تلاش

ماجد صدیقی

شاعرِ بے مثال ماجد صدیقی مرحوم ۔ شخصیت اور شاعری

زمرہ

غزل

ہمیں بھی خبط سا لاحق ہے امیدِ سحر کب ہے

ہمیں بھی خبط سا لاحق ہے امیدِ سحر کب ہے

ماجد صدیقی

افق پر، مہر بننا تھا جسے اب وہ شرر، کب ہے ہمیں بھی خبط سا لاحق ہے امیدِ سحر کب ہے
افق پر، مہر بننا تھا جسے اب وہ شرر، کب ہے
ہمیں بھی خبط سا لاحق ہے امیدِ سحر کب ہے

افق پر، مہر بننا تھا جسے اب وہ شرر، کب ہے

ہمیں بھی خبط سا لاحق ہے امیدِ سحر کب ہے

کبھی ایسا بھی تھا لیکن نہ تھے جب بخت برگشتہ

اِسے دریوزہ گر کہئے یہ دل اب تاجور کب ہے

اثر جس کا مرض کی ابتدا تک ہی مسلّم تھا

ملے بھی گر تو وہ نسخہ بھلا اب کارگر کب ہے

چلے تو ہیں کہ انسانوں کو ہم، ہم مرتبت دیکھیں

مگر جو ختم ہو جائے بھلا یہ وہ سفر کب ہے

علی الاعلان حق میں بولتا ہو جو نحیفوں کے

اُسے مردود کہئیے شہر میں وہ معتبر کب ہے

قفس کا در کہاں کھُلنے کا ہے لیکن اگر ماجد

کھُلا بھی دیکھ لیں تو اعتبارِ بال و پر کب ہے

Advertisements

اُس کو پاگل ہی کہو رات کو جو رات کہے

اُس کو پاگل ہی کہو رات کو جو رات کہے

ماجد صدیقی

منحرف حرف سے کاغذ بھی لگے جب کس سے جا کر یہ قلم شّدتِ صدمات کہے
منحرف حرف سے کاغذ بھی لگے جب
کس سے جا کر یہ قلم شّدتِ صدمات کہے

خلقتِ شہر سے کیوں ایسی بُری بات کہے

اُس کو پاگل ہی کہو رات کو جو رات کہے

جاننا چاہو جو گلشن کی حقیقت تو سُنو

بات وہ شاخ سے نُچ کر جو جھڑا پات کہے

اِس سے بڑھ کر بھی ہو کیا غیر کی بالادستی

جیت جانے کو بھی جب اپنی نظرمات کہے

کون روکے گا بھلا وقتِ مقرّر پہ اُسے

بات ہر صبح یہی جاتی ہوئی رات کہے

بس میں انساں کے کہاں آئے ترفّع اس سا

وقت ہر آن جو اپنی سی مناجات کہے

منحرف حرف سے کاغذ بھی لگے جب

کس سے جا کر یہ قلم شّدتِ صدمات کہے

دَمبدم ہوں ضو فشاں اُس روز سے

دَمبدم ہوں ضو فشاں اُس روز سے جب سے ماں نے مجھ کو چاند ایسا کہا
دَمبدم ہوں ضو فشاں اُس روز سے
جب سے ماں نے مجھ کو چاند ایسا کہا


جس کو باوصفِ ستم اپنا کہا

اُس نے بھی اب کے ہمیں رُسوا کہا

دَمبدم ہوں ضو فشاں اُس روز سے

جب سے ماں نے مجھ کو چاند ایسا کہا

عاق ہو کر رہ گئے پل میں سبھی

پیڑ نے پتّوں سے جانے کیا کہا

برق خود آ کر اُسے نہلا گئی

جس شجر کو ہم نے تھا میلا کہا

قولِ غالب ہے کہ اُس سے قبل بھی

ایک شاعر نے سخن اچّھا کہا

اک ہماری ہی زباں تھی زشت خُو

اُس نے تو ماجد نہ کچھ بے جا کہا
ماجد صدیقی

یہ لفظ تھے کل ایک جنونی کی زباں پر

یہ لفظ تھے کل ایک جنونی کی زباں پر بسنے سے ہے اِس شہر کا ہونا بھسم اچّھا
یہ لفظ تھے کل ایک جنونی کی زباں پر
بسنے سے ہے اِس شہر کا ہونا بھسم اچّھا

سمجھیں وہ ہمارے لیے ابرو میں خم اچّھا
رکھنے لگے اغیار میں اپنا بھرم اچّھا

کہتے ہیں وہ آلام کو خاطر میں نہ لاؤ
ٹھہرے گا تمہارے لیے اگلا جنم اچّھا

وجداں نے کہی بات یہ کیا حق میں ہمارے
چہرہ یہ مرا اور لباس اُس کا نم اچّھا

جو شاخ بھی کٹتی ہے کٹے نام نمو پر
دیکھو تو چمن پر ہے یہ کیسا کرم اچّھا

کس درجہ بھروسہ ہے اُنہیں ذات پہ اپنی
وہ لوگ کہ یزداں سے جنہیں ہے صنم اچّھا

یہ لفظ تھے کل ایک جنونی کی زباں پر
بسنے سے ہے اِس شہر کا ہونا بھسم اچّھا

غیروں سے ملے گا تو کھلے گا کبھی تجھ پر
ماجد بھی ترے حق میں نہ تھا ایسا کم اچّھا

دل چوں جے کر اُٹھن وی تے، ہوٹھاں تے نئیں لیاؤن دیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 123
ویلے نے کجھ جیہاں گلاں وی، ناں ساڈے مِتھیاں نیں
دل چوں جے کر اُٹھن وی تے، ہوٹھاں تے نئیں لیاؤن دیاں
اُچّا ہسیاں، جان نہ چھڈّے، مگروں دھڑکا رووَن دا
خورے کِنج سہیڑیاں اسّاں، چاہواں اونسیاں پاؤن دیاں
سانتھوں خورے، کس پاروں، ایہہ لوکی گرمی کھان پئے
مُکھڑے مُکھڑے سوجاں نیں، جِنج ڈَلھکاں، اُبھری تاوَن دیاں
اوہ ائی گلاں چمٹیاں رہیاں، ماجدُ جی سنگ تالُو دے
جیہڑیاں گلاّں، سجناں سانویں، بہہ کے سَن دُہراؤن دیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پر گُھگیاں دے، رہ گئے نیں وچ پھائیاں دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 122
واواں وے وچ کھنڈ گئے، بول دُہائیاں اے
پر گُھگیاں دے، رہ گئے نیں وچ پھائیاں دے
مُکھ مُکھ اُکرے حرف نیں، حال حوالاں دے
یا اکھر پانی تے، جمیاں کائیاں دے
مُڑ مُڑ دیندے جھوٹے، ہُٹھ اسواری دے
پندھ اساڈے، ٹوئیاں بِٹیاں کھائیاں دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جنج ماواں نوں، دُکھڑے جمیاں جائیاں دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 121
سانوں فکراں نیں، انج آل دوال دیاں
جنج ماواں نوں، دُکھڑے جمیاں جائیاں دے
بھخدیاں دُھپاں، بھبُھل کیتا نظراں نوں
دارو لبھدے پھرئیے، اکھیاں آئیاں دے
شیشہ بن کے ویلا، نقش اُبھاریگا
ہُسٹراں پاروں، منہ تے پیاں، چھائیاں دے
لیکھاں ہتھوں، جِنڈری کجھ اِنج گھِر گئی اے
جنج بکروٹا، چڑھ جائے ہتھ قصائیاں دے
ماجدُ اِنج بولی چڑھیاں نیں، سدھراں جیئوں
مَنڈیاں وچ مُل چکن، مجھیاں گائیاں دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پرت کے شاید کدے نہ آوے، اوہ رُت گھنیاں چھانواں دی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 120
نگھیاں مِٹھیاں پرتیاں والی، ڈاہڈیاں اَبھُّل چاہواں دی
پرت کے شاید کدے نہ آوے، اوہ رُت گھنیاں چھانواں دی
ساڈی چاہ دے نال وی قصہ، کُجھ انج دا ای ہویا اے
وچ تندوردے جھُلسے، جیونکر روٹی پہلیاں تاواں دی
شِکرا چڑیاں تے اکھ رکّھے، شیر نتھانویاں بھیڈاں تے
نیویں لہو تے اٹھدی جاوے، کندھ اُچیریاں نانواں دی
اک دریاؤں نکلیاں نہراں، جنج آپس چ ملدیاں نئیں
اِنج ائی کُجھ بے وسّی جاپے، ماجدُ سانجھ بھراواں دی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اوڑک اِک دن منی جاسی، مَنت سِکدیاں ماواں دی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 119
دُکھ دی لامے نکلے ہوئے، پُت سُکھاں ول پرتن گے
اوڑک اِک دن منی جاسی، مَنت سِکدیاں ماواں دی
کی کہوئیے ایس جیون رُکھ نے، کچرک کھلیاں رہنا ایں
آری جیہی پئی چلے جس تے، آندیاں جاندیاں سانہواں دی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سانوں۔۔ جنہاں کھیڑیاں کولوں، اپنا حق منوایا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 118
ایس کارن توں اگوں لئی وی، کسّے نے ڈک سکنا نئیں
سانوں۔۔ جنہاں کھیڑیاں کولوں، اپنا حق منوایا اے
جس دے ہیتھاں بیٹھ کے بندہ، عرشاں دی سُونہہ لیندا اے
ساڈے سِراں دے اُتے، اوس ائی پک یقین دا سایا اے
ماجدُ ایہہ حاصل اے ساڈا، تن تے جریاں دھپاں دا
ہریاں فصلاں وانگر جیہڑا،سُکھ اکھیں لہرایا اے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

یا فر اوہدے قد تے، دھوکا سی کجھ لہر دا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 117
ہے سی ٹھاٹھاں مار دا، جوبن چڑھیا قہر دا
یا فر اوہدے قد تے، دھوکا سی کجھ لہر دا
ایہہ کی میں پیا ویکھناں، گُجھے درد حبیب توں
بازی لے لے جاوندا، دُکھڑا اک اک دہر دا
لگدا سی کر دئے گا، تھالی جنج دریاں نوں
پانی کنڈھیاں نال سی، مڑ مڑ کے اِنج کھیہر دا
اکھیاں وچ برسات جیہی، سرتے کالی رات جیہی
دل وچ اوہدی جھات جیہی، نقشہ بھری دوپہر دا
اکو سوہجھ خیال سی، چلدا نالوں نال سی
فکراں وچ ابال سی، قدم نئیں سی ٹھہر دا
سینے دے وچ چھیک سی‘ ڈاہڈا مِٹھڑا سیک سی
دل نوں اوہدی ٹیک سی، رنگ ائی ہورسی شہر دا
آئی تے اوہدے نال سی، پھُٹڈی پوہ وساکھ دی
گئی تے ماجدُ مکھ تے، سماں سی پچھلے پہر دا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سُورج لتھ کے کالک جیہی چھڈ جاندا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 116
ہور تے ایناں فرق نہ کوئی پاندا اے
سُورج لتھ کے کالک جیہی چھڈ جاندا اے
خورے کاہنوں اِک نہ اوس دے ہوون تے
سارے گھر دا اندر کھان نوں آندا اے
نویں سونی اِل دی خاطر داری نُوں
چِڑیاں تِیلا تِیلا جوڑ لیاندا اے
مگرے لگا جھولا وہم ہواواں دا
خورے کیہڑی کھائی تیک پجاندا اے
ویلا کھِنڈیاں بدلاں نوں شرماون لئی
خورے کچراں تیکر دیپک گاندا اے
ایہہ کی وِتّھاں اُچیاناں آ پائیاں نیں
پُتّر پیو دا ناں لیندا شرماندا اے
سَن وی نال ائی ہونجھ کے لے جاندا جاپے
ماجدُ جو پَتّر وی ٹہنیوں ڈھاندا اے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ہور دی ہور ائی ہو گئی، صورت اپنے آپ دی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 115
ہوٹھیں لنبو چُپ دے، اکھ انگارے تاپدی
ہور دی ہور ائی ہو گئی، صورت اپنے آپ دی
اج اوہدی تحریر چوں، اُڈیا رنگ مہکار دا
دل وچ سی اک یاد جیہی، اوہ وی بُجھدی جاپدی
چڑھدے لہندے شور سی، چانن جیہی اک چپ دا
اکھیں پیار بہار سی، نِمھے گیت الاپدی
میں تے نئیں سی دوستو! چنگا جیہا دھیانیاں
کِنھوں ٹور لیائی سی، چھِک ڈھولک دی تھاپ دی
ماجدُ میں ساں تاولا، گیا ساں اپنے دل تے
ایہہ دنیا کجھ ہور سی، تتیاں نوں سی تاپدی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ماجدُ بناں بیان دے، فکراں دا کیہ رنگ سی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 114
ہوٹھاں دے وچکار تے اکو چُپ دا زنگ سی
ماجدُ بناں بیان دے، فکراں دا کیہ رنگ سی
اک اک پرت سی یاد دا، جویں دوپٹہ لہریا
ہیٹھ سرہانے مہکدی، اوہدی اک اک ونگ سی
وانگ سودائیاں شہر وچ، دل دا حال وِچاریا
کنّاں نال نہ ٹھاکیا، دَسیا تے لاہ لنگ سی
اکو جثہ آپنا، نئیں سی اگ چ، ساڑیا
سچی گل اے روح وی، ہن تے مینتھوں تنگ سی
چار چفیرے روشنی، نھیرے مینوں ولہٹیا
ستی سوں گئی سوچ وی، وہماں دا اوہ سنگ سی
اوہ وی ہے سی ماجداُ، وگدی وا بسنت دی
دل وی ادوں آپنا، جیئوں بِن ڈور پتنگ سی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اکھیاں اوس ائی صورت نوں سدھرائیاں نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 113
ہنجواں وچ وی اگّاں جس بھڑکائیاں نیں
اکھیاں اوس ائی صورت نوں سدھرائیاں نیں
لفظاں دے پکھنو اُڈ کے فِر پرتے نئیں
ہوٹھاں اُتے جم جم گئیاں کائیاں نیں
دل نُوں پئی رہندی اے مُٹھ جیہی یاداں دی
اکھّیاں اندر پھریاں ہجر سلائیاں نیں
مار کے جھاتی پلکاں دے دروازے چوں
خورے کِنّھے میگھ مَلہاراں گائیاں نیں
منگن پّیاں لاڈ اسانتھوں وِیراں جیہے
مشکل گھڑیاں وی جیونکر ماں جائیاں نیں
ہتھیں سجرے پھل لیان نوں اسّاں وی
سدھراں والیاں شاخاں پیئوند کرائیاں نیں
بوٹی تک کے ہتھ چ بال ایانے دے
شاطر کانواں کی کی جھُٹیاں لائیاں نیں
بھُکھیاں چڑیاں اپنی حرص مٹاون نوں
بُوریاں شاخاں تے آ پینگاں پائیاں نیں
ماجدُ پندھ اساڈے، سُکھ دے ہاڑے لئی
ہُٹھاں دی لیکھیں لکھیاں اُترائیاں نیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ماجدُ وکھرے رنگ نتاردا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 112
پھُلاں وانگ دی واشنا لبھدا اے
ماجدُ وکھرے رنگ نتاردا اے
گل کرے تے کرے نکھیرویں اوہ
ہوٹھیں لیاوندا سخن پچھان والے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دِلاّ جھلیا! کنتھوں اُڈیکنا ایں کدے پرت نئیں آوندے جان والے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 111
کسے اک دی گل تے من لے تُوں سبھے لوک نیں، تینوں سمجھان والے
دِلاّ جھلیا! کنتھوں اُڈیکنا ایں کدے پرت نئیں آوندے جان والے
کوئی سخن مراد نُوں پُجیا نئیں عمر وچ دعاواں دے گال دتی
طلب رُتاں نوں تن دے رس دی اے سمے لبھے نیں اوہ وی رُلان والے
تیرے درتوں مالکا سوہنیا اوئے بھیک ٹھنڈکاں دی، اسیں بھالدے ساں
کیہڑی تھاں دی کھڑکی کھولیوئی جھونکے آون جتھوں، جِند تان والے
کسے چیک نوں ساہمنے کاگیاں دے پر لگے نہ عرش نوں جان خاطر
پرت پرت اسمان وَل تکدے رہئیے وچ آہلنے شور مچان والے
اوہدے ذہن چ ایداں دی گل نئیں سی منجے پئے دی آس کجھ ہور جیہی سی
اے پر اوہناں تے درد سوائے کیتے آئے جیہڑے وی، درد ونڈان والے
ہووے پریت تے بدلاں وانگ ہووے جیہڑے وس کے، فیر چتاردے نئیں
نال اوہناں دے سنگ دا مان کاہدا جیہڑے ہون احسان جتان والے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ویلا آپوں ساڈے ناں دیاں، ویلاں ہوکن آیا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 110
ہک تے ٹِکیا پتھر اَساں، اِنج دا پرت وکھایا اے
ویلا آپوں ساڈے ناں دیاں، ویلاں ہوکن آیا اے
ساڈے مان دا ضامن، ساڈے دیس دے سر دا شملہ اے
اوہ جھنڈا سدھراں نے جیہڑا، ساڈے ہتھ پھڑایا اے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

مُکھڑے مکھڑے اکو جیہی بے زاری اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 109
ویلے نے کُجھ ایداں دی مت ماری اے
مُکھڑے مکھڑے اکو جیہی بے زاری اے
رُکھ اپنی چھاں دُوجے رُکھ نوں دیندا نئیں
انت نوں سبھناں ایہو گل نتاری اے
گلی گلی وچ ہوکا دیوے اُسّے دا
جس جس دے سر اُتے جیہڑی کھاری اے
پَتّر نَم نوں رُکھ چھانواں نوں سِکدے نیں
دَین رُتاں دی ہرتھانویں ہکساہری اے
کون کسے دا، جنہوں ویکھو، اُنّھے اُئی
اپنے آل دوالے کندھ اُساری اے
کدے نہ پھیرا پاوے اجڑیاں تھانواں ول
کَنیاں دی رُت وی شاہ دی اسواری اے
نویں وکھالی دیون دے لئی چڑیاں نوں
سپ نے اپنی پہلی کُنج اُتاری اے
اوڑک اوہنوں پنجرہ کھِچ ائی لیاندا اے
دَھون دوالے جس پکھنو دے دھاری اے
حرص دی ایس بھاجڑ وچ کِنّھے بچنا ایں
سڑکاں اُتّے لاری پچھے لاری اے
سُولی تیک وی ایہو حرف پُجاندے نیں
ماجدُ جنہاں دے سنگ تیری یاری اے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دیہوں مارن کھچکِلیاں، راتاں مارن تاڑیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 108
ویلے پَیریں ساڈڑے، پائیاں اِنج پَچھاڑیاں
دیہوں مارن کھچکِلیاں، راتاں مارن تاڑیاں
تک تک ول اسمان دے، پگ سروں پئی کُھلدی
روڑیوں سُکیاں ٹہنیاں، اُگرن پیاں کہاڑیاں
ایدھر تاہنگاں ساڈیاں، اودھر مان تہاڈڑے
اِک پلّے نیں جُھگیاں، دُوجے پلے ماڑیاں
وچ سانویں دی کھیڈ دے، چلّن کدوں رِیٹیاں
آ جاندی جد وار تے، سنگی منگدے چاہڑیاں
راہ دی اُچّ نِوان نوں، اسّیں کیکن بدلئیے
نکِلن بیجوں اُکریاں، ہر کھکھڑی تے پھاڑیاں
بکسے سانبھے سالہوآں، پِنڈ پِنڈ لیئا کھا گیا
تن تن سجیاں رج کے، وچ شہراں دے ساہڑیاں
جد تائیں رہیا میں جاگدا، چُنج نہ لائی پکھنوآں
سُتیاں کیہ کیہ کھیتیاں، گِڈراں آن اُجاڑیاں
توڑ نہ چڑھنی ماجداُ، تیری ویل پیار دی
اُتھے گڈیں انگور توں، جِتھے جمن جھاڑیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دل دے وسدے شہروں لنگھدیاں، پاگل ہو گئی وا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 107
ویکھ ویکھ کے بوہے بھِیڑے، کُنڈیاں رہئی کھڑکا
دل دے وسدے شہروں لنگھدیاں، پاگل ہو گئی وا
مکھڑے مکھڑے پَچھ دُکھاں دے، ویکھ نہ سکے کو
اکھیوں اکھیں ٹھاٹھاں مارے، لہو دا اک دریا
مَتّھے ائی نہ لگاّں تیرے، میں اَؤں بُھگا رُکھ
لٹکے لاندئیے وگدئیے وائے، مینوں ہتھ نہ لا
سُفنیاں دے ایس شیش محل چ، لہہ آئی کیہڑی حور
سِر تے چھتر تان پھُلاں دا، چانن ہیٹھ وچھا
دھپ چڑھے یا چانن لشکے، اوڑک گوہڑی چھاں
کوئی وی جان نہ سکیا ماجدُ سُکھ دے نگھّے تا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

فِر ویلے نے، کدھرے کُونجاں لُٹیاں نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 106
وِچ فضاواں، فر کُجھ چیکاں اُٹھیاں نیں
فِر ویلے نے، کدھرے کُونجاں لُٹیاں نیں
سجری رُتوں، فِر اُبکائیاں آؤن پیّاں
پچھلیاں کسّاں وی حالے، نئیں ٹُٹیاں نیں
فِر مچھیاں نُوں، وہم ایں اَنّ بھت لبھنے دا
فیر شکاریاں، جل چ کُنڈیاں سُٹیاں نیں
سُکھ دے چُر مُر بوٹے، عاری نِسرن تُوں
دُکھ رُکھ تے، فِر سجریاں شاخاں، پھُٹیاں نیں
نرم ہوا، فر شاید، کدھرے رُس گئی اے
جھکھڑاں، بُوریاں شاخاں، مُڈھوں پُٹیاں نیں
لفظ نہ سانبھے جان، سیاہی رُکدی توں
وچ دوات، کِسے جنج کِرچاں کُٹیاں نیں
دھرت ٹِنانے نیں ماجدُ، ایہہ حرف ترے
ایہہ نُوری لیکاں، کِس امبروں چھٹیاں نیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اُنج صفحیاں تے، کھِلریاں گلاّں پا دِتے نیں رَو لے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 105
نئیں کیتے تے حرفاں میریاں دُکھ ایس دل دے ہَولے
اُنج صفحیاں تے، کھِلریاں گلاّں پا دِتے نیں رَو لے
دل دے مندر وچ نئیں لبھی، کوئی صورت من موہنی
پیار دے تیشے نال سی، کِنّے سدھراں دے بُت، ڈَولے
ایس توں ودھ، ہن ہور اساں توں، دُکھ دیپک کی منگنا
اکھیاں چوں انگیارے جھڑ پئے، دل دا لہو پیا کھولے
پیار ترے دی وی تے، آخر انت سزا اے سُولی
دل دا کی اے، ایس گل نوں وی گَولے یا نہ گَولے
سَک ہاسے دا، پپڑی جمیاں ہوٹھاں نوں، چمکاسی
دُھوڑ دُکھاں دی، دُھلسی تے، پر دُھلسی ہَولے ہَولے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کِنھے اوہدی چپ دا، کنگن شیشہ توڑیا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 104
نھیرے دے وچ بیٹھیاں، کنّھے ہتھ مروڑیا
کِنھے اوہدی چپ دا، کنگن شیشہ توڑیا
کیہ کھٹیا فرہاد وی، دس کے ہک دے زور نوں
لا کے نال پہاڑ دے، اُنج ائی متّھا پھوڑیا
خورے کنی وار میں، وچ خلاواں لٹکیا
امبر مینتھوں دُور سن، دھرتی سی منہ موڑیا
کُجُھ یاداں سن ہانیاں، اوہ وی انت پُرانیاں
دل دا بوہا کھول کے کونہ کونہ لوڑیا
توں سیں میرے کول یا، اُنج ائی کوئی تصویر سی
خورے کیہا فریم سی، خواباں وچ اکھوڑیا
کجھ تصویراں رنگلیاں، کجھ حرفاں دیاں سنگلیاں
غالب مگروں ماجداُ اساں وی کیہ جوڑیا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سُکھ رُسایائی ماجداُ، لے ہُن میلے ڈُھو

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 103
نہ اکھیں اوہ لہر جیہی، نہ ہوٹھیں خُوشبو
سُکھ رُسایائی ماجداُ، لے ہُن میلے ڈُھو
مل گئی نال مزاج دے، زہر وی نِبھدی نال
دُکھ مترہن ساڈڑے، نھیریاں کر دے لو
مہکی سی دو چار دن دِلاّ! سانجھ رویل
ٹر گئے ساتھی نال دے، کلھیاں بہہ کے رو
پہلاں تے اِک گل سی، وچھڑاں گئے یا نئیں
ٹردے ہوئے نوں آکھیا، پل تے کول کھلو
سجنوں چپ دا اوڑھنا، کرئیے لیرو لیر
ہسئے اتھرو روک کے، اکھیاں لئیے دھو
کڈھ کدائیں ماجداُ، چرخہ ست پُران
پونی وِسرے پیار دی نویں سونی چھو
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

مِہنے دے نئیں سکدا چنا، چھاننیاں نوں چھج

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 102
مینوں روگی آکھن آلیا، اپنا ننگ وی کج
مِہنے دے نئیں سکدا چنا، چھاننیاں نوں چھج
جیوندا واں تے کیوں نہ سکھ دی، ساہری کراں زمین
درد سیاڑاں اُتے پھیراں، میں ہمتاں دے مج
لوکی میری لمی چپ دا، بُرا مناون کیوں
گھر جد قرقی لگ جاون تے، جندرے جاون وج
تیرے سکھ دی ضامن ایتھے، تیجی کوئی نئیں گُٹھ
ایس دنیا نوں سینے لالے، بھانویں ایہنوں تج
ماجدُ توں ہن اوہ نئیں جیہڑا، ہے سیں کدے کدیر
بوہتا کجھ نکھیڑواں دِسّے، تیرا کل تے اج
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جندڑی سولاں نال پَُرتی، تن وی کر لیا کھورا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 101
میں کیہ سگھڑ سیانا بنیا، جی نوں لا لیا جھورا
جندڑی سولاں نال پَُرتی، تن وی کر لیا کھورا
گزرے ہوئے ویلے دیاں لختاں، اکھیوں نیر چواون
چنگا ائی ہے جے، اج دا ورقہ، چھڈ دیاں چِٹا کورا
آؤندی رُت دے خوف نے خورے، کیہ کیہ رنگ وکھاؤنے
چیونٹیاں ورگے چُندے پھرئیے، سُکھ دا بھورا بھورا
ویکھیں سچ دی سولی تے ائی، کدھرے نہ چڑھ جائیے
کجھ وی کرن نہ دیوِیں، سانوں دل دیا گجھیا چورا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

میں کولوں تے نس نس جاندا، اپنا وی پرچھانواں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 100
میں تیری بے مہری دے سر، کیہڑی تہمت لاواں
میں کولوں تے نس نس جاندا، اپنا وی پرچھانواں
میں جیون دیاں قدماں اگے، رُڑھدا کھڑدا روڑا
توں اوہ ایں، منہ زور زمانہ وی نئیں جیہدا سانواں
مدتاں ہوئیاں کدے نہ تپیا، خورے کتھے کھپیا
جی کردا اے، ٹھنڈے برف کلیجے نوں، اگ لانواں
کیہ کیہ ہاڑے کیتے، فروی سکھ دا ساہ نئیں آیا
کیہڑے دُکھ دی لامے لگیا، خورے دل دا نانواں
ماجدُ یار جیہے من موہنے، اینویں نئیں لبھ پیندے
میں تیری جاگھیں ہوواں تے، ایس گل دی ونڈ پاواں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ایہہ گل وی ہن ست پرانی، ایس چ وی نئیں سُکھ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 99
میں ائی تینتھوں رُٹھڑا ڈھولا، مینوں ائی تیرا دُکھ
ایہہ گل وی ہن ست پرانی، ایس چ وی نئیں سُکھ
مینتھوں بچ توں چیتر وگدی، مست پُرے دی وا
میں ورہیاں دے بنے کھلوتا، پالے سڑیا رُکھ
پیار دی دیوی ستی سوں گئی، چرخے رہ گئی تند
جیون دے ریشم نوں بھورے، دیمک بن کے بُھکھ
میرا درد ونڈاندیا سجناں، اپنا وس وی ویکھ
لمے ہتھ تقدیر دے جھلیا، میں اگے نہ جھُکھ
اُنج ہسدیاں نوں پھُل آکھوتے ماجدُ، تہاڈا جی
ہوٹھ تہاڈے وی تِڑکا گئی، ایس موسم دی رُکھ
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

مُل بُوری ہوئی داکھ دا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 98
موسم چیت وِساکھ دا
مُل بُوری ہوئی داکھ دا
اُنج ائی بھخیا وہم توں
کُجھُ تے ویہندا چاکھدا
اوہدا ملنا اوکھ سی
میں نئیں ساں ایہہ آکھدا
ایہو خیال سی آپنا
ہتھ وی نال نہ ٹھاکدا
ایہہ جگ پیا بناوندا
سُرمہ ساڈی راکھ دا
ماجدُ ہُن ارمان کیہ
گئی گواچی ساکھ دا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

تیرے میرے ملن دے موقعے، حالیں ہَین بتیرے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 97
موتے مینتھوں بچ کے رہئو، میں ہتھ نئیں آونا تیرے
تیرے میرے ملن دے موقعے، حالیں ہَین بتیرے
ٹُر جانا ایں اکھ مٹکاّ لا کے، راہ دیاں راہیاں
وسدے رہن گے اِنج ائی سجناں، تیرے بَن بنیرے
بھانویں لمیاں پندھاں کولوں، لکھ ڈرا توں سانوں
اسّاں نہ جھُگی پا کے بہنا، تک لئیں سانجھ سویرے
ہک دے زور تے، ہتھ اُٹھا کے، لہوئیے وچ مداناں
لوک تے پِڑکوڈی وچ تکدے، شملے اچ اچیرے
نال میرے ایس کھیتی چوں، من بھاؤندا حاصل لبھ لَے
مان نہ کر توں ساہواں دا، ایہہ نہ تیرے نہ میرے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

میں پاگل نوں، شام توں فجری تیکر نیند نہ آئی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 96
ممٹی وچوں اوہنے، پلّہ چھنڈ، بجھارت پائی
میں پاگل نوں، شام توں فجری تیکر نیند نہ آئی
جیون دی ایس شاخ دے ننگ نوں، جے کر ڈھک نہ سکیں
ڈَھیہہ پُو سُکھ دیا پِیلیا پَترا، کیہ توں کھڑ کھڑ لائی
ہائے اوہ پہل سمے دی سدھر، کلیوں پھل بنن دی
ہائے اوہ میرے دل دی ٹھنڈک، اکھیاں دی رشنائی
اوہنے ساڈے ہتھوں کیکن، اپنا آپ وکھایا
پیراں ہیٹھاں رُلدی دِسّے، چن ورگی اُچیائی
جیوندے جی کنج موت دے گنبد اندر، گھِر گئے اسیں
اکھیاں جنج قبراں دیاں بُتیاں، بُلھیاں دین دُہائی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دیوے تحفہ وہم دا، سدھراں نال بلائیکے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 95
مُکھ تے پیاں سلوٹاں، شیشہ، مینوں وکھائیکے
دیوے تحفہ وہم دا، سدھراں نال بلائیکے
دکھ دی ایہہ کڑوان وی، لا لئی منہ ہمیش نوں
اِک اِک خط نوں ساڑیا، بُلہیاں اُتے ٹکائیکے
سجناں دے اک بول نے، ساڑ سواہ کر چھڈیا
متھے وٹ نہ چاڑھیا، میں ایہہ تیر وی کھائیکے
لہو وچ دُکھ وی زہر وی، اُنج تے مٹھڑی جاپدی
میں روواں نت سُکھ نوں اپنا آپ بھلائیکے
دل وچ اوہدے خواب نیں، پر ڈاہڈے بے آب نیں
بیٹھے منوں وسار کے، اکھیاں وچ وسائیکے
ہر ہفتے دی شام نوں، دِسّے منہ اتوار دا
جیئوں بِن چِٹھیوں ڈاکیہ، ہسّے پیار جتائیکے
نال قلم دے لیکدائیں، ماجدُ جیہدے سوہجھ نوں
اوہنے کدوں چتاریا، تینوں دھیان چ لیائیکے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پھُلاں نے وی رُوپ چُرایا شاید اوہدے ائی انگاں دا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 94
مکھ اوہدے تے دھوکا پیندا، قوس قزح دیاں رنگاں دا
پھُلاں نے وی رُوپ چُرایا شاید اوہدے ائی انگاں دا
اِک پلے سکھاں دیاں تاہنگاں، دوجے پلے دکھ دا خوف
فکراں دیاں فضاواں وچ، کیہ پیچا پیا پتنگاں دا
وہم دے کالیاں ناگاں کولوں، ہن تے، جِند چھڑا لئیے
کچراں تیک ازماواں گے، موسم ایہہ زہری ڈنگاں دا
منگن نوں پہلاں تے ساڈا، ہتھ ائی کدوں اُٹھنا ایں
منگ سکئیے تے منگئیے رّب توں، جیئونا مست ملنگاں دا
جان جیہی اِک پے گئی ماجدُ، دِل دیاں سُتیاں تاراں وچ
کیہ کجھ لے کے پھِر دا سی، چھنکارا اوہدیاں ونگاں دا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کدوں دھیان چ لیاوندیاں، سانوں ایہہ نخرے والیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 93
مُکھاں توں چِٹیاں گوریاں، اندراں توں ماجدُ کالیاں
کدوں دھیان چ لیاوندیاں، سانوں ایہہ نخرے والیاں
سوہنا جیہا اِک مکھ سی، کھنجیا تے اوہدا دکھ سی
دُکھاں نے مِل کے لیاندیاں، راتاں جگاوَن والیاں
ایہہ میں وی نئیں ساں جاندا، اوہ خواب جیہی اک، کون سی
ہوٹھاں تے دِھیمی لہر سی، مکھ تے مشالاں بالیاں
بیٹھے ساں اکھیاں مِیٹ کے، دل سی جویں پچھتاوندا
راتیں وی سُفنے لیائے سن، تاہنگاں دیاں کجھ ڈالیاں
بھخ رہئی سی وانگ انگیاریاں، بانہواں دے وچ ائی آندیاں
ویلے نے اگی چاہڑیا، سونا سی وچ کُٹھیالیاں
بِناں مراداں حاصلاں، سدھراں پیاں تصویریاں
ایس ائی نکھٹو سوچ وچ، اساں نے عمراں گالیاں
کیتی سی کدوں شاعری، ماجد کسے دے پیار وچ
خواباں جہیاں کجھ یاد سن، لفظاں دے روپ چ ڈھالیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سچ ائی کہن سیانے، جے کُتیاں نوں، کھیر نہ پچدی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 92
مُڑ مُڑ اکو ایہا گل، ایتک پئی ہوٹھیں نچدی اے
سچ ائی کہن سیانے، جے کُتیاں نوں، کھیر نہ پچدی اے
کھیڈ وی اودھر پُگدی پئی اے، ایدھر دل وی کِریا اے
جس گاٹی لئی کراں دعاواں، اوہ گاٹی کد بچدی اے
جیہڑی گل جِتھوں سُندا واں، اوہ ائی رَت کھولاندی اے
کنّاں دے وچ اِنج لگدا اے، زہر جیہی پئی رچدی اے
سُکھ سدھراں دی جیہڑی صورت، کِیریاں نوں پُج آوندی سی
کیہ کہئیے جے اوہ ائی صورت، پینچاں نوں نئیں جچدی اے
باہروں نہ سہئی اندروں تے، بندہ نِت سولی چڑھدا اے
ہاں ہاں ایہو انت سزا، اکھیاں وچ نچدے سچ دی اے
سَو سَو تھانووں ٹُٹ ٹُٹ جاوے، اِک اِک درد اڑانے توں
کیہ آکھاں جے ماجدُ ایہہ دل، چُوڑی کیہڑے کچ دی اے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

تُساں تے بس ذہن وچ، اپنا آپ ائی پالیا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 91
ماجدُ جیہے فقیر نوں، تُساں کدوں خیالیا
تُساں تے بس ذہن وچ، اپنا آپ ائی پالیا
بنجر خشک زمین سی، دل دا ویہڑا موکلا
زخماں سیڑی اکھ نوں، واواں وچ اُچھالیا
ہریاں بھریاں کھیتیاں، تینوں تک لِلہاوندیاں
کدے نہ کُھل کے وسیوں، مستیا بدلا کالیا
اُڈ اُڈ جاندی ریت سی، کھُل کھُل جاندا بھیت سی
تیز ہوا دے زور وچ کنّھوں کول بٹھا لیا
دکھ دی رات پہاڑ جیہی، اوہدی تاہنگ اجاڑ جیہی
گرمی سی کجھ ہاڑ جیہی، جو کونہ وی بھالیا
سِکھّاں کیہڑی جھوک توں، میں ابجد تدبیر دی
کجھ تے منہ تے لیان دے ہوٹھیں وجیا تالیا
سُنداواں توں بوہڑدائیں، سولی چڑھے مسیحؑ نوں
میری وی لج رکھ لَے، کرماں بھرماں والیا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

شہر لہور چ ٹُردیاں پھِردیاں، جنج تصویراں مال دیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 90
گُزرے دِناں دی یادوں لشکن، پرتاں اِنج خیال دیاں
شہر لہور چ ٹُردیاں پھِردیاں، جنج تصویراں مال دیاں
’’لغراں ورگا، کھیتاں وچ نکھیڑویں سِٹیاں وانگر دا‘ ‘
اوہ تیرا کی لگدا اے نی اُس توں پچھن نال دیاں
سہہ سہہ کے میں تھکیاواں، تے حالے خورے بھُگتاں گا
ہور سزاواں کی کی، اپنے نانویں، نکلی فال دیاں
رُت چیتر دی، وانگ فراتاں، دُور کھلوتی ہّسے پئی
دھرتی دے منہ، تر یہہ دیاں گلاں نیں، باگاں دی آل دیاں
آس دا پنچھی پھڑکیا وی تے، آپنے پنکھ ائی توڑے گا
ڈاہڈیاں کَس کے تنیاں دِسّن، تَنیاں دُکھ دے جال دیاں
سر توں اُٹھیاں سایاں ورگی، مُکھڑے پرت اُداسی دی
دل دے اندر سدھراں وسّن، ماں توں وِچھڑے بال دیاں
آوندے دناں دے خوفوں جیئوں جیئوں رنگت پیلی پیندی اے
ہور وی اُگھڑن منہ تے، وجیاں نوہندراں پچھلے سال دیاں
شعراں وچ اوہدی ایس کاٹ نوں، انت نُوں مننا ای پینا ایں
ماجدُ وِتّھاں میل رہیا اے، دِلّی تے چکوال دیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

چن پرتے کد، امبروں ڈَھل کے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 89
کی ہویا، توُں نہ آئیوں وَل کے
چن پرتے کد، امبروں ڈَھل کے
کل دے دعویدار، عشقے دے
بہہ گئے اج، سواہ منہ مل کے
بے سمتے سہئی، ٹُرپئے آں تے
ہن کی مڑنا، دُور نکل کے
بِڑکاں تے، کن لاندا رہناں
واواں ہتھ، سنہیوڑے گھل کے
جیون پندھ سی، دُوں قدماں دا
کٹیا تُدھ، پر نال نہ چل کے
ماجدُ ایہہ گل، جانے کیہڑا
اج کی اے، کی ہوسی بھل کے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

آپی آپ چبا لئے، پھُلاں ورگے سکھ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 88
کیہ کیہ چیکاں ماریاں، کیہ کیہ منگے دکھ
آپی آپ چبا لئے، پھُلاں ورگے سکھ
بھری بہار چ ویکھ کے، میرے سراِچ سواہ
ہس ہس تاڑی ماردے، بھرے بھراتے رکھ
اکو پیار سوال سی، چلیا نالوں نال
پِچّھا نئیں سی چھوڑ دی، دُوں اکھیاں دی بھکھ
تک تک راہواں تیریاں، اکھیں چڑھیا زنگ
لے ہن توں وی سانبھ لے، چانن ورگا مکھ
نہ توں لنبو تھیونا، نہ دیوے دی لاٹ
وچوں وچ ائی ماجداُ، پل پل نہ پیا دُھکھ
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دل دیاں کچیاں کندھاں تُوں، پئے روز لیاٹے ڈھیہندے نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 87
کِیہ جاناں چھت آساں والے، ڈِگدے نیں یا رہندے نیں
دل دیاں کچیاں کندھاں تُوں، پئے روز لیاٹے ڈھیہندے نیں
سُکھ دیاں تاہنگاں، دل چوں کڈھیاں، اِنج ویلے دیاں واواں نے
جِنج پکّی پوہلی تے، آوندیاں رُتّاں دے، ہل ویہندے نیں
لَے کے اوٹ ہنیرے دی دِلاّ! ایہہ گلاں، سُن تے سہئی
سِر توں ڈھلن مگروں لوکی، سُورج نوں کِیہ کہندے نیں
سُنجیاں تھانواں توں نظراں نُوں، اِنج دیاں اَمباں پین پیّاں
بِن پتراناں پیر جویں، پتھراں تے ٹُر دیاں چَیہندے نیں
وگدے پانی نوں کِیہ، اوہ تے ہور وی مچلا ہوندا اے
مینہہ دی مارُو وا چھڑتے، کنڈھے ائی تن تے سہندے نیں
میں ٹیشن دی اوہ گڈّی آں، جس تُوں پاندھی حرصاں دے
اگلی گڈّی پکڑن لئی، پئے ہٹ پریرے بہندے نیں
میں ہتھوں پر کڈھدے ماجدُ، جو وی بوٹ مراداں دے
اُڈّن ہارے ہوندیاں سار ائی، رُکھاں تے جا بہندے نیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اکھ بی مینڈھی پھڑکی نویں، تے کاگ بی خبر لیایا نئیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 86
کیہ آکھاں اوہ آوندا ہوسی، ہن توڑیں تے آیا نئیں
اکھ بی مینڈھی پھڑکی نویں، تے کاگ بی خبر لیایا نئیں
آٹا گُنھدی دا آٹا بی، اُچھلیا نئیں پراتاں چوں
خط پتر بی اُس کملے دا، ڈاکیے آن تھمایا نئیں
چُونڈھی وڈھ کے دس توں مانھ، میں کیہڑے ویہن چ ویہہ گئی آں
نیزہ نیزہ دیہوں چڑھ آیا، رِڑکا بی میں پایا نئیں
آپ ائی میں، اِس بُھگے رُکھ دے تھلّے، ڈیرا لاگھِدا
پریتاں دا پرچھانواں ٹُرکے، کول کسے دے آیا نئیں
مینڈھی حرص دے کُتے تے، کَھورُو کھٹدے ائی رہ گئے نیں
دل دے باز نیانے ائی، کوئی جھاڑیوں ساہ اٹھایا نئیں
کتھے تے ونج وَجنا اہیا، چُھٹیا تیر کماناں چوں
وچ کھبانی وٹا رکھ کے، آپ ائی تُدھ پِھرایا نئیں
خبرے کتھوں آ گئی ماجد، اکھیاں وچ رَتینجن جیہی
نظراں ساہمنے تے، کوئی سُوہا بھوچھن بی، لہرایا نئیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اُنج میں سوچاں فکراں والا شاعر پیا کہانواں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 85
کہن نوں خورے کی کی آکھاں، آکھاں تے بھل جانواں
اُنج میں سوچاں فکراں والا شاعر پیا کہانواں
چمکے رات تے، اکھیاں مِیٹاں روواں تے کرلاواں
اپنے اندر دے نھیرے نوں، چن دے متّھے لاواں
پھُل کھڑے مہکاراں دے گئے، سُنگھ نہ سکیا آپی
زخماں نوں، منہ متّھے لیا کے، جگ نوں دوش دلاواں
پاٹی جھیٹی لِیر دُکھاں دی، گل میرے دی ٹائی
رنگ رنگیلی چادر سُکھ دی، بانہواں ہیٹھ لُکاواں
اِک پل دے رونے نُوں، کھّچاں ورہیاں صدیاں تیکر
دن خوشیاں دے سانبھ نہ سکاں، ہساں تے شرماواں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سانہواں دے وچ گُجھدی دِسّے، یاداں دی خوشبو

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 84
کِھلر گئی اے دل دے ویہڑے، کیہڑے مکھ دی لو
سانہواں دے وچ گُجھدی دِسّے، یاداں دی خوشبو
پھِرے بہار تے کمرے دے وچ، چڑیاں چہکن آ
رُت بدلن دی آپوں ائی، آ جاندی ائے کنسو
ہن خورے کتھے جا دسنی، اساں اپنی دھاک
چن تیکر تے پُجی، ساڈے سڑدے لہو دی بو
ورہیاں دے نیلے امبراں تے، چانن تَیں ائی سنگ
خوشیاں دیا انملیا سمیاں، پل تے کول کھلو
جُھکے ہوئے نیں ماجدُ، تیریاں اکھیاں دے وچ جھڑ
اسیں تینوں جاندے آں، توں بھانویں رو نہ رو
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کوئی وی روک نہ سکیا ماجدُ رُخ وگدے دریاواں دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 83
کنّے کُجھ ائی مان کسے نوں ہوون، لمیاں باہواں دے
کوئی وی روک نہ سکیا ماجدُ رُخ وگدے دریاواں دے
زمیوں اُٹھ کے، سَو سَو کنی مارے گُڈی کاگت دی
اُچّ اڈاریاں لائیاں، نخرے آ اَئی جاون شاہواں دے
اودھر سجرے تے اُن پدھرے، پینڈے ہاکاں مارن پئے
ایدھر سُول نہ پیروں نکلے، پچھلیاں کچھیاں راہواں دے
ایہناں کّدوں زبان ہلا کے، کجھ تُساں توں پُچھنا ایں
دوہندے آوو، رکھ رکھ مُورے، ساہمنے مجھیاں گاواں دے
ویکھ لیا جے اکّو جھونے‘ فیر قیامت ڈھانی ایں
بُلھیاں اوہلے، لاویاں وانگر ہڑھ ڈکے نیں ہاواں دے
نویں سویر دے دیہوں نے سِراں تے پُج کے ایہہ کی کیتی اے
لِیراں لِیراں ہو گئے ماجدُ چولے سکھ دیاں چھاواں دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

فیروی ایس بے مہر زمانے توں، نئیں پلّہ چُھٹیا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 82
کِنیاں نوں ادھ راہ ایس رکھیا، کِنیاں نوں ایس لُٹیا
فیروی ایس بے مہر زمانے توں، نئیں پلّہ چُھٹیا
دکھ دے ٹولے روکن لئی، جھل پِٹ پِٹ کے تھکیوسے
کچ سمجھ کے ہنجواں نوں، پیا مُفتی راہ راہ کُٹیا
عشقے نال جنہاں پِت پائی، ایہہ گل اوہ ائی جانن
کس کس نک دی تریلی پھٹی، کس کس دا دم گھٹیا
اج اُس چشمے چوں پئے وگدے، شوہ دریا ہر پاسے
کل جس چوں، غم پانی وانگوں، قطرہ قطرہ پھٹیا
کیہ غیراں، کیہ اپنیاں کیتی، ماجد کیہ کجھ دسئیے
ایس دل نوں رَل مِل کے سبھناں، وارو واری لُٹیا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کون اجیہا جس دے اُتے، ایس دل دے در کھولاں مَیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 81
کِنھّوں کول بلاواں ایتھے، کیہڑی بولی بولاں مَیں
کون اجیہا جس دے اُتے، ایس دل دے در کھولاں مَیں
سجریاں لتھیاں فصلاں وانگر، مینوں دُکھاں چُکیا اے
بھخدیاں مّچاں وچ جنہاں دے، نت بنداواں ہولاں مَیں
سُکھ دی خاطر چُنجاں پنجے، ہر واری، سڑ جاندے نیں
کُکڑاں وانگر جد کدھرے وی، آس دی بُھبھل پھولاں مَیں
دل دی سنھیوں، ہیرے کڈھ کے، ساہمنے ابھل لوکاں دے
پِنپاں والی کَنڈیاں اُتے، خورے کیوں پیا تولاں مَیں
پُجن اُتے آؤندیاں آساں وی، اِنج چھنڈنیاں پین پیاں
تنوں لتھیاں لِیڑیاں نوں جِنج، پانی وچ جھجولاں مَیں
نانویں لگی سمجھاں گا، تد اوہدی سانجھ نرالی نُوں
متھے تے اُکراواں گا جد، وچ ڈَھمَکیاں ڈھولاں مَیں
وَل سِکھنا سی جیباں ول، ہتھ قینچی پھڑ کے ودھنے دا
اُنج ائی رَت پئی چُلھے چاڑھی، اُنج ائی پڑھیاں سولہاں مَیں
ماجدُ میرے نانویں لگی، ڈور ائی کجھ نِدھرانی ایں
نئیں تے ٹھہریاں رُتاں وچ وی، اُنج کاہنوں پیار ڈولاں مَیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جوانی ٹھاٹھاں مار دی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 80
کنھوں پئی پکار دی
جوانی ٹھاٹھاں مار دی
آئیٔ رُت بہار دی
گل چھیڑو پیار دی
پنگرے بہاراں نال
تاہنگ تُدھ یار دی
زندگی جدائی دیاں
کندھاں پئی اُساردی
دلا! مٹیار کوئی
جِند تینتھوں واردی
شعر ہون ماجداُ
جیئوں گل دُکھی نار دی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

رُت دے روہ توں نکھڑیاں تنداں، ایہہ بدلاں دیاں لیراں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 79
کنج فصلااں دے ننگ چھپاون، کنج بدلن تقدیراں
رُت دے روہ توں نکھڑیاں تنداں، ایہہ بدلاں دیاں لیراں
کملئیے جندے، ہک دی دُھوکھوں، نہیّوں مچدے بھانبڑ
جھلّیا دِلاّ! ہڑھ نئیں لیانے، کدے وی وگدیاں نیریاں
کیہہ کہئیے! ایہہ چھتر، کیہڑیاں خوش بختاں سر جُھلدے
ساڈی تے کنڈ کجی نئیں، سر اکھیں بیٹھیاں پِیراں
اج دے وانگر ہتھوں نکلی، گل نہ سانبھن ہوئی
سر توں ڈھینہدی پگ سمہالی، اِنج ائی میر شمیراں
کیہ دسیے کس رُت سڑاندوں، کس رُت مہکوں اُکرن
کال سیاہیوں، واہے ایہہ اکھر، جیئو دیاں ایہہ تصویراں
مہکاں تھانویں جھولی پیندی، اگوں مُٹھ سواہ دی
پُچھ پرتِیتوں، جس وی بند کلی دا، سینہ چیراں
ٹُردا چل ایس وگدے شوہ وچ، اِنج ائی دھکے کھاندا
ماجدُ گُجھیاں پیڑاں نوں، نئیں پینیاں کدے کھلیراں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کنج ورہیاں دے بھٹھاں وچ، تن گالے نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 78
کنج دسیے، کنج پَیریں پے گئے چھالے نیں
کنج ورہیاں دے بھٹھاں وچ، تن گالے نیں
جِت ول ٹرئیے، قدماں دی اگوائی نوں
ککر چھاپے، ٹوئے، کھائیاں نالے نیں
خوف دی اِل توں، ککڑیاں وانگوں اسّاں وی
تاہنگاں چوچے، پنکھاں ہیٹھ سمہالے نیں
بھاہ لگے چٹیائی، چِٹیاں دنداں دی
کھِڑ کھِڑ ہسدے یار وی، من دے کالے نیں
کجدے رہندے آں، وچ پیار اُچھاڑاں دے
نئیں تے سجن اُنج تے، ویکھے بھالے نیں
پل پل سانوں، سجرے گھیرے پان پئے
جو منظر وی ماجدُ، آل دوالے نیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

راتیں اوہدے پیار دا نشہ ہور دا ہور سی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 77
کمرہ سی مشکاوندا، یا فر چپ دا شور سی
راتیں اوہدے پیار دا نشہ ہور دا ہور سی
مَیں وی کھچ نہ سکیا، کوئی تصویر اُس یار دی
قدسی ویل خیال جیہی عجب جیہی کجھ ٹور سی
چلنا کھُریوں پب تے، مر گئے لوگ ایس ڈھب تے
مہکی ہوئی بہار دا، کیہ چوطرفہ زور سی
اِک دوجاگھیں کھِچ توں، ہے سی کُجھ بے آبیا
جامہ اوہدے پیار دا، اُنج تے نواں نکور سی
ڈٹھا ماجدُ یار وی، اکھیوں نِیر چوآوندا
مَیں تے ایہو سی جانیا، اینویں جیہا کوئی چھوہر سی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اِل نے اُس توں ٹلنا ناہیں، جد تیکن نہ رجّے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 76
کُکڑی لکھ پراں دے ہیٹھاں، بالک چُوچے کجّے
اِل نے اُس توں ٹلنا ناہیں، جد تیکن نہ رجّے
پُھلاں کولوں، مہک کھنڈاون دا ول، سکِھّن مگروں
باگاں والیاں دے مُنہ اُتے، کی کی جندرے وجّے
آس دی جس کھیتی دے ڈوڈے، پنگرن نوں آ پُجے
رّب کرے، ہُن ایس کھیتی تے، کوئی بدل نہ گّجے
کدھرے تے نسلاں دے مان نوں، لوکی ٹُٹدا ویکھن
کدھرے تے چاہ ونداں دے تن، مرزے دا سِر سجے
لکھدیاں لکھدیاں پوٹے گھس گئے‘ فیر وی ایہو جاپے
جیہڑیاں گلاں کہن دیاں نیں، اوہ نئیں کہیاں اجے
نویں زمانے ہر کسے نوں، واہ واہ بھاجڑ پائی
بندیاں مگرے بندہ ماجدُ، ٹِنڈاں وانگر بھجے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کیوں کنڈ وِ کھاندائیں جیوندیاں، توں ہوکے مرزا خان وے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 75
کس لیکھے پیار اساڈڑا، کی سانوں تیرا مان وے
کیوں کنڈ وِ کھاندائیں جیوندیاں، توں ہوکے مرزا خان وے
اکھاں وچ رُتاں رَڑکیاں، میں دِلڑی بن بن دھڑکی آں
اگاں کجھ ہور وی بھڑکیاں نت دل دا لہو کھولان وے
توں پنی اکو چُپ وے، تے باہر ہنیرا گھپ وے
میں مکھ تیرے دی دُھپ وے، کیوں نھیرے مینوں تان وے
تک چڑھیا سورج مہکدا، تک جیوڑا میرا سہکدا
جوبن سی تیرا لہکدا، تے کی سی میری شان وے
مُڑ پِچھاں سونہہ ائی رب دی، نئیں تینوں ایہہ گل پھبدی
اِک دنیا تین پئی لبھدی، تُوں اپنا آپ پچھان وے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ہاسا وی ہن کدے نہ بنیا، ہوٹھاں دا شنگھار

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 74
کدیں کدیں ایہہ اکھیاں وی سن، چیتر کھِڑی بہار
ہاسا وی ہن کدے نہ بنیا، ہوٹھاں دا شنگھار
دل دے ویہڑے دُکھ اِکلاپا، اکھیاں نیں چپ چان
روواں وی تے اتھرو جیہے نیں، ڈباں شوہ وچکار
ہوٹھاں اُتے تیز ہوا، لکھدی اے اک تحریر
اکھیاں دے وچ پھردی جاوے، نہ دِسن جیہی دھار
چاہن توں پہلاں دِھیدو ساں میں، فر رانجھا، فرچاک
ہیر گواچی لبھ کے ہویا، ویری اپنا پیار
بلھیاں اُتے تپدے تھلاں دا، پہرہ چار چفیر
ہڑھ دے وانگر شوکدے دِسن، شہر دے بھرے بزار
وائے جھل کے میں نیوندے نوں، نہ تُوں ہور نِوا
نہ کر بھار میرے وچ وادھا، نہ لَے میری سار
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بوٹا ایس دا جھک کے ہور جھُمے چڑھے لہر، ہنیریاں جھُلنے توں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 73
کدوں پئی رسوائی نہ گل ایہدے کدوں شوق ڈریا پیریں رُلنے توں
بوٹا ایس دا جھک کے ہور جھُمے چڑھے لہر، ہنیریاں جھُلنے توں
ہیراں منجیاں، ملیاں تھلیں رُلیاں کئی سسیاں کہندیاں پنوں پنوں
دسّو ہون والی کوئی گل، کدوں بُھلے یار بھُلاؤنے بھُلنے توں
سدا بال پنگھوڑیاں جھلُ جھُل کے چڑھدے آئے پروان، اج کیہ کہئیے
بوٹے لِپھ لِپھ ہوئے بے جان سبھے کس قہر دی واؤ دے، گھلنے توں
ہتھیں کڈھے چشمے نئیں بند ہوندے ایہہ تے دل دریا ہے، لہر چڑھیا
لکھ جھوٹ تسلی دے، بن بنھیئے کدوں رہن انج اتھرو ڈُلھنے توں
اسیں ماجداُ مست فقیر سادھو کدوں جاندے ساں انج وی ہو ویسی
ہر نظر اساڈی رقیب ہوسی اس یار دے بھیت دے کُھلنے توں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اسّاں جیہڑے حرف ٹِنانے واواں وچ اُچھالے نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 72
کالیاں راتاں دی شاہی دامان تروڑن والے نیں
اسّاں جیہڑے حرف ٹِنانے واواں وچ اُچھالے نیں
اندر جھُلدی نھیری ہتّھوں اکھّیں لالی پھر گئی اے
تن دے بھخدے موسم پاروں جِبھیں اُبھرے چھالے نیں
ہِکّن اوہ نیں پل پل پیندی ٹھنڈ کلیجے جنہاں دے
ہِکّن اوہ جنہاں دی ہوٹھیں سدھراں بھانبڑ بالے نیں
سپ چڑیاں تے چھاپے مارن شِکرے جھپٹن گُھگیاں تے
خورے کی کی چِیک چہاڑے میرے آل دوالے نیں
رُتّاں نے نم روک کے اپنی اِنج دا زور وِکھایا اے
آپوں آپ ائی وجن لگ پئے کلیاں دے منہ تالے نیں
اکّھ نہ میلی ہوون دِتّی، نانہہ متھڑے وٹ پایا اے
کُجھ انج دے وی دُکھڑے اسّاں ایس تن اُتّے جالے نیں
ماجدُ اپنے نال دیاں نوں مار نہ پُھوکاں پیار دیاں
اوہناں دے مُکھ لو نئیں دیندے جیہڑے من دے کالے نیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

آپوں جگ چ کِھنڈسن، ساڈیاں باتاں، اگ چ ڈَیہن دیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 71
قصّے نئیں ایہہ چھیڑن جوگے، گلاں نئیں ایہہ کہن دیاں
آپوں جگ چ کِھنڈسن، ساڈیاں باتاں، اگ چ ڈَیہن دیاں
اوہ سَٹاں وی اسّاں، اپنے کلّھے سِر تے جھلیاں نیں
جیہڑیاں سَٹاں، ہے سن ایتھے، نال بھراواں سہن دیاں
ڈِگ وی پئے تے فر اُٹھاں گے اسیں آں، واچھڑ بدل دی
سدھراں نئیں ایہہ مُکن والیاں، نال پہاڑاں کھیہن دیاں
گھاہ سُکیّ تے کتھے کتھے، اپڑے ہتھ سُکراٹھے دا
ہریاں شاخاں کولوں پچھّو، باتاں چِھلاّں لیہن دیاں
تتّے تاء تے گول نہ سکے، گھاٹے ویلیوں کھُنجن دے
ہَولے ہولے جاگ رہیاں نیں، پیڑاں پِچھے رہن دیاں
کون اجیہا، جس دے ہتھوں، ایہناں دی پَنڈ بجھنی ایں
دانیاں وانگر کھِند گیاں نیں، گھڑیاں کٹھیاں بہن دیاں
ماجدُ ساڈی ڈور نوں اوڑک، اِنج وی پیچا پینا سی
آہنڈھ گوانڈھ چ خبراں کھنڈیاں، ساڈے امبروں ڈھیہن دیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سکھنیاں میریاں تاؤن پراتاں، سُنجی میری چکّی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 70
فصلاں ویلے مکڑی چٹیاں، راہواں تک تک تھکّی
سکھنیاں میریاں تاؤن پراتاں، سُنجی میری چکّی
امبراں نے مینہہ لارے پاروں، مینوں سولی ٹنگیا
میں بدلاں ول تکدی تکدی، تکنوں وی ہن اَکّی
جیئون دیاں سَیتاں چوں، کسے نہ پیار دی چوگ چگائی
سب مترئیاں دِسن مینوں، کوئی نہ دِسے سکیّ
آس نراس چ اپنیاں سُتیاں، نین پراناں پاروں
یار دی خاطر کھیر پکائی، اوڑک کُتیاں لکّی
تکڑے لوک ودھا کے بانہواں، دُدھوں لاہن ملائیاں
سہکدیاں دے کارن ایتھے، نہ دارو نہ پھکّی
جَنڈ دے ہیٹھاں لہو دیاں چِھٹّاں، تَرُٹّے تیر کمانوں
دور کھلوتی بِٹ بِٹ ویکھے، مرزے جٹ دی بکّی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بیج دعاواں دے، کد چھیتی پھُلدے نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 69
عمراں تیکن، وچ ریتاں دے رُلدے نیں
بیج دعاواں دے، کد چھیتی پھُلدے نیں
اکھ شیشہ وی، ایہہ گل دَسنوں عاری اے
بُلھیاں اوہلے، کی کی جھکھڑ جُھلدے نیں
نشتراں ورگیاں گلاں، کنّیں پَین پیّاں
سینیاں دے وچ، بَجھے پھَٹ پئے کھلُدے نیں
بھلکے، ایس ائی گل تے، نک مُنہ چاڑھن گے
جیہڑی گل تے، اج پئے لوکی ڈُلھدے نیں
ویلا، وڈھیاں تارے، پُھٹدیاں ڈُساں نُوں
جھڑدے پتر، سنگ مِٹیاں دے، تُلدے نیں
بندہ گُن گاوندا اے، پِچھلیاں رُتّاں دے
آوندے موسم، اگلے ورقے تُھلدے نیں
کھِنڈ کے صفحیاں تے، کُجھ گولے جان پئے
اُنج ماجدُ، ایہہ اتھرو، کیہڑے مُل دے نیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ٹوٹے ٹوٹے ہو ہو گئے نیں ، چھتر سنگھنیاں چھاواں دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 68
شاخاں نوں انج ننگیاں کر گئے ناخن تیز ہواواں دے
ٹوٹے ٹوٹے ہو ہو گئے نیں ، چھتر سنگھنیاں چھاواں دے
کدھرے تے نئیں سانبھیا جاندا، پانی نالیاں آڈاں توں
کدھرے سُک سُک تراماں ہوئے نیں، سینے اَیڈ تلاواں دے
سُکھ دی نیندر سَون نہ دیندا، چور اساڈے اندر دا
کنّے ائی سِر کڈھویں قدنیں بھانویں، شہر پناہواں دے
اپنی پَنڈوں ہتھ ہٹایاں، پینڈا کھوٹا لگدا اے
مِتراں نوں وی بھچ نہ سکن، اج کلاوے بانہواں دے
ویلے توں پہلاں ائی ماجِد! اَینہن نے کٹیا اوہناں نوں
جیہڑے پَتر ٹہنیاں تے سن، کھلرے ہتھ دعاواں دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اِنج ائی ساڈے ناں لکھیا اے، سودا انت خسارے دا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 67
سونے دی تاہنگاں وچ جیونکر، خبط نروئے پارے دا
اِنج ائی ساڈے ناں لکھیا اے، سودا انت خسارے دا
ہونی مگروں، بالاں وانگر، بِٹ بِٹ تکدے رہندے نیں
کملے لوکی، پیٹ پھُلاون، اُنج ائی رِیجھ غبارے دا
اساں ورگاں پاگل وی، دھرتی تے، کنّھے ہونا ایں
اپنے ہتھوں زہراں پھکئے، مگروں فکر اُتارے دا
کھول ائی دے، جے کھولنا چاہویں، پنکھ اخیرلے بولاں دے
آ پُجیا اے ویلا تیرے میرے پیار نِتارے دا
مارُو تھل چ خورے اسیں، ایہہ کس رہ تے پے گئے آں
کنڈا پیریں اِنج چُبھدا اے، جیونکر دَندا آرے دا
جنڈری ڈاہ کے، ہیٹھ آسماناں، سُکھ دی تھاں پیا لبھدا اے
ماجدُ بھا پُچھدا پھِردا اے، اج کل اِٹاں گارے دا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کدے نہ آئے، جیوندے جاگدے، نامے دل دیاں یاراں دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 66
سُکے ورقے سُٹ جاندا اے، ڈاکیہ نت اخباراں دے
کدے نہ آئے، جیوندے جاگدے، نامے دل دیاں یاراں دے
اپنے دل توں اوہدے دل تک، پینڈا بوہت لمیرا اے
کہندے نیں سڑ جانداے ایتھے،جگرے شہ اسواراں دے
اوہدے انگ سلامت، پہلی وار جدوں میں چھوہے سن
پیراں ہیٹھاں چِتھدے دِسّے، پھُل جیویں گلزاراں دے
سڑکاں اتوں بھرے بھرا تے، مکھڑے اُڈ اُڈ لنگھدے نیں
دل وچ پہّیے لہہ جاندے نیں، پِیلیاں چٹیاں کاراں دے
چپ دے اجڑے جنگل وچ، جد بول ترے لہراوندے نیں
چھڑ جاندے نیں قّصے ماجدُ ساون دیاں پھوہاراں دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پل دو پل

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 65
سکھ دی چھل
پل دو پل
یار کُیار
لاون ٹل
بن گئی نِیر
مُنہ دی گل
ساہو ساہ
تپدے تھل
مڑ مڑ کیہ
پِٹئیے جَھل
ٹھوہ نہ ہو
ماجدُ کَھل
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اکھیاں اگوں ہٹدا نئیں ایں، نقشہ تیرے جاوَن دا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 64
سدھراں دے مرجھاون داتے پھُلاں دے کملاوَن دا
اکھیاں اگوں ہٹدا نئیں ایں، نقشہ تیرے جاوَن دا
پکیاں فصلاں اُتّے اوڑک، پہرے لگ ائی جاندے نیں
کیہ کرئیے ہن گلہ اُس توں، اپنا آپ لُکاوَن دا
کاہنوں مگرے پائیے، سپ اُٹھوئیں، وِسریاں یاداں دے
گزرے دناں دی جُوہ وچ، کیہڑا فیدہ جھاتیاں پاوَن دا
پہلاں پہل تے اوہدا مکھ وی، اِک اَن لکھیا ورقہ سی
ہن تے اوہ وی ہو گئی، بِھجیا مکھڑا جیئوں رُت ساوَن دا
بدلاں ورگی اوس کڑی نوں، کیہہ کیہہ پیچے پاندا سی
شوق اساڈا، سینے دے وچ، بلدی اگ بجھاوَن دا
ویلے نے جد ساڈی منگ، ہوراں دے ناں ائی متھنی ایں
کیوں نہ سِکھئیے وَل نیلی دیاں، راساں ہتھ چ لیاوَن دا
دکھ دے دیوتے ڈک کے سانوں، ساڈی سار نہ لینی ایں
آپوں جتن کرئیے غار دے مونہوں، سل پر تاوَن دا
پِٹیر نوں منیے پیٹر نہ اُکّا، منکر بنیے دُکھاں دے
ماجدُ ہے ایہو اک رستہ، سُکھ دے گھر نوں جاوَن دا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ویلا فیر وی دیوے سانوں، کھیڈ کھِڈونے بالاں دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 63
سدھراں دے مّچ لگن بھانویں، تپّن بھٹُ خیالاں دے
ویلا فیر وی دیوے سانوں، کھیڈ کھِڈونے بالاں دے
ویہڑے ویہڑے ریجھ دیاں ناراں دے، سورج تنیا ایں
زُلفاں تھانویں، سِراں تے جاپن، چُر مُر گچھے والاں دے
کل لنگھیا اج وی لنگھ جاسی بھلکے وی، کِیہ ہونا ایں
اِکو جہئے نیں رَنج سویر دے، اوہ ائی دُکھ ترکالاں دے
نہ تین گاہدی لبھنی، نہ ائی مَین، جھوٹا اسواری دا
بَجھیاں اکھّیں گیڑدے چلئے، اِنج ائی کھوہ پئے سالاں دے
اوہ سجری تے مارو کاٹ اے، تن تے ورہدیاں تیغاں دی
تریڑاں تریڑاں دِسّن ہُن تے، سالم جُثے ڈھالاں دے
سب کھڈاری کھول لنگوٹے، کندھاں تے اِنج ٹنگن پئے
جِنج کدھرے پِڑ جمنے، نہ ائی وجنے، ڈھول دھمالاں دے
پکھوآں وانگ انبھول ایں توں وی، رکھیں سدھر پنگرن دی
آل دوال چ جال نیں جتھے، ماجدُ گُجھیاں چالاں دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

انساناں دے لہو وچ بِھجیاں، خبراں ہر اخبار دیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 62
سجریاں چوبھاں دے دے مینوں، قسطاں دے وچ ماردیاں
انساناں دے لہو وچ بِھجیاں، خبراں ہر اخبار دیاں
مُدتاں توں پئے وسدے نیں، انج دل چ خوف نہ پنگرن دے
جنج انجانیاں سدھراں، کسے اُٹھدی ہوئی مٹیار دیاں
ہمدرداں نئیں، غیراں کولوں، سچ دی آس رکھینداواں
میں کنسوئیاں لیندا رہناں، اپنے شہروں پار دیاں
محرومی دیاں خورے کِنیاں، لِتّاں تن چ لتھیاں نیں
چِیریاں نال وی، جان نہ لہوچوں، پرتاں ایس آزار دیاں
جو موسم وی آوے،دِسّے اِنج ائی کجھُ نتھاواں اوہ
جنج بے سُرتیاں اکھیاں، کسے کم ظرفے میخوار دیاں
اوڑک رانجھے چاک دی ڈولی، رہ جانی ایں سَکھنی ائی
اپنے انت نوں کدے نہ پجن، گھڑیاں قول اقرار دیاں
خورے کیہڑے ہجر دے پندھ چ، سُتے درد جگاندا اے
بول مسافر کونجاں دے نیں، گلاّں ماجدُ یار دیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اوہ کُجھ خوف نیں دل وچ، اچّا بول نہ بولن دین

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 61
سُتے لیکھ اساڈے، سانوں اکھ نہ کھولن دین
اوہ کُجھ خوف نیں دل وچ، اچّا بول نہ بولن دین
انگلاں رکھ رکھ جان پڑھاندے، سانوں پیار کتھا
اوڑک دا ورقہ پرخورے، کیوں نہ پھولن دین
سپ دی چال وی کی شے اے، واہ لبھی چال اُنہاں
ہتھ وچ بھریا، دُدھ کٹورا وی، نہ ڈولن دین
دُکھ درداں نے اَنھ مچا کے، وَیر کمایا کی
دل دے ویہڑے اندر، تیری یاد تے ٹولن دین
اُنج ائی منگن، ایس مکھ دے، نقشے دا نواں اُگھاڑ
ہنجواں اندر، دل دا گوہڑا رنگ تے، گھولن دین
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ساڈی گل دا بُرا منانا، تُساں نوں، نئیں پھبدا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 60
سارا جگ ائی جانے، ساڈا ناتا جیہڑے ڈھب دا اے
ساڈی گل دا بُرا منانا، تُساں نوں، نئیں پھبدا اے
ایہہ سٹ لگیاں بندہ، اگے ودھنوں ائی، رہ جاندا اے
سجناں ولوں مِلیا دھچکا، ٹھیڈا نازک پب دا اے
اوہ ائی دِسّے، وا نوں کٹدے، بازاں دیاں شکاٹاں وچ
گھُگیاں دی مسکینی وچ وی، اوہلا اوس ای رب دا اے
اج وی جیہڑا مُنکر دِسّے، تن دیاں نِگھیاں لوڑاں دا
کُھوہ دا نئیں جے، اوہ بندہ تے سمجھو ڈَڈُو ٹب دا اے
ہو سکے تے پل دو پل لئی، بُلھیاں سنگ، مِلا لّیے
وَیہندیاں وگدیاں پانیاں وانگوں، ساڈا ٹورا جھب دا اے
خورے کیکن مار کے پِتّا، اوہنے، ایہہ تھاں لبھی اے
جس توں پُچھو اوہ ائی آکھے ماجدُ سجن سب دا اے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کیہ آکھن گے لوک

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 59
ساڈی گل نہ ٹوک
کیہ آکھن گے لوک
اَیہہ اکھیاں اَیہہ دل
سودا روک بروک
مڑ مڑ پُچھاں کیہ
وگدی وا نوں روک
گوَلے کون بھلا
میں دُکھیے دی جھوک
دل کھِنگر بے نُور
اکھیں وسدی سوک
ماجدُ بَن سچیار
گل کرئیے دو ٹوک
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کوئی تے منتر پھوکے، کوئی تے دُکھ دے سپ نوں، کِیلے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 58
ساڈا تے کوئی وس نئیں چلدا، کر کر تھکے حیلے
کوئی تے منتر پھوکے، کوئی تے دُکھ دے سپ نوں، کِیلے
اوہ جیہڑی کہندی سی، ساڈا جیئونا مرنا کٹھا
اوہنے وی تے بھُل کے سانوں، ہتھ کرا لئے پِیلے
کیہ آکھاں کیہ ہوئیاں، اوہدے پیار چ، سوچاں سدھراں
کل مکلیاں بہہ کے بھوراں، ہتھ چ لے لے تِیلے
تیریاں قدماں اگے وچھیاں، مخمل ورگیاں راہواں
ساڈیاں لیکھاں وچ ربّ ولوں، لکھے کھائیاں ٹیلے
رُت بدلن دیاں سجنو، پیاں پُٹھیاں اِنج دعاواں
امبروں اوہ کجھ اینہناں وسیاں، پِنڈے پے گئے نیلے
اوہناں دا ائی جھکھڑاں وچ وی رنگ نہ ہویا میلا
باگاں دے وچ جیہڑے جیہڑے، بوٹے سن لچکیلے
ان ہونی دے خوفوں اک وی، قدم نہ پُٹن دیندے
آل دوال چ وہماں دے، کِکراں توں اُچے ٹیلے
کجھُ تے اوہ وی ہے سی، دل دے بھیت چھپاون والی
کجُھ ماجدُ آپوں وی اسیں، ہے ساں بہوں شرمیلے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پھٹ جگر دے، اِنج ہُن پھول کے دسّاں گا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 57
روون تھانویں، اپنے آپ تے ہسّاں گا
پھٹ جگر دے، اِنج ہُن پھول کے دسّاں گا
پکن تے دیو، دُکھ سُولاں دی، کھیتی نوں
بجلی بن کے، میں ائی ایس تے وسّاں گا
سکھ دے ساہ تے، حق میرا وی بَندا اے
جگ توں میں، ایس حق نوں، کیوں نئیں کھساں گا
اک واری تے ایہدی وی، کنڈ لاں گا میں
غم دے سینے، کلر وانگوں رسّاں گا
ماجد دکھ نوں، جَپھی تے میں پا لئی اے
ہن ایس دیو دیاں، مشکاں باہواں کسّاں گا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جے میں اوہنوں روک کھلاراں، تے اوہ کیہ کر سکدی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 56
راہوں لنگھدی کھڑکی وچوں، کیہ کجُھ چنگی لگدی اے
جے میں اوہنوں روک کھلاراں، تے اوہ کیہ کر سکدی اے
توں سنگیا اک بُت بنا کے، پُوج کے اوہنوں چھڈدِتا
تیری ایہہ کِھجلائی تے، مینوں وی چنگی لگدی اے
اوہ ہسّے، ایہہ راہی کیکن، اپنی جان بچاوے گا
میں روواں، اوہ میرے سکھ دی، دولت کیوں نئیں ٹھگدی اے
اوہ جدھرے مشکاندی ہوئی، پلّہ چھنڈدی ٹُر گئی سی
نال پُرے دے اک وِسری ہوئی، یاد وی اُدھروں وگدی اے
چار چفیرے چپ ہنیری، ماجدُ میں کیہ ہویا واں
سوچ رہیا واں، کیکن من دی، نھیری کوٹھی جگدی اے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سدھراں بھرم گنوایا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 55
رات گئی دن آیا
سدھراں بھرم گنوایا
اکھیاں آپوں روگی
سیکن درد پرایا
گُھوک سُتے دے ویہڑے
چُوڑا کس چھنکایا
توں گُنگیاں دا حامی
بولے کون خدایا
کون نتارے آ کے
زہر دماں وچ دھایا
اسماناں وَل گُھورے
ماجدُ دھرتی جایا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

نسدیاں واواں، سُکھ سائیں دی، کوئی نہ خبر لیان

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 54
راتاں سُفنے، دن بے سُخنے، چُپ چُپ لنگھدے جان
نسدیاں واواں، سُکھ سائیں دی، کوئی نہ خبر لیان
کنّے ائی بول نگاہواں پچِھے، اپنا آپ لُکان
کِنیاں ائی گلاں، دِل چوں اُٹھ کے، ہوٹھاں تے رُک جان
شام پوے تے، رات ہنیری، دِسّے شوہ دریا
دل بُوٹے تے، چڑیاں وانگوں، سدھراں شور مچان
اپنے آپ، قیامت بن گئی، انساناں دی سوچ
دُور کھلوتا، بِٹ بِٹ ویکھے، بے دوشا اسمان
سوچ سمجھ کے، گھولن والے، سانہواں دے وچ زہر
ہف ہف جیئوندے، لوکاں نوں وی، نہ پئے تک سُکھان
جھولی وچ انگیارے بھر کے، کھیڈے موت دے کھیڈ
لوکی بیٹھ وچاراں کر دے، ماجد بوہت ندان
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سجناں دے شیشے سنگ شیشہ، اِنج تے نئیں ٹکرائی دا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 53
ڈوہل کے ساڈے جاموں جنج، دسیا جے مُنہ رُسوائی دا
سجناں دے شیشے سنگ شیشہ، اِنج تے نئیں ٹکرائی دا
سَنگھاں وچ، سیندھور دے دُھوڑے وانگوں، لہو رُک چلیا اے
چِنتاں پاروں، ساہ ٹُٹیا اِنج، سدھراں دی شہنائی دا
ہاں ہاں تُساں، جو کجھُ کیتا، انت نوں، اِنج ائی ہونا سی
سانجھ نہ رکھنی ہووے تے، بھُل مگروں نئیں شرمائی دا
سنگت نُوں سنگت رکھیا جے، لہو دی سانجھ نہ کریا جے
نام نہ لکھوایا جے، مَتھڑے تے، یوسف دے بھائی دا
اَساں تے کَسّے جنج سجناں، تُساں تِیر نگاہواں دے
وچھڑی کُونج نُوں، بالاں وانگوں، اِنج تے نئیں زخمائی دا
اپنے ول بلایا تُساں، جنج ونگار کے بدلاں نُوں
ڈبن تُوں پہلاں ماجدُ جی، اِنج ائی ہتھ لہرائی دا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

چڑھیا دن نئیں ڈھلدا، کیکن رات ڈھلے بِن یاراں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 52
دیہوں اسمانی ٹھیڈے کھاندا، من وچ روگ ہزاراں
چڑھیا دن نئیں ڈھلدا، کیکن رات ڈھلے بِن یاراں
ترنجناں بن گئے، عمراں دے ویہڑے، اِنج وی ہونا سی
پُونیاں بنیاں، دُکھ ایس دل دے، چرخے پان گھکاراں
اک دل اوہ وی، درد رنجاناں، کس بازی تے لائیے
اساں جیہیاں بندیاں دیاں ایتھے، کیہ جتاں کیہ ہاراں
تیریاں ہوندیاں تے ایہہ گھر دی، حالت کدے نہ ویکھی
یا نظراں نئیں اپنی تھاں تے، یاپیاں کمّن دواراں
کل ائی ایہناں پھُل ورگی، تصویراں نے دَبھ جمسی
کول بہار کے تینوں اج میں، کیہڑے نقش اُتاراں
اکھیاں ول اِنج مڑدے دِسّن، اکھیوں وچھڑے اتھرو
دَکھنوں اُتر پرت پیاں نیں، جنج کونجاں دیاں ڈاراں
سُک گئے بوٹے آساں والے، سجن جدوں دے ٹُر گئے
سچ کہندے نیں لوکی ماجدُ، یاراں نال بہاراں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پر میں سعد زمانے دا، کنج آپوں داغی تِھیواں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 51
دھوکے دے کے دغے کما کے، جے جیواں تے جیواں
پر میں سعد زمانے دا، کنج آپوں داغی تِھیواں
تھُڑدِلیاں، کم عقلاں ہتھوں، ونڈ پوے نت مینڈھی
کیہڑیاں کیہڑیاں میچیاں سنگ، میں کملا، روز مِچیواں
ویلا میں ہیرے آں، دُھوڑاں دھپاں وچ، پیا کّجے
دِلے آں، وت بی ایہہ سدھر، میں پیا وَکھ دِسیواں
میں کربل دا واسی، مینڈھی سار کسے کیہہ گھننی
جیئوں جیئوں دل چوں بھاٹاں اُٹھن تیئوں تیئوں اتھروں پیواں
جھٹ گھڑی دا فصلاں آلا، لہرا تے گھِن بیٹھاں
سر تے گاہ پئے پیندے ویکھاں، ڈِھنگراں نال چھلیواں
مینڈھی اپنے نال دیاں سنگ، اَڑی نہ مولوں کوئی
لکھ وَلانواں اکو گڈھ اے، اوہ اُچّے، میں نِیواں
شاہاں توں گھن منگتیاں توڑیں، اِتھے ہر کوئی ننگا
تَنّوں تَنّوں لمکیاں لیراں، ماجدُ میں کِنج سِیواں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

آ جاندا اے کوئی کوئی ویلا، اندروں باہر کھلووَن دا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 50
دھرت سمائے بِیں دے وانگر، پھَٹ سُکھالا ہووَن دا
آ جاندا اے کوئی کوئی ویلا، اندروں باہر کھلووَن دا
آس اُسّے دی پُجّی، جِنھے سِر اُتے بانہہ رکھی اے
اُنج ائی بھیَڑ سہیڑیاں اساں، گُجھّے پھٹ لکووَن دا
کس سیمو دھرتی تے، سکھ عمارت دی نیہنہ رکھی سی
مکن وچ ائی کاج نہ آوے، اِٹاں گارے ڈھووَن دا
ایہہ بدبختی نِت دی اے، نئیں گل اُنہال سیالے دی
جد وی بدل کِھنویاں، لگیا دھڑکا ڈھارے چووَن دا
چار چفیریوں دُکھ دیاں چھِٹّاں، ساڈی سُرت بھلائی اے
کیکن کم مکائیے، چِکڑوں بِھجی چادر، دھووَن دا
ساہ دی ڈور چ بنھن ٹرُیا، تاریاں۔۔ جگ دیاں ہنجواں نوں
مڈھ قدیم دا ٹھرک اساڈا، اتھروہار پرووَن دا
ہو سکے تے ہن تے، چپ دی ٹھنڈ، کلیجے پالئیے
گل گل تے کیہ فیدہ ماجدُ اُنج ائی تَتیاں ہووَن دا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بیٹھے پِڑیاں مار کے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 49
دل تے سب کُجھ وار کے
بیٹھے پِڑیاں مار کے
ایہہ دیہوں کِنھوں لوڑ دا اے
بانہواں روز اُلیار کے
انگ نہ ماریں بِین تے
اُٹھسن سپ اُلیار کے
آئی سی اکھیاں تاپدی
گئی ہوٹھاں نوں ٹھار کے
کول تہاڈے لیاندیاں
سدھراں جہیاں نتار کے
توں اوڑک نوں بوڑیا
سانوں شوہ وچ تار کے
ماجدُ کنھوں ویکھدائیں
اکھیاں نوں کھلیار کے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اج دا دن تے ماجداُ دن سی جویں، عذاب دا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 48
دُکھ نے انت وکھا لیا، خورے کیہڑے خواب دا
اج دا دن تے ماجداُ دن سی جویں، عذاب دا
موت جھلارا خوف دا، مُڑیا اِنج پچھتاوندا
جیئوں جیون دی تاہنگ سی، کھِڑیا پھل گلاب دا
لاپرواہی سی آپنی، کجھ اوہدیاں بے مہریاں
اِک اِک ورقہ پھولیا، دُکھ دی بھری کتاب دا
کل تیکن تے زہر سی، دُکھاں دی کڑوان وی
اج میں سمجھاں موت وی، ہے اک جام شراب دا
جینا کَیڈ گناہ سی اوہ وی جھولی موت دی
رّب مینتھوں کی پچھسی، کی اے روز حساب دا؟
کنّے لوک نگاہ وچ، رہئیے سن رنگ بکھیر دے
کوئی کوئی ماں دا لعل سی ماجدُ تیرے جواب دا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ایہو نشانی یاراں دِتی، ایہو ہتھاں دے چھلّے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 47
دُکھ گنیندے اُنگلاں اُتّے، بہہ کے کل مکّلے
ایہو نشانی یاراں دِتی، ایہو ہتھاں دے چھلّے
اگوں پرت کے تسی نہ پچھو، تے کی دوش اساڈا
کدوں سنیہڑے اساں تہانوں، سدھراں نال نہ گھلّے
دنیا دے دکھ وی نئیں بُھلدے، پر ہائے دکھ تیرے
اسیں ہزاراں منہ دیاں رکھئیے، اوہ ولّے ایہہ ولّے
عشق دا ناں نئیں لین سکھالا، تن من ایس چ گلدے
دَبھ جم جاندی، فیر فی عاشق، جنگلیں رہندے کھلّے
کون اساڈا من پرچائے، ماجدُ کنھوں بھائیے
نہ ائی اسیں سیانے تِھیندے، نہ ایہہ لوکی جھلّے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

گلیاں دی نُکڑاں توں، مہک نئیں ایں اُٹھدی سُنجیاں نیں پیار دے، چوبارے دیاں باریاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 46
جنہاں وچوں کھُلدے سی سدھراں دے در کدیں تھائیں اوہ اُلار دیاں بُسیاں نیں ساریاں
گلیاں دی نُکڑاں توں، مہک نئیں ایں اُٹھدی سُنجیاں نیں پیار دے، چوبارے دیاں باریاں
مچیا ہنیر جیہا رُتاں والے پھیر توں جے ایہدے وچ لگی، پِلکارے جنی دیر نئیں
سَوکھ دیاں حرصاں چ، آس دیاں بدلاں توں بنّے، بنّے پَھنڈیاں نیں، چِڑیاں وچاریاں
سدھراں دے بُوٹڑے تے بُور وی نہ پیاسی جے ایہدے اُتے آوندا، شباب دُور نسیا
پَتراں نُوں جھم جھاڑ، خاک وچ رولیا اے ویلڑے نے چنگے رنگ، ٹہنیاں نکھاریاں
مُڑ مُڑ منگدا ایں، ایدوں ودھ ہور بھلا رب دے دواریوں، پچھان کیہی ماجداُ
اکھاں وچوں، ڈوہنگیاں ریتنجناں دی زر ڈلھے گلھاں اتے اتھراں نیں، نُور دیاں دھاریاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

لکھ سَیئاں دی اِکو گل اے، دل دا بھیت نہ دساں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 45
دکُھ وی میرے سُکھ وی میرے، روواں بھانویں ہسّاں
لکھ سَیئاں دی اِکو گل اے، دل دا بھیت نہ دساں
کدے تے شاید سوچاں دی ایہہ وڈکی، پِچھا چھڈے
الہڑ کڑیاں وانگر شاید، کدے تے کُھل کے ہساں
کیہ دسئیے ہوٹھاں توں کِیکن، چپ دی سِلھ ہٹائی
دل دا حال لباں تے لیاندا اے، پر مسّاں مسّاں
ادوں تے فر دُکھ دا دارو، بِن چیرے نئیں ہونا
تن تے اُٹھے ایس اُٹھا تے، پَین گیاں جد لسّاں
چن ماری دی ڈھیری وانگوں، جِند پُرتی سُولاں
کیہ من بھوگی دسّاں ماجدُ، کیہ تن ورتی دسّاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سبھناں دے ناں اِکّو جیہے نیں حِیلے مُکھ نکھارن دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 44
دَرداں دی بے رحمی اگے لہو دیاں وَڈھیاں تارن دے
سبھناں دے ناں اِکّو جیہے نیں حِیلے مُکھ نکھارن دے
وَڈیاں وانگوں اساں وی‘ وَل اِکّو جیہے چھڈ جانے نیں
آساں دیاں مزاراں اُتے بکرے کُکڑ وارن دے
انت نوں پلے پاسن سَکھنی ڈولی پیار مُراداں دی
رانجھن وانگوں بیلیاں وچ ایہہ پاپڑ مجھیاں چارن دے
جد کدھرے کوئی چنگی شے تکنی ایں ہتھ نیانے دے
کانواں نے ازمانے نیں چَج مُڑ مُڑ جھُٹیاں مارن دے
بدلاں دُھپاں تے جا پیندا اوڑک حاصل کھیتاں دا
بھاں توں کِنّے چنگے ہوون موسم بِیج کھلارن دے
سدھراں سانوں وی ماجدُ کُجھ اِنج دا بوجھ چُکایا جیٔوں
آڑھتیاں دے کامے ہتھ، وَٹے پنج سیری دھارن دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سُکھ دی بھِکھیا منگن دا وی، چج نہ آیا مینوں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 43
خورے کنھے پہلی واری، خوف دوایا مینوں
سُکھ دی بھِکھیا منگن دا وی، چج نہ آیا مینوں
مِیلاں تیکن سیک میرے توں، لوکی تَرَیہہ تَرَیہہ بہندے
اگ پجاری سدھراں نے، اِنج بھٹھ بنایا مینوں
نہ میں سُکا پَتّر بنیا، نہ گھن چھانواں بُوٹا
جیہڑی رُت وی بدلی، اوہنے ائی ترسایا مینوں
پہلاں پہل تے اوہدی، اک اک گل تے، اوکھا ہویا
فر تے اپنے آپ تے وی، جئیوں رحم نہ آیا مینوں
ماجدُ میں جس راہ ٹُر چلیا، ایہہ راہ کدوں مکنی
اَنھیاں گنگیاں سوچاں نے، واہ واہ پدھڑایا مینوں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کیہدا جپدی اے ناں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 42
چھلاں مار دی جھناں
کیہدا جپدی اے ناں
کدوں سُکھ نوں کھلیر
کیہڑی ہاسیاں دی تھاں
کتھے ساڈی نمھی ٹور
کتھے ماہی دا گراں
بُسی لگدی اے وا
کنّھوں اکھاں نال لاں
پَیریں سِیکرے دے سُول
سِریں کنڈیاں دی چھاں
دَس ماجداُ کدائیں
کیہدا جپدا سیں ناں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دل دا محرم، کوئی نئیں ملیا، دل نوں ٹھگیا کیئیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 41
چن توں پھلاں تیکن نظراں، چار چفیرے گئیاں
دل دا محرم، کوئی نئیں ملیا، دل نوں ٹھگیا کیئیاں
دل دا بُوہا کُھلا ہووے تے کوئی جھات نہ پاوے!!
ایس توں پہلاں تے نئیں تکیاں، سیتاں ایہو جہئیاں
چن چانن دیاں چُمیاں لّیاں، واواں نوں گل لایا
اکھیاں تیری ٹوہ وچ سجناں، نت بھلیکھے پیّاں
نال اساڈے اپنے کہے دی، تُدھ چنگی لج پالی
چنگا پرت کے پُچھیا سانوں، چنگیاں خبراں لّیاں
ماجدُ دل دی بُجھدی اگ نوں، ہور دی اج بھڑکایا
کول بہا کے دیپک گا کے، سدھراں دیاں گوّیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

خوشیاں نظروں لُک لُک جاون، جیئوں ناں لگی مانگ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 40
جیئون چرائے اکھیاں سانتھوں، کیہ جیون دی تاہنگ
خوشیاں نظروں لُک لُک جاون، جیئوں ناں لگی مانگ
سُکھ چ دُکھ دیاں تاہنگاں سُکھ چ سدھراں دُکھ دیاں رہن
سچ کہندے نیں جوگ عشقے دی، ہوندی اُوٹ پٹانگ
کٹ وٹ پچھے، روپ چن دا، جیونکر لُٹیا اج
انج تے لاہی سی کسے نہ اج، تائیں رُکھاں اُتوں چھانگ
لکھ مٹیاراں اج پیاں کوکن، کل ہے سن اک دو
جیئون جنہاندا روگن ہارا، ہیراں سسیاں وانگ
ہُن اکھیاں دیاں پلکاں، کنبدے کنڈھے، کم نہ آؤن
ماجدُ لہندیاں لہندیاں لہسی، ول دریا دی کانگ
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اوہنے کی لہراؤنا جِس دی پینگ دا جھُوٹا کانا ایں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 39
جھٹ گھڑی نوں اُچّے چڑھ کے، پرت زمین تے آنا ایں
اوہنے کی لہراؤنا جِس دی پینگ دا جھُوٹا کانا ایں
ساڈے حرف نیں عرضیاں پُرزے‘ ساڈیاں ایہناں حرفاں توں
بول سنیندے نیں جنہاں دے اوہناں نے کترانا ایں
رُتاں والے پھیر دی آری، اندروں اندری چلدی اے
جس پَتر دی رنگت بدلی، اُس پتر نے ڈھانا ایں
آہر بھلا کی کرئیے ایس توں اپنی جند چھڑاون دا
پرت کے فیر ہرا ہو جاوے، جیہڑا روگ پرانا ایں
اوہ امبڑی، سنگ لُوسدے بالاں دے کی اکھ ملاوے گی
ہانڈی وچ اُبال کے ہڈیاں، جنھے ڈنگ ٹپانا ایں
ایہہ گل کون نہ جانے زمیں اُتے سوں گئے لاٹُو نے
دھاگے دی کھچ پاروں کھانا، جو چکر وی کھانا ایں
اسّیں تے ایہو آکھاں گے، ماجدُ تیریاں لختاں نوں
گُوہڑیاں نھیریاں دے وچ، تیرا اِک اِک حرفاں ٹِنانا ایں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سجنو! زہر اوہ جان میری تے، اندرو اندری وسیا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 38
جنہوں پیا لکویا، جنہوں پھول کدے نئیں دسیا اے
سجنو! زہر اوہ جان میری تے، اندرو اندری وسیا اے
سوچ دی جوُہ وچ ٹُردے توں، کیہہ پُچھناں کِیڑیاں ڈَنگاں دا
میں کیہ دساں، مینوں، کیہڑیاں کیہڑیاں سمیاں ڈسیا اے
ایہہ چہرہ جس اُتے، دھوکا ہووے سڑیاں ٹِگھاں دا
کیہ دساں اکلاپے دی، کس تتی وا نے جھسیا اے
کاہنوں تُسی ودھائیو پہرے، ماجدُ کھائیاں ڈھٹھے تے
اوہنے کی کرلینا، جیہڑا مشکاں بانہواں کسیا اے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جیئوڑا کلھیوں سہکدا، نپیا کیہڑے قہر نُوں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 37
جنگل سی اِک چُپ دا، راہ نئیں سی کوئی شہر نُوں
جیئوڑا کلھیوں سہکدا، نپیا کیہڑے قہر نُوں
انگ نہ میرے ٹولنا، میں ہاں اگ شباب دی
جپھیاں پا پا گھتیا، جھولی بھری دُپہر نُوں
ورقہ سی اِک کڑکنا، جس تے وَج وجائیکے کے
ہتھاں نال لکیریا، دل چوں اُٹھدی لہر نُوں
ہوٹھاں دی اِک سانجھ سی، مِہنہ بن گئی روز دا
راہی سی کوئی راہ جاوندا، رُکیا پہر دُپہر نُوں
تُوں کنڈھا ایں ماجداُ، دُھپاں پالے ساڑیا
رُل گئی وچ سمندراں، لبھدا سَیں جس لہر نُوں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کُھنجدے جاندے نیں دِن‘ وَڈھیاں تارن دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 36
جند جیہی پُونجی اُس سوہنے توں وارن دے
کُھنجدے جاندے نیں دِن‘ وَڈھیاں تارن دے
آپوں کھُل کے کدے وی ساہمنے آؤندے نئیں
وَل جانن جو، کُتیاں نوں ہُشکارن دے
انج لگدا اے سِر توں کدے نہ ہٹن گے
ایہہ موسم ایہہ پھانڈے جُثے ٹھارن دے
اوڑک نوں فصلاں دے ہتھ کٹاندے نیں
سمے سُہانے بانہواں نوں اُلیارن دے
ماجدُ ایس گل تے افسوسی ہونا کِیہ
دشمن عادی ہوندے نیں چل مارن دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جگ دیاں نظراں وچ تے، ساڈیاں قبراں وی نئیں وکھ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 35
جگ توں ڈردی سانتھوں بھانویں، لُکدی رہئو توں لکھ
جگ دیاں نظراں وچ تے، ساڈیاں قبراں وی نئیں وکھ
تینتھوں ائی تیری ٹوہ دا اساں، مُل سی لیا پوا
بُھبھلاں لے کے مڑی سی پِچھاں، سُونہاں لیندی اکھ
کیہ سی اُدّوں جے چڑھ جاندیوں، سولی ساڈے نال
عمراں لئی ہن توں وی سانتھوں، اکھیاں نِیویاں رکھ
اِک نکے جیہے خوف توں اسیں، دونویں کھا گئے ہار
نہ توں توڑ چڑھائیں لگیاں، نہ رہئے میرے ککھ
نہ توں مینوں وانج نی کڑئیے! نہ بن سُکی نہر
اپنا مُل ودھا لیندی اے، نال سَلائی دے اکھ
ماجدُ بھُل بھُلا کے اونہوں، چھڈ ہُن اوہدا رون
مینٹل پیس تے اپنی ائی، تصویر بنا کے رکھ
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

چنگیاں دِناں دے ہاڑے، سِر تے ہور بھسوڑیاں پا گئے نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 34
جذبیاں نُوں بے تھانواں کر گئے، سفنیاں نُوں دہلا گئے نیں
چنگیاں دِناں دے ہاڑے، سِر تے ہور بھسوڑیاں پا گئے نیں
خورے کیہڑیاں رُتاں ہتھوں، مُدّتاں توں زنجیرے نیں
پاندھی پَیر اساڈے، اگّے ودّھن نُوں، سدھرا گئے نیں
صورت کوئی نہ بندی جاپے، سنگ مقصد، کڑمائی دی
وچ اُڈیکاں پھُل گانے دے، وِینیاں تے کُملا گئے نیں
ٹِنڈاں دا کیہ، ایتک تے، ماہلاں وی تَرُٹیاں ہون گیّاں
اچن چیتی کَھوہ تاہنگاں دے، اِنج اُلٹے چکرا گئے نیں
ویہندیاں ویہندیاں ائی راہ لبھ پئی، دل چ رُکیاں ہیکاں نوں
سَد وطنوں کُھنجیاں کُونجاں دے، سُتے درد جگا گئے نیں
ویلے نے کد پرتن دِتا، ودھدے ہوئے پرچھانویں نوں
سجن سانوں، اُنج ائی میل ملاپ دے، لارے لا گئے نیں
ہاں ماجدُ چُنجاں کُنجیاں، کانواں فر نانویں انڈیاں دے
چِڑیاں ہتھوں ککھ جوڑن دے، دن فر پرت کے آ گئے نیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

میرے مگروں، ٹرُیاں ریلاں، کیِہ کِیہ قہر کمان پیّاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 33
ٹیشن ٹیشن، میری مَٹھڑی گّڈی نُوں، رُکوان پیّاں
میرے مگروں، ٹرُیاں ریلاں، کیِہ کِیہ قہر کمان پیّاں
مَیں جیوندے نُوں، نال نجانے کیہڑیاں نظراں، ویکھن ایہہ
گِرجھاں لُدھیان، میرے ائی گھر تے، مُڑ مُڑ تاریاں لان پیّاں
جو موسم آوے، ایہناں دے، اگلے نقش مٹاؤندا اے
میریاں بانہواں، اپنے اُتّے سجرے ناں، اُکران پیّاں
ایہناں اُپّر، چھاپ اے خورے، کیہڑیاں اُتّم عقلاں دی
میریاں سوچاں، مینوں ائی نت، وچ بھُسوڑیاں پان پیّاں
چیت سمے تُوں ہاڑ سمے تک، بِن پھَل چُکیاں، جیواں میں
مُکھ رُکھ تے آساں دیاں کلیاں، کھِڑ کھِڑ کے مُرجھاں پیّاں
ہریاں بھریاں رُتاں دے لئی، وانگ بَرانی کھیتاں دے
کِیہ آکھاں، ایہہ میریاں اکھیاں، کچراں تُوں سدھران پیّاں
ہُن تے ماجدُ چُپ دی میز تے، رکھیاں کانیاں سوچ دیاں
مرزے خان دے،ٹُٹیاں تِیراں وانگ ائی مَین شرمان پیّاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اپنے پچھوں درد دی، لہر تے اُٹھدی روک وے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 32
ٹُر ٹُر جاون لاریاں، ٹُر ٹُر جاون لوک وے
اپنے پچھوں درد دی، لہر تے اُٹھدی روک وے
اُدھرے وی جے آونا، کلھیاں غم نہ کھاونا
پنڈ توں لہندے جاندیاں، راہ وچ ساڈی ڈھوک وے
کُجھ انہن وی کہن دے، دل دے سانویں بہن دے
بھخیاں سدھراں ٹھار نئیں، گل کرئیے دو ٹوک وے
مَیں سُتی یا جاگدی، اکو مرض وِراگ دی
اکو تیرے خیال دی، چبھدی اے پئی نوک وے
اوڑک دھرِیکاں پانودا، سولی تیک پُجاوندا
دل نوں ویلا دینوندا، اِنج ائی پہلاں چوک وے
کاہنوں جنڈری گالدائیں، لمے ویہن نی عشق دے
اکھیاں جیہے دریاں نوں وی، پے جاسی آسوک وے
جد وی گلیوں لنگھدائیں، کسے توں مول نہ سنگدائیں
ماجدُ توں نئیں جاندا، ایتھے ہور ائی لوک وے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دل ساڈے وچ بھانبڑ بلدے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 31
تیریاں ہاسیاں وچ پھُل پَلدے
دل ساڈے وچ بھانبڑ بلدے
لکھ تدبیراں، اک دُکھ تیرا
تِیلیاں توں کد دریا ٹھلدے
موم دیاں کئی مورتاں اج وی
وحشی، پیراں دے وچ ملدے
کتھے اوہ مہینوال تے رانجھے
یار دے ناں تے، تن من سَلدے
کی ہوئیاں، اوہ سسیاں تسیاں
کتھے گئے، اوہ پنوں تھل دے
نظراں توں کس کھوہ لئے ماجدُ
اوہ سنہیوڑے، اک اک پل دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دُھپاں پاروں سڑ سڑ جاون سِکدے تار نگاہواں دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 30
تھانویں تھانویں جال نیں تانبے وانگر تپدیاں راہواں دے
دُھپاں پاروں سڑ سڑ جاون سِکدے تار نگاہواں دے
اوہ اوہ دھارن دُکھ درداں دی ایس اُتے پئی تُلدی اے
دھاگے تیکن اُدھڑن لگ پئے جِند تکڑی دیاں کانہواں دے
عرشاں تیکن کدے نہ جاون دل چوں اُٹھیاں گّلاں وی
پُج کے وچ فضاواں دے پھٹ جان غبارے آہواں دے
پھانڈے‘ دُھوڑاں‘ پھنڈ پھنڈ دَسّن فریاداں دیاں فصلاں نُوں
اِین منا نئیں سکدے کوئی ہُن اُلار وی بانہواں دے
غرضاں پاروں اُنج ائی اُچّی اُچّی ڈَونڈی پِٹدے نیں
نِیویاں بندیاں کولوں سمجھے جان مزاج نہ شاہواں دے
کوئی وی پریت پروہنا گھّلے کاگ نہ پہلاں آون توں
کھُر گئے نقش نگاہوں سارے بھُلیاں وِسراں چاہواں دے
وگدیاں واواں اندر وی جد زہر جیہی پئی گھُلدی اے
ماجدُ کون دِلاوے سانوں آن، وساہ ہُن سانہواں دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

نہ ہُن نِیویں پا، تے نہ ہُن، اکھیاں پیا لکو

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 29
توں جو کجھ کرنی سی، نال اساڈے گئی اے ہو
نہ ہُن نِیویں پا، تے نہ ہُن، اکھیاں پیا لکو
نمبو اِک تے لُسکن آلا، بھُسیاں دا اِک شہر
درد ونڈان آلے توں ایتھے، راضی رہوے نہ کو
جِندے نی، ونگاں دے ساز تے، دُکھ دی رات دَھما
وچ بھنڈار دے بیٹھی ایں تے، لمّی پونی چھو
ایس پتھراں دے شہر چ، تیرے گوشے، سُنسی کون
سر تے رکھ کے بانہہ نوں بیبا، اُچّی رو
زہر وی اِنہیں ہوٹھیں چکھنا، اِنج ائی امرت وی
موتوں پہلے کاہنوں مرنا، جو ہونی سو ہو
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ڈوروں ٹُٹی گُڈی وانگر، دُور کتھے جا ڈَھئو

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 28
پیار دئیے ست رنگئیے سدھرے، اکھیوں اوہلے رہئو
ڈوروں ٹُٹی گُڈی وانگر، دُور کتھے جا ڈَھئو
دُکھاں دا گَُھن چھانواں بُوٹا، چھڈے تتڑے سیک
ویلا آکھے، ہور وی حالے، ایہدے ہیٹھاں بہئو
کیکن اکھیوں جھاڑ وگاواں، نھیریاں دِتّی چوبھ
دِسّن نوں تے، چن پیا دِسّے، پر دِسّے گَھئومئو
ہُن تے لُوں لُوں دے وچ میری، کنڈیاں لائی واڑ
درد دیا بے رحمیاں جھکڑا، ہُن تے مگروں لہئو
بھُربھُریاں تے کھُردریاں، زمیاں دی ونڈ نہ پا
من رضا سائیاں دی داندا، جِت ول آکھن وَہئو
سُولیاں اُتے نال کسے دے، کدے نہ چڑّھیا کو
سُن لئو جو وی جگ آکھے، پر دل اپنے دی کہئو
اوہ ائی کُجھ ملنا ایں تینوں، جو کُجھ تیری پہنچ
دلاّ کاہنوں تتڑّا ہوویں، کاہنوں پَینی پھئو
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دوش اساڈیاں چاہواں تے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 27
پُھل کھڑے سن راہواں تے
دوش اساڈیاں چاہواں تے
روگ دِلاں دے بُجھدے نئیں
کُھنے ہوئے نیں باہواں تے
کدھروں تے کوئی وَگدی وا
دُھوڑ جمی ایں ساہواں تے
توں تے جویں مشوم ائی سیں
اِکو دوش نگاہواں تے
اج مینوں وی آوے رون
ماجدُ تیریاں چاہواں تے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ہوٹھاں اُتے، ڈوہنگی چپ دے تالے نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 26
اکھیاں اوہلے، سدھراں بھانبڑ بالے نیں
ہوٹھاں اُتے، ڈوہنگی چپ دے تالے نیں
منّیاں، ساڈیاں انگلاں، اگ دیاں پوراں نیں
قلماں دی ہوٹھیں، پر کَکر پالے نیں
گل نکھیڑے دی، کوئی پلے پیندی نئیں
ویلے کی کی وعدے، کل تے ٹالے نیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دُوروں دُور ائی نسدا جاوے، موسم پنکھ سنوارن دا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 25
پھُلاں دے وچ چہکن دا، مہکاں وچ چُبھیاں مارن دا
دُوروں دُور ائی نسدا جاوے، موسم پنکھ سنوارن دا
وس کدھرے وی چلدا نئیں تے، دل نوں دھڑکا رہندا اے
مُکھاں اُتے بُجھ بُجھ جاندے، پھِکے نقش اُبھارن دا
ایہنے وی تے انت نوں، ساڈے سر وچ، سواہ ای پانی اے
کاج اساڈے نانویں لگیا، جیہڑا مجھیاں چارن دا
ایہہ وکھری گل اے جے اسیں، چڑھ گئے ہتھ صرافاں دے
وَل سِکھیا سی، کھُنجیا سونا ریتاں چھان نتارن دا
ایہہ چج وی راہ جاندیاں ماجدُ، اُنج ای سانوں لبھیا نئیں
پھُلاں نالوں جھڑیاں پتیاں، حرفاں وچ اُتارن دا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

رُتاں جیئوندیاں وسدیاں دے لئی سُکھ سنہیوڑے لیائیاں نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 24
پنکھ پکھیرو اُڈن لگ پئے ہرناں چُنگیاں چائیاں نیں
رُتاں جیئوندیاں وسدیاں دے لئی سُکھ سنہیوڑے لیائیاں نیں
مُکھیں سجرے رنگ سجا کے، لا کے لالی بُلہیاں تے
واواں الہڑ کُڑیاں وانگوں نویاں پینگاں پائیاں نیں
ٹہنیاں نے پُھلچِڑیاں کڈھیاں، رُکھاں بانے بدلے نیں
پھُلاں اکھّیں ڈورے کھِچ کے سدھراں فیر جگائیاں نیں
شاخاں اُتوں اَڈیاں چا، چا بالک پُھل ایہہ ویکھن پئے
کھیڈاں چھپن چھوت دیاں مہکاں نے کِنج رچائیاں نیں
اِک اوہ رُت جس دیپک گا کے ساڑ سواہ کر سُٹیا سی
اِک ایہہ رُت جس کنّیں آ کے میگھ ملھاراں گائیاں نیں
ماجدُ ہوٹھیں گیت سجا لے تُوں وی اِنج ائی فجراں دے
چڑیاں، کھِڑیاں کلیاں کولوں چٹکاں جِنج چُرائیاں نیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

توڑ کے جدوں نکلے اسیں تنیاں دُکھ دے جال دیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 23
پرت کے دن پئے یاد دلاون سَیتاں اوس ای سال دیاں
توڑ کے جدوں نکلے اسیں تنیاں دُکھ دے جال دیاں
پتھراں تھلے اُگیا گھاہ سی، اک اک ساہ وچ سینے دے
کی دسّئیے کنج تن تے جریاں رُتاں انت وبال دیاں
اک ذری بیڑی ڈولن تے اکھّیاں وچ پھر جان پّیاں
ذہناں دے وچ لتھیاں یاداں خورے کس جنجال دیاں
کنج ہوٹھاں تے پپڑیاں جمّیاں، کنج اکھیں دَبھ جم گئی سی
صدیاں تیکن پین گیاں ایہہ سَتھاں سُکھ دے کال دیاں
کدھرے تے ایہہ قدم اساڈے اُٹھن وَل اُس گُٹھ دے وی
من مِتھے جس اُچ نوں ساڈیاں ایہہ اکھیاں نیں بھالدیاں
آہنڈھ گواہنڈ چ ساڈا سر وی تد ائی اُچیاں رہنا ایں
کُھدراں وسوں کر کے دسّیئے جد باگاں دے نال دیاں
اَدھ کھِڑیاں کلیاں دے ہاسے، ماجدُ ہوٹھیں ورتن پئے
جیٔوں جیٔوں اندر جگدیاں تکئیے سدھراں ابھل بال دیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

آون والیاں گھڑیاں، خورے کی کی قہر، کمان گیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 22
پچھلے طوق خطاواں والے، گل گل دے وچ، پان گیاں
آون والیاں گھڑیاں، خورے کی کی قہر، کمان گیاں
دل دیاں ورقیاں چوں نکلن گے، پنکھ خیالی موراں دے
یاداں مُڑ مُڑ، بُھلیاں وِسریاں، گلاں نُوں دُہران گیاں
سِہتیاں، جیہڑیاں خبراں سُنگھن، آپ مراد بلوچ دیاں
آئیاں وی سمجھان تے ہیراں نُوں اوہ کی سمجھان گیاں
اِلاّں دے پنجیاں وِچ جکڑے، چُوچے کِنھوں دِسّن گے
چھتاں اُپروں تَیردیاں، کجھ چیکاں ائی سُنیاں جان گیاں
پچھلے سمے تے، فرکُجھ ٹیک سی، دل نُوں بُجھدیاں آساں دی
پر ایتک تے، سِر توں لنگھدیاں کُونجاں، لہو کھولان گیاں
ٹھنڈکاں لے کے، کدے نہ آئے، گُجھے بول شریکاں دے
تتیاں واواں، جد وی گُھلیاں، ہور وی سینے تان گیاں
ویہڑے دے وچ کھنڈسی کّدوں، چانن رات مراداں دی
اکھیاں‘ چڑھدے چن نُوں خورے کچراں تک، سدھران گیاں
پھُل کھڑے تے، وچھڑے مُکھڑے، اکھیں تاریاں لاون گے
مہکاں مُندریاں بن کے ، ساڈے سُتڑے درد جگان گیاں
چھم چھم وگدی، مست ہوا پئی، اُنج ائی پُٹھیاں پڑھدی اے
بُجھدیاں دِیویاں والیاں لاٹاں، ماجدُ کی لہران گیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ہرناں دے لئی آؤندیاں نئیں ہُن رُتّاں چُنگیاں چان دیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 21
پتناں اُتّے میل دیاں جنگلاں دا سوہجھ ودھان دیاں
ہرناں دے لئی آؤندیاں نئیں ہُن رُتّاں چُنگیاں چان دیاں
دل دے اندر دِبکیاں دِسّن قہر دی محنت مگروں وی
سدھراں چُنجیں چوگا لے کے آہلنیاں وَل جان دیاں
انت نوں کاگت پُرزے بن کے بالاں ہتھوں کُھسیاں نیں
چاہواں اُچ اڈاریاں لا کے واواں وچ لہران دیاں
پنکھ پکھیرو آں دے وی پَر، پتّراں دے وانگوں جھَڑ گئے نیں
موراں نوں وی یاد نہ رہیاں جاچاں پَیلاں پان دیاں
ساڈے تن تے حالیں خورے کیہہ کیہہ بھاناں پان گیاں
سُکھ توں کھُنجیاں ایہہ راتاں ایہہ کھریاں منجیاں وان دیاں
جد وی شیشے اندر تکیٔے دِسّن وانگ سیاڑاں دے
مُکھ تے نگّھیاں نوہندراں لگیاں ماجدُ جان پچھان دیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ساؤن وی جیہڑیاں تسّیاں نیں بِن سائیاں دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 20
بھاگ نہ پُچھو ساتھوں اوہناں گائیاں دے
ساؤن وی جیہڑیاں تسّیاں نیں بِن سائیاں دے
اکھّیں جم گئی کالک پکّیاں سڑکاں دی
ذہنوں لہہ گئے رستے کھیتاں کھائیاں دے
اُچّے ٹہن تے پائی پینگ نہ جُھلّے تے
سُننے پیندے کیہہ کیہہ طعنے بھائیاں دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سِر ساڈے وختاں دی، شُوکدی دوپہر سی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 19
بَنّے بَنّے مہکدی، گلاباں والی لہر سی
سِر ساڈے وختاں دی، شُوکدی دوپہر سی
لبھ کے وی اوہنوں، اوہنوں لبھنے دا دُکھ سی
سماں سی وصال دا تے، اوہ وی قہر و قہر سی
خورے کس اگّی اساں، دونواں نوں سی پھُوکیا
میں وی رَتو رَت ساں، تے اوہ وی زہر و زہر سی
سماں ساڈی ٹور دا وی، نقشہ سی گور دا
ہار گئے ساں جتھے، اُتھوں قدماں تے شہر سی
اکھاں وچوں اتھرو تے، مُک گئے نیں ماجداُ
عمراں توں لمی، تیری ہِیک کدوں ٹھہر سی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اوہ ائی رب اکھواوے جنہوں، جچدی اے ایہہ شان

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 18
بندیا بندہ بن کے رہئو، تے نہ کر ایڈے مان
اوہ ائی رب اکھواوے جنہوں، جچدی اے ایہہ شان
ہنجواں راہیں میں تے اُترن، کیہ کیہ نِگھے بھیت
جگ توں وکھرا ہوندا جاوے، میرا دِین ایمان
میں اُتّے تے اوہدیاں نظراں، ساول بن بن لہن
تریل پوے تے پتھراں نوں وی، ہو جاندا عرفان
ویتنام، کمبوڈیا، سِینا، کوریا تے کشمیر
بندیاں ہتھ بندے دا لہو، جِنج لوہا چڑھیا سان
لفظاں تھانویں پتھر کاہنوں ماجدُ، رولے اج
ریشم تے پٹ اُندی ہوئی، ایہہ تیری نرم زبان
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جاگ پئے فر جذبے ٹہنی ٹہنی ککھ سجاون دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 17
بدلاں واواں، بجلیاں ہتھوں سجرے وَیر ازماون دے
جاگ پئے فر جذبے ٹہنی ٹہنی ککھ سجاون دے
ایداں دے پر بندھ کیتے نیں کھیڑیاں ہِیر لُکاون دے
واواں توں وی چج کھوہ لئے نیں سُکھ سنہیوڑے لیاون دے
کدے کدے چن وانگوں جیہڑا پاوے جھات بنیرے توں
اُس سُندر مکھڑے نوں دل دے ویہڑے وی لہہ آون دے
ایہہ وَکھری گل اے جے اگوں بھار نہ جھلّیا رُکھّاں نے
نئیں تے کیہنے خواب نہ ویکھے اُچّیاں پینگاں پاون دے
جد وی آن برابر ہووے موسم اوہدیاں یاداں دا
اکھیاں وچ لہہ آوندے منظر چھم چھم وسدے ساون دے
دل کملے دے آکھے لگ کے چَودھر سُٹنی پیندی اے
ایویں نہیں لبھ رہندے رُتبے رانجھا چاک سداون دے
ہنجواں دے شیشے وچ لاہیا سوہجھ اُس وچھڑن والے دا
اکھیاں کیہہ کیہہ حِیلے کیتے دل دی دِھیر بنھاون دے
مردے مر گئے فیر وی اَساں دل دا حال نہ دسیا اے
ویکھ لوو ہٹھ حوصلے ساڈے منہ تے جندرے لاون دے
اوہ ساہواں وچ وسدا وی ہُن سانتھوں مُکھ وَلاندا اے
موجاں نے وی وَل سِکھ لئے نیں کنڈھیاں نوں ترساون دے
قدماں توں جد دور دِسیون گلیاں عیسیٰ خیل دیاں
چاہ چڑھدے نیں تد ائی ماجدُ ماہئیے ڈھولے گاون دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

روگی انت وِراگ دا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 16
بَجھیاں راتاں جاگدا
روگی انت وِراگ دا
دل بَھیڑا انبھول سی
جگ نوں رہیا تیاگدا
کوئی تے رنگ سی ویکھنا
دُدھ نوں لگی جاگ دا
اُنج وی سی اوہ لہر جیہی
سماں سی پہل سہاگ دا
اکو سیدھ لکیر جیہی
منتر کالے ناگ دا
کیہ قصّہ لے بیٹھدائیں
ماجدُ اپنے بھاگ دا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اوہدا اک وسنیک سی، واہ واہ عالیشان سی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 15
باہروں سادمرادڑا، اندروں شوخ مکان سی
اوہدا اک وسنیک سی، واہ واہ عالیشان سی
ستی رہئی دے ہیٹھ سی، سَلَوٹ کسے خیال دی
جُثہ ہے سی اکڑیا، انگاں دے وچ بھان سی
کلھیاں وی جے ویکھدی، گل مُکدی تد لیکھ دی
کٹھیاں ملن ملان دا، سبھناں نوں ارمان سی
اِک تے اُنج وی سوہجھ سی، اپنے آل دوال دا
اِک کجھ ساڈے پیار توں، سبھناں دی پردھان سی
لُوں لُوں دے وچ وَسدیاں، بن گئی اِنج اَنجان اوہ
اُس کڑی دے نال جیئوں، راہ دی جان پچھان سی
ایس نتھانویں شوق نے، رکھیا وچ فریب دے
ریشم جنہوں جانیاں، اوہ منجیاں دا وان سی
ماجدُ بھولا بھالڑا، مہکاں فکراں والڑا
لکھاں وچ جیالڑا، اوہ ائی میری جان سی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

شاید اوہنوں روکے، بّتی اگلے چوک دے سگنل دی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 14
ایس ائی آس تے نسدا جاواں، دھڑکن سُندا پل پل دی
شاید اوہنوں روکے، بّتی اگلے چوک دے سگنل دی
تھوہراں نُوں کھُل دے کے جنّھے، کومل پھُل زنجیرے نیں
باگ کنارے، واڑاں لاؤن دی، سوچ سی ایہہ کِس پاگل دی
کِیہ کہوئیے، کد وڈیاں اپنے، قولاں دی لج رکھنی ایں
نکیاں ہوندیاں توں پئے تکئیے‘ حالت ایہو، اج کل دی
شام دے ویہڑے اودھر، جھوٹ تسلیاں آؤندی فجر دیاں
ایدھر، مارُو پِیڑ کسے وی، دارُو توں پئی نئیں کَھل دی
چار چفیرے کِھلرے تھل نے، ہور اَسن کِیہہ دینا ایں
سِر تے آ کے رُک گئی جیہڑی اوہ دُھپ تے ہُن نئیں ڈھل دی
گلی گلی وچ جتھے، میریاں لختاں، یُوسف بنیاں نیں
ہے بازارِ مصر دا ماجد، یا ایہہ نگری راول دی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

رِیجھ کوئی امبراں تے پینگاں پاندی نئیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 13
اوہ سُندر صورت من وچ لہراندی نئیں
رِیجھ کوئی امبراں تے پینگاں پاندی نئیں
شہر دیاں پکّیاں سڑکاں تے نسدے نوں
پنڈ دی کیہڑی کیہڑی یاد ستاندی نئیں
چن ورگے مُکھاں توں بھوچھن ہٹدے نئیں
زہر کوئی اکھیاں دے اندر دھاندی نئیں
مُک گئے آؤنے گندلاں پٹھے جّدن دے
کھیتاں دی خوشبو میرے گھر آندی نئیں
جیہڑی نال مٹھاساں جھوری رہندی سی
بالاں نوں اوہ جَنڈ ہن کول بلاندی نئیں
چُپ دے بیلے بِڑکاں لیندا رہندا واں
آس کوئی ول نوں بھتہ اپڑاندی نئیں
رَیڑیاں اُتے وجدی ونجھلی راتاں نوں
سُتی سُنج فضا دا بُس ونجاندی نئیں
پھٹ دے اُپّر تے بُور آیا دِسدا اے
پر اندر دی کُربل کُربل جاندی نئیں
ماجدُ کاہنوں ہُن دل دے کھلیاڑے تے
رُتّاں ہتھوں کھِنڈدے سونا چاندی نئیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ایدھر تن چ رُکیاں، بوجھل راتاں نیں رُت ساؤن دیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 12
اودھر دُورے تیکر نئیں کنسوئیاں تیرے آؤن دیاں
ایدھر تن چ رُکیاں، بوجھل راتاں نیں رُت ساؤن دیاں
تینتھوں وچھڑیاں، ورہے وہائے، فیر وی دل توں لہندیاں نئیں
بھری دُپہریں، سنجیاں سَیتاں، پھُلاں دے کُملاؤن دیاں
سُکھ دی جیہڑی سیج نُوں اسّاں، کِھچ طنبورہ کیتا سی
ٹوٹے ٹوٹے ہون پیاں، اج رسیاں اوہدی داؤن دیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ہے سن لوکی جاندے، سانوں شہروں پار وی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 11
اُنج ائی لگیاں تہمتاں، نئیں ساں کُجھ بُریار وی
ہے سن لوکی جاندے، سانوں شہروں پار وی
دِتی سی اِک لہر وچ، اکھ اشارے روشنی
نور جیہا اِک لشکیا، بُلھیاں دے وچکار وی
گزری رات پہاڑ جیہی، لے کے پلکاں بھاریاں
دُکھ نوں روڑھ نہ سکیاں، اکھیاں تار و تار وی
جُثے دے وچ روگ سن، اکھیاں ہے سن ویہندیاں
آل دوالے روح دا، پیا ہویا کِھلیار وی
وچ بہاراں چہکدا، پھُلاں وانگر مہکدا
رہ گیا اوڑک سہکدا، تیرا ماجدُ یار وی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

نہ کوئی دل دا وَیری بنیاں، نہ کوئی جیئو دا ٹھگ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 10
اُنج ائی اکھیاں نیویاں ہوئیاں، سرتوں لہہ گئی پگ
نہ کوئی دل دا وَیری بنیاں، نہ کوئی جیئو دا ٹھگ
چار چفیرے چُپ ہنیری، برفاں ورگی ٹھنڈ
پیراں ہیٹھ جگاندا جاواں، دُوں ہوٹھاں دی اگ
چن دے سانویں بہہ سکیں تے، ایس ویہڑے وچ آ
سایہ بن کے ، میرے گھر دیاں کندھاں نال، نہ لگ
اصلوں تے کوئی نِواں نشانہ، نئیں ساں اوہدا میں وی
تنی کماناں وچوں ائی، بس تیر گیا سی وگ
ایدھر حصے ساڈے سجنو، کِیڑیاں ورگی چال
اودھر ویلا بھردا جاوے، ہرناں ورگے ڈگ
ساڈے بے وَسّے جیون دی، لکھّے پئی تاریخ
اکھیں نقش بناؤندی ہوئی گزرے ہڑھ دی جھگ
روشنیاں دے میلے وچ وی، ملیا فیر نہ ماجد
انھی عمراں گیا گواچا، پیار دی چھاپوں نگ
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

لنگھدا ویلا، کی کی قہر کماندا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 9
امبریں چڑھیاں گُڈیاں، کھوہ لے جاندا اے
لنگھدا ویلا، کی کی قہر کماندا اے
آوندے دناں دا سورج، جدوں خیالاں میں
اگ دا اِک لنبو، اکھیں لہراندا اے
جیہڑا بیں وی پھاڑے تہواں خاک دیاں
انت سمے نوں، اپنا تن کٹواندا اے
وَیہندیاں وگدیاں، حال وی پرت کے پُچھدا نئیں
پانی، کنڈھیاں نوں، اِنج ائی ترساندا اے
کی کی کڑکے بدل پر، نچڑن مگروں
امبراں تے، ست رنگیاں پینگاں پاندا اے
نِدھرانے نے، پِٹ جانا ایں،کیوں جے اوہ
ہیٹھلے کنڈھیوں، پانی نُوں گدراندا اے
دِتّے لکھ فریب، بہاراں نے فِر وی
جیئوڑا ساڈا، پھُلاں نُوں سدھراندا اے
کجیا جاوے، دُکھ دے پالے کورے توں
جو منظر وی، اکھیاں نُوں گرماندا اے
اوہ کی آس سی خورے، جس دے ٹُٹن توں
ماجدُ، مکھ وِکھاون تُوں، شرماندا اے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

گلی گلی میں لبھدی پِھردی، ڈھول نہ نظری آوے نی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 8
اکھیاں وچ جگراتے وانگوں، پل پل سُول پُڑاوے نی
گلی گلی میں لبھدی پِھردی، ڈھول نہ نظری آوے نی
راہویں راہویں پِھراں سودائی دِسّے نہ اکھیاں اَنھیاں نوں
کلی کلی دی بلھیوں جیہڑا، گیت سچجڑے گاوے نی
اُس ماہیے دا پتہ نشانی، کس راہیے توں پُچھاں میں
امبراں تے پیا پینگاں پاوے، مینتھوں مُکھ لُکاوے نی
میریاں تھینہاں، مندر مسیتاں، اوہ وَسدا وچ نیتاں دے
نس نس ٹردے لہو چوں جیہڑا، اپنا ہون جتاوے نی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

لبھ لئے چانن نھیریو، چمکن چارے راہ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 7
اکھ جے ہووے ویکھدی، سُکھ دے لکھ وِساہ
لبھ لئے چانن نھیریو، چمکن چارے راہ
مینوں جیئون نہ دینوندا، کِھچدا اک اک ساہ
تیرے ملن نہ ملن دا، پہل سمے دا تراہ
اندر دی اِک زہر سی، دھا گئی وچ وجود
اکھیں پھرن رتینجناں، جگرا ہویا سواہ
پئی سی کنڈھے آپنے، پیر کسے دی دَب
کھُریا جیوندا جیوڑا، شوہ نوں لگ گئی ڈھاہ
جُرمیاں نوں تے فیر وی، جُرمی لیندے کج
میں بے دوش فقیر دا، دینا کس وِساہ
سجری آس امید دی، دھرت نہ ایویں بِیج
ہو سکی تے ماجداُ، پچھلے لاہنے لاہ
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

فیر وی مُکنے وچ نئیں آئے، من دے جھگڑے جھیڑے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 6
اَساں کنّے رنج اُٹھائے، کنّے درد سہیڑے
فیر وی مُکنے وچ نئیں آئے، من دے جھگڑے جھیڑے
کس ازمائیاں ایہہ تکلیفاں، ایہہ اَن ہونیاں باتاں
نالوں نال کنارے چلدے، جِت وَل جاون بیڑے
وِچھڑے یار تے بِیتیاں رُتاں، فر کِس دے ہتھ آئیاں
جھلیا دلاّ! کون کسے نوں ملیا پِیاں نکھیڑے
بدھی عمراں جس ازمائے تن تے دُکھ دُنیا دے
دسّو اوہ بے تھانواں، کس گوری دے قصّے چھیڑے
ہیر تے رانجھن، انت نوں اکّو‘ کِسّے کی وِتھ پائی
جتن کر کر ہارے سارے، کی کیدو کی کھیڑے
ماجدُ جی ایہہ کدے کدے دا، ملنا وی کس کاری
دل دے ویہڑے یار وسائیے، یا جا وَسئیے نیڑے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ایہہ ہمّت ہُن میری، پاواں عزتاں یا رسوائیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 5
اڈن کھٹولیاں وانگر رُتاں، ہتھ میرے وچ آئیاں
ایہہ ہمّت ہُن میری، پاواں عزتاں یا رسوائیاں
جیُّون دی ایس جاگیر دا سودا ہُن تے کرنا ائی پَینا
نِکیاں نِکیاں دُکھاں کولوں، لّیاں سن کیوں سائیاں
تج کے سانوں اوہدا جیئون وی، بنیا اے پچتاوا
پہنچ دیاں نیں ساڈے تیک وی، اوہدیاں اُڈدیاں وائیاں
یا تے منظرائی من بھاؤندے، جگ وچوں اُٹھ گئے نیں
یا فر ساڈیاں اکھیاں ائی، رہ گئیاں نیں پتھرائیاں
میں اپنے مُنہ متّھے اُتے، سوچ دی کالک تھپی
اکھیاں گِردے ٹوئے پوا لئے‘ منُہ تے پے گئیاں چھائیاں
اپنیاں رُکدیاں قدماں اُتیّ ہُن کاہدا پچھتاؤنا
مَیں جد اپنی راہ وِچ ماجدُ، آپ کَڑُکیاں لائیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ویلے مینوں، گُڈیاں والا ناچ نچایا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 4
اُچّے چاڑھ کے مینوں، امبروں دھرتی لاہیا
ویلے مینوں، گُڈیاں والا ناچ نچایا
تُوں وی تے نئیں، گوَلے، لفظ دعا میری دے
ہور کسے توں کرنی ایں، کی منگ خدایا
اوہدے کّسے حرف، نہ میری دِھیر بنھائی
جیئون کتاب دا جو ورقہ وی، مَیں پرتایا
اوہناں دا ایہہ عیب، سدا نئیں لُکیا رہنا
مینوں نِند کے، وڈیاں جیہڑا ننگ چھپایا
سِر وجیا اے فر تیشہ فرہاد دے ہتھوں
رُتّاں، بھُلیا وِسریا قصّہ، فر دہرایا
وَسّے وی تے، باگ میرے نوں، پھنڈ جاون گے
بدلاں ازلاں توں ایں، ایہو وَیر کمایا
دل چ دل دا دُکھ، ماجدُ کجیا تے ہے سی
ہوٹھاں اُتیّ، آ کے ہویا ہور سوایا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دل دیاں سدھراں والے بیڑے، نہ ڈوبیں نہ تاریں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 3
اُچیاں ٹبیاں اتے بہہ کے، دوروں پھوکاں ماریں
دل دیاں سدھراں والے بیڑے، نہ ڈوبیں نہ تاریں
ہائے جے کدھرے رُکھوں جھڑ دے، پتراں نوں وی، ویکھیں
ہائے جے اوس گھڑی توں ساڈے، اوکھ وی کدے چتاریں
ہائے جے سُتیاں رِیجھاں، پیار زبانوں جیویں جگاویں
عملوں وی، توں اِنج ای تتڑے سینیاں نوں چا‘ ٹھاریں
تینوں چاہون والے، مُولوں ائی نئیں اکھیوں اَنّھے
لُک نئیں سکنا، شوق دے مُٹھیاں نوں توں، جِنج پیا چاریں
رب کرے جے اپنے آپ نوں، ساڈی اکھیں ویکھیں
شوہ دے اگے ریتاں دے توں، کیہ پیا بن اُساریں
نہ تے ہڑھ، نہ ہڑھ دی شوکر، کدھروں اُٹھدی جاپے
توں کاہنوں پیا اُنج ائیٔ ماجدا، اُچیاں ہاکاں ماریں
پیارے دیس دے کسے وی سیاسی آگو دے نام
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سجناں دیا وچھوڑیا، جنج ہووی سانوں ساڑ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 2
آہُن سینہ بھِچ لَے، دل دی کڈھ ہواڑ
سجناں دیا وچھوڑیا، جنج ہووی سانوں ساڑ
سِنیاں ہِینہاں چِیکدی، منجی نویں نکور
اُنج آکھن نوں شوکدی، کمرے وچ اجاڑ
تِلکن اِک پچھاڑ گئی، یا سوچ دا سی کوئی بھم
مَیں وی اِنج ساں جاپدا، جِنج ٹھُکیا دھرت پہاڑ
کِیہ کجھ دے گئی ہسدیاں، اوہدے مُکھ دی رُت
ہوٹھیں برف سیال جیہئی، سینہ بھخدا ہاڑ
ایتھے ائی کتھے مہکدا، نِگھیّ سُکھ دا رنگ
دل دا بوہا کھول کے، اکھیاں ہور اُگھاڑ
میں مرزا جٹ ویلیا، توں ایں خان شَمیر
بَچیا ائی کوئی تِیر تے اوہ وی، چِلّے چاہڑ
قسمت ماں سوتیلڑی، چُپڑیاں رکھدی کج
ماجدُ مَین پئی دینوندی، نت تَویاں دا ساڑ
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بکھریں سب تسبیح کے دانے

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 227
وقت نہ پھلنے دے یارانے
بکھریں سب تسبیح کے دانے
تعبیریں سب پا لیتے ہیں
خدشے، خواہشیں، خواب سہانے
کم اندیش جسے سچ سمجھیں
دل کیوں ایسی بات نہ مانے
سچّا ایک ہی رَٹ پر قائم
بدنیّت کے لاکھ بہانے
اشکوں میں جو راز چھپے ہیں
کب لفظوں میں لگے سمانے
ماجد اک اک کرکے بچھڑے
جتنے بھی تھے یار پُرانے
ماجد صدیقی

اوج سے جو گرے، درس دے اوج کا، خاک میں بُوند ویسے سماتی نہیں

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 226
جو بھی منظر ہے ٹھہرے یہاں دِیدنی، آنکھ اپنی جسے دیکھ پاتی نہیں
اوج سے جو گرے، درس دے اوج کا، خاک میں بُوند ویسے سماتی نہیں
تخت جن سے چِھنے، وَقر جن کا لُٹے، وقت پرغافلِ فرض گر ہوں رہے
چاہے پیدا دوبارہ بھی ہوں تو اُنہیں، خلقتِ شہر عزّت دلاتی نہیں
اک طرف اپنے ہاں ایک مخلوق ہے، خطِ غربت سے نیچے جو رہ کر جیئے
دوسری سمت مخلوق ایسی بھی ہے، قرضِ سرکار کے جو چُکاتی نہیں
لاڈلی ہو کہ لائق ہو جیسی بھی ہو، بعد شادی کے وہ کام والی بنے
جو بھی بیٹی کہیں ہے بیاہی گئی، لَوٹ کراپنے میکے وہ آتی نہیں
عمرِ آخر! کوئی سُر سُنائی نہ دے، ، تاب سُننے کی جانے کہاں کھو گئی
کوئی گُل باغ میں کِھلکھلائے نہ اب، کوئی بلبل کہیں چہچہاتی نہیں
دشت و گلشن میں رقصاں ہوئیں وحشتیں، سارے بھنورے دِبک کر کہیں رہ گئے
خوفِ دہشت سے یوں ہے ڈرائی گئی، فاختہ اب کہیں اُڑنے جاتی نہیں
بات میری یہ سُن ماجِد خستہ جاں! حرفِ حق کا جو تریاق تُجھ پاس ہے
خلقتِ شہر جو بھی سہے سو سہے، تیرا نسخہ یہ، وہ آزماتی نہیں
ماجد صدیقی

بات نہیں دوچار برس کی نصف صدی کا قصّہ ہے

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 223
ماجد کا بھی حفیظ سا جو تخلیق فن میں حصہ ہے
بات نہیں دوچار برس کی نصف صدی کا قصّہ ہے
جانے کیوں آغاز سے ہی لگ جائے اِسے اپنوں کی نظر
ماں اور باپ کا باہم رشتہ پیار ایثار کا رشتہ ہے
جیتے جی بھی کچھ کچھ بیبیاں رکھیں اپنے تاج محل
احمدی اور من موہن کے گھر کا بھی اُدھر اک نقشہ ہے
میڈیا کی ساری بدخبری سچّی ہو یہ ناممکن
حزبِ مخالف کے کردار کا بھی کچھ اِس میں شوشہ ہے
جس کے عوض مختاروں سے پینچوں نے عیب ہیں چھُپوائے
پٹواری کے علم میں اب بھی جانے کیا کیا رقبہ ہے
پہلے بھی اپنایا کیے ہیں جو جو تخت ہِلانے کو
پاس ابھی جمہوری سرداروں کے کیا کیا نسخہ ہے
غراہٹ میں چیتوں کی جیسے ہو سامنا جنگل کا
ذہنوں ذہنوں کرب و بلا کا کچھ ایسا ہی نقشہ ہے
ماجد صدیقی

یہ کیا ؟ سوار’ دوش پر ہوا کے کر دیا گیا

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 222
شجر پہ تو نہ نم تلک بھی نقدِ زر دیا گیا
یہ کیا ؟ سوار’ دوش پر ہوا کے کر دیا گیا
یہ اور بات رہنما بجز شغال کچھ نہیں
ہمیں دیا گیا ہے جو بھی شیرِ نر دیا گیا
ہمِیں ہیں عزم کے سوا’جنہیں نہ کچھ عطا ہوا
جنہیں نہ اور کچھ بھی توشہءِ سفر دیا گیا
جنہیں بہم ہے برتری’وہ ہم سے بس یہی کہیں
جھکے تو ہو فرازتر ‘ہمیں وہ سر دیا گیا
کبھی نہ ہم نے آنکھ کھول کر نگاہ کی کہیں
یہ ہم جنہیں کبوتروں سا نامہ بر دیا گیا
کھلی ہے جب بھی آنکھ’دہشتیں پڑی ہیں دیکھنی
ہمیں نہ کوئی اور مژدہءِ سحر دیا گیا
تجھے ہے ماجِدِ حزیں عطا وہ’ لطفِ خاص ہے
ولائتوں سے کم نہیں جو فکرِ تر دیا گیا
ماجد صدیقی

شہ نگر میں یہ کھلبلی کیوں ہے

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 220
دل کی بستی اجاڑ سی کیوں ہے
شہ نگر میں یہ کھلبلی کیوں ہے
کونسی آگ کو ملی یہ ہوا
شہر بھر میں یہ سنسنی کیوں ہے
بھاگ اُلجھائے جو رعایا کے
اُلجھنوں سے وہی بری کیوں ہے
جسم تڑخے ذرا سی آنچ سے کیوں
یہ زمیں اِتنی بُھربھری کیوں ہے
وہ جو دندانِ آز رکھتے ہیں
ڈور ایسوں کی ہی کُھلی کیوں ہے
چال سہنے کی حکمِ ناخلفاں
اِک ہمِیں سے چلی گئی کیوں ہے
بے نیازی ہرایک منصف کی
اِک ہمِیں نے ہی بھگتنی کیوں ہے
تھی جو ماجد! عطائے استغنا
سلطنت ہم سے وہ چِھنی کیوں ہے
ماجد صدیقی

مشکلوں سے تہِ نگیں کی ہے

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 217
ہم نے، جو مِلک اُس حسیں کی ہے
مشکلوں سے تہِ نگیں کی ہے
خُوں جلائیں کہ جاں سے جائیں ہم
بات سب”کسبِ آفریں’ کی ہے
نسل اپنی بھی کھوج لی ہم نے
جس کو جنت کہیں’ وہیں کی ہے
ہاں ہم آداب اِس کے جانتے ہیں
’’تیری صورت جو دلنشیں کی ہے‘‘
محو سُن کے سماعتوں سے جو ہو
ہم نے وہ شاعری نہیں کی ہے
دیکھنی ہو جو اُس کی صنّاعی
آب میں برقِ آتشیں کی ہے
آسماں تک گئی جو آہوں میں
فصل ماجِدوہ اس زمیں کی ہے
ماجد صدیقی

اُس میں مجھ میں فرق کیا، میں بھی اگر ویسا کروں

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 216
اُس نے گھٹیا پن دکھایا ہے تو اُس کا کیا کروں
اُس میں مجھ میں فرق کیا، میں بھی اگر ویسا کروں
وہ نہ خوشبوئے بدن تک کی کرن لوٹا سکیں
تتلیوں کے ہاتھ نامے میں، جنہیں بھیجا کروں
سُرخرو مجھ سا، نہ مجھ سا ہو کوئی با آبرو
سامنے قدموں کے کھائی بھی اگر دیکھا کروں
مجھ کو ہر قیمت پہ دُھن بس کچھ نہ کچھ پانے کی ہے
میں نے کیا کھویا ہے اِس میں، یہ نہ اندازہ کروں
دَھجیاں اخلاق کی یوں ہیں گرانی سے اُڑیں
میہماں کوئی ہو اگلی پل اُسے چلتا کروں
وقت نے مدّت ہُوئی، جُوتے ہیں مرے اُلٹا دئے
کاش میں بھی یہ اشارے کچھ نہ کچھ سمجھا کروں
میرے اندر کا ضمیرِ مستعد بولے یہی
بدسلوکوں سے بھی ماجد میں سلوک اچّھا کروں
ماجد صدیقی

منافع سارے اوروں کے، خسارے سب ہمارے ہیں

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 215
سیہ بختی، گراوٹ پر اجارے سب ہمارے ہیں
منافع سارے اوروں کے، خسارے سب ہمارے ہیں
نگر میں نام پر الزام ہے جن کے، شقاوت کا
بظاہر خیر کے ہیں جو ادارے سب ہمارے ہیں
بھلے وہ شِیر میں پانی کے ہوں یا جھوٹ کے سچ میں
ملاوٹ پر جو مبنی ہوں وہ دھارے سب ہمارے ہیں
شرارت ہو کہیں برپا ہمارے سر ہی آتی ہے
سُجھائیں بد ظنی ہی جو اشارے سب ہمارے ہیں
کہیں سے ہاتھ جگنو بھی جو آ جائیں تو ہم سمجھیں
فلک پر جس قدر ہیں ماہ پارے سب ہمارے ہیں
ہمارے پہلوؤں میں جو سلگتے ہیں ہمہ وقتی
جو ماجد وسوسوں کے ہیں شرارے، سب ہمارے ہیں
ماجد صدیقی

مرے مدّعا و بیان میں، ہو ملائمت تری چال سی

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 214
کوئی فاختائی سی نظم ہوکوئی اِک غزل ہو غزال سی
مرے مدّعا و بیان میں، ہو ملائمت تری چال سی
مری کیفیات کے صحن میں، ہے کہاں سے آئی ہے یہ ذہن میں
مرے ارد گرد تنی ہوئی یہ جو موجِ خوف ہے جال سی
کھلی آنکھ تب سے یہ سوچتے، گئی بِیت عمرِ طویل بھی
کہ نفس نفس میں ہے کیوں مرے؟ یہ گھڑی گھڑی ہے جو سال سی
ہوئیں التجائیں نہ بارور، کوئی چاہ ٹھہری نہ کارگر
نہ ہوئیں دعائیں وہ باثمر، تھیں جواختیار میں ڈھال سی
مرا تن بدن مرا عکس ہے، مری آنکھ ہے مرا آئنہ
وہی عمر اُس کی بَتائے ہے، ہے تنِ شجر پہ جو چھال سی
ترے لفظ لفظ میں ہے کھنک، ترے مکھ پہ فکر کی ہے دھنک
تری لَے بھی ماجِدِ خوش گلو، ہے رفیع، اوجِ کمال سی
ماجد صدیقی

پھول کھلیں تو کیوں تُو اُنہیں جلائے یارا

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 213
چہروں کا دُھندلانا تجھ کو بھائے یارا
پھول کھلیں تو کیوں تُو اُنہیں جلائے یارا
وہ جو تیری دِید کو ترسیں، اُنہیں رُلانے
ابر و ہوا کے پیچھے کیوں چھپ جائے یارا
وصل سے کترائے ہے ہجر کی آنچ دلائے
کتنے ستم ہیں تُو جو نت دُہرائے یارا
وہ کہ راہ میں تیری بِچھ بِچھ جاتے ہیں جو
چالوں کا جادُو کیوں اُن پہ جگائے یارا
جانیں جائیں پر تُو تخت بچا لے اپنا
خلقِ خدا کو کس کس طَور نچائے یارا
اُن ہاتھوں کو جو فریاد بکف اُٹھتے ہیں
آہنی ہتھکڑیاں کیا کیا پہنائے یارا
ماجِد تیرا سخن ہے تیرا سدا کا جوبن
تُو چندا سا کاہے کو گہنائے یارا
ماجد صدیقی

شاید تختۂ عجز و نیاز ٹھکانے لگا ہے

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 212
بوریا بستر باندھنے کاوقت آنے لگا ہے
شاید تختۂ عجز و نیاز ٹھکانے لگا ہے
چرخِ سخن سے کونسا تارا جھڑنے کو ہے
کس بد خبری کا جھونکالرزانے لگا ہے
کم تولیں اور نرخ زیادہ لکھ کے تھمائیں
اہلِ غرض کا سِفلہ پن دہلانے لگا ہے
ملزم نے اِتنی رشوت ٹھونسی ہے اُس کو
تھانیدار اب ملزم سے کترانے لگا ہے
مجھ کو بِل میں گُھسنے سے پہلے ہی اُچک لے
چُوہا بِلّی جی کو یہ سمجھانے لگا ہے
نیولا داؤ دکھاکے، سانپ نوالہ کرکے
زیرِ حلق اُتار کے کیا اِٹھلانے لگا ہے
ماجِد گروی رکھ کے ہمارے آتے دِنوں کو
ساہوکار ہمیں کیا کیا بہلانے لگا ہے
ماجد صدیقی

ہم بندگان ہیں اُسی پروردگار کے

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 210
جینے کے دن بھی جس نے دئے ہیں ادھار کے
ہم بندگان ہیں اُسی پروردگار کے
یہ بھی نجانے کیوں مرے دامن میں رہ گئیں
کچھ پتّیاں کہ نقش ہیں گزری بہار کے
گنوائیں کیا سے کیا جو مبلّغ ہیں خَیر کے
ہائے وہ سلسلے کہ جو ہیں گِیر و دار کے
اُس نے تو کھال تک ہے ہماری اُتار لی
زیرِ نگیں ہم آپ ہیں کس تاجدار کے
ہاں آکے بیٹھتے ہیں کبوتر جو بام پر
ہاں اقربا ہیں یہ بھی مرے دُور پار کے
تھہرائیں ہم رقیب کسے اور کسے نہیں
ہم یار بھی ہوئے ہیں تو جہاں بھر کے یار کے
کھویا ہے کیا سے کیا ابھی کھونا ہے کیا سے کیا
ماجد یہ کیسے دن ہیں گنت کے شمار کے
نذرفیض
ماجد صدیقی

ہم ہیںِ معزول شہوں جیسے فقط پِیر نہیں

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 206
ہم ثمردار نہیں لائقِ توقیر نہیں
ہم ہیںِ معزول شہوں جیسے فقط پِیر نہیں
سَو ہیں گر ہم تو ہیں ہم میں سے فقط بیس نہال
کون ہے اپنے یہاں آج’ جو دلگیر نہیں
موج’ دریا سے ہے از خود ہی اُچھلتی آئی
پیش دستی میں ہماری کوئی تقصیر نہیں
جس نے بھی لاکھوں کروڑوں سے بڑھا لی پونجی
نام پر اُس کے یہاں کوئی بھی تعزیر نہیں
یاترا جو بھی کسی پینچ نگر کی کر لے
وہ زَبر ٹھہرے ہمیشہ کے لیے’ زِیر نہیں
پست سے جو بھی زروزور سے بالا ٹھہرا
سابقہ اُس کی جو تھی حال کی تصویر نہیں
جو رقابت سے چڑھے دار پہ ماجد صاحب
نام جو اُس کے لگے’ اُس کی وہ تقصیر نہیں
ماجد صدیقی

چہرے کے پھول رکھ لیے’ دل کی کتاب میں

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 205
بچھڑے جب اُس سے ہم تو بڑے پیچ و تاب میں
چہرے کے پھول رکھ لیے’ دل کی کتاب میں
میدانِ زیست میں تو رہے تھے دلیر ہم
کمزور تھے تو صرف’ محبّت کے باب میں
کیا کیا بُرائیاں نہ سہیں جان و دل پہ اور
لوٹائیں نیکیاں ہی جہانِ خراب میں
تازہ نگاہ’ جس نے کیا ہم کو بار بار
کیا خوبیاں تھیں اُس کے بدن کے گلاب میں
قائم رہا اُسی کے سبب خیمہئ حیات
تھا جتنا زور’ خاک میں اُتری طناب میں
مدّت سے دل مرا ہے جو تاریک کر گیا
آتا ہے چودھویں کو نظر ماہتاب میں
نااہل ناخداؤں کی ناؤ میں جب سے ہے
ماجدگِھری ہے خلقِ خدا’ کس عذاب میں؟
ماجد صدیقی

دل جیسے گلے میں آ گیا ہے

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 204
کیا خوف معاً یہ چھا گیا ہے
دل جیسے گلے میں آ گیا ہے
ماجد صدیقی

جیسے معاً کہیں سے اضافہ ہو جاہ میں

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 203
ساعت وصالِ یار کی یوں ہے نگاہ میں
جیسے معاً کہیں سے اضافہ ہو جاہ میں
اُترے تھی صحنِ شوق میں جو بامِ یار سے
تھا کیا سرُور اُس نگہِ گاہ گاہ میں
دیکھا نہ زندگی میں پھر ایسا کوئی نشیب
کیا دلکشی تھی اُس کے زنخداں کے چاہ میں
کیا پھر سے رَخشِ قلب و بدن بے عناں ہُوا
ہے کھلبلی سی کیوں؟ یہ جنوں کی سپاہ میں
آمر پھٹا حباب سا جا کر فضا کے بیچ
دیکھا ہے یہ اثر بھی تو خلائق کی آہ میں
اِیندھن بِناں رواں کوئی پہیّہ نہ ہو سکا
تھا بے رسد جو رہ گیا آخر کو راہ میں
اچّھا ہُوا جو اِس سے ہو ماجد بچے رہے
آخر دھرا ہی کیا ہے فقط واہ واہ میں
ماجد صدیقی

ہم کس کج نظمی کی، پیہم زد پر ہیں

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 202
جگہ جگہ آنکھوں میں چُبھتے منظر ہیں
ہم کس کج نظمی کی، پیہم زد پر ہیں
گُن جتلاتے ہیں کیوں ہم، آقاؤں سے
ہم جو حلقہ بگوشی ہی کے خُوگر ہیں
خودی کمائی ہے کیا؟چھینا جھپٹی سے
اوج نشینوں نے، جو سارے خود سر ہیں
عدل گہوں پر بھی ہے گماں زندانوں کا
عادل تک بھی جہاں کے اسیرانِ زر ہیں
نرخوں اور رویّوں تک میں دہشت کے
چُھپے ہُوئے کیا کیا پُھنکارتے اژدر ہیں
کب سے چِھنی ہے اِن سے جانے خوش خُلقی
شہر شہر کیونکر اُجڑے، بستے گھر ہیں
کانوں میں تو گُونج صدائے فلاح کی ہے
حال ہمارے ہی ماجد کیوں ابتر ہیں
ماجد صدیقی

کب سے نہیں ترس رہا رخت سفر کو میں

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 201
تیری قرابتوں کے دیئے بال و پر کو میں
کب سے نہیں ترس رہا رخت سفر کو میں
جب سے عطا ہوئی ہے مجھے دولتِ غنا
لاتا نہیں نظر میں کسی تاجور کو میں
کٹھکا ہو اُس پہ کیوں کسی بارانِ سنگ کا
دیکھوں جہاں کہیں کسی پھلتے شجرکو میں
یکجا ہوں جس میں عجز و انا و ادائے عدل
پاؤں تو کس طرح کسی ایسے بشر کو میں
جب بھی ملے سفیر کسی ملکِ خاص کا
حسرت سے گھورتا ہوں بس اپنے نگر کو میں
اِک اِک کا منتہائے غرض ہے بس اپنی ذات
’پہچانتا نہیں ہوں ابھی راہبر کو میں،
ماجد شبانِ تار سا کب سے ہوں منتظر
کب پا سکوں گا حسبِ تمنّا سحر کو میں
ماجد صدیقی

کچھ کرے گر تو جاودانی ہے

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 200
عمر فانی ہے آنی جانی ہے
کچھ کرے گر تو جاودانی ہے
غیض میں اور، التفات میں اور
وہ کہ ہے آگ، وہ کہ پانی ہے
بس میں مشکل سے آئے مچھلی سا
خُو یہ اُس شوخ کی پرانی ہے
جیسے آب رواں پہ گُل تَیریں
چال میں اُس کی وہ روانی ہے
ظرف جس نے کشادہ تر رکھا
ہاں وہ انسانیت کا بانی ہے
نسل اُس کی فزوں ہوئی کیسے
یہ بھی آدم کی اک کہانی ہے
ہاں کبھی جانبِ نشیب نہ جا
تُو نے ماجد کہاں کی ٹھانی ہے
ماجد صدیقی

ماجد بدن تھا اُس کا کہ چھاگل سرور کی

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 199
اُٹھتا شباب اور فضا لُطفِ نُورکی
ماجد بدن تھا اُس کا کہ چھاگل سرور کی
جس کی چھنک دھنک ہمیں مدہوش کر گئی
اور صبر یہ کہ ہم نے وہ چُوڑی نہ چُور کی
شہکار اِک خدا کا تھا، مل کر جسے لگا
جیسے وہ کیفیت تھی کسی اَوجِ طُور کی
فتنہ زمیں پہ ہے کہ خرابی فلک پہ ہے
بدلی لگیں ادائیں سحر سے طیور کی
کچھ اور ہم سے ہو نہ سکا یا بھلے ہُوا
دعویٰ ہے یہ کہ ہم نے محّبت ضرور کی
تب سے رہا میں اگلے سَموں ہی کا منتظر
دیکھی ہے شکل جب سے درختوں کے بُور کی
خود رَو ہے جس کو دیکھیے، درس اُس سے کون لے
ابلیس کو سزا جو ملی تھی غرور کی
اِک اِک ادا ہے آپ کی ماجد! پسندِ دہر
پر شاعری پسند نہیں ہے حضور کی
ماجد صدیقی

ہم ہیں معزول شہوں جیسے فقط پِیر نہیں

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 198
ہم ثمردار نہیں لائقِ توقیر نہیں
ہم ہیں معزول شہوں جیسے فقط پِیر نہیں
سَو ہیں گر ہم تو ہیں ہم میں سے فقط بیس نہال
کون ہے اپنے یہاں آج، جو دلگیر نہیں
موج، دریا سے ہے از خود ہی اُچھلتی آئی
پیش دستی میں ہماری کوئی تقصیر نہیں
جس نے بھی لاکھوں کروڑوں سے بڑھا لی پونجی
نام پر اُس کے یہاں کوئی بھی تعزیر نہیں
یاترا جو بھی کسی پینچ نگر کی کر لے
وہ زَبر ٹھہرے ہمیشہ کے لیے، زِیر نہیں
پست سے جو بھی زروزور سے بالا ٹھہرا
سابقہ اُس کی جو تھی حال کی تصویر نہیں
جو رقابت سے چڑھے دار پہ ماجد صاحب
نام جو اُس کے لگے، اُس کی وہ تقصیر نہیں
ماجد صدیقی

ہم وہ ہیں جن کے سر پہ کہیں آسماں نہیں

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 197
امدادِ غیب کا ہمیں کوئی گماں نہیں
ہم وہ ہیں جن کے سر پہ کہیں آسماں نہیں
اِتنا تو اُس کے سامنے مشکل نہ تھا کلام
چھالا ہے اب تو جیسے دہن میں زباں نہیں
تیرِ نظر کی چاہ نے ایسا سُجھا دیا
ابرو ہے تیرا سامنے، کوئی کماں نہیں
کم نرخ کر لیے ہیں شہِ شہر نے تو کیا
کم کر لیے ہیں باٹ ہمیں کچھ زیاں نہیں
بولوں میں کھوٹ ہو تو ملیں رازداں بہت
بولیں کھرا کھرا تو کوئی ہمزباں نہیں
جب سے ہوس ہوئی اُسے ملبوس شاہ کی
اُس روز سے ہمارا کوئی پاسباں نہیں
ضو بھی ہے اِس میں اور تحّرک بھی ہے عجب
ماجد کا ہے کلام یہ ماہِ رواں نہیں
ماجد صدیقی

رخت میں نقدِ بقا باندھتے ہیں

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 196
ہم جو مضموں کی ہوا باندھتے ہیں
رخت میں نقدِ بقا باندھتے ہیں
اہلِ فن لفظ و ندا میں دیکھو!
کیسے سپنوں کا لکھا باندھتے ہیں
دل کے مَیلے ہیں جو کھولیں کیسے
جو گرہ اہلِ صفا باندھتے ہیں
جور بے طرح سخن میں لائیں
وہ جو زینب کی ردا باندھتے ہیں
وہ جنہیں اَوج نشینوں سے ملے
طرّۂ ناز بڑا باندھتے ہیں
وسوسہ دل میں نہ پالیں کوئی
ہم کہ ہر عہد کُھلا باندھتے ہیں
سوداکاری میں اَنا کی پڑ کے
لوگ جسموں کی بہا باندھتے ہیں
جو ہنرور ہیں نئی نسلوں کے
مٹھی مٹھی میں جلا باندھتے ہیں
وہ کہ موجد ہیں۔۔درونِ مادہ
نو بہ نو عکس و صدا باندھتے ہیں
بیٹیاں عمر بِتائیں روتے
اُن کو ماں باپ کُجا باندھتے ہیں
زور تن میں ہو تو ہر بات میں ہم
ناروا کو بھی روا باندھتے ہیں
ہو جہاں ذکرِ عقائد اس میں
ہم صنم تک کو خدا باندھتے ہیں
اپنے جیسوں پہ جو ڈھاتے ہیں ستم
اپنے پلّو میں وہ کیا باندھتے ہیں
سینہٗ شب میں کرے چھید وہی
ہم کہ جگنو کو دِیا باندھتے ہیں
ہم کبوتر کے پروں میں ماجد
لطفِ یاراں کا صلہ باندھتے ہیں
ماجد صدیقی

سرِدشت آہو کا رم دیکھتے ہیں

ماجد صدیقی ۔ غزل نمبر 195
نشیلا، ترا ہر قدم دیکھتے ہیں
سرِدشت آہو کا رم دیکھتے ہیں
سرِ سرو بھی تیری قامت کے آگے
لگے جیسے اندر سے خم دیکھتے ہیں
مناظر جہاں ہوں دل آزاریوں کے
شہِ وقت اُس سمت کم دیکھتے ہیں
ہماری کسی بات سے تو نہیں ہے؟
یہ کیوں؟تیرے پلّو کونم دیکھتے ہیں
دُھواں دُھول اور شور ہیں عام اِتنے
کہ سانسوں تلک میں بھی سم دیکھتے ہیں
تری آنکھ پر راز افشانیاں ہیں
ترے پاس بھی جامِ جم دیکھتے ہیں
مسلسل ہے ماجد یہ کیوں ژالہ باری
کہ ہر سو ستم پر ستم دیکھتے ہیں
ماجد صدیقی

WordPress.com پر بلاگ.

Up ↑