تلاش

ماجد صدیقی

شاعرِ بے مثال ماجد صدیقی مرحوم ۔ شخصیت اور شاعری

زمرہ

نظم

موت

موت موت ہے موت دا کیہ رونا

ایہہ تے حق دِی راہ شمار ہوندی

موت … مشکلاں دے وِچ یار ہوندی

کالے پانیوں پار لنگھا وندی اے

موت … سُکھ سنیہڑے لے آوندی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements

پھلُ خوشبوئی

نہ اوہ میری تے نہ میں اوہدا

نہ کوئی گل اشنائی دی

نہ میحں اوہدے بارے سوچاں

کیکن پریت نبھائی دی

نہ اَستاں تے انگلاں اُٹھن

نہ کوئی تہمت لاندا اے

نہ کوئی سانوں گنجھلاں والیاں

گلاں بہہ سمجھدندا اے

اکو اوہدی سُندر صورت

جگ وچ ہور نہ کوئی اے

ہر کوئی اوہنوں اپنا سمجھے

جیہڑا پھُل خوشبوئی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

چھَلا نشانی

نظراں نوں جد سیک پوے تے

کُنڈل بناون سڑکے

دل دیاں سدھراں بنن بھمھیری

درد اڑانے اڑاکے

سوچ سمے وچ انگلاں گردے

دُکھڑے گھراں پاون

سجناں دے وچ دل دیاں گلاں

ہوکھاں تے چکراون

پھُل دی وِینی گجر ابن کے

بھنور چھن چھن چھنکے

پیار پُجاری وے گل جیویں

دُکھ تسی دے مِنکے

چن نُوں ویکھ چکوراں اڈن

اڈ اڈا کے مُڑ آون

وا دے کورے سینے اُتے

دائرے پّیاں بناون

اکھیوں اوبلے صدیاں سال

مہینیپالیاں لاون

اک دوجے ہتھ نُوں پھڑکے

دل نُوں گھیرے پاون

اج میریاں سدھرائیاں انگلاں

چھلاّ نشانی لوڑن

سوچاں تر کلیوں سدھیاں گلاں دے وی

رُخ پیاں موڑن

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اوہ تے میں

اوہ شہزادی

عمر جوانی نُوں اِنج پُجی

جوں راکٹ وِچ خلا د ے

میں شدیاں پہلے دا مسافر

عمر جوانی دی منزل تے

ٹھیڈے کھاندا پُجیا

اوہدا اک اک انگ سلامت

چن چانن وچ گُجھیا ہویا

پھُلاں وانگر ہے

میری لُوں لوں دے وچ

لمیاں پندھاں دی اگ دھڑکے

ویلے دی لہو رنگی اکھ وچ

میرا جُثہ

اتھرو واں وانگوں رڑ کے

اوہ تے میں اِک ہو جاواں تے

اک دوجے توں وچھڑیاں شدیاں

سینے بھچ بھچ ہسن

عُمراں… تھکیاں ہاریاں عُمراں

بال پنے دیاں رہواں پھڑکے

پچھلی پیریں نسن

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دھڑکا

کوئی سماں نہیں عُمر دے دیہڑے اندر

جیہدی جھال نہ رُوح توں ھلی جاوے

دے لوڑیا، نظراں لبھ تھکّیاں

بت پُوجنے نوں کوئی نہ نظر آوے

بُت پُوجنا تے وڈا کفر ہوندا

میری پُوجا تے پُوجا سی ہور ائی کجُھ

بُت لبھدا ساں جیہدے روپ اندر

مینوں دِسدا بُت بنان والا

تے ایہہ گل کدوں کوئی جاندا نئیں

کے گل نوں کوئی سلاھے تے اوہ

گل والے دی ذات دی مدح کردا

میرے ذوق دے منہ تے کالک نئیں سی

میری رگاں وچ سی لہو خلوص بھریا

کون پُچھدا اے ایس خلوص نوں اَج؟

میری حُسن نُوں پُوجدی نظراں نے

بھرے باگ وچوں اِک پھُل چُنیا

کوئی بُت نئیں سی اِک پھُل ہیسی

جیہدی پتی پتی اجے کھلی سی نویں

سبھاں تکیاں اوہنوں پر اُنھے اجے

کسے دل نہ تکیا نظر بھر کے

ہیسی پھُل اُس پھُل ن کھڑنا سی

جدوں کھڑیا اوہیاں اکھاں کھُل گئیاں

میری سدھراں خاک وِچ رُل گئیاں

اُس پھُل نے تے کھِڑ کے نظر کیتی

دل چن وے، دیہوں دے، تاریاں دے

میری لُوں لُوں کہندیاں دھڑکدی اے

مینتھوں پُچھو اَج نئیں

کوئی دل والا

جیہدا ذوق ستھرا ہووے چانن وانگوں

تک سکدا اے کدوں یا ر ہسدا

کسے غیر دے نال

بانویں چن تارے اوہدے نال ہسن

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دوہڑے

۔ ۱ ۔

فیر سٹرانداں دے اُٹھیا اے

دل دا قبرستاں

خورے کییہڑی آس دا ماجدؔ

ٹُٹیا اے فرمان

۔ ۲ ۔

دیہوں دے چانن لو نئیں دینی

راتاں ای ساڈیاں مِیت

عشق دے لیکھاں لکھی ہوئی اے

سوہنیاں والی رِیت

۔ ۳ ۔

باسی ہو گئی مہک اِنہاندی

بھنورا کوئی نہ دِسے

کوئی کوئی ست پُرانا پُھل ہن

دل بوٹے تے دِسے

۔ ۴ ۔

کولوں دی اِنج لنگھ جاندی ایں

جوں ٹھاٹھاں مارے چھل

تک ساڈا وی پیار کنارا

کدے ساڈے کول وی کھل

۔ ۵ ۔

کوئی وی نہ انہوں میرے کولوں

جاندیاں موڑ لے آیا

ویلے دی مُنہ زور ہوا تے

کسے نہ قابو پایا

۔ ۶ ۔

مدتاں ہوئیاں اک مورت نوں سی

پیار سنیہڑا گھلیا

گل دی گونج تے بہوں سی پر

اک بول دی پچھاں نہ ولیا

۔ ۷ ۔

سنگھنیاں زلفاں دے پرچھانویں

سِر ساڈا نہ کجا

اکو دُکُ دا بدل سی

پیا چار چفیرے گجیا

۔ ۸ ۔

ماجدؔ جی جس دن توں گُھلے

دل وِچ سوچ وَ لُوہنے

اُگے کیہ دکھی ساں جے

دُکھ ہور وی ہو گئے دُونے

۔ ۹ ۔

سدھراں بھریاں واجاں دِتیاں

فیر وی تُسی نہ بولے

جِنّے سد سنہیڑے گلے

تُساں گِلیاں نال ای تولے

۔ ۱۰ ۔

توں پتی پُھل گلاب دی

میں بھنجیُ رُلدا ککھ

جا اپنا سانواں لوڑ توں

مینوں حال میرے تے رکھ

۔ ۱۱ ۔

گھر دیاں کندھاں کنبدیاں دسن

نظراں ٹھیڈے کھاون

پیار تیرے دا ہاڑ دبایا

اکھیاں لایا ساون

۔ ۱۲ ۔

تُوں پنچھی پیار بہار دا

تُوں پَوناں دی خوشبو

تُوں مکھڑا سانجھ سویر دا

تیرا ہاسا پھُٹدی پوہ

نقش سمے دیاس تِتلیاں

چال پُرے دی وَا

دل وچ ولٹے کھاوندا

ہاوے کس کُڑی دا چاہ

۔ ۱۳ ۔

میں کیہدی رُشنائی لے کے

تیرے نقش اُتاراں

چانن دُھوڑ تیرے قدماں دی

تیرا ہاسا حسن بہاراں

۔ ۱۴ ۔

گل کیتی مینہ واچھڑوسی

خلقت سُن سُن ہسی

فیر وی ماجدؔ ایہہ دنیا

ساڈے بولاں باہجوں تسی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

پئے ہنجوآں روپے وٹاوندے

اکھیاں وچ خواب خیال

دل بُکلاں بہہ بہہ مار دا

لَے فکراں والی شال

اسمانے لگیاں نظراں

بن گئیاں کھِلرے جال

مینوں دکھ نے گُنگا جانیا

میں گل نہ سکاں کھول

پر دل دیاں سوچاں تاؤلیاں

جنہاں ورقے دِتے پھول

ایہہ چُپ چپیتے بول نیں

ایہہ تِرم تِرم رِسدے گھأ

ایہہ سطراں ہنجواں لیکیاں

ایہہ حرف دُکھاں دے تأ

جھڑ جھڑ کے میری جھولیوں

پئے ناپن کُل جہان

ہر دل والے نوں روک کے

پئے لمی کہانی پان

ایہہ لمی کہانی درد دی

لئو ویکھو اک اک باب

ورقے ورقے دے ہوٹھ چوں

پیا بولے دیس پنجاب

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

بیبو دے اڈوے رنگ

جیہدے دیور چگلی مار کے

اوہدا جیون کیتا تنگ

رہئی ادھ وچکارے تڑفدی

جیہدے دل وی پیارا منگ

اک بال ایانا چھوڑ کے

گئی تروڑ عمراں دے سنگ

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکھیاں

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

جِیرو دا لُٹیا پیار

جس جگ سارے چوں لوڑیا

اِک بانکا دیسوں پار

کاراں تے موجاں مانیاں

پئے لُٹے عیش بزار

جیہدے جھولی سونا لشکیا

باہواں وچ پئے چھنکار

جیہدی پیریں مخملاں وِچھیاں

گل موتیاں والے ہار

جیہدے آل دوالے گولیاں

اوہ سبھناں دی سردار

جیہدے اکھ اشارے دیکھ کے

لگ جاندے رہئے دربار

اُس جو کُجھ مونہوں بولیا

تُلیا سونے دے تُل

نِت نویاں مہکاں کھولیاں

اوہدے جوبن والے پُھل

اَج تیکن لوکی بیٹھ کے پئے اک دوجے نُوں کہن

’اوہ چنگی اوہدی بھین سی

جیہڑی بن گئی اوڑک ڈین

گئی چار دہائے رہن نُوں

بن بیٹھی گھر دی سین

تے ساہ اس سوکن بھین دے

بن گئے جیرو دے وین‘‘

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

تابو دی کھِلری جھول

جیہدا اک اک انگ سی ریشمی

جیہدے بڑے سیانے بول

اجیہدے ہتھ ٹھوٹھا پیار دا

پئی پئی راہ راہ منگے بھیک

جیہدے مکھ تے دیوا سوہج دا

جیہدے مَتھے بھکھ دی لیک

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

راجو دا ٹُٹیا مان

جیہدا مکھرا چن وی چاننی

جیہدا پھُل کلیاں دا ہان

جیہدے بلُھ گلاوبی پتّیاں

پئے جگ دے ہوش بھُلان

جیہدی اکھ چوں پھُٹیاں نظراں

پیاں نوری جال وچھان

گلہاں تے لالی قہر دی

کوئی رنگ نہ سکے پچھان

ابرو اک دوجیوں کھ! کے

دل دل دی کھِچ ودھان

قد جویں النبا اگ دا

پیا جاندا ول اسمان

جوں بدل کالے ساؤن دے

اِنج زُلفاں لوہڑے پان

بابل دے ویہڑے کھیڈی دی

دُنیا توں رات ان جان

کسے ول اکھ نہ کھول دی

الہڑا مند رائے نے پان

نکلی سی بوہیوں ہسدی

تے پے گئی راہ کُراہ

تِرہا کے پی لئے وحشیاں

سستی تتڑی دے ساہ

۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

اوہ امبروں لتھی حور

جیہدی سوچاں دے وچ مستیاں

جیہدی لُوں لُوں نشیوں چُور

جیہدے پہرے دین جوانیاں

جیہدی گولی سوہج بہار

سِرات خوشبوئی مِینڈھیاں

جوں کالے پَٹ دے تار

جنہوں لبھ لبھ ویکھے چاننی

جنہوں چُک چُک پھر وی وَا

جیہڑی نمھے ہاسے ہس کے

لئے چن دے رُوپ وَٹا

پائے دلاں وچ قیامتاں

جیہدا اسوہناں ستواں قَد

امبروں تھلے نہ اُترو دے

جیہدے پیاراں والے سد

اوہ صاحباں مرزے خان دی

مرزا نہ سکی لبھ

سی جنہاں تے اُ نھے اُڈنا

اوہ کھیویاں کھوہ لئے کھب

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

جانو دی اکھ دا لوبھ

جس ٹپو پا کے پیار دا

سِینے وِچ دِتی چوبھ

جیہدے ہاسے مُل وکندڑے

جیہدا جوبن پیار دُکان

دُکھاں دی اوٹے بیٹھ کے

جیہدے سکھڑے پئے شرمان

ہتھاں وِچ جال فریب دا

آئی دوروں سِرکی لا

پَر تھڑیا ہتھ شکار توں

کوئی لگ نہ سکیا دائ

انہوں لُٹیا پیار و پایاں

اوہدا اپنا کوئی ہ دوش

جدوں جھک جھولے جھلدے

تدوں ثابت رہن نہ ہوش

۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکھیاں

نجو دے پہرے دار

جہدے مُکھ نے لشکاں چھوڑیاں

لو لگدی آروپار

تصویراں جیہدیاں کھچدا

اسمانے بیٹھا چَن

کوئی پتّا باہروں کھڑکدا

اوہدے وجدے اندر کن

کوئی وا نہ اُدھروں لنگھدی

جیہڑی دئیے سنہیڑا جا

لوکی ظالم نیں دوستو

ڈکن وَگدے دریا

میں لکھ چھپاواں بھیت نوں

پر کچرک لُکے بیت

جَد وَا پُرے دی وگدی

اُڈ دی اے نال ائی ریت

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

اُس بابو دی پتلون

جس اک الہڑ مٹیار دے

پھٹاں تے گھتیا لُون

’’توں جٹی تھپ تھپ تھاپیاں

اَج مینتھوں منگیں پیار

میں جیہڑا سارے پِنڈ دیاں

پڑھو کیاں دا سردار

میں تیرے لڑ نہیں لگناں

توں اپنا آپ پچھان

مِلدے ویکھے نی جھلئیے

کدیں زمیں تے اسمان‘‘

۔۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

نُوری دانوِیاں لک

جیہدی موئے پُتر نوں روڑھ کے

رو رو کے بجھ گئی اکھ

اوہ کھیتاں چوں وَدھ چُگدی

اوہ سِٹے جوڑ لیاوندی

اوہ تیلا تیلا جوڑ کے

عمراں دے پندھ مکاوندی

جیون دی ڈوری کھچدی

تے پگ پگ ٹھیڈے کھاوندی

رہ رہ تے وین الاپدی

سانہواں نوں دھریکاں پاوندی

اِک دن بوہے نوں بیڑ کے گئی اپنا آپ مُکا

دُکھ تایاں دی تاریخ وِچ

اِک ورقہ گئی وَدھا

۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

شاعر دے سکھنے ہتھ

گئی نال ای جنہوں روڑھ کے

اوہدے اندروں گدی رَت

جس جگ دے روگ سمھال کے

لئی اپنی جان دُھخا

انہوں کدے نہ سوچاں سُجھدیاں

انہوں کدے نہ جَمدی ما

اوہ کدے نہ اکھر سِکھسدا

اوہ کدے نہ سکدا ویکھ

وَچ دُوں ہنیرے سہکدے

لوکاں دے نھیرے لیکھ

اوہدی اکھیں نوری چاننے

اوہدے دل وَچ تکھے تِیر

اُس ٹِلا ٹِلا جھوکیا

انہوں لبھی نہ اپنی ہیر

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

سوچاں دا زہری دُھوں

اَج واواں اگ چنگاریاں

اج پنڈ پڈ ہیرو شیمیاں

ناگا ساکی ہر شہر

اَج خبراں انت ڈراؤنیاں

پیاں وگدیا لہرو لہر

زمیں توں اُٹھ قیامتاں

پّیاں وَل اسماناں جان

اَج ککھوں ہَولے تُلدے

اِس دھرتی ے انسان

گرمایا چن مسافراں

ہفدے لوکاں دا ساہ

اپنی اَن بھاؤندی سوچ دا

دل دل وچ پایا تراہ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

Create a free website or blog at WordPress.com.

Up ↑