تلاش

ماجد صدیقی

شاعرِ بے مثال ماجد صدیقی مرحوم ۔ شخصیت اور شاعری

زمرہ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ساڈی گل دا بُرا منانا، تُساں نوں، نئیں پھبدا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 60
سارا جگ ائی جانے، ساڈا ناتا جیہڑے ڈھب دا اے
ساڈی گل دا بُرا منانا، تُساں نوں، نئیں پھبدا اے
ایہہ سٹ لگیاں بندہ، اگے ودھنوں ائی، رہ جاندا اے
سجناں ولوں مِلیا دھچکا، ٹھیڈا نازک پب دا اے
اوہ ائی دِسّے، وا نوں کٹدے، بازاں دیاں شکاٹاں وچ
گھُگیاں دی مسکینی وچ وی، اوہلا اوس ای رب دا اے
اج وی جیہڑا مُنکر دِسّے، تن دیاں نِگھیاں لوڑاں دا
کُھوہ دا نئیں جے، اوہ بندہ تے سمجھو ڈَڈُو ٹب دا اے
ہو سکے تے پل دو پل لئی، بُلھیاں سنگ، مِلا لّیے
وَیہندیاں وگدیاں پانیاں وانگوں، ساڈا ٹورا جھب دا اے
خورے کیکن مار کے پِتّا، اوہنے، ایہہ تھاں لبھی اے
جس توں پُچھو اوہ ائی آکھے ماجدُ سجن سب دا اے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements

کیہ آکھن گے لوک

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 59
ساڈی گل نہ ٹوک
کیہ آکھن گے لوک
اَیہہ اکھیاں اَیہہ دل
سودا روک بروک
مڑ مڑ پُچھاں کیہ
وگدی وا نوں روک
گوَلے کون بھلا
میں دُکھیے دی جھوک
دل کھِنگر بے نُور
اکھیں وسدی سوک
ماجدُ بَن سچیار
گل کرئیے دو ٹوک
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کوئی تے منتر پھوکے، کوئی تے دُکھ دے سپ نوں، کِیلے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 58
ساڈا تے کوئی وس نئیں چلدا، کر کر تھکے حیلے
کوئی تے منتر پھوکے، کوئی تے دُکھ دے سپ نوں، کِیلے
اوہ جیہڑی کہندی سی، ساڈا جیئونا مرنا کٹھا
اوہنے وی تے بھُل کے سانوں، ہتھ کرا لئے پِیلے
کیہ آکھاں کیہ ہوئیاں، اوہدے پیار چ، سوچاں سدھراں
کل مکلیاں بہہ کے بھوراں، ہتھ چ لے لے تِیلے
تیریاں قدماں اگے وچھیاں، مخمل ورگیاں راہواں
ساڈیاں لیکھاں وچ ربّ ولوں، لکھے کھائیاں ٹیلے
رُت بدلن دیاں سجنو، پیاں پُٹھیاں اِنج دعاواں
امبروں اوہ کجھ اینہناں وسیاں، پِنڈے پے گئے نیلے
اوہناں دا ائی جھکھڑاں وچ وی رنگ نہ ہویا میلا
باگاں دے وچ جیہڑے جیہڑے، بوٹے سن لچکیلے
ان ہونی دے خوفوں اک وی، قدم نہ پُٹن دیندے
آل دوال چ وہماں دے، کِکراں توں اُچے ٹیلے
کجھُ تے اوہ وی ہے سی، دل دے بھیت چھپاون والی
کجُھ ماجدُ آپوں وی اسیں، ہے ساں بہوں شرمیلے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پھٹ جگر دے، اِنج ہُن پھول کے دسّاں گا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 57
روون تھانویں، اپنے آپ تے ہسّاں گا
پھٹ جگر دے، اِنج ہُن پھول کے دسّاں گا
پکن تے دیو، دُکھ سُولاں دی، کھیتی نوں
بجلی بن کے، میں ائی ایس تے وسّاں گا
سکھ دے ساہ تے، حق میرا وی بَندا اے
جگ توں میں، ایس حق نوں، کیوں نئیں کھساں گا
اک واری تے ایہدی وی، کنڈ لاں گا میں
غم دے سینے، کلر وانگوں رسّاں گا
ماجد دکھ نوں، جَپھی تے میں پا لئی اے
ہن ایس دیو دیاں، مشکاں باہواں کسّاں گا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جے میں اوہنوں روک کھلاراں، تے اوہ کیہ کر سکدی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 56
راہوں لنگھدی کھڑکی وچوں، کیہ کجُھ چنگی لگدی اے
جے میں اوہنوں روک کھلاراں، تے اوہ کیہ کر سکدی اے
توں سنگیا اک بُت بنا کے، پُوج کے اوہنوں چھڈدِتا
تیری ایہہ کِھجلائی تے، مینوں وی چنگی لگدی اے
اوہ ہسّے، ایہہ راہی کیکن، اپنی جان بچاوے گا
میں روواں، اوہ میرے سکھ دی، دولت کیوں نئیں ٹھگدی اے
اوہ جدھرے مشکاندی ہوئی، پلّہ چھنڈدی ٹُر گئی سی
نال پُرے دے اک وِسری ہوئی، یاد وی اُدھروں وگدی اے
چار چفیرے چپ ہنیری، ماجدُ میں کیہ ہویا واں
سوچ رہیا واں، کیکن من دی، نھیری کوٹھی جگدی اے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سدھراں بھرم گنوایا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 55
رات گئی دن آیا
سدھراں بھرم گنوایا
اکھیاں آپوں روگی
سیکن درد پرایا
گُھوک سُتے دے ویہڑے
چُوڑا کس چھنکایا
توں گُنگیاں دا حامی
بولے کون خدایا
کون نتارے آ کے
زہر دماں وچ دھایا
اسماناں وَل گُھورے
ماجدُ دھرتی جایا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

نسدیاں واواں، سُکھ سائیں دی، کوئی نہ خبر لیان

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 54
راتاں سُفنے، دن بے سُخنے، چُپ چُپ لنگھدے جان
نسدیاں واواں، سُکھ سائیں دی، کوئی نہ خبر لیان
کنّے ائی بول نگاہواں پچِھے، اپنا آپ لُکان
کِنیاں ائی گلاں، دِل چوں اُٹھ کے، ہوٹھاں تے رُک جان
شام پوے تے، رات ہنیری، دِسّے شوہ دریا
دل بُوٹے تے، چڑیاں وانگوں، سدھراں شور مچان
اپنے آپ، قیامت بن گئی، انساناں دی سوچ
دُور کھلوتا، بِٹ بِٹ ویکھے، بے دوشا اسمان
سوچ سمجھ کے، گھولن والے، سانہواں دے وچ زہر
ہف ہف جیئوندے، لوکاں نوں وی، نہ پئے تک سُکھان
جھولی وچ انگیارے بھر کے، کھیڈے موت دے کھیڈ
لوکی بیٹھ وچاراں کر دے، ماجد بوہت ندان
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سجناں دے شیشے سنگ شیشہ، اِنج تے نئیں ٹکرائی دا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 53
ڈوہل کے ساڈے جاموں جنج، دسیا جے مُنہ رُسوائی دا
سجناں دے شیشے سنگ شیشہ، اِنج تے نئیں ٹکرائی دا
سَنگھاں وچ، سیندھور دے دُھوڑے وانگوں، لہو رُک چلیا اے
چِنتاں پاروں، ساہ ٹُٹیا اِنج، سدھراں دی شہنائی دا
ہاں ہاں تُساں، جو کجھُ کیتا، انت نوں، اِنج ائی ہونا سی
سانجھ نہ رکھنی ہووے تے، بھُل مگروں نئیں شرمائی دا
سنگت نُوں سنگت رکھیا جے، لہو دی سانجھ نہ کریا جے
نام نہ لکھوایا جے، مَتھڑے تے، یوسف دے بھائی دا
اَساں تے کَسّے جنج سجناں، تُساں تِیر نگاہواں دے
وچھڑی کُونج نُوں، بالاں وانگوں، اِنج تے نئیں زخمائی دا
اپنے ول بلایا تُساں، جنج ونگار کے بدلاں نُوں
ڈبن تُوں پہلاں ماجدُ جی، اِنج ائی ہتھ لہرائی دا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

چڑھیا دن نئیں ڈھلدا، کیکن رات ڈھلے بِن یاراں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 52
دیہوں اسمانی ٹھیڈے کھاندا، من وچ روگ ہزاراں
چڑھیا دن نئیں ڈھلدا، کیکن رات ڈھلے بِن یاراں
ترنجناں بن گئے، عمراں دے ویہڑے، اِنج وی ہونا سی
پُونیاں بنیاں، دُکھ ایس دل دے، چرخے پان گھکاراں
اک دل اوہ وی، درد رنجاناں، کس بازی تے لائیے
اساں جیہیاں بندیاں دیاں ایتھے، کیہ جتاں کیہ ہاراں
تیریاں ہوندیاں تے ایہہ گھر دی، حالت کدے نہ ویکھی
یا نظراں نئیں اپنی تھاں تے، یاپیاں کمّن دواراں
کل ائی ایہناں پھُل ورگی، تصویراں نے دَبھ جمسی
کول بہار کے تینوں اج میں، کیہڑے نقش اُتاراں
اکھیاں ول اِنج مڑدے دِسّن، اکھیوں وچھڑے اتھرو
دَکھنوں اُتر پرت پیاں نیں، جنج کونجاں دیاں ڈاراں
سُک گئے بوٹے آساں والے، سجن جدوں دے ٹُر گئے
سچ کہندے نیں لوکی ماجدُ، یاراں نال بہاراں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پر میں سعد زمانے دا، کنج آپوں داغی تِھیواں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 51
دھوکے دے کے دغے کما کے، جے جیواں تے جیواں
پر میں سعد زمانے دا، کنج آپوں داغی تِھیواں
تھُڑدِلیاں، کم عقلاں ہتھوں، ونڈ پوے نت مینڈھی
کیہڑیاں کیہڑیاں میچیاں سنگ، میں کملا، روز مِچیواں
ویلا میں ہیرے آں، دُھوڑاں دھپاں وچ، پیا کّجے
دِلے آں، وت بی ایہہ سدھر، میں پیا وَکھ دِسیواں
میں کربل دا واسی، مینڈھی سار کسے کیہہ گھننی
جیئوں جیئوں دل چوں بھاٹاں اُٹھن تیئوں تیئوں اتھروں پیواں
جھٹ گھڑی دا فصلاں آلا، لہرا تے گھِن بیٹھاں
سر تے گاہ پئے پیندے ویکھاں، ڈِھنگراں نال چھلیواں
مینڈھی اپنے نال دیاں سنگ، اَڑی نہ مولوں کوئی
لکھ وَلانواں اکو گڈھ اے، اوہ اُچّے، میں نِیواں
شاہاں توں گھن منگتیاں توڑیں، اِتھے ہر کوئی ننگا
تَنّوں تَنّوں لمکیاں لیراں، ماجدُ میں کِنج سِیواں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

آ جاندا اے کوئی کوئی ویلا، اندروں باہر کھلووَن دا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 50
دھرت سمائے بِیں دے وانگر، پھَٹ سُکھالا ہووَن دا
آ جاندا اے کوئی کوئی ویلا، اندروں باہر کھلووَن دا
آس اُسّے دی پُجّی، جِنھے سِر اُتے بانہہ رکھی اے
اُنج ائی بھیَڑ سہیڑیاں اساں، گُجھّے پھٹ لکووَن دا
کس سیمو دھرتی تے، سکھ عمارت دی نیہنہ رکھی سی
مکن وچ ائی کاج نہ آوے، اِٹاں گارے ڈھووَن دا
ایہہ بدبختی نِت دی اے، نئیں گل اُنہال سیالے دی
جد وی بدل کِھنویاں، لگیا دھڑکا ڈھارے چووَن دا
چار چفیریوں دُکھ دیاں چھِٹّاں، ساڈی سُرت بھلائی اے
کیکن کم مکائیے، چِکڑوں بِھجی چادر، دھووَن دا
ساہ دی ڈور چ بنھن ٹرُیا، تاریاں۔۔ جگ دیاں ہنجواں نوں
مڈھ قدیم دا ٹھرک اساڈا، اتھروہار پرووَن دا
ہو سکے تے ہن تے، چپ دی ٹھنڈ، کلیجے پالئیے
گل گل تے کیہ فیدہ ماجدُ اُنج ائی تَتیاں ہووَن دا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بیٹھے پِڑیاں مار کے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 49
دل تے سب کُجھ وار کے
بیٹھے پِڑیاں مار کے
ایہہ دیہوں کِنھوں لوڑ دا اے
بانہواں روز اُلیار کے
انگ نہ ماریں بِین تے
اُٹھسن سپ اُلیار کے
آئی سی اکھیاں تاپدی
گئی ہوٹھاں نوں ٹھار کے
کول تہاڈے لیاندیاں
سدھراں جہیاں نتار کے
توں اوڑک نوں بوڑیا
سانوں شوہ وچ تار کے
ماجدُ کنھوں ویکھدائیں
اکھیاں نوں کھلیار کے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اج دا دن تے ماجداُ دن سی جویں، عذاب دا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 48
دُکھ نے انت وکھا لیا، خورے کیہڑے خواب دا
اج دا دن تے ماجداُ دن سی جویں، عذاب دا
موت جھلارا خوف دا، مُڑیا اِنج پچھتاوندا
جیئوں جیون دی تاہنگ سی، کھِڑیا پھل گلاب دا
لاپرواہی سی آپنی، کجھ اوہدیاں بے مہریاں
اِک اِک ورقہ پھولیا، دُکھ دی بھری کتاب دا
کل تیکن تے زہر سی، دُکھاں دی کڑوان وی
اج میں سمجھاں موت وی، ہے اک جام شراب دا
جینا کَیڈ گناہ سی اوہ وی جھولی موت دی
رّب مینتھوں کی پچھسی، کی اے روز حساب دا؟
کنّے لوک نگاہ وچ، رہئیے سن رنگ بکھیر دے
کوئی کوئی ماں دا لعل سی ماجدُ تیرے جواب دا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ایہو نشانی یاراں دِتی، ایہو ہتھاں دے چھلّے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 47
دُکھ گنیندے اُنگلاں اُتّے، بہہ کے کل مکّلے
ایہو نشانی یاراں دِتی، ایہو ہتھاں دے چھلّے
اگوں پرت کے تسی نہ پچھو، تے کی دوش اساڈا
کدوں سنیہڑے اساں تہانوں، سدھراں نال نہ گھلّے
دنیا دے دکھ وی نئیں بُھلدے، پر ہائے دکھ تیرے
اسیں ہزاراں منہ دیاں رکھئیے، اوہ ولّے ایہہ ولّے
عشق دا ناں نئیں لین سکھالا، تن من ایس چ گلدے
دَبھ جم جاندی، فیر فی عاشق، جنگلیں رہندے کھلّے
کون اساڈا من پرچائے، ماجدُ کنھوں بھائیے
نہ ائی اسیں سیانے تِھیندے، نہ ایہہ لوکی جھلّے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

گلیاں دی نُکڑاں توں، مہک نئیں ایں اُٹھدی سُنجیاں نیں پیار دے، چوبارے دیاں باریاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 46
جنہاں وچوں کھُلدے سی سدھراں دے در کدیں تھائیں اوہ اُلار دیاں بُسیاں نیں ساریاں
گلیاں دی نُکڑاں توں، مہک نئیں ایں اُٹھدی سُنجیاں نیں پیار دے، چوبارے دیاں باریاں
مچیا ہنیر جیہا رُتاں والے پھیر توں جے ایہدے وچ لگی، پِلکارے جنی دیر نئیں
سَوکھ دیاں حرصاں چ، آس دیاں بدلاں توں بنّے، بنّے پَھنڈیاں نیں، چِڑیاں وچاریاں
سدھراں دے بُوٹڑے تے بُور وی نہ پیاسی جے ایہدے اُتے آوندا، شباب دُور نسیا
پَتراں نُوں جھم جھاڑ، خاک وچ رولیا اے ویلڑے نے چنگے رنگ، ٹہنیاں نکھاریاں
مُڑ مُڑ منگدا ایں، ایدوں ودھ ہور بھلا رب دے دواریوں، پچھان کیہی ماجداُ
اکھاں وچوں، ڈوہنگیاں ریتنجناں دی زر ڈلھے گلھاں اتے اتھراں نیں، نُور دیاں دھاریاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

لکھ سَیئاں دی اِکو گل اے، دل دا بھیت نہ دساں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 45
دکُھ وی میرے سُکھ وی میرے، روواں بھانویں ہسّاں
لکھ سَیئاں دی اِکو گل اے، دل دا بھیت نہ دساں
کدے تے شاید سوچاں دی ایہہ وڈکی، پِچھا چھڈے
الہڑ کڑیاں وانگر شاید، کدے تے کُھل کے ہساں
کیہ دسئیے ہوٹھاں توں کِیکن، چپ دی سِلھ ہٹائی
دل دا حال لباں تے لیاندا اے، پر مسّاں مسّاں
ادوں تے فر دُکھ دا دارو، بِن چیرے نئیں ہونا
تن تے اُٹھے ایس اُٹھا تے، پَین گیاں جد لسّاں
چن ماری دی ڈھیری وانگوں، جِند پُرتی سُولاں
کیہ من بھوگی دسّاں ماجدُ، کیہ تن ورتی دسّاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سبھناں دے ناں اِکّو جیہے نیں حِیلے مُکھ نکھارن دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 44
دَرداں دی بے رحمی اگے لہو دیاں وَڈھیاں تارن دے
سبھناں دے ناں اِکّو جیہے نیں حِیلے مُکھ نکھارن دے
وَڈیاں وانگوں اساں وی‘ وَل اِکّو جیہے چھڈ جانے نیں
آساں دیاں مزاراں اُتے بکرے کُکڑ وارن دے
انت نوں پلے پاسن سَکھنی ڈولی پیار مُراداں دی
رانجھن وانگوں بیلیاں وچ ایہہ پاپڑ مجھیاں چارن دے
جد کدھرے کوئی چنگی شے تکنی ایں ہتھ نیانے دے
کانواں نے ازمانے نیں چَج مُڑ مُڑ جھُٹیاں مارن دے
بدلاں دُھپاں تے جا پیندا اوڑک حاصل کھیتاں دا
بھاں توں کِنّے چنگے ہوون موسم بِیج کھلارن دے
سدھراں سانوں وی ماجدُ کُجھ اِنج دا بوجھ چُکایا جیٔوں
آڑھتیاں دے کامے ہتھ، وَٹے پنج سیری دھارن دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سُکھ دی بھِکھیا منگن دا وی، چج نہ آیا مینوں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 43
خورے کنھے پہلی واری، خوف دوایا مینوں
سُکھ دی بھِکھیا منگن دا وی، چج نہ آیا مینوں
مِیلاں تیکن سیک میرے توں، لوکی تَرَیہہ تَرَیہہ بہندے
اگ پجاری سدھراں نے، اِنج بھٹھ بنایا مینوں
نہ میں سُکا پَتّر بنیا، نہ گھن چھانواں بُوٹا
جیہڑی رُت وی بدلی، اوہنے ائی ترسایا مینوں
پہلاں پہل تے اوہدی، اک اک گل تے، اوکھا ہویا
فر تے اپنے آپ تے وی، جئیوں رحم نہ آیا مینوں
ماجدُ میں جس راہ ٹُر چلیا، ایہہ راہ کدوں مکنی
اَنھیاں گنگیاں سوچاں نے، واہ واہ پدھڑایا مینوں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کیہدا جپدی اے ناں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 42
چھلاں مار دی جھناں
کیہدا جپدی اے ناں
کدوں سُکھ نوں کھلیر
کیہڑی ہاسیاں دی تھاں
کتھے ساڈی نمھی ٹور
کتھے ماہی دا گراں
بُسی لگدی اے وا
کنّھوں اکھاں نال لاں
پَیریں سِیکرے دے سُول
سِریں کنڈیاں دی چھاں
دَس ماجداُ کدائیں
کیہدا جپدا سیں ناں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دل دا محرم، کوئی نئیں ملیا، دل نوں ٹھگیا کیئیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 41
چن توں پھلاں تیکن نظراں، چار چفیرے گئیاں
دل دا محرم، کوئی نئیں ملیا، دل نوں ٹھگیا کیئیاں
دل دا بُوہا کُھلا ہووے تے کوئی جھات نہ پاوے!!
ایس توں پہلاں تے نئیں تکیاں، سیتاں ایہو جہئیاں
چن چانن دیاں چُمیاں لّیاں، واواں نوں گل لایا
اکھیاں تیری ٹوہ وچ سجناں، نت بھلیکھے پیّاں
نال اساڈے اپنے کہے دی، تُدھ چنگی لج پالی
چنگا پرت کے پُچھیا سانوں، چنگیاں خبراں لّیاں
ماجدُ دل دی بُجھدی اگ نوں، ہور دی اج بھڑکایا
کول بہا کے دیپک گا کے، سدھراں دیاں گوّیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

خوشیاں نظروں لُک لُک جاون، جیئوں ناں لگی مانگ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 40
جیئون چرائے اکھیاں سانتھوں، کیہ جیون دی تاہنگ
خوشیاں نظروں لُک لُک جاون، جیئوں ناں لگی مانگ
سُکھ چ دُکھ دیاں تاہنگاں سُکھ چ سدھراں دُکھ دیاں رہن
سچ کہندے نیں جوگ عشقے دی، ہوندی اُوٹ پٹانگ
کٹ وٹ پچھے، روپ چن دا، جیونکر لُٹیا اج
انج تے لاہی سی کسے نہ اج، تائیں رُکھاں اُتوں چھانگ
لکھ مٹیاراں اج پیاں کوکن، کل ہے سن اک دو
جیئون جنہاندا روگن ہارا، ہیراں سسیاں وانگ
ہُن اکھیاں دیاں پلکاں، کنبدے کنڈھے، کم نہ آؤن
ماجدُ لہندیاں لہندیاں لہسی، ول دریا دی کانگ
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اوہنے کی لہراؤنا جِس دی پینگ دا جھُوٹا کانا ایں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 39
جھٹ گھڑی نوں اُچّے چڑھ کے، پرت زمین تے آنا ایں
اوہنے کی لہراؤنا جِس دی پینگ دا جھُوٹا کانا ایں
ساڈے حرف نیں عرضیاں پُرزے‘ ساڈیاں ایہناں حرفاں توں
بول سنیندے نیں جنہاں دے اوہناں نے کترانا ایں
رُتاں والے پھیر دی آری، اندروں اندری چلدی اے
جس پَتر دی رنگت بدلی، اُس پتر نے ڈھانا ایں
آہر بھلا کی کرئیے ایس توں اپنی جند چھڑاون دا
پرت کے فیر ہرا ہو جاوے، جیہڑا روگ پرانا ایں
اوہ امبڑی، سنگ لُوسدے بالاں دے کی اکھ ملاوے گی
ہانڈی وچ اُبال کے ہڈیاں، جنھے ڈنگ ٹپانا ایں
ایہہ گل کون نہ جانے زمیں اُتے سوں گئے لاٹُو نے
دھاگے دی کھچ پاروں کھانا، جو چکر وی کھانا ایں
اسّیں تے ایہو آکھاں گے، ماجدُ تیریاں لختاں نوں
گُوہڑیاں نھیریاں دے وچ، تیرا اِک اِک حرفاں ٹِنانا ایں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سجنو! زہر اوہ جان میری تے، اندرو اندری وسیا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 38
جنہوں پیا لکویا، جنہوں پھول کدے نئیں دسیا اے
سجنو! زہر اوہ جان میری تے، اندرو اندری وسیا اے
سوچ دی جوُہ وچ ٹُردے توں، کیہہ پُچھناں کِیڑیاں ڈَنگاں دا
میں کیہ دساں، مینوں، کیہڑیاں کیہڑیاں سمیاں ڈسیا اے
ایہہ چہرہ جس اُتے، دھوکا ہووے سڑیاں ٹِگھاں دا
کیہ دساں اکلاپے دی، کس تتی وا نے جھسیا اے
کاہنوں تُسی ودھائیو پہرے، ماجدُ کھائیاں ڈھٹھے تے
اوہنے کی کرلینا، جیہڑا مشکاں بانہواں کسیا اے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جیئوڑا کلھیوں سہکدا، نپیا کیہڑے قہر نُوں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 37
جنگل سی اِک چُپ دا، راہ نئیں سی کوئی شہر نُوں
جیئوڑا کلھیوں سہکدا، نپیا کیہڑے قہر نُوں
انگ نہ میرے ٹولنا، میں ہاں اگ شباب دی
جپھیاں پا پا گھتیا، جھولی بھری دُپہر نُوں
ورقہ سی اِک کڑکنا، جس تے وَج وجائیکے کے
ہتھاں نال لکیریا، دل چوں اُٹھدی لہر نُوں
ہوٹھاں دی اِک سانجھ سی، مِہنہ بن گئی روز دا
راہی سی کوئی راہ جاوندا، رُکیا پہر دُپہر نُوں
تُوں کنڈھا ایں ماجداُ، دُھپاں پالے ساڑیا
رُل گئی وچ سمندراں، لبھدا سَیں جس لہر نُوں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کُھنجدے جاندے نیں دِن‘ وَڈھیاں تارن دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 36
جند جیہی پُونجی اُس سوہنے توں وارن دے
کُھنجدے جاندے نیں دِن‘ وَڈھیاں تارن دے
آپوں کھُل کے کدے وی ساہمنے آؤندے نئیں
وَل جانن جو، کُتیاں نوں ہُشکارن دے
انج لگدا اے سِر توں کدے نہ ہٹن گے
ایہہ موسم ایہہ پھانڈے جُثے ٹھارن دے
اوڑک نوں فصلاں دے ہتھ کٹاندے نیں
سمے سُہانے بانہواں نوں اُلیارن دے
ماجدُ ایس گل تے افسوسی ہونا کِیہ
دشمن عادی ہوندے نیں چل مارن دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جگ دیاں نظراں وچ تے، ساڈیاں قبراں وی نئیں وکھ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 35
جگ توں ڈردی سانتھوں بھانویں، لُکدی رہئو توں لکھ
جگ دیاں نظراں وچ تے، ساڈیاں قبراں وی نئیں وکھ
تینتھوں ائی تیری ٹوہ دا اساں، مُل سی لیا پوا
بُھبھلاں لے کے مڑی سی پِچھاں، سُونہاں لیندی اکھ
کیہ سی اُدّوں جے چڑھ جاندیوں، سولی ساڈے نال
عمراں لئی ہن توں وی سانتھوں، اکھیاں نِیویاں رکھ
اِک نکے جیہے خوف توں اسیں، دونویں کھا گئے ہار
نہ توں توڑ چڑھائیں لگیاں، نہ رہئے میرے ککھ
نہ توں مینوں وانج نی کڑئیے! نہ بن سُکی نہر
اپنا مُل ودھا لیندی اے، نال سَلائی دے اکھ
ماجدُ بھُل بھُلا کے اونہوں، چھڈ ہُن اوہدا رون
مینٹل پیس تے اپنی ائی، تصویر بنا کے رکھ
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

چنگیاں دِناں دے ہاڑے، سِر تے ہور بھسوڑیاں پا گئے نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 34
جذبیاں نُوں بے تھانواں کر گئے، سفنیاں نُوں دہلا گئے نیں
چنگیاں دِناں دے ہاڑے، سِر تے ہور بھسوڑیاں پا گئے نیں
خورے کیہڑیاں رُتاں ہتھوں، مُدّتاں توں زنجیرے نیں
پاندھی پَیر اساڈے، اگّے ودّھن نُوں، سدھرا گئے نیں
صورت کوئی نہ بندی جاپے، سنگ مقصد، کڑمائی دی
وچ اُڈیکاں پھُل گانے دے، وِینیاں تے کُملا گئے نیں
ٹِنڈاں دا کیہ، ایتک تے، ماہلاں وی تَرُٹیاں ہون گیّاں
اچن چیتی کَھوہ تاہنگاں دے، اِنج اُلٹے چکرا گئے نیں
ویہندیاں ویہندیاں ائی راہ لبھ پئی، دل چ رُکیاں ہیکاں نوں
سَد وطنوں کُھنجیاں کُونجاں دے، سُتے درد جگا گئے نیں
ویلے نے کد پرتن دِتا، ودھدے ہوئے پرچھانویں نوں
سجن سانوں، اُنج ائی میل ملاپ دے، لارے لا گئے نیں
ہاں ماجدُ چُنجاں کُنجیاں، کانواں فر نانویں انڈیاں دے
چِڑیاں ہتھوں ککھ جوڑن دے، دن فر پرت کے آ گئے نیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

میرے مگروں، ٹرُیاں ریلاں، کیِہ کِیہ قہر کمان پیّاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 33
ٹیشن ٹیشن، میری مَٹھڑی گّڈی نُوں، رُکوان پیّاں
میرے مگروں، ٹرُیاں ریلاں، کیِہ کِیہ قہر کمان پیّاں
مَیں جیوندے نُوں، نال نجانے کیہڑیاں نظراں، ویکھن ایہہ
گِرجھاں لُدھیان، میرے ائی گھر تے، مُڑ مُڑ تاریاں لان پیّاں
جو موسم آوے، ایہناں دے، اگلے نقش مٹاؤندا اے
میریاں بانہواں، اپنے اُتّے سجرے ناں، اُکران پیّاں
ایہناں اُپّر، چھاپ اے خورے، کیہڑیاں اُتّم عقلاں دی
میریاں سوچاں، مینوں ائی نت، وچ بھُسوڑیاں پان پیّاں
چیت سمے تُوں ہاڑ سمے تک، بِن پھَل چُکیاں، جیواں میں
مُکھ رُکھ تے آساں دیاں کلیاں، کھِڑ کھِڑ کے مُرجھاں پیّاں
ہریاں بھریاں رُتاں دے لئی، وانگ بَرانی کھیتاں دے
کِیہ آکھاں، ایہہ میریاں اکھیاں، کچراں تُوں سدھران پیّاں
ہُن تے ماجدُ چُپ دی میز تے، رکھیاں کانیاں سوچ دیاں
مرزے خان دے،ٹُٹیاں تِیراں وانگ ائی مَین شرمان پیّاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اپنے پچھوں درد دی، لہر تے اُٹھدی روک وے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 32
ٹُر ٹُر جاون لاریاں، ٹُر ٹُر جاون لوک وے
اپنے پچھوں درد دی، لہر تے اُٹھدی روک وے
اُدھرے وی جے آونا، کلھیاں غم نہ کھاونا
پنڈ توں لہندے جاندیاں، راہ وچ ساڈی ڈھوک وے
کُجھ انہن وی کہن دے، دل دے سانویں بہن دے
بھخیاں سدھراں ٹھار نئیں، گل کرئیے دو ٹوک وے
مَیں سُتی یا جاگدی، اکو مرض وِراگ دی
اکو تیرے خیال دی، چبھدی اے پئی نوک وے
اوڑک دھرِیکاں پانودا، سولی تیک پُجاوندا
دل نوں ویلا دینوندا، اِنج ائی پہلاں چوک وے
کاہنوں جنڈری گالدائیں، لمے ویہن نی عشق دے
اکھیاں جیہے دریاں نوں وی، پے جاسی آسوک وے
جد وی گلیوں لنگھدائیں، کسے توں مول نہ سنگدائیں
ماجدُ توں نئیں جاندا، ایتھے ہور ائی لوک وے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دل ساڈے وچ بھانبڑ بلدے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 31
تیریاں ہاسیاں وچ پھُل پَلدے
دل ساڈے وچ بھانبڑ بلدے
لکھ تدبیراں، اک دُکھ تیرا
تِیلیاں توں کد دریا ٹھلدے
موم دیاں کئی مورتاں اج وی
وحشی، پیراں دے وچ ملدے
کتھے اوہ مہینوال تے رانجھے
یار دے ناں تے، تن من سَلدے
کی ہوئیاں، اوہ سسیاں تسیاں
کتھے گئے، اوہ پنوں تھل دے
نظراں توں کس کھوہ لئے ماجدُ
اوہ سنہیوڑے، اک اک پل دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دُھپاں پاروں سڑ سڑ جاون سِکدے تار نگاہواں دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 30
تھانویں تھانویں جال نیں تانبے وانگر تپدیاں راہواں دے
دُھپاں پاروں سڑ سڑ جاون سِکدے تار نگاہواں دے
اوہ اوہ دھارن دُکھ درداں دی ایس اُتے پئی تُلدی اے
دھاگے تیکن اُدھڑن لگ پئے جِند تکڑی دیاں کانہواں دے
عرشاں تیکن کدے نہ جاون دل چوں اُٹھیاں گّلاں وی
پُج کے وچ فضاواں دے پھٹ جان غبارے آہواں دے
پھانڈے‘ دُھوڑاں‘ پھنڈ پھنڈ دَسّن فریاداں دیاں فصلاں نُوں
اِین منا نئیں سکدے کوئی ہُن اُلار وی بانہواں دے
غرضاں پاروں اُنج ائی اُچّی اُچّی ڈَونڈی پِٹدے نیں
نِیویاں بندیاں کولوں سمجھے جان مزاج نہ شاہواں دے
کوئی وی پریت پروہنا گھّلے کاگ نہ پہلاں آون توں
کھُر گئے نقش نگاہوں سارے بھُلیاں وِسراں چاہواں دے
وگدیاں واواں اندر وی جد زہر جیہی پئی گھُلدی اے
ماجدُ کون دِلاوے سانوں آن، وساہ ہُن سانہواں دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

نہ ہُن نِیویں پا، تے نہ ہُن، اکھیاں پیا لکو

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 29
توں جو کجھ کرنی سی، نال اساڈے گئی اے ہو
نہ ہُن نِیویں پا، تے نہ ہُن، اکھیاں پیا لکو
نمبو اِک تے لُسکن آلا، بھُسیاں دا اِک شہر
درد ونڈان آلے توں ایتھے، راضی رہوے نہ کو
جِندے نی، ونگاں دے ساز تے، دُکھ دی رات دَھما
وچ بھنڈار دے بیٹھی ایں تے، لمّی پونی چھو
ایس پتھراں دے شہر چ، تیرے گوشے، سُنسی کون
سر تے رکھ کے بانہہ نوں بیبا، اُچّی رو
زہر وی اِنہیں ہوٹھیں چکھنا، اِنج ائی امرت وی
موتوں پہلے کاہنوں مرنا، جو ہونی سو ہو
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ڈوروں ٹُٹی گُڈی وانگر، دُور کتھے جا ڈَھئو

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 28
پیار دئیے ست رنگئیے سدھرے، اکھیوں اوہلے رہئو
ڈوروں ٹُٹی گُڈی وانگر، دُور کتھے جا ڈَھئو
دُکھاں دا گَُھن چھانواں بُوٹا، چھڈے تتڑے سیک
ویلا آکھے، ہور وی حالے، ایہدے ہیٹھاں بہئو
کیکن اکھیوں جھاڑ وگاواں، نھیریاں دِتّی چوبھ
دِسّن نوں تے، چن پیا دِسّے، پر دِسّے گَھئومئو
ہُن تے لُوں لُوں دے وچ میری، کنڈیاں لائی واڑ
درد دیا بے رحمیاں جھکڑا، ہُن تے مگروں لہئو
بھُربھُریاں تے کھُردریاں، زمیاں دی ونڈ نہ پا
من رضا سائیاں دی داندا، جِت ول آکھن وَہئو
سُولیاں اُتے نال کسے دے، کدے نہ چڑّھیا کو
سُن لئو جو وی جگ آکھے، پر دل اپنے دی کہئو
اوہ ائی کُجھ ملنا ایں تینوں، جو کُجھ تیری پہنچ
دلاّ کاہنوں تتڑّا ہوویں، کاہنوں پَینی پھئو
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دوش اساڈیاں چاہواں تے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 27
پُھل کھڑے سن راہواں تے
دوش اساڈیاں چاہواں تے
روگ دِلاں دے بُجھدے نئیں
کُھنے ہوئے نیں باہواں تے
کدھروں تے کوئی وَگدی وا
دُھوڑ جمی ایں ساہواں تے
توں تے جویں مشوم ائی سیں
اِکو دوش نگاہواں تے
اج مینوں وی آوے رون
ماجدُ تیریاں چاہواں تے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ہوٹھاں اُتے، ڈوہنگی چپ دے تالے نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 26
اکھیاں اوہلے، سدھراں بھانبڑ بالے نیں
ہوٹھاں اُتے، ڈوہنگی چپ دے تالے نیں
منّیاں، ساڈیاں انگلاں، اگ دیاں پوراں نیں
قلماں دی ہوٹھیں، پر کَکر پالے نیں
گل نکھیڑے دی، کوئی پلے پیندی نئیں
ویلے کی کی وعدے، کل تے ٹالے نیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دُوروں دُور ائی نسدا جاوے، موسم پنکھ سنوارن دا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 25
پھُلاں دے وچ چہکن دا، مہکاں وچ چُبھیاں مارن دا
دُوروں دُور ائی نسدا جاوے، موسم پنکھ سنوارن دا
وس کدھرے وی چلدا نئیں تے، دل نوں دھڑکا رہندا اے
مُکھاں اُتے بُجھ بُجھ جاندے، پھِکے نقش اُبھارن دا
ایہنے وی تے انت نوں، ساڈے سر وچ، سواہ ای پانی اے
کاج اساڈے نانویں لگیا، جیہڑا مجھیاں چارن دا
ایہہ وکھری گل اے جے اسیں، چڑھ گئے ہتھ صرافاں دے
وَل سِکھیا سی، کھُنجیا سونا ریتاں چھان نتارن دا
ایہہ چج وی راہ جاندیاں ماجدُ، اُنج ای سانوں لبھیا نئیں
پھُلاں نالوں جھڑیاں پتیاں، حرفاں وچ اُتارن دا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

رُتاں جیئوندیاں وسدیاں دے لئی سُکھ سنہیوڑے لیائیاں نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 24
پنکھ پکھیرو اُڈن لگ پئے ہرناں چُنگیاں چائیاں نیں
رُتاں جیئوندیاں وسدیاں دے لئی سُکھ سنہیوڑے لیائیاں نیں
مُکھیں سجرے رنگ سجا کے، لا کے لالی بُلہیاں تے
واواں الہڑ کُڑیاں وانگوں نویاں پینگاں پائیاں نیں
ٹہنیاں نے پُھلچِڑیاں کڈھیاں، رُکھاں بانے بدلے نیں
پھُلاں اکھّیں ڈورے کھِچ کے سدھراں فیر جگائیاں نیں
شاخاں اُتوں اَڈیاں چا، چا بالک پُھل ایہہ ویکھن پئے
کھیڈاں چھپن چھوت دیاں مہکاں نے کِنج رچائیاں نیں
اِک اوہ رُت جس دیپک گا کے ساڑ سواہ کر سُٹیا سی
اِک ایہہ رُت جس کنّیں آ کے میگھ ملھاراں گائیاں نیں
ماجدُ ہوٹھیں گیت سجا لے تُوں وی اِنج ائی فجراں دے
چڑیاں، کھِڑیاں کلیاں کولوں چٹکاں جِنج چُرائیاں نیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

توڑ کے جدوں نکلے اسیں تنیاں دُکھ دے جال دیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 23
پرت کے دن پئے یاد دلاون سَیتاں اوس ای سال دیاں
توڑ کے جدوں نکلے اسیں تنیاں دُکھ دے جال دیاں
پتھراں تھلے اُگیا گھاہ سی، اک اک ساہ وچ سینے دے
کی دسّئیے کنج تن تے جریاں رُتاں انت وبال دیاں
اک ذری بیڑی ڈولن تے اکھّیاں وچ پھر جان پّیاں
ذہناں دے وچ لتھیاں یاداں خورے کس جنجال دیاں
کنج ہوٹھاں تے پپڑیاں جمّیاں، کنج اکھیں دَبھ جم گئی سی
صدیاں تیکن پین گیاں ایہہ سَتھاں سُکھ دے کال دیاں
کدھرے تے ایہہ قدم اساڈے اُٹھن وَل اُس گُٹھ دے وی
من مِتھے جس اُچ نوں ساڈیاں ایہہ اکھیاں نیں بھالدیاں
آہنڈھ گواہنڈ چ ساڈا سر وی تد ائی اُچیاں رہنا ایں
کُھدراں وسوں کر کے دسّیئے جد باگاں دے نال دیاں
اَدھ کھِڑیاں کلیاں دے ہاسے، ماجدُ ہوٹھیں ورتن پئے
جیٔوں جیٔوں اندر جگدیاں تکئیے سدھراں ابھل بال دیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

آون والیاں گھڑیاں، خورے کی کی قہر، کمان گیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 22
پچھلے طوق خطاواں والے، گل گل دے وچ، پان گیاں
آون والیاں گھڑیاں، خورے کی کی قہر، کمان گیاں
دل دیاں ورقیاں چوں نکلن گے، پنکھ خیالی موراں دے
یاداں مُڑ مُڑ، بُھلیاں وِسریاں، گلاں نُوں دُہران گیاں
سِہتیاں، جیہڑیاں خبراں سُنگھن، آپ مراد بلوچ دیاں
آئیاں وی سمجھان تے ہیراں نُوں اوہ کی سمجھان گیاں
اِلاّں دے پنجیاں وِچ جکڑے، چُوچے کِنھوں دِسّن گے
چھتاں اُپروں تَیردیاں، کجھ چیکاں ائی سُنیاں جان گیاں
پچھلے سمے تے، فرکُجھ ٹیک سی، دل نُوں بُجھدیاں آساں دی
پر ایتک تے، سِر توں لنگھدیاں کُونجاں، لہو کھولان گیاں
ٹھنڈکاں لے کے، کدے نہ آئے، گُجھے بول شریکاں دے
تتیاں واواں، جد وی گُھلیاں، ہور وی سینے تان گیاں
ویہڑے دے وچ کھنڈسی کّدوں، چانن رات مراداں دی
اکھیاں‘ چڑھدے چن نُوں خورے کچراں تک، سدھران گیاں
پھُل کھڑے تے، وچھڑے مُکھڑے، اکھیں تاریاں لاون گے
مہکاں مُندریاں بن کے ، ساڈے سُتڑے درد جگان گیاں
چھم چھم وگدی، مست ہوا پئی، اُنج ائی پُٹھیاں پڑھدی اے
بُجھدیاں دِیویاں والیاں لاٹاں، ماجدُ کی لہران گیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ہرناں دے لئی آؤندیاں نئیں ہُن رُتّاں چُنگیاں چان دیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 21
پتناں اُتّے میل دیاں جنگلاں دا سوہجھ ودھان دیاں
ہرناں دے لئی آؤندیاں نئیں ہُن رُتّاں چُنگیاں چان دیاں
دل دے اندر دِبکیاں دِسّن قہر دی محنت مگروں وی
سدھراں چُنجیں چوگا لے کے آہلنیاں وَل جان دیاں
انت نوں کاگت پُرزے بن کے بالاں ہتھوں کُھسیاں نیں
چاہواں اُچ اڈاریاں لا کے واواں وچ لہران دیاں
پنکھ پکھیرو آں دے وی پَر، پتّراں دے وانگوں جھَڑ گئے نیں
موراں نوں وی یاد نہ رہیاں جاچاں پَیلاں پان دیاں
ساڈے تن تے حالیں خورے کیہہ کیہہ بھاناں پان گیاں
سُکھ توں کھُنجیاں ایہہ راتاں ایہہ کھریاں منجیاں وان دیاں
جد وی شیشے اندر تکیٔے دِسّن وانگ سیاڑاں دے
مُکھ تے نگّھیاں نوہندراں لگیاں ماجدُ جان پچھان دیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ساؤن وی جیہڑیاں تسّیاں نیں بِن سائیاں دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 20
بھاگ نہ پُچھو ساتھوں اوہناں گائیاں دے
ساؤن وی جیہڑیاں تسّیاں نیں بِن سائیاں دے
اکھّیں جم گئی کالک پکّیاں سڑکاں دی
ذہنوں لہہ گئے رستے کھیتاں کھائیاں دے
اُچّے ٹہن تے پائی پینگ نہ جُھلّے تے
سُننے پیندے کیہہ کیہہ طعنے بھائیاں دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سِر ساڈے وختاں دی، شُوکدی دوپہر سی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 19
بَنّے بَنّے مہکدی، گلاباں والی لہر سی
سِر ساڈے وختاں دی، شُوکدی دوپہر سی
لبھ کے وی اوہنوں، اوہنوں لبھنے دا دُکھ سی
سماں سی وصال دا تے، اوہ وی قہر و قہر سی
خورے کس اگّی اساں، دونواں نوں سی پھُوکیا
میں وی رَتو رَت ساں، تے اوہ وی زہر و زہر سی
سماں ساڈی ٹور دا وی، نقشہ سی گور دا
ہار گئے ساں جتھے، اُتھوں قدماں تے شہر سی
اکھاں وچوں اتھرو تے، مُک گئے نیں ماجداُ
عمراں توں لمی، تیری ہِیک کدوں ٹھہر سی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اوہ ائی رب اکھواوے جنہوں، جچدی اے ایہہ شان

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 18
بندیا بندہ بن کے رہئو، تے نہ کر ایڈے مان
اوہ ائی رب اکھواوے جنہوں، جچدی اے ایہہ شان
ہنجواں راہیں میں تے اُترن، کیہ کیہ نِگھے بھیت
جگ توں وکھرا ہوندا جاوے، میرا دِین ایمان
میں اُتّے تے اوہدیاں نظراں، ساول بن بن لہن
تریل پوے تے پتھراں نوں وی، ہو جاندا عرفان
ویتنام، کمبوڈیا، سِینا، کوریا تے کشمیر
بندیاں ہتھ بندے دا لہو، جِنج لوہا چڑھیا سان
لفظاں تھانویں پتھر کاہنوں ماجدُ، رولے اج
ریشم تے پٹ اُندی ہوئی، ایہہ تیری نرم زبان
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جاگ پئے فر جذبے ٹہنی ٹہنی ککھ سجاون دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 17
بدلاں واواں، بجلیاں ہتھوں سجرے وَیر ازماون دے
جاگ پئے فر جذبے ٹہنی ٹہنی ککھ سجاون دے
ایداں دے پر بندھ کیتے نیں کھیڑیاں ہِیر لُکاون دے
واواں توں وی چج کھوہ لئے نیں سُکھ سنہیوڑے لیاون دے
کدے کدے چن وانگوں جیہڑا پاوے جھات بنیرے توں
اُس سُندر مکھڑے نوں دل دے ویہڑے وی لہہ آون دے
ایہہ وَکھری گل اے جے اگوں بھار نہ جھلّیا رُکھّاں نے
نئیں تے کیہنے خواب نہ ویکھے اُچّیاں پینگاں پاون دے
جد وی آن برابر ہووے موسم اوہدیاں یاداں دا
اکھیاں وچ لہہ آوندے منظر چھم چھم وسدے ساون دے
دل کملے دے آکھے لگ کے چَودھر سُٹنی پیندی اے
ایویں نہیں لبھ رہندے رُتبے رانجھا چاک سداون دے
ہنجواں دے شیشے وچ لاہیا سوہجھ اُس وچھڑن والے دا
اکھیاں کیہہ کیہہ حِیلے کیتے دل دی دِھیر بنھاون دے
مردے مر گئے فیر وی اَساں دل دا حال نہ دسیا اے
ویکھ لوو ہٹھ حوصلے ساڈے منہ تے جندرے لاون دے
اوہ ساہواں وچ وسدا وی ہُن سانتھوں مُکھ وَلاندا اے
موجاں نے وی وَل سِکھ لئے نیں کنڈھیاں نوں ترساون دے
قدماں توں جد دور دِسیون گلیاں عیسیٰ خیل دیاں
چاہ چڑھدے نیں تد ائی ماجدُ ماہئیے ڈھولے گاون دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

روگی انت وِراگ دا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 16
بَجھیاں راتاں جاگدا
روگی انت وِراگ دا
دل بَھیڑا انبھول سی
جگ نوں رہیا تیاگدا
کوئی تے رنگ سی ویکھنا
دُدھ نوں لگی جاگ دا
اُنج وی سی اوہ لہر جیہی
سماں سی پہل سہاگ دا
اکو سیدھ لکیر جیہی
منتر کالے ناگ دا
کیہ قصّہ لے بیٹھدائیں
ماجدُ اپنے بھاگ دا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اوہدا اک وسنیک سی، واہ واہ عالیشان سی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 15
باہروں سادمرادڑا، اندروں شوخ مکان سی
اوہدا اک وسنیک سی، واہ واہ عالیشان سی
ستی رہئی دے ہیٹھ سی، سَلَوٹ کسے خیال دی
جُثہ ہے سی اکڑیا، انگاں دے وچ بھان سی
کلھیاں وی جے ویکھدی، گل مُکدی تد لیکھ دی
کٹھیاں ملن ملان دا، سبھناں نوں ارمان سی
اِک تے اُنج وی سوہجھ سی، اپنے آل دوال دا
اِک کجھ ساڈے پیار توں، سبھناں دی پردھان سی
لُوں لُوں دے وچ وَسدیاں، بن گئی اِنج اَنجان اوہ
اُس کڑی دے نال جیئوں، راہ دی جان پچھان سی
ایس نتھانویں شوق نے، رکھیا وچ فریب دے
ریشم جنہوں جانیاں، اوہ منجیاں دا وان سی
ماجدُ بھولا بھالڑا، مہکاں فکراں والڑا
لکھاں وچ جیالڑا، اوہ ائی میری جان سی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

شاید اوہنوں روکے، بّتی اگلے چوک دے سگنل دی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 14
ایس ائی آس تے نسدا جاواں، دھڑکن سُندا پل پل دی
شاید اوہنوں روکے، بّتی اگلے چوک دے سگنل دی
تھوہراں نُوں کھُل دے کے جنّھے، کومل پھُل زنجیرے نیں
باگ کنارے، واڑاں لاؤن دی، سوچ سی ایہہ کِس پاگل دی
کِیہ کہوئیے، کد وڈیاں اپنے، قولاں دی لج رکھنی ایں
نکیاں ہوندیاں توں پئے تکئیے‘ حالت ایہو، اج کل دی
شام دے ویہڑے اودھر، جھوٹ تسلیاں آؤندی فجر دیاں
ایدھر، مارُو پِیڑ کسے وی، دارُو توں پئی نئیں کَھل دی
چار چفیرے کِھلرے تھل نے، ہور اَسن کِیہہ دینا ایں
سِر تے آ کے رُک گئی جیہڑی اوہ دُھپ تے ہُن نئیں ڈھل دی
گلی گلی وچ جتھے، میریاں لختاں، یُوسف بنیاں نیں
ہے بازارِ مصر دا ماجد، یا ایہہ نگری راول دی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

رِیجھ کوئی امبراں تے پینگاں پاندی نئیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 13
اوہ سُندر صورت من وچ لہراندی نئیں
رِیجھ کوئی امبراں تے پینگاں پاندی نئیں
شہر دیاں پکّیاں سڑکاں تے نسدے نوں
پنڈ دی کیہڑی کیہڑی یاد ستاندی نئیں
چن ورگے مُکھاں توں بھوچھن ہٹدے نئیں
زہر کوئی اکھیاں دے اندر دھاندی نئیں
مُک گئے آؤنے گندلاں پٹھے جّدن دے
کھیتاں دی خوشبو میرے گھر آندی نئیں
جیہڑی نال مٹھاساں جھوری رہندی سی
بالاں نوں اوہ جَنڈ ہن کول بلاندی نئیں
چُپ دے بیلے بِڑکاں لیندا رہندا واں
آس کوئی ول نوں بھتہ اپڑاندی نئیں
رَیڑیاں اُتے وجدی ونجھلی راتاں نوں
سُتی سُنج فضا دا بُس ونجاندی نئیں
پھٹ دے اُپّر تے بُور آیا دِسدا اے
پر اندر دی کُربل کُربل جاندی نئیں
ماجدُ کاہنوں ہُن دل دے کھلیاڑے تے
رُتّاں ہتھوں کھِنڈدے سونا چاندی نئیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ایدھر تن چ رُکیاں، بوجھل راتاں نیں رُت ساؤن دیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 12
اودھر دُورے تیکر نئیں کنسوئیاں تیرے آؤن دیاں
ایدھر تن چ رُکیاں، بوجھل راتاں نیں رُت ساؤن دیاں
تینتھوں وچھڑیاں، ورہے وہائے، فیر وی دل توں لہندیاں نئیں
بھری دُپہریں، سنجیاں سَیتاں، پھُلاں دے کُملاؤن دیاں
سُکھ دی جیہڑی سیج نُوں اسّاں، کِھچ طنبورہ کیتا سی
ٹوٹے ٹوٹے ہون پیاں، اج رسیاں اوہدی داؤن دیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ہے سن لوکی جاندے، سانوں شہروں پار وی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 11
اُنج ائی لگیاں تہمتاں، نئیں ساں کُجھ بُریار وی
ہے سن لوکی جاندے، سانوں شہروں پار وی
دِتی سی اِک لہر وچ، اکھ اشارے روشنی
نور جیہا اِک لشکیا، بُلھیاں دے وچکار وی
گزری رات پہاڑ جیہی، لے کے پلکاں بھاریاں
دُکھ نوں روڑھ نہ سکیاں، اکھیاں تار و تار وی
جُثے دے وچ روگ سن، اکھیاں ہے سن ویہندیاں
آل دوالے روح دا، پیا ہویا کِھلیار وی
وچ بہاراں چہکدا، پھُلاں وانگر مہکدا
رہ گیا اوڑک سہکدا، تیرا ماجدُ یار وی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

نہ کوئی دل دا وَیری بنیاں، نہ کوئی جیئو دا ٹھگ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 10
اُنج ائی اکھیاں نیویاں ہوئیاں، سرتوں لہہ گئی پگ
نہ کوئی دل دا وَیری بنیاں، نہ کوئی جیئو دا ٹھگ
چار چفیرے چُپ ہنیری، برفاں ورگی ٹھنڈ
پیراں ہیٹھ جگاندا جاواں، دُوں ہوٹھاں دی اگ
چن دے سانویں بہہ سکیں تے، ایس ویہڑے وچ آ
سایہ بن کے ، میرے گھر دیاں کندھاں نال، نہ لگ
اصلوں تے کوئی نِواں نشانہ، نئیں ساں اوہدا میں وی
تنی کماناں وچوں ائی، بس تیر گیا سی وگ
ایدھر حصے ساڈے سجنو، کِیڑیاں ورگی چال
اودھر ویلا بھردا جاوے، ہرناں ورگے ڈگ
ساڈے بے وَسّے جیون دی، لکھّے پئی تاریخ
اکھیں نقش بناؤندی ہوئی گزرے ہڑھ دی جھگ
روشنیاں دے میلے وچ وی، ملیا فیر نہ ماجد
انھی عمراں گیا گواچا، پیار دی چھاپوں نگ
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

لنگھدا ویلا، کی کی قہر کماندا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 9
امبریں چڑھیاں گُڈیاں، کھوہ لے جاندا اے
لنگھدا ویلا، کی کی قہر کماندا اے
آوندے دناں دا سورج، جدوں خیالاں میں
اگ دا اِک لنبو، اکھیں لہراندا اے
جیہڑا بیں وی پھاڑے تہواں خاک دیاں
انت سمے نوں، اپنا تن کٹواندا اے
وَیہندیاں وگدیاں، حال وی پرت کے پُچھدا نئیں
پانی، کنڈھیاں نوں، اِنج ائی ترساندا اے
کی کی کڑکے بدل پر، نچڑن مگروں
امبراں تے، ست رنگیاں پینگاں پاندا اے
نِدھرانے نے، پِٹ جانا ایں،کیوں جے اوہ
ہیٹھلے کنڈھیوں، پانی نُوں گدراندا اے
دِتّے لکھ فریب، بہاراں نے فِر وی
جیئوڑا ساڈا، پھُلاں نُوں سدھراندا اے
کجیا جاوے، دُکھ دے پالے کورے توں
جو منظر وی، اکھیاں نُوں گرماندا اے
اوہ کی آس سی خورے، جس دے ٹُٹن توں
ماجدُ، مکھ وِکھاون تُوں، شرماندا اے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

گلی گلی میں لبھدی پِھردی، ڈھول نہ نظری آوے نی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 8
اکھیاں وچ جگراتے وانگوں، پل پل سُول پُڑاوے نی
گلی گلی میں لبھدی پِھردی، ڈھول نہ نظری آوے نی
راہویں راہویں پِھراں سودائی دِسّے نہ اکھیاں اَنھیاں نوں
کلی کلی دی بلھیوں جیہڑا، گیت سچجڑے گاوے نی
اُس ماہیے دا پتہ نشانی، کس راہیے توں پُچھاں میں
امبراں تے پیا پینگاں پاوے، مینتھوں مُکھ لُکاوے نی
میریاں تھینہاں، مندر مسیتاں، اوہ وَسدا وچ نیتاں دے
نس نس ٹردے لہو چوں جیہڑا، اپنا ہون جتاوے نی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

لبھ لئے چانن نھیریو، چمکن چارے راہ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 7
اکھ جے ہووے ویکھدی، سُکھ دے لکھ وِساہ
لبھ لئے چانن نھیریو، چمکن چارے راہ
مینوں جیئون نہ دینوندا، کِھچدا اک اک ساہ
تیرے ملن نہ ملن دا، پہل سمے دا تراہ
اندر دی اِک زہر سی، دھا گئی وچ وجود
اکھیں پھرن رتینجناں، جگرا ہویا سواہ
پئی سی کنڈھے آپنے، پیر کسے دی دَب
کھُریا جیوندا جیوڑا، شوہ نوں لگ گئی ڈھاہ
جُرمیاں نوں تے فیر وی، جُرمی لیندے کج
میں بے دوش فقیر دا، دینا کس وِساہ
سجری آس امید دی، دھرت نہ ایویں بِیج
ہو سکی تے ماجداُ، پچھلے لاہنے لاہ
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

فیر وی مُکنے وچ نئیں آئے، من دے جھگڑے جھیڑے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 6
اَساں کنّے رنج اُٹھائے، کنّے درد سہیڑے
فیر وی مُکنے وچ نئیں آئے، من دے جھگڑے جھیڑے
کس ازمائیاں ایہہ تکلیفاں، ایہہ اَن ہونیاں باتاں
نالوں نال کنارے چلدے، جِت وَل جاون بیڑے
وِچھڑے یار تے بِیتیاں رُتاں، فر کِس دے ہتھ آئیاں
جھلیا دلاّ! کون کسے نوں ملیا پِیاں نکھیڑے
بدھی عمراں جس ازمائے تن تے دُکھ دُنیا دے
دسّو اوہ بے تھانواں، کس گوری دے قصّے چھیڑے
ہیر تے رانجھن، انت نوں اکّو‘ کِسّے کی وِتھ پائی
جتن کر کر ہارے سارے، کی کیدو کی کھیڑے
ماجدُ جی ایہہ کدے کدے دا، ملنا وی کس کاری
دل دے ویہڑے یار وسائیے، یا جا وَسئیے نیڑے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ایہہ ہمّت ہُن میری، پاواں عزتاں یا رسوائیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 5
اڈن کھٹولیاں وانگر رُتاں، ہتھ میرے وچ آئیاں
ایہہ ہمّت ہُن میری، پاواں عزتاں یا رسوائیاں
جیُّون دی ایس جاگیر دا سودا ہُن تے کرنا ائی پَینا
نِکیاں نِکیاں دُکھاں کولوں، لّیاں سن کیوں سائیاں
تج کے سانوں اوہدا جیئون وی، بنیا اے پچتاوا
پہنچ دیاں نیں ساڈے تیک وی، اوہدیاں اُڈدیاں وائیاں
یا تے منظرائی من بھاؤندے، جگ وچوں اُٹھ گئے نیں
یا فر ساڈیاں اکھیاں ائی، رہ گئیاں نیں پتھرائیاں
میں اپنے مُنہ متّھے اُتے، سوچ دی کالک تھپی
اکھیاں گِردے ٹوئے پوا لئے‘ منُہ تے پے گئیاں چھائیاں
اپنیاں رُکدیاں قدماں اُتیّ ہُن کاہدا پچھتاؤنا
مَیں جد اپنی راہ وِچ ماجدُ، آپ کَڑُکیاں لائیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ویلے مینوں، گُڈیاں والا ناچ نچایا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 4
اُچّے چاڑھ کے مینوں، امبروں دھرتی لاہیا
ویلے مینوں، گُڈیاں والا ناچ نچایا
تُوں وی تے نئیں، گوَلے، لفظ دعا میری دے
ہور کسے توں کرنی ایں، کی منگ خدایا
اوہدے کّسے حرف، نہ میری دِھیر بنھائی
جیئون کتاب دا جو ورقہ وی، مَیں پرتایا
اوہناں دا ایہہ عیب، سدا نئیں لُکیا رہنا
مینوں نِند کے، وڈیاں جیہڑا ننگ چھپایا
سِر وجیا اے فر تیشہ فرہاد دے ہتھوں
رُتّاں، بھُلیا وِسریا قصّہ، فر دہرایا
وَسّے وی تے، باگ میرے نوں، پھنڈ جاون گے
بدلاں ازلاں توں ایں، ایہو وَیر کمایا
دل چ دل دا دُکھ، ماجدُ کجیا تے ہے سی
ہوٹھاں اُتیّ، آ کے ہویا ہور سوایا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دل دیاں سدھراں والے بیڑے، نہ ڈوبیں نہ تاریں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 3
اُچیاں ٹبیاں اتے بہہ کے، دوروں پھوکاں ماریں
دل دیاں سدھراں والے بیڑے، نہ ڈوبیں نہ تاریں
ہائے جے کدھرے رُکھوں جھڑ دے، پتراں نوں وی، ویکھیں
ہائے جے اوس گھڑی توں ساڈے، اوکھ وی کدے چتاریں
ہائے جے سُتیاں رِیجھاں، پیار زبانوں جیویں جگاویں
عملوں وی، توں اِنج ای تتڑے سینیاں نوں چا‘ ٹھاریں
تینوں چاہون والے، مُولوں ائی نئیں اکھیوں اَنّھے
لُک نئیں سکنا، شوق دے مُٹھیاں نوں توں، جِنج پیا چاریں
رب کرے جے اپنے آپ نوں، ساڈی اکھیں ویکھیں
شوہ دے اگے ریتاں دے توں، کیہ پیا بن اُساریں
نہ تے ہڑھ، نہ ہڑھ دی شوکر، کدھروں اُٹھدی جاپے
توں کاہنوں پیا اُنج ائیٔ ماجدا، اُچیاں ہاکاں ماریں
پیارے دیس دے کسے وی سیاسی آگو دے نام
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سجناں دیا وچھوڑیا، جنج ہووی سانوں ساڑ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 2
آہُن سینہ بھِچ لَے، دل دی کڈھ ہواڑ
سجناں دیا وچھوڑیا، جنج ہووی سانوں ساڑ
سِنیاں ہِینہاں چِیکدی، منجی نویں نکور
اُنج آکھن نوں شوکدی، کمرے وچ اجاڑ
تِلکن اِک پچھاڑ گئی، یا سوچ دا سی کوئی بھم
مَیں وی اِنج ساں جاپدا، جِنج ٹھُکیا دھرت پہاڑ
کِیہ کجھ دے گئی ہسدیاں، اوہدے مُکھ دی رُت
ہوٹھیں برف سیال جیہئی، سینہ بھخدا ہاڑ
ایتھے ائی کتھے مہکدا، نِگھیّ سُکھ دا رنگ
دل دا بوہا کھول کے، اکھیاں ہور اُگھاڑ
میں مرزا جٹ ویلیا، توں ایں خان شَمیر
بَچیا ائی کوئی تِیر تے اوہ وی، چِلّے چاہڑ
قسمت ماں سوتیلڑی، چُپڑیاں رکھدی کج
ماجدُ مَین پئی دینوندی، نت تَویاں دا ساڑ
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

مُنّو بھائی دے نام

اج میرے دو قدماں نالوں قدم چُھٹک گئے تیرے

ہتھ میرے اج وِتھاں ناپن‘ اکھیاں ٹوہن ہنیرے

امرتا پریتم

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

WordPress.com پر بلاگ.

Up ↑