تلاش

ماجد صدیقی

شاعرِ بے مثال ماجد صدیقی مرحوم ۔ شخصیت اور شاعری

زمرہ

میں کنّے پانی وچ آں

بُڈھی دی دُعا

زور شباباں ویلے جنی میں اتھری ساں

میرے سر دا صحب سی

اُس توں وی کجھ اگے

جس وی ہک دے زور توں

دھرتی وی کنبدی سی

پراوہ کرماں بھرماں والااے گلوں سی ڈاہڈا درد ارانے اڑیا

اوہدا ن تے بھُوڑی وچ

جیئوں تیوں لنگھ جاندا

پر اوہدی ہر رات نتھا نویں

اوہدیاں بکاں ورگیں ا اکھیاں وچ

دھمدی سی

گھر آوندا تے بس اوہنوں جنج

سپ سُنگھ جاندا

وِرلا ائی اوہ، ہوٹھاں چوں

؁کوئی بول الاندا

ساڈی جھول وی رب سچے نے

بھروتی پر

اوہدی اوہ بے نانویں چپ

نہ مگروں لتھی

اوہدے بال نے وی جد اس توں

اوہدی چپ نوں کھوجنا کیتا

اوہ چپ رہیا

فر اوہ بال وڈیرا ہویا

تے اوہ وی باپو دے وانگر

چپ دے جال چ پھسدا گیا

ایتھوں تیک جے اک دن اوہنے

ڈانگ ہُلاء کے

اپنے کامے پیو دے ویہڑیوں

لنگھدا رستہ

زور دھنگانی لنگھدا رستہ بند کر دتا

اس رتے وچ کندھ پادتی

پیو دی بُلھیوں

اوہدی ورہیاں بدھی وَیری چپ لاہ دتی

پر ایس گھول چ

ساڈیاں اکھیاں دا چانن وی جاندا رہیا

گل مقدمیاں تیکن اپڑی

ساڈیاں ہکاں سُنجیاں ہویاں

پروڈ کے

تے اوہدے پُت دے پُت دا متھا

سارے پنڈ چ

اج وی لشکاں لاٹاں مارے

میں سوچاں جے سوہنیا ربّا

توں سانوں بھاں توں

ایس توں ودھ وی دکھ دے دے

پر ساڈے ایس پُت دے پُت نوں

پیو دے دتّے جذبے نال

سنگھاری رکھیں

ساڈے گھر چوں لنگھدی راہ وچ

اسری کندھ اُساری رکھیں

کیوں جے گھر دی آزادی دا

ایس جگ اندر سانواں کوئی نئیں

دھرتی تے درگاہوں لتھی

ایس نعمت دا نانواں کوئی نئیں

(۳۲ مارچ ۶۷۹۱ئ)

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اُدھلاک

پترا ایہہ گل ونجن دے توں

میں اُدھلاک دے پچھے توں کیوں

اپنی جند ونجنیاں ایں

پیو آپنے تے وس کے

روز قیامت توڑیں

متھے لیک لونیاں ایں

مینڈھا متھاتک جس اُتے

کالک پوچا پھریا ای

میں ساں باغی موج تے

نس پئی ساں

وگدے دریا دے وچوں

مینڈھی چھیکڑ

پترا ایہہ ائی لگنی اہی جولگ چکی اے

میں اوہ رن آں

جیہڑی تھُک کے

اُس تھکاں نوں چٹ نہ سکّی

تینڈا پیو اوہ مردہ مچھندر اے جس

میندھی لکھوں ہتھ نہ آوندی

عزتاں اُتے وس کے

مینڈھے متھے اُوج لوائی

پترا اس گورکھ دھندے دا

سارا حال تیتانہہ کیہہ دساں

اِس خونخوار دے ہتھوں تے میں

اپنے پیو تے ماں دی

گوربی گندی کیتی

اِس مینڈھے نال چنگی کیتی

مینڈھے دل دے گجھے پھٹ توں

چھیڑ نہ پترا

مینڈھی اِس کھیتی دا

کلہا حاصل توں ایں

تینڈھی سوہل ملوک جوانی دی چھاں ہیٹھاں

مینڈھے جیئون دے چار دہاڑے

جیکن تیکن ہویا اوڑک لنگھ ائی ویسن

مانہہ ایہہ چار دہارے پترا

اپنی ٹھنڈی چھاں دے وچ

لنگھاون دے توں

پیو اپنے نوں

نویاں سیجاں مانن دے توں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دھنواکھ

اس دا پیو بی ہتھ بٹیرا

تے کچھ چ پنجری

اتھے پاہر رکھیندا اہیا

اُنج چلھیا نے اُتے بیٹھیاں

گلاں دی مستیائی اُس دی

مینڈھے پر سنّے متھے تے

تھکیاں ہویاں نیناں دی بے انت اداسی

ہسدیاں ہسدیاں پلکار رے وچ

لاہ دیندی اہی

تاں ائی تے مینڈھی جھولی وچ

پنج دھیاں تے ایہہ اک پُتر

رب دی نظر سولی پاروں

تکدیاں تکدیاں ست سالاں وچ

سلک پئے سن

اس پُترے دی سِک بی

میں ہن کیکن دسّاں

خنگاہواں تے منتاں من من

کُکڑ دے دے، بکرے ونڈ ونڈ

لوہ لوہ کے

ورھیاں پچھوں ونج پوری ہوئی

مینڈھے سجرے دا سائیں

وت مانھ کلہا چھوڑ کے

کج کواریاں دھیاں مینڈھے پلے! کے

اسّے چھڑی چ اک دہاڑے

اکھیاں نوٹ کے جُلدا ہویا

اوہ ٹریا تے بھٹیاں تاء تائ

تن اگی دے اندر ڈاہ ڈاہ

کھیتراں وچوں، رُکھاں تھلوں

تیلے چُن چُن

تتیاں ٹھنڈیاں رُتاں دے وچ

دان بھُن بھنُ

میں اِنہاں پنجاں دھیاں نُوں

پیکے بوہیوں ودیاں کیتا

جنہاں وچوں تریں دھیاں دا

رشتہ دیکے

میں اس جیونے جوگے

ست خنگاہیں دے خیر دی

چُلھ بی جنج تنج وسّوں کیتی

ہن ایہہ جیون جوگا آپ بی

پنج دھیاں پُتراں دا پیو اے

پیئو بہشتی آں پر اس بی

اجے مّنوں وساریا نئیں ایں

ہتھ بٹیرا تے کچھاں وچ پنجری لا کے

اٹھے پاہر

شرابیاں دے آرگُٹ راہندا اے

یادت اپنی تریمتی دی اکھیں وچ

اکیں پاباہندا اے

نونہہ بی میں توں

کنڈولا کے ای باہندی اے

اس دا نخرہ پنج پا اے

تے ست پا بھوئیں توں

جائی راہندی اے

وت بی میں اِس خنگاہواں دے

خیرآں تک کے

اپنے سارے دکڑے وِیرا

ککھاں پتراں دے سنگ

جُھلکے جُھلکے شامل کر کے

نال دھنو اکھیاں لیکھاں تے

تتیاں سانہواں دے

جیندی پئی آں

سٹھاں ورھیاں توں اگی دا

سِنیاں تے وَن سُکیاں لکڑیاں آفر ائی

بالن تھیندی پئی آں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سچّے ربّ دی دھرتی اُتے

جے اسانہہ میں ربّ آکھاں

تے کفر الانواں

پرجے سچ پھُر لیندے اوتاں

ایہہ گل بی مانھ پُج آوندا

مینڈھے گھر آلے دا

اس جہان چ

کوئی جوڑ نہ سانواں ایں

اوہ مینڈھے عزتاں وے ویہڑے

پیلاں دا پرچھانواں ایں

اُس جنے دا ائی ایہہ ہٹھ اے

جس مینڈھے جیہی کنجری آں بی

ساریاں ٹھاٹھاں باٹھاں ہوندیاں

سینے دے نال لاگھدا اے

نئیں تے میں بجل دو چُکے

سچ پھر لینددے اوتاں

کنجریاں توں بی ودھ آں

کیوں جے مینڈھیاں سُتیاں سدھراں

اس مردود جگائیاں اہیاں

جس مردود دا جھگا میں بے دوش وے کارن

؁انت وساہ وی

منی تے پر منی تھاں اہ۹ی

آپے علموں، حکمتوں، لختوں؁جگ جہان چ منیا ہویا

اوہ مردود

میں جس آں کدیں بی

دوں ہوٹھاں چوں اپنا پیو نہ آکھاں

ہولیں ہولیں

مینڈھے نیڑھے انج آلگا

جیویں زمیں وچ

ہالی دا ہل لہہ ویندا اے

میں سوچاں

بندھ بی خبرے کیہی بلا اے

جیہڑا اس دنیا وچ

خبرے کیہ کیہ اوجڑ سہہ ویندا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

چوگ

تینڈھے توں کیہہ پڑدا بھینے

اِس کلیکے تے

ساڈے ، متھے اوہ لیک لوائی اے جیہڑے

روز قیامت توڑیں

دھوتیاں لاہندی نئیں آں

میں تتڑی دیلیکُ جے تپ گئے

نئیں تے میں اِس دا رشتہ

اُس کو ہجے تے کلموں ہیں آں

پئی دیندی آسو

جیہرا گل کرے تے

منہ دیاں لالاں نوں بی سانبھ نہ سکے

وچلی گل ہن کیہہ پچھنی ایں

میں اُتے تے گڑا خدائی آوسیائی

سانوں سکھی تک کے

کوئی بی سکھی نہیا

تے ساڈی اس جھل وللّی

شکلوں نُور تے عقلوں انھی

کِکراں جیڈی وھی نے بھینے

خبرے کتھوں جاگ لوائی

اِس نج جمنی نے تے سانوں

جیوندے جی ائی

دھرتی دے وچ رُم دتا اے

ایہہ تے رب دی دین ایں جے

ایہہ معاملا اتھوں تک ائی وِڑیا

نئیں تے بھینے

اِس دا پیو تاں

منتاں تے لکھ حیلیاں پچھوں

اِس چو چشمی دی جند لئیوں

خبرے کس ویسلے ٹلیا

پر کیہہ ٹلیا

اِس توں ٹل کے

آپوں ساڈیاں ہتھاں وچوں جُلدا ہویا

کیہ آکھاں تیکیہ نہ آکھاں

شکر خدا دا جے زہروبی

اُس بے دوشے اُتے

کوئی کٹ نہ کیتی

ربّ اساڈی سننی آہی

تے اوہ نویں سونی

اِس کلمو ہیں آں اپنے بوہیوں

ودیاں کرن نوں جی پیا اے

تے نکیاں بالاں دی

چوگ لیاون جوگا تھی پیا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

نواں زمانہ

میں اُسانہہ ہن کیہہ کجھ دساں میں اُسانہہ کیہ کجھ سمجھائیں

جیہڑیاں گلاں توں آہدا ایں اوہ نئیں سوکھاں مینڈھے تائیں

چکی بی اوہ پیہہ گھِندی اے چرکھابی اوہ کت گھِندی اے

ڈنگیاں سِدھیاں گوگیاں بی اوہ توسے تندورے گھت گھِندی اے

ویہرے وچ بہاری اُس دی جیئوں زمیں مج پھریا ہووے

وال اُس دے اِنج کُھل کُھل پوندے جیویں کوئیخ بدل ڈریا ہووے

ونج ونج کے اُس گھار میانے ختم قرآن بی کر گھدا اے

دِین دُنی دے تپنوں بی اس گھڑا دلوگھڑ بھر گھدا اے

اُس بلائی دے منہ متھے وی ہن جھال نہ جھلی ویندی

اِنج سمجھو جوں شوہ دریاں دی اٹھدی چھل نئیں ٹھلی ویندی

گھر رکھن جوگی بی نئیں اوہ باہر بی کوئی نہ بوہا جھلے

جیہی کجیہی جے ہو ونجے تے کیہہ رہ ونجسی ساڈے پلے

پھُپھی آلی ٹیک بی اس دی مانہہ تے ہن پئی بھجدی دّسے

جے میں کوئی بی گل چا پھیڑاں اوہ چھوہ باہندی لمے قصّے

پڑھیا لکھیا پتر اُس دا دھی ساڈی کوری دی کوری

نہ اوہ تنگ پجامے پیندی نہ گلمے تے لیندی ڈوری

نہ اس فلماں داناں سنیا نہ اُس علم کتابی سکھیا

نہ اُس شرم دی لوئی لاہی نہ اُس ٹرن شتابی سکھیا

اُس مرنے جوگی دا پڑھنا مڈھوں ائی سانوں پُجیا نہیا

اُس دے لیکھ نصیبے آلا قصّہ رب تے گھتیا اَہیا

دس براوا میں اُسانہہ ہن کیہڑا کیہڑا چج سکھائیں

شرم حیا ونجو ائیں س دا اِس نالوں تے مر نہ جائیں

توں آہدا ایں نواں زمانہ ساڈیاں ویلیاں کولوں وکھ اے

ایہہ ائی نواں زماہ ایں تے وَت اِس اُتے لعنت لکھ اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

خیر ممارکھ

ہا بھینے! رّب پڑ دے کجی، خیر ممارکھ جیویں شالا

عمروں لمے ساہ ڈھینی ککھوں لکھ پئی تھیویں شالا

مدتاں پچھوں رب چا اُس دے دتے تے بی بھَو پایا اے

مینڈھیاں اکھیاں دا چانن بی وت اج مڑ کے گھر آیا اے

ہا بھینے جد توڑیں تال اس وڈیاں اسکولاں وچ پڑھیا

اُوّن توڑیں اس دا دل بی ساڈے اُتوں نہیا چڑھیا

ہن اوہ نوکر چاکر ہویا، ہُن نیں اسدیاں دور بلائیں

ایہہ گل پھٹی ایء چنگی اے وچلی گل کیہہ آکھ سنائیں

دل دا بھیت اُسانہہ کیہ دسّاں، پتک بی نئیں ساہندا اہن اوہ

گھر بی آوے تے اَساں توں پرے پریرے راہندا ہن اوہ

بھین بھراواں دے ہتھ بی اس کدیں نہ ٹیڈی پیسہ دھریا

توں ائی دس اُس آسطے اسّاں کیہرا کیہڑا دکھ نہیں جریا

وت بی ایہہ ائی سوچ کیبھینے منہ تے جندرالا گھندی آں

اُس دی ساکھ نہ ماڑی ہووے اپنا لہو کھولا گھندی آں

ہن جے اُس دے چالے ایہہ نیں کل خبرے کیہہ صورت ہوسی

پُیو اس دا کس بوہے اُتے اُس دی خاطر ونج کھلوسی

ایہہ ای گل بس کھاہدی ویندی جس توں گل ہلانا نہہ سکدی

گھر دی گل گھر رکھی ہوئی اے لمّی ڈونڈی پانا نہہ سکدی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

شاعر

خورے مینوں اج کیہڑی سوچ آ کے

گھیریا اے

اِنج مینوں لگدا اے

ازلاں دے درزی نے

پھرکی تے چاڑھ کے تے

اج مینوں پھریا اے

جھلی جھلی لگدی اے

سوچ تے وچار وی

میں تے پَڑ ماریا سی

کھاہدی نئیں سی ہار وی

ایہہ تے گل سچ سی

جے میری ایس جِت وِچ امبڑی دا ہتھ سی

پر میرے مکھڑے تے لہراں ٹھاٹھاں مار دی

جوانیاں دی رُت سی

اکھاں وچ شرماں حیاواں والا کجلا

قد جیویں باجرے دا سٹہ سی نکھیڑ واں

گُتھے ہوئے انگ سی تے جثہ ہیسی پھیرواں

جوں وکھ عزتاں دا مان مینوں ملیا

آپنے ائی جیہا نالے ہان مینوں ملیا

ایس جگوں جاندی واری، پیئو میرے

رّب اوہنوں جنتاں چ جاگھ دئے

اوہدیاں امنگاں تے دعاواں نوں سہاگ دئے

امبڑی دے ہتھ میرا ہتھ اِنج دتا سی

امبارں تے بیٹھا ہویا رب وی سی کنبیا

خورے اوہنے فیصلہ ایہہ

موڑ کیوں نئیں لتا سی

’’چلو ایہنوں کجھ دیر

ہور حالیں جیئون دیو؁ایہدیاں نیانیاں نوں

رگاں وچ لہکدا

نہ لہو اجے پیئون دیو‘‘

اوہ تے خیر ہوونا سی

پُیومیرے امبڑی تے

نالے ساڈی اکاں وچّوں لہو ائی چواونا سی

اٹھّے اکھاں میٹیاں تے

اوہدے پچھے رہن والے اسیں پنج بالساں

جیہڑے کلّی امبڑی دی

جان دا وبال ساں

ہوندے ہوندے اوکھ سارے

نیڑے سادے ڈُھک پئے

مشکلاں نحوستاں دی اینہن ورہاوندے

بدل ڈراؤنے

ساڈے سراں اُتّے جُھک پئے

ویلے سدماریا تے

پینڈے پے کے عمراں دے

اساں اک اک ویلا انج سی گزاریا

جیوں ی ساڈی ماں نئیں سی

چھتری دی چھاں سی

رب انہوں سکھ دیوے

اوہدے پاوں سر ساڈے

سدا آئی اُتاں سی

ہوندے ہوندے اک ویلا

اوہ وی فر آگیا

جیہرا میری امبڑی نوں

گنُجھلاں چ پا گیا

اوہدے ہٹھ حوصلے نوں

فرجیوں ڈھا گیا

ادوں اوہدے گل وچ

شرع والی پھاہی سی

اوہدی کلھی دھی

جیہری سوہویں نوں پُجی سی

تے اجے نہ ویاہی سی

ہن ا اوہدی اکھیاں دا

بنی ہوئی روڑ سی

تے اوہنوں گھروں ٹورنے دی

انُوں ڈاہڈی لوڑ سی

تے اوہ نئیں سی چاہوندی جے

آپے وانگوں مینوں وی اوہ

دُکھاں تے مصیبتاں دے ہڑھ وچ روڑھدی

تے میں وی کجھ چراں پچھوں

اوہدے وانگوں سُکھاں دے گھروندیاں نوں

پگ پگ لوڑ دی

ایہہ تے گل سچ سی جے

مینوں اوہدے پیار نال

اوہدی اُچیّ رکھ الے سوچ تے وچار نال

شرماں حیاواں دا جمال ہے سیملیا

جگوں وکھ جیئون دا خیال ہے سی ملیا

پر بھلا کون اِنھاں لاں نوں چتار دا

کون کوئی بوجھ کسے ہور دا سہار دا

جھُکے ہوئے پلڑے نوں ہر کوئی ویکھدا

کون کسے نال اگ بھانبڑاں دی سیکدا

رّب پر کسے نوں

بھُلاوندا وی نئیں جے

بھانویں ہووے رِنج وی اوہ

ہتھوں پیدا کیتیاں نوں

چراں تائیں اگاں چ

چلاوندا وی نئیں جے

کجھ میرے سوہج تے سبھا پاروں کر کے

کجھ میری امبڑی دے

سیانپاں نوں تک کے

تے کجھ خورے رب دیاں کیتیاں توں ڈر کے

گبھرو جواں اک گھر ساڈے ڈُھکیا

پیو تے اوہدا جیوندا سی

پر جیوں لپے ہوئے کچے جیہے کوٹھڑے چ

بجلی دے بلباں دا

چِٹا گُوہڑا رنگ سی

انج ائی بس انھاں

پیو پتر دا سنگ سی

پیو دے نال اوہ سی پیا

ڈاہڈا چنگا لگدا

اوہدے پاروں وڈ کے دا

متّھا پیاسی جگدا

مُنڈا میرے ہان دا سی

پر ڈاہڈا اَتھرا

اوہدے نالوں گھٹ نئیں ساں

میں وی ذرّی قطرہ

ویہڑیساڈے اڈیاں تے اِنج آکے ٹُریا

کنڈھا میرے صبراں دا نال نال کھُریا

کیوں نہ بھلا چائیں چائیں

پَیر اوہدے وجدے

دنیا دے مان اُنپوں

سبھے ہیسی سجدے

ہنے ہنے سولہویں جماعت اُٹے پڑھی سی

گُڈی اوہدی سدھراں دی

امبراں تے چڑھی سی

اونہوں جیہی تھوڑ وی نہ ہے سی

کسے ساک دی؁

اِنج وی سی

انہوں اک بُڈھی

میری ماں وانگوں ا۳نج ائی پئی سی تاکدی

سگوں اوہدے ماپیاں نے

اِکی گلوں نال اوہدے

ساہمنے دے ساک

اُسے ہُڈھڑی دی لاڈلی نوں

مِتھنا وی کیتا سی

پر اُنھے زہر دا پیالہ ایہہ نہ پیتا سی

خورے کیہڑی گل سی

تے خورے کیہرا ول سی

رب ولّوں پئی

ایس معاملے نوں ٹھل سی

شکراں تے لکھاں ائی

دعاواں دا مقام سی

ویہندیاں ائی ویہندیاں

کتاب وچ زندگی دی

اوہدا میرا اکو تھائیں لکھیا ہویا نام سی

خورے مینوں اج کیہڑی

سوچ آکے گھیریا اے

انج مینوں لگدا اے

ازلاں دے درزی نے

پھِرکی تے چاہڑھ کے تے

اج مینوں پھیریا اے

جھلی جھلی لگدی اے

سوچ تے وچار وی

میں تے پڑِ ماریا سی

کھاہدی نئیں سی ہار وی

اکھاں وچفکراں دے

سُول جیہے نیں چبھدے

نونہہ میریاں مشکلاں دے

میریاں ائی خیالاں وچ

ا۳نج پئے نیں کُھبدے

جیویں میری زندگی دا

سُکھ وی سی مانگواں

چن جیہا کو نت میرا

لکھاں چوں جیالڑا

تے ڈاہدا بھولا بھالڑا

جگوں وکھ فکراں وے چِکراں چ پھسیا اے

اوہنے مینتھوں میرا وی سہاگ جیویں کھسیا اے

آکھدا ے

تکمیری جند پئی آجاوندی

بنضاں ٹٹول مینوں سوچ پئی آکھاوندی

مر نے توں پہلاں مینوں موت پئی آ آوندی‘‘

تے میں نت سوچدی آں

سوچدی آں سواہ

تن پنے نوں نوچدی آں

ربا! سر ساڈے توں

وبال کیہا پایا اے

کیہا ساڈا سُکھ

اِنہاں فکراں مکایا اے

سوچدی آں تھوڑا جیہا عرصہ بِتان تے

رب ساڈی جھولی

تن بال گھۃ چھڈے نیں

ماپیاں دے نال اوہدے

میری وی تے سانجھ اے

کجھ ساڈے بالکے تے

کجھ ساڈے وڈے نیں

جیوئن جوگا خورے کیویں

سوچ نئیں جے سکدا

لکھاں تے کروڑاں دا اوہ

بنیا پھر ککھ دا

چپ چپ رہنا انھے

خورے کتھوں سِکھیا اے

بھیڑ جیویں ازلاں توں

لیکھے ساڈے لکھیا اے

آکھدا اے:

تک بھلا کیویں رانہہ میں ہسدا

جدوں سکھ جگ والا

نئیں ایں میرے وس دا

بڈھی جیہندی نال ساڈے

کندھ نال کندھ سی

اوہدی پچھی عمراں دا

کنّاں اوکھا پندھ سی

کونت اوہدا مویا

اوہدے پت وی وہا گئے

انھوں کیڈے اوکھیاں بکھیڑیاں چ پا گئے

تے اوہ جیہڑی

تیریاں سہیلیاں دا مان سی

تیرا اوہدا بچپنے دا

ڈاہڈا گوہڑا ہان سی

اُنھے وی تیمل کیہڑا

پایا اے جمال دا

اوہدی جھولی گھتیا نیں

منڈا باراں سال دا

ایہہ وی گل نئیں

گل سوچنے دی ہور اے

دلاں اتے عقلاں دا

کنّا داہڈا زور اے

اُنھے جیہڑے خواب

دل آپنے سجائے سی

اونھاں تھانویں جھولی وچ

سُول اُنھے پائے سی

جنھوں انھے منگیا سی

اوہ نہ اوہنوں ملیا

اوہدیاں امنگاں والا چھِل کویں چھِلیا

تے اوہ جنّھوں

ریل دیاں پٹڑیاں نے وِنّھیا

اوھنوں کنہاں اوکھتاں نے

بھانبھڑاں تے رِنھیا

ہور تیرے اگے

گل چھوہاں کس کس دی

آپوں ہے واں سپ

حد نئیں ایں جیہدی وِس وی

میں نہ تیناوں ڈنگدا

تے کیہڑا قہر ٹُٹدا

وکھ تیری کوکھ وچوں

اِنج تے نہ پھٹدا

جیہڑا رُک۔ بنیا ایں شوکدے چنار دا

راہیں راہیں چِنگاں ائی پیا اے کھلار دا

میری بھکھی چاہ تینتھوں سارا کجھ کھوہ لیا

سُکیاں کریزاں نے سی دل تیرا موہ لیا

اجے وی جے ویکھدا واں

تیرے بُسّے نک نُوں

تیرے کھُلے لیڑیاں چ

پتلے جیہے لک نُوں

تیرے مٹھے مکھ نُوں

تے تیری کالی اکھ نُوں

ویدھ تیرے کنّاں والے

بِناں کسے گہنیوں

ویکھاں جیتے رہن

اکھوں اتھرو نہ ویہنیوں

دس تیرے اگے بھلا کیویں ہسّاں بھولئے

مشری توں مٹھئیے تے پھُلاں سنگ تولئے

تیرے ہتھ کوئی وی تے

پھُل نئیں میں دتا اے

سگوں تیاتھوں تیرا ائی

نکھار کھوہ لتا اے

ایہو ئیں

لکھاں نیں کڑھا نے میری سوچ دے

نال جیہڑے کالکان دے

متھا میرا پوچدے

اگاں مینوں لاوندے

تینت مینوں ساڑ دے

سوچ دیاں سولیاں تے

نت مینوں چاہڑ دے

مُٹھی وچ بھچیا اے دل میرا دھڑکدا

سُکھ میری اکھاں وچ روڑ وانگوں رڑکدا

جیئو میرا گھٹدا تے جند پئی آ جاوندی

نبضاں ٹٹول مینوں سوچ پئی آکھاوندی

مرنے توں پہلاں مینوں موت پئی آ آوندی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جنج ہویا ابنج ہونا نئیں سی

میں جگ اندر نُور کھنڈایا

جے روکن وی نکلے مینوں

نھیریاں اپنا بھرم گنوایا

میں جس پاسے وی ٹُر چلیا

راہواں مینوں سجدے کیتے

ایس دھرتی دا سینہ ہلیا

سوچیں میری زور سی وہتا

چپ میری تاریخ سی جگ دی

وَیریاں دے گھر شور سی بوہتا

فر خورے کی ہویا مینوں

میں انج اپنا آپ ونجایا

ایہہ جگ اوڑک رویا مینوں

ہوٹھ میرے کملاون لگ پئے

وچھڑیاں سمیاں دے پرچھانویں

اج مینوں یاد ون لگ پئے

میں تے نیواں پونا نئیں سی

میں خورے کیہ کر بیٹھا واں

جِنج ہویا اِنج ہونا نئیں سی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

WordPress.com پر بلاگ.

Up ↑