تلاش

ماجد صدیقی

شاعرِ بے مثال ماجد صدیقی مرحوم ۔ شخصیت اور شاعری

ٹیگ

جان

دِلاّ جھلیا! کنتھوں اُڈیکنا ایں کدے پرت نئیں آوندے جان والے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 111
کسے اک دی گل تے من لے تُوں سبھے لوک نیں، تینوں سمجھان والے
دِلاّ جھلیا! کنتھوں اُڈیکنا ایں کدے پرت نئیں آوندے جان والے
کوئی سخن مراد نُوں پُجیا نئیں عمر وچ دعاواں دے گال دتی
طلب رُتاں نوں تن دے رس دی اے سمے لبھے نیں اوہ وی رُلان والے
تیرے درتوں مالکا سوہنیا اوئے بھیک ٹھنڈکاں دی، اسیں بھالدے ساں
کیہڑی تھاں دی کھڑکی کھولیوئی جھونکے آون جتھوں، جِند تان والے
کسے چیک نوں ساہمنے کاگیاں دے پر لگے نہ عرش نوں جان خاطر
پرت پرت اسمان وَل تکدے رہئیے وچ آہلنے شور مچان والے
اوہدے ذہن چ ایداں دی گل نئیں سی منجے پئے دی آس کجھ ہور جیہی سی
اے پر اوہناں تے درد سوائے کیتے آئے جیہڑے وی، درد ونڈان والے
ہووے پریت تے بدلاں وانگ ہووے جیہڑے وس کے، فیر چتاردے نئیں
نال اوہناں دے سنگ دا مان کاہدا جیہڑے ہون احسان جتان والے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

نسدیاں واواں، سُکھ سائیں دی، کوئی نہ خبر لیان

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 54
راتاں سُفنے، دن بے سُخنے، چُپ چُپ لنگھدے جان
نسدیاں واواں، سُکھ سائیں دی، کوئی نہ خبر لیان
کنّے ائی بول نگاہواں پچِھے، اپنا آپ لُکان
کِنیاں ائی گلاں، دِل چوں اُٹھ کے، ہوٹھاں تے رُک جان
شام پوے تے، رات ہنیری، دِسّے شوہ دریا
دل بُوٹے تے، چڑیاں وانگوں، سدھراں شور مچان
اپنے آپ، قیامت بن گئی، انساناں دی سوچ
دُور کھلوتا، بِٹ بِٹ ویکھے، بے دوشا اسمان
سوچ سمجھ کے، گھولن والے، سانہواں دے وچ زہر
ہف ہف جیئوندے، لوکاں نوں وی، نہ پئے تک سُکھان
جھولی وچ انگیارے بھر کے، کھیڈے موت دے کھیڈ
لوکی بیٹھ وچاراں کر دے، ماجد بوہت ندان
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

آون والیاں گھڑیاں، خورے کی کی قہر، کمان گیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 22
پچھلے طوق خطاواں والے، گل گل دے وچ، پان گیاں
آون والیاں گھڑیاں، خورے کی کی قہر، کمان گیاں
دل دیاں ورقیاں چوں نکلن گے، پنکھ خیالی موراں دے
یاداں مُڑ مُڑ، بُھلیاں وِسریاں، گلاں نُوں دُہران گیاں
سِہتیاں، جیہڑیاں خبراں سُنگھن، آپ مراد بلوچ دیاں
آئیاں وی سمجھان تے ہیراں نُوں اوہ کی سمجھان گیاں
اِلاّں دے پنجیاں وِچ جکڑے، چُوچے کِنھوں دِسّن گے
چھتاں اُپروں تَیردیاں، کجھ چیکاں ائی سُنیاں جان گیاں
پچھلے سمے تے، فرکُجھ ٹیک سی، دل نُوں بُجھدیاں آساں دی
پر ایتک تے، سِر توں لنگھدیاں کُونجاں، لہو کھولان گیاں
ٹھنڈکاں لے کے، کدے نہ آئے، گُجھے بول شریکاں دے
تتیاں واواں، جد وی گُھلیاں، ہور وی سینے تان گیاں
ویہڑے دے وچ کھنڈسی کّدوں، چانن رات مراداں دی
اکھیاں‘ چڑھدے چن نُوں خورے کچراں تک، سدھران گیاں
پھُل کھڑے تے، وچھڑے مُکھڑے، اکھیں تاریاں لاون گے
مہکاں مُندریاں بن کے ، ساڈے سُتڑے درد جگان گیاں
چھم چھم وگدی، مست ہوا پئی، اُنج ائی پُٹھیاں پڑھدی اے
بُجھدیاں دِیویاں والیاں لاٹاں، ماجدُ کی لہران گیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ہرناں دے لئی آؤندیاں نئیں ہُن رُتّاں چُنگیاں چان دیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 21
پتناں اُتّے میل دیاں جنگلاں دا سوہجھ ودھان دیاں
ہرناں دے لئی آؤندیاں نئیں ہُن رُتّاں چُنگیاں چان دیاں
دل دے اندر دِبکیاں دِسّن قہر دی محنت مگروں وی
سدھراں چُنجیں چوگا لے کے آہلنیاں وَل جان دیاں
انت نوں کاگت پُرزے بن کے بالاں ہتھوں کُھسیاں نیں
چاہواں اُچ اڈاریاں لا کے واواں وچ لہران دیاں
پنکھ پکھیرو آں دے وی پَر، پتّراں دے وانگوں جھَڑ گئے نیں
موراں نوں وی یاد نہ رہیاں جاچاں پَیلاں پان دیاں
ساڈے تن تے حالیں خورے کیہہ کیہہ بھاناں پان گیاں
سُکھ توں کھُنجیاں ایہہ راتاں ایہہ کھریاں منجیاں وان دیاں
جد وی شیشے اندر تکیٔے دِسّن وانگ سیاڑاں دے
مُکھ تے نگّھیاں نوہندراں لگیاں ماجدُ جان پچھان دیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اوہدا اک وسنیک سی، واہ واہ عالیشان سی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 15
باہروں سادمرادڑا، اندروں شوخ مکان سی
اوہدا اک وسنیک سی، واہ واہ عالیشان سی
ستی رہئی دے ہیٹھ سی، سَلَوٹ کسے خیال دی
جُثہ ہے سی اکڑیا، انگاں دے وچ بھان سی
کلھیاں وی جے ویکھدی، گل مُکدی تد لیکھ دی
کٹھیاں ملن ملان دا، سبھناں نوں ارمان سی
اِک تے اُنج وی سوہجھ سی، اپنے آل دوال دا
اِک کجھ ساڈے پیار توں، سبھناں دی پردھان سی
لُوں لُوں دے وچ وَسدیاں، بن گئی اِنج اَنجان اوہ
اُس کڑی دے نال جیئوں، راہ دی جان پچھان سی
ایس نتھانویں شوق نے، رکھیا وچ فریب دے
ریشم جنہوں جانیاں، اوہ منجیاں دا وان سی
ماجدُ بھولا بھالڑا، مہکاں فکراں والڑا
لکھاں وچ جیالڑا، اوہ ائی میری جان سی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ہزار نیک سہی کم ہیں پر جہان میں ہم

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 55
بڑے بھی ہیں تو فقط وہم میں گمان میں ہم
ہزار نیک سہی کم ہیں پر جہان میں ہم
توہمات، تمنّائیں اور بے عملی
بسائے رکھتے ہیں کیا کیا یہ قلب و جان میں ہم
پھر اُس کے بعد تھکن اور خواب خرگوشی
دکھائیں تیزیاں کیا کیا نہ ہر اُٹھان میں ہم
نظر میں رکھیے گا صاحب ہمارے تیور بھی
بہت ہی رکھتے ہیں شیرینیاں زبان میں ہم
یہ ہم کہ سبز جزیرہ ہیں بیچ دریا کے
ہیں کتنے سیربس اِتنی سی آن بان میں ہم
کوئی نہیں جو ہم میں سے اتنا سوچ سکے
تنے ہوئے ہیں ہمہ وقت کیوں کمان میں ہم
سخن میں صنفِ غزل جس کا نام ہے ماجد
ہیں محو و مست اِسی اِک سریلی تان میں ہم
ماجد صدیقی

کم نہیں کسبِ خسارہ میں مگر انسان بھی

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 61
عرش تک سے اِس پہ ارزانی ہیں گو احسان بھی
کم نہیں کسبِ خسارہ میں مگر انسان بھی
ہے ہمیں کیوں اُس بدن پر حکمرانی کا یقیں
جس کے ملنے کا نہیں باقی کوئی امکان بھی
سرو کا تو کیا جو لرزاں بھی ہو شورِ سیل سے
خاک پر دِبکے ملے ہیں سنبل و ریحان بھی
آبجو میں اور ہے پودا سرِ ساحل کچھ اور
سانس لینا دہر میں مشکل بھی ہے آسان بھی
باپ روزی کے لئے نکلا وطن سے دُور تو
مڑ کے بچّوں کی نہ اُس سے ہو سکی پہچان بھی
سحرِ سے فرصت مِلے دل کے تو ماجدؔ دیکھنا
کچھ تقاضے تجھ سے رکھتی ہے بدن میں جان بھی
ماجد صدیقی

زور آور ہے وہ فرمان اُسی کے ہیں

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 32
جتنے رستے ہیں آسان اُسی کے ہیں
زور آور ہے وہ فرمان اُسی کے ہیں
اِک اِک سانس بندھا ہے اُس کی ڈوری میں
یہ پیکر یہ دل اور جان اُسی کے ہیں
وہ چاہے جو صورت اِن کو دے ڈالے
دل میں ہیں جتنے ارمان اُسی کے ہیں
پہنچا ہے جو تتلی تتلی پھُولوں تک
راحت کے سارے سامان اُسی کے ہیں
چھاپ ہے اُس کی ہر اُمید کے خوشے پر
ہر موسم کے دسترخوان اُسی کے ہیں
ہم جیسوں سے آنکھ ملائیں کب ماجدؔ
شہر میں ہیں جو جو ذی شان اُسی کے ہیں
ماجد صدیقی

میدان کی اِک ہار ہے پہچان ہماری

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 7
اتنی سی سرِ ارض ہے اَب آن ہماری
میدان کی اِک ہار ہے پہچان ہماری
بتلائے کہ سر کون سی دہلیز پہ خم ہو
کر دے کوئی مشکل یہی آسان ہماری
ابجد سے بھی جو پیار کی واقف نظر آئے
سَو جان ہو اُس شخص پہ قربان ہماری
یہ ساغرِ جم بھی ہے اٹا گردِ زماں سے
کیا رہنمائی کرے وجدان ہماری
ہے اِس کی بقا بھی غمِ اولاد کے ناتے
ورنہ ہے کہاں جسم میں اب جان ہماری
نکلے ہی کہاں تخت کی زنجیر سے ماجدؔ
کب آ کے خبر لے کوئی خاقان ہماری
ماجد صدیقی

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑