی تے

اُچیاں نیویاں تے ان پدھریاں تھانواں نوں

اکسا ہرا کرن دے بارے

خورے کیہہ کجھ

پُٹھیاں سِدھیاں پڑھدا سی

فر اوہنوں اک کرسی مل گئی

تے اپنے بچھڑے سنگیاں نوں

کارچ بہہ کے

جتھوں وی لنگھدا اوہ ایہو آکھی کردا

جھلیو … سوچو

شعروی اک بینر ہوندا اے

تے بینر

ویلے دے ویلے

اپنا رنگ وٹالیندے نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

شیر

میرے نال دے استاداں

اپنی عزت اپنی تھاں دا

حق منگن لئی

کیتی اج ہڑتاں

کالج دے منڈیاں دا آگو

استاداں دے جتھے دے وچ

ترپدا ترپدا آیا

تے آندیاں ائی

اُچی اچی آکھن لگا

ساڈیاں نمبراں ساڈیاں لیکچراں وچ

رعایت دا اعلان

جے نیئیں او کردے

تے فیر بھلکے

اسیں تہاڈیاں

ٹنگاں بانہواں بھن دیواں گے

اُس آگو مُنڈے توں ہٹ کے

اوہدے نال دے ائی دومنڈے

آکھ رے سن

’’ویکھو ساڈے شیر دے سنگھ چ

؁کیہدا پیسہ چھنک رہیا اے‘‘

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دیوار

پتے باز نے

فر اوہ ائی پتّا سٹنا ایں

جس توں اوہدی چال

نکھیڑویں ہوندی دسّے

بھولیاں بھالیاں سوچاں والیو جھلیو لوکو

تسی کیوں تقدیر اپنی نوں

امبروں سدھی اتری ہوئی شے پئے جانو

جاندے نیئیں او

کوئی وی جنس جدوں

بازار چ آوندی اے تے

سدھم سدھی

گاہکاں دے ہتھ نیئیں جا پجدی

کیوں جے اوہدی راہ چکا لے

آڑھت دی

یا اِنج لئو جے

پتے بازی دی دیوار تے

ازلاں توں ائی اُسری ہوئی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اگلا ورقہ

بن ترٹّن لگا اے تے ہن

ایہدے اگے

کاہنوں بانہواں تان کے

پالیاں لا کھلتے او

ویلے دے کیلنڈر نوں ہن

اگلا ورقہ تھلُن کولوں

تُسی باز نئیں رکھ سکدے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

رحمت

پانی دے قطرے

جے اک دوجے توں نکھڑن

تے امبراں توں

اتری بارش داناں پاون

امبراں اتوں لتھی ہوئی رحمت اکھواون

پر ایہہ گن تے

اوس ائی پانی نوں لبھدا اے

جیہرا چیاناں دے اپر پجیا ہووے

اوہ پانی

جیہڑا زمیں دے ویہڑے ائی

جھنکاں بن جاوے

وسو اس پانی نوں تسی

کیہڑی رحمت داناں دلیسو

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ہڑھ

ایتک دا ہڑھ

ڈیماں تے منصوبیاں نال نہ ڈکیا جانا

کیوں جے ایہہ تے

خورے کنیاں

ندیاں نالیاں دے سینے وچ

دھڑک رہیا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ونڈ

شیرنوں بھکھا ویکھ کے اک دن

اک گڈر نے

کھدراں دے وچ گھس کے

اک شکار اٹھایا

شیر نے گدڑ اگے اپنا سیس نوایا

پرجہ شیر شکار دے لہو توں

کجھ کجھ تازہ دم ہویا تے

مار کھگورا آکھن لگا

کدڑا … ویکھ نا!

ایہدا ادھ تے ا۳نج میرا اے

جے میں ایس جنگل دا شاہ آں

باقی ادھ دا ادھ

بھجو الی دے پاروں حصہ اے میرا

اوہدے وچوں جیہڑا ادھ پچھے بچدا اے

اوہ ادھ … میرا حصہ نہ سہی

پر جنگل دے شاہ دے ہتھوں

اپنا حصہ لین نوں تینوں

کجھ ہمت وی کرنی پیسی

آجے ہمّت ہئی آتے آ

مینتھوں اپنی ونڈ کرا لے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

وجدے کن

ہر بندہ کولوں وی

چپ چپ لنگھدا جاوے

فیر وی اوس چڑی دے وانگر

اوہدی چیک

میرے کناں دے اندر پے جاندی اے

جس دے بچے کھاون نوں

کاں ڈھکیا ہووے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

نیہنہ

نہ روئیو

نہ روئیو

اوے سجرے پھٹیوڑو

ویکھو میں اج

تہاڈے کارن

بوہت ائی وڈے

ہسپتال دی نیہنہ رکھی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

فیصلہ

میں تُساں دی اکھیاں اتے پٹی بنھداں

ویکھو نا! تسی او پیشہ ور للہاری

ایتک اپنی ہتھیں ائی

ایہہ رنگ ٹٹولو

تے دسّو … جے

کیہڑا رنگ کس توں وکھرا اے

ہاں کالا رنگ گھولن ویلے

شاید میں وی

تساں دا کجھ ہتھ ونڈاواں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

مہوسی

میریاں دُونہاں ہتھاں وچ پارہ سی پہلاں

دو نویں ہتھ اک بُک دی صورت

جنہوں چُکّی پھر وے سن

ہتھاں وچ اک وِتھ پئی

… کیہ جاناں!! کیکن؟

ہن اک ہتھ چ

ساہمنے وے اپنے ایس ہتھ چ

جیہرا پارہ بچیا ویکھاں

(اوہ پارہ جنہوں میں سونا کرنا چاہواں)

میری اک اک پور دے مُڈھ چوں

چوندا وِسیّ

تے میں مہوسی

اپنی ذات دے باہروں ائی

اوہ اگ پیا لوراں

جیہڑی اگ

ایس بچے کھچے پارے نوں

سونا کر سکدی اے

تے جیہری اگ

میرے صمیر دی لو دے ناں تے

میرے دل دی

اک اک تہہ وچ لکُی ہوئی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اک اجان اُکھر داتائ

میں اک واریں سدھی راہ توں

تھڑکن لگا

تے مینوں زمیں اسمان دی

کنبدے دسے

میں سوچاں جے امبراں ہیٹھاں

اوہ بندے جیہڑے ولوں ائی

تیڈھے تے لاویں چلدے نیں

دھرت اونہانوں

کِنج سدھے منہ

بانہواں دے وچ لے لیندی اے

نال ضمیر اپنے دے

اوہناں دی بے سخنی انت نوں جا کے

خورے کس کھاتے پیندی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ٹھاکی

اپنیاں لمیاں بانہواں دا میں تران وکھا کے

اپنی تھانویں

انج مچیا مچیا پھرنا واں

جیکن بانہہ کلاوا بھر کے

میں دریا دیاں وگدیاں لہراں نوں

ڈک لنگھدے ویلے نوں

اپنا سخن الاون توں

ٹھک لاں گا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

چواین لائی دے ناں

کدے کدے ایس زمیں دا جے

پڑپاٹے تے

بہاں دے کے نکلے پانی دی

راہ آئے

سارے ٹوئے ٹبے

اپنی جدی پیاس بجھا لیندے نیں

تے ککھ کانے، روڑی، کوڑا

دور سمندراں تیکن

کدھرے جھکن دی کوئی تھاں نہ پاون

چو این لائی!

توں ہوویں یا تیرا لیڈر

تساں دونواں نے

جیون دیاں راہواں نوں انج پدھرا کیتا

جے دنیا بھر دے

سب ٹوئے ٹبے کھالاں

تساں دی راہ وچ آون دی

سونہہ رکھدے نیں

رب کرے جے ہر ہر تھانویں

ایس انھی دھرتی دا اپڑ

انج ای پیا پھٹے

پر ایہہ گل تے ہر ہر تھاں دے

اپنے لیکھ نصیبے تے ای جامکدی اے

کسے نے تساں توں اُنج تے

کیہ لینا ایں

پر اج ہر دل

تساں سکھ ورتا وندیاں روحاں دے سکھ کارن

اپنیاں اپنیاں تہواں وچوں

ایہواک دعا منگدا اے

جے اوہناں دے دوالے دی رب

انھی زمین دا پڑھاڑ کے

اوہناں دوالے دی رب

انھی زمیں داپڑ پھاڑکے

اوہناں دوالے دکھاں دے لپئے سب جالے

وھریک ونجائے

اوہناں دوالے ورہیاں بدھے

انھیاں نھیریاں دے ویہڑے وچ

تساں ورگا نور کھنڈاے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کڑول

ربا! میں ورگاہوں تیری

ٹٹ کے اک دعا منگی سی

تیرے دیس دیاں ایہہ اُچیاں نیویاں راہواں

پدھریاں کردے

ایس دعا دے حرف تے جیویں

سارے پچھل پیرے ہو گئے

تے ہن میں……

تکلے ورگے سدھے بندے نوں

ڈنگیاں تیڈھیاں بندیاں دے وچ

رہندیاں رہندیاں

سو سو تریڈھاں پیندیاں جاون

تے انج لگے

جیکن میریاں ریجھاں سدھراں

میریاں لکھدیاں انگلاں دے

کڑ ول ہوئیاں نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

نظرئیے دی موت

اک بڈھی نوں

ویسی گھیووا لپکا ہے سی

کل دوپہر اوہنے اپنی

رڑکے والی چائی ٹوٹے ٹوٹے کینی

تے اپنی بوری وی

اونے پونے گاہکاں دے ہتھ ویچی

کھاڈی اُتے ہتھ ٹکا کے

آکھ رہی سی

’’بھٹ پوے ایس ویسی گھیووا

چسکا بھنیو

ایس بوری دے چارے نے تے

میرے تن ویاں لیڑیاں تے دی

گٹھ گٹھ گھسراں پادتیاں نیں،

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

باب

تافیاں دے پہلے باب چوں

دوجا باب جدوں نکلے تے

دھرتی اُتے

ڈاہڈا اوجھا بھم آوندا اے

ایس توں بچن لئی تے

قوماں دے دل وچ ای

زلزلے دی سونہہ رکھن والا

کوئی مرکز ہونا چاہی دا

پر ایہدی تنصیب

ذار اوکھی ہوندی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

گنگیو کندھو

اکھیاں مٹیاں تے مینوں اپنے گھر اُتے

گرجھاں، ہلاں تے کاں ڈھوڈر

اُڈ دے وسن

اکھیاں اکھولاں تے ہر پا سے

چپ دا راج اے

اینی چپ…… جے

ہر بندے دے دل دی دھڑکن

اوہدے نال دے بندیاں دے

کناں وچ پئی کہرام مچاوے

کیہ جاناں ایہہ رت کجیہی اے!!

میرے گھر دیوگنگیو کندھو

تسی ای ایس جا گدے خواب وی

کجھ تعبیر سجھائیو مینوں

مینوں تے ایس الٹے پلئے

منظر وی

کجھ سمجھ آوے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ترہائیاں اکھیاں

پچھلے تیہہ ورہیاں توں

میرے دیس دے قبرستاناں دے وچ

جیہڑیاں قبراں دی بنیاں نیں

اوہ مینوں

پتھرائیاں ہوئیاں اکھیاں جاپن

جیہڑیاں آل دوال دے

بسے پن توں نس کے

قبرستاناں دے

مکھاں تے جا لگیاں نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اُوگھل

بجلی دے چلدے پکھے توں

ٹکر کھاکے

اک چڑی ٹوٹے ہوڈھٹھی

تے میریاں اکھیاں دے اندر

اُس بندے دا انت سمایا

جیہدے اندر

اوہدی گھل آگی ہووے

چلدے پکھے دی شوگر

سن نہ سکے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

گن

صوفیاں کہیا

دل دے نال زبان دا

جے ایکا نہ ہووے

تے فر بندہ

بسیئر سپ توں وی ماڑا اے

میں آکھاں جے

ایہہ گن تے سب توں وڈا اے

ایس کر کے جے سبھے آکھن

اج وی ونیا وچ

سیاست دی معراج تے

ایہو گن ایں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

نتھانویں

لمے سفر تے ٹریا پانی

گندہ وی ہووے تے

ستھرا ہو جاندا اے

پر ساڈی تے جیویں

کوئی وی منزل نیئیں ایں

تاں ای شاید

یونیاں کھدراں نالیاں آڈاں دے وچ ڈکے

اپنی اپنی تھانویں

گلدے سڑدے پئے آں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اپوزیشن

پانی نوں گہراون والیا

توں ندی دے اُپر ایں

یا تھلے بنے

توں میری ایس ہک دے زور توں

بچ نیئیں سکدا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

باغی

میرے ضمیر نوں بولن توں

روکو… اوئے لوکو

ایہہ تے مینوں

میرے جتھے وچوں نکھڑیا

کوئی باغی تے کٹڑممبر لگدا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ایٹیز دے پہلے پنج سال

ہسدا وسدا شہر وی

مینوں تے انج لگے

جنج آسیوں ڈر کے

کسے گھر دے واسی

گھر دی اک اک شے توں ترٹھ کے نس گئے ہوون

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اُوجاں

ساڈے منہ متھیاں تے

ساڈیاں وڈیاں دے لیکھاں دیاں اُوجاں

……کالیاں چھائیاں

جیہڑیاں… نال کریماں کدھے چھپاوی لئیے

تے مڑھ کا چھڈیاں ای

میک اپ روم چ جا کے

مکھ اپنے نوں انج پئے کجئیے

جیویں کنواری ماں ڈھڈ اُتے پلہ دیوے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بھلیکھا

جیہڑی گڈی اُچے چڑھ کے

وچ ہواواں تارا بن کے

گھوریاں لا کے

دیکھے پئی نوا ناں نوں

گھٹ گھٹ جھپیاں پاوے پئی

اُچیاناں نوں

اوہدی ڈورتے

لگے کچ نے وی

اوڑک لہہ جانا ایں

وا، اُکھڑی تے

جھگ دے وانگر

اوہنے وی بہہ جانا ایں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ویکھ نی مائے

ویکھ نی مائے

پیو دے پیار توں تھڑکیا

تیرا ایہہ پتر… میں

تیرے لاڈتوں وگڑیا پتر

جو کجھ کھاواں جو کجھ پاواں

اوہ ساا کجھ

ہن میری اک کمزوری اے

ایس کھا جے ایس پہناوے نوں

توں جو جو اُچیاں دتیاں

اونہاں اُچیاں توں ہیٹھاں

میں ہن کدے وی آنیئیں سکدا

توں بھانویں چکی پہیویں

یا چرکھا کتیں

لوکاں دے بھانڈے مانجیں

یا دھوڑاں پھکیں

یا خیرات تے قرض دے سکے

اپنی جھولی وچ بھر لیا ویں

میرے بانے دا لشکا گھٹ نیئیں ہونا

تیرا متھڑا

بھانویں تریڑاں تریڑاں تھیوے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کھڑکھنجہ

پہلاں بچہ روندا سی تے

آپوں اپنے منہ دے وچ

انگوٹھ لے کے سوں جاندا سی

ہن بچہ رو وے تے

اُہدیاں بلھیاں دے وچ

اوہدی امبڑی چوسنی دے کے

شیشے دے کھڑ کھنجے لگی

میک اپ دے وچ

رجھ جاندی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

انتساب

آپنیاں سانہواں دے سُکھ

خالدہ ماجد دے ناں

گھُلّے ڈاہڈا نھیر جویں ہُن گھلیا اے

بجھیا کلُل جائے پھَٹ جویں ہُن کھلیا اے

جھلّے کوئی نہ تھاں تے ٹکراں ماراں میں

ربّا! اُنج کدوں تینوں چتیاراں میں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ضابطہ

نام کتاب: ریتنجناں

شاعر: ماجد صدیقی

پہلی اشاعت: 1978

ناشر: اپنا ادارہ، ڈھوک کھبہ، راولپنڈی

اندر دی ہَک زہر سی دھا گئی وِچ وجود

اکھیں پھرن رتینجناں، جگرا ہویا سواہ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑