تلاش

ماجد صدیقی

شاعرِ بے مثال ماجد صدیقی مرحوم ۔ شخصیت اور شاعری

زمرہ

اصناف

گنگیو کندھو

اکھیاں مٹیاں تے مینوں اپنے گھر اُتے

گرجھاں، ہلاں تے کاں ڈھوڈر

اُڈ دے وسن

اکھیاں اکھولاں تے ہر پا سے

چپ دا راج اے

اینی چپ…… جے

ہر بندے دے دل دی دھڑکن

اوہدے نال دے بندیاں دے

کناں وچ پئی کہرام مچاوے

کیہ جاناں ایہہ رت کجیہی اے!!

میرے گھر دیوگنگیو کندھو

تسی ای ایس جا گدے خواب وی

کجھ تعبیر سجھائیو مینوں

مینوں تے ایس الٹے پلئے

منظر وی

کجھ سمجھ آوے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ترہائیاں اکھیاں

پچھلے تیہہ ورہیاں توں

میرے دیس دے قبرستاناں دے وچ

جیہڑیاں قبراں دی بنیاں نیں

اوہ مینوں

پتھرائیاں ہوئیاں اکھیاں جاپن

جیہڑیاں آل دوال دے

بسے پن توں نس کے

قبرستاناں دے

مکھاں تے جا لگیاں نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اُوگھل

بجلی دے چلدے پکھے توں

ٹکر کھاکے

اک چڑی ٹوٹے ہوڈھٹھی

تے میریاں اکھیاں دے اندر

اُس بندے دا انت سمایا

جیہدے اندر

اوہدی گھل آگی ہووے

چلدے پکھے دی شوگر

سن نہ سکے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

گن

صوفیاں کہیا

دل دے نال زبان دا

جے ایکا نہ ہووے

تے فر بندہ

بسیئر سپ توں وی ماڑا اے

میں آکھاں جے

ایہہ گن تے سب توں وڈا اے

ایس کر کے جے سبھے آکھن

اج وی ونیا وچ

سیاست دی معراج تے

ایہو گن ایں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

نتھانویں

لمے سفر تے ٹریا پانی

گندہ وی ہووے تے

ستھرا ہو جاندا اے

پر ساڈی تے جیویں

کوئی وی منزل نیئیں ایں

تاں ای شاید

یونیاں کھدراں نالیاں آڈاں دے وچ ڈکے

اپنی اپنی تھانویں

گلدے سڑدے پئے آں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اپوزیشن

پانی نوں گہراون والیا

توں ندی دے اُپر ایں

یا تھلے بنے

توں میری ایس ہک دے زور توں

بچ نیئیں سکدا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

باغی

میرے ضمیر نوں بولن توں

روکو… اوئے لوکو

ایہہ تے مینوں

میرے جتھے وچوں نکھڑیا

کوئی باغی تے کٹڑممبر لگدا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ایٹیز دے پہلے پنج سال

ہسدا وسدا شہر وی

مینوں تے انج لگے

جنج آسیوں ڈر کے

کسے گھر دے واسی

گھر دی اک اک شے توں ترٹھ کے نس گئے ہوون

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اُوجاں

ساڈے منہ متھیاں تے

ساڈیاں وڈیاں دے لیکھاں دیاں اُوجاں

……کالیاں چھائیاں

جیہڑیاں… نال کریماں کدھے چھپاوی لئیے

تے مڑھ کا چھڈیاں ای

میک اپ روم چ جا کے

مکھ اپنے نوں انج پئے کجئیے

جیویں کنواری ماں ڈھڈ اُتے پلہ دیوے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بھلیکھا

جیہڑی گڈی اُچے چڑھ کے

وچ ہواواں تارا بن کے

گھوریاں لا کے

دیکھے پئی نوا ناں نوں

گھٹ گھٹ جھپیاں پاوے پئی

اُچیاناں نوں

اوہدی ڈورتے

لگے کچ نے وی

اوڑک لہہ جانا ایں

وا، اُکھڑی تے

جھگ دے وانگر

اوہنے وی بہہ جانا ایں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ویکھ نی مائے

ویکھ نی مائے

پیو دے پیار توں تھڑکیا

تیرا ایہہ پتر… میں

تیرے لاڈتوں وگڑیا پتر

جو کجھ کھاواں جو کجھ پاواں

اوہ ساا کجھ

ہن میری اک کمزوری اے

ایس کھا جے ایس پہناوے نوں

توں جو جو اُچیاں دتیاں

اونہاں اُچیاں توں ہیٹھاں

میں ہن کدے وی آنیئیں سکدا

توں بھانویں چکی پہیویں

یا چرکھا کتیں

لوکاں دے بھانڈے مانجیں

یا دھوڑاں پھکیں

یا خیرات تے قرض دے سکے

اپنی جھولی وچ بھر لیا ویں

میرے بانے دا لشکا گھٹ نیئیں ہونا

تیرا متھڑا

بھانویں تریڑاں تریڑاں تھیوے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کھڑکھنجہ

پہلاں بچہ روندا سی تے

آپوں اپنے منہ دے وچ

انگوٹھ لے کے سوں جاندا سی

ہن بچہ رو وے تے

اُہدیاں بلھیاں دے وچ

اوہدی امبڑی چوسنی دے کے

شیشے دے کھڑ کھنجے لگی

میک اپ دے وچ

رجھ جاندی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

انتساب

آپنیاں سانہواں دے سُکھ

خالدہ ماجد دے ناں

گھُلّے ڈاہڈا نھیر جویں ہُن گھلیا اے

بجھیا کلُل جائے پھَٹ جویں ہُن کھلیا اے

جھلّے کوئی نہ تھاں تے ٹکراں ماراں میں

ربّا! اُنج کدوں تینوں چتیاراں میں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ضابطہ

نام کتاب: ریتنجناں

شاعر: ماجد صدیقی

پہلی اشاعت: 1978

ناشر: اپنا ادارہ، ڈھوک کھبہ، راولپنڈی

اندر دی ہَک زہر سی دھا گئی وِچ وجود

اکھیں پھرن رتینجناں، جگرا ہویا سواہ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بُڈھی دی دُعا

زور شباباں ویلے جنی میں اتھری ساں

میرے سر دا صحب سی

اُس توں وی کجھ اگے

جس وی ہک دے زور توں

دھرتی وی کنبدی سی

پراوہ کرماں بھرماں والااے گلوں سی ڈاہڈا درد ارانے اڑیا

اوہدا ن تے بھُوڑی وچ

جیئوں تیوں لنگھ جاندا

پر اوہدی ہر رات نتھا نویں

اوہدیاں بکاں ورگیں ا اکھیاں وچ

دھمدی سی

گھر آوندا تے بس اوہنوں جنج

سپ سُنگھ جاندا

وِرلا ائی اوہ، ہوٹھاں چوں

؁کوئی بول الاندا

ساڈی جھول وی رب سچے نے

بھروتی پر

اوہدی اوہ بے نانویں چپ

نہ مگروں لتھی

اوہدے بال نے وی جد اس توں

اوہدی چپ نوں کھوجنا کیتا

اوہ چپ رہیا

فر اوہ بال وڈیرا ہویا

تے اوہ وی باپو دے وانگر

چپ دے جال چ پھسدا گیا

ایتھوں تیک جے اک دن اوہنے

ڈانگ ہُلاء کے

اپنے کامے پیو دے ویہڑیوں

لنگھدا رستہ

زور دھنگانی لنگھدا رستہ بند کر دتا

اس رتے وچ کندھ پادتی

پیو دی بُلھیوں

اوہدی ورہیاں بدھی وَیری چپ لاہ دتی

پر ایس گھول چ

ساڈیاں اکھیاں دا چانن وی جاندا رہیا

گل مقدمیاں تیکن اپڑی

ساڈیاں ہکاں سُنجیاں ہویاں

پروڈ کے

تے اوہدے پُت دے پُت دا متھا

سارے پنڈ چ

اج وی لشکاں لاٹاں مارے

میں سوچاں جے سوہنیا ربّا

توں سانوں بھاں توں

ایس توں ودھ وی دکھ دے دے

پر ساڈے ایس پُت دے پُت نوں

پیو دے دتّے جذبے نال

سنگھاری رکھیں

ساڈے گھر چوں لنگھدی راہ وچ

اسری کندھ اُساری رکھیں

کیوں جے گھر دی آزادی دا

ایس جگ اندر سانواں کوئی نئیں

دھرتی تے درگاہوں لتھی

ایس نعمت دا نانواں کوئی نئیں

(۳۲ مارچ ۶۷۹۱ئ)

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اُدھلاک

پترا ایہہ گل ونجن دے توں

میں اُدھلاک دے پچھے توں کیوں

اپنی جند ونجنیاں ایں

پیو آپنے تے وس کے

روز قیامت توڑیں

متھے لیک لونیاں ایں

مینڈھا متھاتک جس اُتے

کالک پوچا پھریا ای

میں ساں باغی موج تے

نس پئی ساں

وگدے دریا دے وچوں

مینڈھی چھیکڑ

پترا ایہہ ائی لگنی اہی جولگ چکی اے

میں اوہ رن آں

جیہڑی تھُک کے

اُس تھکاں نوں چٹ نہ سکّی

تینڈا پیو اوہ مردہ مچھندر اے جس

میندھی لکھوں ہتھ نہ آوندی

عزتاں اُتے وس کے

مینڈھے متھے اُوج لوائی

پترا اس گورکھ دھندے دا

سارا حال تیتانہہ کیہہ دساں

اِس خونخوار دے ہتھوں تے میں

اپنے پیو تے ماں دی

گوربی گندی کیتی

اِس مینڈھے نال چنگی کیتی

مینڈھے دل دے گجھے پھٹ توں

چھیڑ نہ پترا

مینڈھی اِس کھیتی دا

کلہا حاصل توں ایں

تینڈھی سوہل ملوک جوانی دی چھاں ہیٹھاں

مینڈھے جیئون دے چار دہاڑے

جیکن تیکن ہویا اوڑک لنگھ ائی ویسن

مانہہ ایہہ چار دہارے پترا

اپنی ٹھنڈی چھاں دے وچ

لنگھاون دے توں

پیو اپنے نوں

نویاں سیجاں مانن دے توں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دھنواکھ

اس دا پیو بی ہتھ بٹیرا

تے کچھ چ پنجری

اتھے پاہر رکھیندا اہیا

اُنج چلھیا نے اُتے بیٹھیاں

گلاں دی مستیائی اُس دی

مینڈھے پر سنّے متھے تے

تھکیاں ہویاں نیناں دی بے انت اداسی

ہسدیاں ہسدیاں پلکار رے وچ

لاہ دیندی اہی

تاں ائی تے مینڈھی جھولی وچ

پنج دھیاں تے ایہہ اک پُتر

رب دی نظر سولی پاروں

تکدیاں تکدیاں ست سالاں وچ

سلک پئے سن

اس پُترے دی سِک بی

میں ہن کیکن دسّاں

خنگاہواں تے منتاں من من

کُکڑ دے دے، بکرے ونڈ ونڈ

لوہ لوہ کے

ورھیاں پچھوں ونج پوری ہوئی

مینڈھے سجرے دا سائیں

وت مانھ کلہا چھوڑ کے

کج کواریاں دھیاں مینڈھے پلے! کے

اسّے چھڑی چ اک دہاڑے

اکھیاں نوٹ کے جُلدا ہویا

اوہ ٹریا تے بھٹیاں تاء تائ

تن اگی دے اندر ڈاہ ڈاہ

کھیتراں وچوں، رُکھاں تھلوں

تیلے چُن چُن

تتیاں ٹھنڈیاں رُتاں دے وچ

دان بھُن بھنُ

میں اِنہاں پنجاں دھیاں نُوں

پیکے بوہیوں ودیاں کیتا

جنہاں وچوں تریں دھیاں دا

رشتہ دیکے

میں اس جیونے جوگے

ست خنگاہیں دے خیر دی

چُلھ بی جنج تنج وسّوں کیتی

ہن ایہہ جیون جوگا آپ بی

پنج دھیاں پُتراں دا پیو اے

پیئو بہشتی آں پر اس بی

اجے مّنوں وساریا نئیں ایں

ہتھ بٹیرا تے کچھاں وچ پنجری لا کے

اٹھے پاہر

شرابیاں دے آرگُٹ راہندا اے

یادت اپنی تریمتی دی اکھیں وچ

اکیں پاباہندا اے

نونہہ بی میں توں

کنڈولا کے ای باہندی اے

اس دا نخرہ پنج پا اے

تے ست پا بھوئیں توں

جائی راہندی اے

وت بی میں اِس خنگاہواں دے

خیرآں تک کے

اپنے سارے دکڑے وِیرا

ککھاں پتراں دے سنگ

جُھلکے جُھلکے شامل کر کے

نال دھنو اکھیاں لیکھاں تے

تتیاں سانہواں دے

جیندی پئی آں

سٹھاں ورھیاں توں اگی دا

سِنیاں تے وَن سُکیاں لکڑیاں آفر ائی

بالن تھیندی پئی آں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سچّے ربّ دی دھرتی اُتے

جے اسانہہ میں ربّ آکھاں

تے کفر الانواں

پرجے سچ پھُر لیندے اوتاں

ایہہ گل بی مانھ پُج آوندا

مینڈھے گھر آلے دا

اس جہان چ

کوئی جوڑ نہ سانواں ایں

اوہ مینڈھے عزتاں وے ویہڑے

پیلاں دا پرچھانواں ایں

اُس جنے دا ائی ایہہ ہٹھ اے

جس مینڈھے جیہی کنجری آں بی

ساریاں ٹھاٹھاں باٹھاں ہوندیاں

سینے دے نال لاگھدا اے

نئیں تے میں بجل دو چُکے

سچ پھر لینددے اوتاں

کنجریاں توں بی ودھ آں

کیوں جے مینڈھیاں سُتیاں سدھراں

اس مردود جگائیاں اہیاں

جس مردود دا جھگا میں بے دوش وے کارن

؁انت وساہ وی

منی تے پر منی تھاں اہ۹ی

آپے علموں، حکمتوں، لختوں؁جگ جہان چ منیا ہویا

اوہ مردود

میں جس آں کدیں بی

دوں ہوٹھاں چوں اپنا پیو نہ آکھاں

ہولیں ہولیں

مینڈھے نیڑھے انج آلگا

جیویں زمیں وچ

ہالی دا ہل لہہ ویندا اے

میں سوچاں

بندھ بی خبرے کیہی بلا اے

جیہڑا اس دنیا وچ

خبرے کیہ کیہ اوجڑ سہہ ویندا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

چوگ

تینڈھے توں کیہہ پڑدا بھینے

اِس کلیکے تے

ساڈے ، متھے اوہ لیک لوائی اے جیہڑے

روز قیامت توڑیں

دھوتیاں لاہندی نئیں آں

میں تتڑی دیلیکُ جے تپ گئے

نئیں تے میں اِس دا رشتہ

اُس کو ہجے تے کلموں ہیں آں

پئی دیندی آسو

جیہرا گل کرے تے

منہ دیاں لالاں نوں بی سانبھ نہ سکے

وچلی گل ہن کیہہ پچھنی ایں

میں اُتے تے گڑا خدائی آوسیائی

سانوں سکھی تک کے

کوئی بی سکھی نہیا

تے ساڈی اس جھل وللّی

شکلوں نُور تے عقلوں انھی

کِکراں جیڈی وھی نے بھینے

خبرے کتھوں جاگ لوائی

اِس نج جمنی نے تے سانوں

جیوندے جی ائی

دھرتی دے وچ رُم دتا اے

ایہہ تے رب دی دین ایں جے

ایہہ معاملا اتھوں تک ائی وِڑیا

نئیں تے بھینے

اِس دا پیو تاں

منتاں تے لکھ حیلیاں پچھوں

اِس چو چشمی دی جند لئیوں

خبرے کس ویسلے ٹلیا

پر کیہہ ٹلیا

اِس توں ٹل کے

آپوں ساڈیاں ہتھاں وچوں جُلدا ہویا

کیہ آکھاں تیکیہ نہ آکھاں

شکر خدا دا جے زہروبی

اُس بے دوشے اُتے

کوئی کٹ نہ کیتی

ربّ اساڈی سننی آہی

تے اوہ نویں سونی

اِس کلمو ہیں آں اپنے بوہیوں

ودیاں کرن نوں جی پیا اے

تے نکیاں بالاں دی

چوگ لیاون جوگا تھی پیا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

نواں زمانہ

میں اُسانہہ ہن کیہہ کجھ دساں میں اُسانہہ کیہ کجھ سمجھائیں

جیہڑیاں گلاں توں آہدا ایں اوہ نئیں سوکھاں مینڈھے تائیں

چکی بی اوہ پیہہ گھِندی اے چرکھابی اوہ کت گھِندی اے

ڈنگیاں سِدھیاں گوگیاں بی اوہ توسے تندورے گھت گھِندی اے

ویہرے وچ بہاری اُس دی جیئوں زمیں مج پھریا ہووے

وال اُس دے اِنج کُھل کُھل پوندے جیویں کوئیخ بدل ڈریا ہووے

ونج ونج کے اُس گھار میانے ختم قرآن بی کر گھدا اے

دِین دُنی دے تپنوں بی اس گھڑا دلوگھڑ بھر گھدا اے

اُس بلائی دے منہ متھے وی ہن جھال نہ جھلی ویندی

اِنج سمجھو جوں شوہ دریاں دی اٹھدی چھل نئیں ٹھلی ویندی

گھر رکھن جوگی بی نئیں اوہ باہر بی کوئی نہ بوہا جھلے

جیہی کجیہی جے ہو ونجے تے کیہہ رہ ونجسی ساڈے پلے

پھُپھی آلی ٹیک بی اس دی مانہہ تے ہن پئی بھجدی دّسے

جے میں کوئی بی گل چا پھیڑاں اوہ چھوہ باہندی لمے قصّے

پڑھیا لکھیا پتر اُس دا دھی ساڈی کوری دی کوری

نہ اوہ تنگ پجامے پیندی نہ گلمے تے لیندی ڈوری

نہ اس فلماں داناں سنیا نہ اُس علم کتابی سکھیا

نہ اُس شرم دی لوئی لاہی نہ اُس ٹرن شتابی سکھیا

اُس مرنے جوگی دا پڑھنا مڈھوں ائی سانوں پُجیا نہیا

اُس دے لیکھ نصیبے آلا قصّہ رب تے گھتیا اَہیا

دس براوا میں اُسانہہ ہن کیہڑا کیہڑا چج سکھائیں

شرم حیا ونجو ائیں س دا اِس نالوں تے مر نہ جائیں

توں آہدا ایں نواں زمانہ ساڈیاں ویلیاں کولوں وکھ اے

ایہہ ائی نواں زماہ ایں تے وَت اِس اُتے لعنت لکھ اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

خیر ممارکھ

ہا بھینے! رّب پڑ دے کجی، خیر ممارکھ جیویں شالا

عمروں لمے ساہ ڈھینی ککھوں لکھ پئی تھیویں شالا

مدتاں پچھوں رب چا اُس دے دتے تے بی بھَو پایا اے

مینڈھیاں اکھیاں دا چانن بی وت اج مڑ کے گھر آیا اے

ہا بھینے جد توڑیں تال اس وڈیاں اسکولاں وچ پڑھیا

اُوّن توڑیں اس دا دل بی ساڈے اُتوں نہیا چڑھیا

ہن اوہ نوکر چاکر ہویا، ہُن نیں اسدیاں دور بلائیں

ایہہ گل پھٹی ایء چنگی اے وچلی گل کیہہ آکھ سنائیں

دل دا بھیت اُسانہہ کیہ دسّاں، پتک بی نئیں ساہندا اہن اوہ

گھر بی آوے تے اَساں توں پرے پریرے راہندا ہن اوہ

بھین بھراواں دے ہتھ بی اس کدیں نہ ٹیڈی پیسہ دھریا

توں ائی دس اُس آسطے اسّاں کیہرا کیہڑا دکھ نہیں جریا

وت بی ایہہ ائی سوچ کیبھینے منہ تے جندرالا گھندی آں

اُس دی ساکھ نہ ماڑی ہووے اپنا لہو کھولا گھندی آں

ہن جے اُس دے چالے ایہہ نیں کل خبرے کیہہ صورت ہوسی

پُیو اس دا کس بوہے اُتے اُس دی خاطر ونج کھلوسی

ایہہ ای گل بس کھاہدی ویندی جس توں گل ہلانا نہہ سکدی

گھر دی گل گھر رکھی ہوئی اے لمّی ڈونڈی پانا نہہ سکدی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

شاعر

خورے مینوں اج کیہڑی سوچ آ کے

گھیریا اے

اِنج مینوں لگدا اے

ازلاں دے درزی نے

پھرکی تے چاڑھ کے تے

اج مینوں پھریا اے

جھلی جھلی لگدی اے

سوچ تے وچار وی

میں تے پَڑ ماریا سی

کھاہدی نئیں سی ہار وی

ایہہ تے گل سچ سی

جے میری ایس جِت وِچ امبڑی دا ہتھ سی

پر میرے مکھڑے تے لہراں ٹھاٹھاں مار دی

جوانیاں دی رُت سی

اکھاں وچ شرماں حیاواں والا کجلا

قد جیویں باجرے دا سٹہ سی نکھیڑ واں

گُتھے ہوئے انگ سی تے جثہ ہیسی پھیرواں

جوں وکھ عزتاں دا مان مینوں ملیا

آپنے ائی جیہا نالے ہان مینوں ملیا

ایس جگوں جاندی واری، پیئو میرے

رّب اوہنوں جنتاں چ جاگھ دئے

اوہدیاں امنگاں تے دعاواں نوں سہاگ دئے

امبڑی دے ہتھ میرا ہتھ اِنج دتا سی

امبارں تے بیٹھا ہویا رب وی سی کنبیا

خورے اوہنے فیصلہ ایہہ

موڑ کیوں نئیں لتا سی

’’چلو ایہنوں کجھ دیر

ہور حالیں جیئون دیو؁ایہدیاں نیانیاں نوں

رگاں وچ لہکدا

نہ لہو اجے پیئون دیو‘‘

اوہ تے خیر ہوونا سی

پُیومیرے امبڑی تے

نالے ساڈی اکاں وچّوں لہو ائی چواونا سی

اٹھّے اکھاں میٹیاں تے

اوہدے پچھے رہن والے اسیں پنج بالساں

جیہڑے کلّی امبڑی دی

جان دا وبال ساں

ہوندے ہوندے اوکھ سارے

نیڑے سادے ڈُھک پئے

مشکلاں نحوستاں دی اینہن ورہاوندے

بدل ڈراؤنے

ساڈے سراں اُتّے جُھک پئے

ویلے سدماریا تے

پینڈے پے کے عمراں دے

اساں اک اک ویلا انج سی گزاریا

جیوں ی ساڈی ماں نئیں سی

چھتری دی چھاں سی

رب انہوں سکھ دیوے

اوہدے پاوں سر ساڈے

سدا آئی اُتاں سی

ہوندے ہوندے اک ویلا

اوہ وی فر آگیا

جیہرا میری امبڑی نوں

گنُجھلاں چ پا گیا

اوہدے ہٹھ حوصلے نوں

فرجیوں ڈھا گیا

ادوں اوہدے گل وچ

شرع والی پھاہی سی

اوہدی کلھی دھی

جیہری سوہویں نوں پُجی سی

تے اجے نہ ویاہی سی

ہن ا اوہدی اکھیاں دا

بنی ہوئی روڑ سی

تے اوہنوں گھروں ٹورنے دی

انُوں ڈاہڈی لوڑ سی

تے اوہ نئیں سی چاہوندی جے

آپے وانگوں مینوں وی اوہ

دُکھاں تے مصیبتاں دے ہڑھ وچ روڑھدی

تے میں وی کجھ چراں پچھوں

اوہدے وانگوں سُکھاں دے گھروندیاں نوں

پگ پگ لوڑ دی

ایہہ تے گل سچ سی جے

مینوں اوہدے پیار نال

اوہدی اُچیّ رکھ الے سوچ تے وچار نال

شرماں حیاواں دا جمال ہے سیملیا

جگوں وکھ جیئون دا خیال ہے سی ملیا

پر بھلا کون اِنھاں لاں نوں چتار دا

کون کوئی بوجھ کسے ہور دا سہار دا

جھُکے ہوئے پلڑے نوں ہر کوئی ویکھدا

کون کسے نال اگ بھانبڑاں دی سیکدا

رّب پر کسے نوں

بھُلاوندا وی نئیں جے

بھانویں ہووے رِنج وی اوہ

ہتھوں پیدا کیتیاں نوں

چراں تائیں اگاں چ

چلاوندا وی نئیں جے

کجھ میرے سوہج تے سبھا پاروں کر کے

کجھ میری امبڑی دے

سیانپاں نوں تک کے

تے کجھ خورے رب دیاں کیتیاں توں ڈر کے

گبھرو جواں اک گھر ساڈے ڈُھکیا

پیو تے اوہدا جیوندا سی

پر جیوں لپے ہوئے کچے جیہے کوٹھڑے چ

بجلی دے بلباں دا

چِٹا گُوہڑا رنگ سی

انج ائی بس انھاں

پیو پتر دا سنگ سی

پیو دے نال اوہ سی پیا

ڈاہڈا چنگا لگدا

اوہدے پاروں وڈ کے دا

متّھا پیاسی جگدا

مُنڈا میرے ہان دا سی

پر ڈاہڈا اَتھرا

اوہدے نالوں گھٹ نئیں ساں

میں وی ذرّی قطرہ

ویہڑیساڈے اڈیاں تے اِنج آکے ٹُریا

کنڈھا میرے صبراں دا نال نال کھُریا

کیوں نہ بھلا چائیں چائیں

پَیر اوہدے وجدے

دنیا دے مان اُنپوں

سبھے ہیسی سجدے

ہنے ہنے سولہویں جماعت اُٹے پڑھی سی

گُڈی اوہدی سدھراں دی

امبراں تے چڑھی سی

اونہوں جیہی تھوڑ وی نہ ہے سی

کسے ساک دی؁

اِنج وی سی

انہوں اک بُڈھی

میری ماں وانگوں ا۳نج ائی پئی سی تاکدی

سگوں اوہدے ماپیاں نے

اِکی گلوں نال اوہدے

ساہمنے دے ساک

اُسے ہُڈھڑی دی لاڈلی نوں

مِتھنا وی کیتا سی

پر اُنھے زہر دا پیالہ ایہہ نہ پیتا سی

خورے کیہڑی گل سی

تے خورے کیہرا ول سی

رب ولّوں پئی

ایس معاملے نوں ٹھل سی

شکراں تے لکھاں ائی

دعاواں دا مقام سی

ویہندیاں ائی ویہندیاں

کتاب وچ زندگی دی

اوہدا میرا اکو تھائیں لکھیا ہویا نام سی

خورے مینوں اج کیہڑی

سوچ آکے گھیریا اے

انج مینوں لگدا اے

ازلاں دے درزی نے

پھِرکی تے چاہڑھ کے تے

اج مینوں پھیریا اے

جھلی جھلی لگدی اے

سوچ تے وچار وی

میں تے پڑِ ماریا سی

کھاہدی نئیں سی ہار وی

اکھاں وچفکراں دے

سُول جیہے نیں چبھدے

نونہہ میریاں مشکلاں دے

میریاں ائی خیالاں وچ

ا۳نج پئے نیں کُھبدے

جیویں میری زندگی دا

سُکھ وی سی مانگواں

چن جیہا کو نت میرا

لکھاں چوں جیالڑا

تے ڈاہدا بھولا بھالڑا

جگوں وکھ فکراں وے چِکراں چ پھسیا اے

اوہنے مینتھوں میرا وی سہاگ جیویں کھسیا اے

آکھدا ے

تکمیری جند پئی آجاوندی

بنضاں ٹٹول مینوں سوچ پئی آکھاوندی

مر نے توں پہلاں مینوں موت پئی آ آوندی‘‘

تے میں نت سوچدی آں

سوچدی آں سواہ

تن پنے نوں نوچدی آں

ربا! سر ساڈے توں

وبال کیہا پایا اے

کیہا ساڈا سُکھ

اِنہاں فکراں مکایا اے

سوچدی آں تھوڑا جیہا عرصہ بِتان تے

رب ساڈی جھولی

تن بال گھۃ چھڈے نیں

ماپیاں دے نال اوہدے

میری وی تے سانجھ اے

کجھ ساڈے بالکے تے

کجھ ساڈے وڈے نیں

جیوئن جوگا خورے کیویں

سوچ نئیں جے سکدا

لکھاں تے کروڑاں دا اوہ

بنیا پھر ککھ دا

چپ چپ رہنا انھے

خورے کتھوں سِکھیا اے

بھیڑ جیویں ازلاں توں

لیکھے ساڈے لکھیا اے

آکھدا اے:

تک بھلا کیویں رانہہ میں ہسدا

جدوں سکھ جگ والا

نئیں ایں میرے وس دا

بڈھی جیہندی نال ساڈے

کندھ نال کندھ سی

اوہدی پچھی عمراں دا

کنّاں اوکھا پندھ سی

کونت اوہدا مویا

اوہدے پت وی وہا گئے

انھوں کیڈے اوکھیاں بکھیڑیاں چ پا گئے

تے اوہ جیہڑی

تیریاں سہیلیاں دا مان سی

تیرا اوہدا بچپنے دا

ڈاہڈا گوہڑا ہان سی

اُنھے وی تیمل کیہڑا

پایا اے جمال دا

اوہدی جھولی گھتیا نیں

منڈا باراں سال دا

ایہہ وی گل نئیں

گل سوچنے دی ہور اے

دلاں اتے عقلاں دا

کنّا داہڈا زور اے

اُنھے جیہڑے خواب

دل آپنے سجائے سی

اونھاں تھانویں جھولی وچ

سُول اُنھے پائے سی

جنھوں انھے منگیا سی

اوہ نہ اوہنوں ملیا

اوہدیاں امنگاں والا چھِل کویں چھِلیا

تے اوہ جنّھوں

ریل دیاں پٹڑیاں نے وِنّھیا

اوھنوں کنہاں اوکھتاں نے

بھانبھڑاں تے رِنھیا

ہور تیرے اگے

گل چھوہاں کس کس دی

آپوں ہے واں سپ

حد نئیں ایں جیہدی وِس وی

میں نہ تیناوں ڈنگدا

تے کیہڑا قہر ٹُٹدا

وکھ تیری کوکھ وچوں

اِنج تے نہ پھٹدا

جیہڑا رُک۔ بنیا ایں شوکدے چنار دا

راہیں راہیں چِنگاں ائی پیا اے کھلار دا

میری بھکھی چاہ تینتھوں سارا کجھ کھوہ لیا

سُکیاں کریزاں نے سی دل تیرا موہ لیا

اجے وی جے ویکھدا واں

تیرے بُسّے نک نُوں

تیرے کھُلے لیڑیاں چ

پتلے جیہے لک نُوں

تیرے مٹھے مکھ نُوں

تے تیری کالی اکھ نُوں

ویدھ تیرے کنّاں والے

بِناں کسے گہنیوں

ویکھاں جیتے رہن

اکھوں اتھرو نہ ویہنیوں

دس تیرے اگے بھلا کیویں ہسّاں بھولئے

مشری توں مٹھئیے تے پھُلاں سنگ تولئے

تیرے ہتھ کوئی وی تے

پھُل نئیں میں دتا اے

سگوں تیاتھوں تیرا ائی

نکھار کھوہ لتا اے

ایہو ئیں

لکھاں نیں کڑھا نے میری سوچ دے

نال جیہڑے کالکان دے

متھا میرا پوچدے

اگاں مینوں لاوندے

تینت مینوں ساڑ دے

سوچ دیاں سولیاں تے

نت مینوں چاہڑ دے

مُٹھی وچ بھچیا اے دل میرا دھڑکدا

سُکھ میری اکھاں وچ روڑ وانگوں رڑکدا

جیئو میرا گھٹدا تے جند پئی آ جاوندی

نبضاں ٹٹول مینوں سوچ پئی آکھاوندی

مرنے توں پہلاں مینوں موت پئی آ آوندی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جنج ہویا ابنج ہونا نئیں سی

میں جگ اندر نُور کھنڈایا

جے روکن وی نکلے مینوں

نھیریاں اپنا بھرم گنوایا

میں جس پاسے وی ٹُر چلیا

راہواں مینوں سجدے کیتے

ایس دھرتی دا سینہ ہلیا

سوچیں میری زور سی وہتا

چپ میری تاریخ سی جگ دی

وَیریاں دے گھر شور سی بوہتا

فر خورے کی ہویا مینوں

میں انج اپنا آپ ونجایا

ایہہ جگ اوڑک رویا مینوں

ہوٹھ میرے کملاون لگ پئے

وچھڑیاں سمیاں دے پرچھانویں

اج مینوں یاد ون لگ پئے

میں تے نیواں پونا نئیں سی

میں خورے کیہ کر بیٹھا واں

جِنج ہویا اِنج ہونا نئیں سی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ایس ہفتے دیاں اخباراں وچ

نام تیرا تڑفے گا تینوں

نام تیرے نوں جانن والے

تیرا روگ پچھانن والے

جیہڑے وی زمّیوں اپر نیں

بُک بُک اتھرو کیرن گے اوہ

ہوٹھیں جبھاں پھیرن گے اوہ

کہندے نیں جثے دا حصہ

جیہڑا وی۔ گل سڑجاندا اے

جے اوہنوں کٹ دتا جاوے

روگ پُرانا جھڑ جاندا اے

ایہو گل سوچی سی توں وی

ایس ائی گل نے شاید اپنے

جیوئن دا ساڑ مکاون خاطر

تینوں وی ایس راہپایا اے

گجھی موت ازماون مگروں

جے توں ویکھ رہیاوی ہوویں

ایہو کجھ ویکھیں گا پیارے

تیریاں سنگیاں ساتھیاں وچوں

’’ کنّھے ‘‘

کیہ کجھ فرمایا اے

اوڑک جے ا۳نج ائی مرنا سی

دکھ دریا دی پہلی پھیٹے

اپنا آپ مُکا لیندیوں توں

ورہیاں بدھی عمراں تیکن

وں کس سوچے ڈُبیا رہیوں

کیوں جیون دیاں اکھیاں دے وچ

کنڈا بن کے چبھیا رہئیوں

جے کنڈا ایء بننا سی آ

چبھنوں بس نئیں کرنی سی توں

اپنے اتے وس کنے اپنی

سامی اِنج نئیں بھرنی سی توں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

خبراں

۔ ۱ ۔

آہلنیوں اک بوٹ سی ڈگا

چِڑیاں چِڑ چَڑ چُوں چُوں لائی

کال کلوٹا کاگا ہسیا

چِڑیاں دی اکھیاں وچ پھر گئی

بھَیڑی موت دی کال سیاہی

کوئی اخباری مل جاندا تے

ایہہ وی خبر تے وا واہ آہی

۔ ۲ ۔

سڑک کنارے بس وے دوالے

لوکی سن کجھ ولٹے ہوئے

کُجھ پُلسی ، کجھ راہ جاندے سن

ویکھن وچ تے بھیڑ سی لگی

کانی جیہدی ہک چ وگی

اوہ خورے کی کر دیہووے

ہسدی ، ہو کے بھروی ہووے

خورے خبر وی جاوے گی

’’بس دے ہیٹھاں آجاون توں

اِک پردیسی جان گنوائی ‘‘

پر ایس خبر نوں پڑھنا کنّھے

پڑھیا وی تے ہس چھڈن گے

کسے دی اگ چ سڑنا کنّھے

۔ ۳ ۔

اک گواہنڈی دے ہتھاں وچ

کاگت سی اک ٹائپوں لکھیا

اکھیاں دے وچ خون سی اوہدا

دُھوڑ سی بُلھاں تے منت دی

رزق دا بوہا بھچیاتک کے

مُونہوں بول نہ سکدا سی اوہ

بھیت وی کھول نہ سکدا سی اوہ

مینوں وی اِنج پتہ لگا

اوہدی تھانویں میں ائی ساں جیئوں

(تے خورے میں ائی ہوواں گا)

اگلے دن دیاں اخباراں وچ)

چپ چپیتے کالم ویکھے

ہن ایہہ خبر پرانی ہو گئی

ایہدا چھپنا کیہڑے لیکھے

۔ ۴ ۔

اک پاگل جند جانوں گیا

آپنے نالوں اُچّے گھر دے

دروازے سی متھا لایا

اُچّے دروازے نے اوہنوں

اپنے نالوں تَڑنڈو گایا

لاش چھلیتی، خبراں چھپیاں

پڑھیاں گیاں وچ بزاراں

اوہنوں کسے نہ رانجھن کہیا

نہ ائی مرزا آکھیا کسے

اُچے دروازے دے پاروں

ہتھوں ہتھ وکیاں اخباراں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

میں کنّے پانی وچ آں

گھُلے ڈاہڈا نھیر

جیویں ہن گھُلیا اے

بَجھیا کھُل جائے پھٹ

جیویں ہن کھُلیا اے

جھلّے کوئی نہ تھاں

تیٹکراں ماراں میں

رّبا … !! اُنج کدوں

تینوں چِتیا راں میں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ساڈے سُکھ

تھکے ہوئے مزدوری

جیئوں جُڑ جڑ جاندی اکھ

ملے دی کدیں تے اِنج ائی اسیں

اُنج تے رہئیے سی وکھ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اج دا جیون

اکھیاں اگے وچھے دِسّن

چن سورج دے پندھ

دل دے آل دوالے اُسری

اپنے ائی ڈر دی کندھ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کافی

جیہڑا پھٹ میں میلن ہارا

اوہ ائی جاوے کھُل

ایدوں ودھ وی کیہہ ہووے گی

آخر میری بھُل

دِسّن تھانویں پیا لُکاواں

دل دا کھِڑیا پھُل

ماجدؔ یار عنایت رّب دی

مہک نہ وِکدی مُل

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

آپنے آپ نال

کیسے کیسے دن سن

جیہڑے

بیت گئے نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

خورے ایہہ کِیہ اے

اک موت تے آوے گی

آون والے دن

اک موت

میرا پِچھا نئیں چھڈ دی

خورے ایہہ کی اے؟

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اک وہم

تینوں ویکھیاں لگدا سی

جیئوں چانن دا گُھٹ بھریا

سُتاسَوں سَوں جاندا رھیا

ہتھ ہوٹھاں تے دھریا

’’ویکھن نال میرے کدھرے

توں کھُر دی کھُر نہ جاویں‘‘

انج وی سوچ کے خورے

کنی واری ساں میں ڈریا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

رُکھاں دے تھلے

اج بیٹھی کلھّی میں

وَیہنے وَیہہ چلی میں

دُکھ یاداں گئیاں دے

شکلاں بھُل پیّاں دے

کیہے درد سوائے نیں

اج بیٹھی کلّھی دے

کیوں ساہمنے آئے نیں

ایہہ موسم پیاراں دا

سدھراں شنگھاراں دا

ونگاں چھنکاراں دا

تے سانجھ بہاراں دا

کی موج بناندا ایں

ایس جیئو دے پنچھی نوں

کی بول سِکھاندا اے

ایہہ بول جوانی دے

اُس پیار کہانی دے

جس کارن اکھیاں نے

ایہہ تکنا سِکھیا سی

جس کارن گلھاں نے

اِنج بھخنا سکھیا سی

جیئوں سونا بھٹھی چوں

تپ گہنا ہوندا اے

یا اتھرو اکھیاں وچ

لِشکاراں پاؤندا اے

ایہہ بول جوانی دے

اُس پیار کہانی دے

جس کارن نظراں نے

بھُنجے وِچھ جانا سی

تے بھُنجے وِچھ وِچھ کے

ماہی نوں بُلانا سی

ماپیاں دی راہیں فر

اک نویں حیاتی دا

مُڈھ بجھن لگنا سی

تے کلّھی بیٹھی دی

اکھیاں نے جگنا سی

فر جھنجھٹ پُچّھاں دے

پر بندھ منگیوے دا

فر ویلا آؤنا سی

چھاپاں وچ تھیوے دا

فراک مِک ہونا سی

فر گیت محبتاں دا

کٹھیاں بہہ چھونا سی

تے نویں حیاتی نوں

چارا ہے پاؤناسی

ویلے دے گزرن تے

اِنج گُھل مِل جانا سی

اِک دوجیوں نکھڑن تے

دل منہ وَل آنا سی

فر سوہنے ماہی نے

کُنڈی کھڑکانی سی

تے آندیاں

ویہڑے چوں

اِک جھاتی پانی سی

اُس جھاتی پیاری توں

دل باگیں کھڑنا سی

تے قصّہ پیاراں دا

فرمڈھوں چھڑنا سی

ہتھاں وچ ہتھاں دا

تانا جیہا تننا سی

اُس اکھ ملانی سی

میں مول نہ مننا سی

تے چانن نظراں دا

اَکھیاں چوں چھننا سی

فر کلھیاں بہہ کے تے

کجھ کجھیاں کہہ کے تے

سوچاں وچ پے کے تے

ترسے ہوئے رہ کے تے

جیون دیاں پندھاں نوں

گلاں وچ لیاؤناسی

گل کہندیاں جھکنا سی

کہہ کے شرماؤنا سی

زِوّیں نوں کھوتر دیاں

اُس اکھ نئیں پُٹنی سی

تے سانجھیاں سوچاں دی

میں گِیٹی سُٹنی سی

کجھُ من دیاں لوڑاں نیں

کجھُ تن دیاں لوڑاں نیں

ہر لوڑ پُجاون نوں

خورے کی تھوڑاں نیں

گلاں چوں نکلی گل

جا کتھے مکنی سی

تے زہر حیاتی دی

اِنج مونہوں تھکنی سی

سو اوہدا رہندا اے

چاہلی نیں بھُٹے دے

وِیہہ کرمو درزی دے

دَاہ نُور نکھٹے دے

ہاں دو سو گامے دا

بِل شرٹ پجامے دا

اخبار وی آوندی اے

پیا مُکے مہینہ وی

سڑ جانا موسم ایں

پیاوَ گے پسینہ وی

پکھا وی لینا ایں

سائیکل وی لینی ایں

تے کُولر پانی نوں

ایہہ سٹ وی سہنی ایں

تنخوہ اُنج رک گئی اے

تے رت کلیجے تائیں

سُندیاں ای سُک گئی اے

کی نوکر ہوئے او؟

جیئوں رزق کرائے دا

لوکی سچ کہندے نیں

کی مان پرائے دا

ایہہ چھئیاں مہینیاں دا

کی چکر چلدا اے

ایہہ درد کلیجے دا

کچرک جا کھلدا اے

کالج دے افسراو

کوئی گل چلا لیندے

رُکیاں تنخواہواں نوں

چھیتی کڈھوا لیندے

کیہے کرماں والے او

کوئی گل وی سُندے نئیں

اصلوں ائی ہارے او

ایہہ چالے ہُن دے نئیں

پرنئیں میں جھلّی آں

وَیہنے وِیہہ چلّی آں

تُسی وی بھولے او

میں وی اَن جانی آں

اِک دوجیوں وکھرے نئیں

پردُکھاں تانی آں

میں مورکھ کی جاناں

کی ٹوہر اساڈا اے

کی شان اے میری وی

کی ٹھاٹھ تہاڈا اے

افسر اکھواندے آں

جتھے وی جاندے آں

لوکاں دیاں مُکھاں تے

سدھراں دیاں رُکھاں تے

اک بُورا پیندا اے

تے میرا سوہنا اِنج

اُچا ہو بہندا اے

جیئوں چن اسمانی دی

تاریاں نوں شہ ہووے

یا ساویاں پَیلیاں وچ

جیئوں کھڑی کپاہ ہووے

پرگھرچ بیٹھے نوں

جد کلھیاں ویہنی آں

تے گُجھیاں گلاں دی

جد سوچاں پینی آں

سُکھاں دے پّلے وی

جیوڑا گھُٹ رہندا اے

رُکھاں دے تھلے وی

پرسیوں چُھٹ پیندا اے

ایس پیار کہانی دا

اوڑک وی نیڑے وے

قدرت نے ساڈی وی

جِند گھتی بکھیڑے وے

آؤنا ایں چھیتی آئی

اِک چھنکنیاں والا وی

گل تہاڈے پینی ایں

پھُلاں دی مالا وی

خوشیاں دا ہاسا وی

دل وانگ پتا سا وی

جس کھرُ کھُر جانا ایں

جس بھُر بھُر جانا ایں

بَھیناں دی وِت وی اے

جوڑے بَھترِیّاں دے

کجھ لاگ نیں کمیاّں دے

بَھیناں دیاں دِھیّاں دے

کجھ آہنڈ گواہندھی نیں

کجھ لگدے لِیندے نیں

کجھ ورقے سانجھاں دے

اوہ وی پر تِیندے نیں

تے خورے کی کی اے

کی رام کہانی ایں

ایہہ جند نمانی وی

کتھے کجھ ڈاہنی ایں

ایہہ ہسدیاں اکھیاں وی

ایہہ بھخدیاں گلھاں وی

کس کارن ہسیاں سن

کس کارن بھخیاں سن

اوہ کیہا زمانہ سی

جس مُڑ نئیں آنا سی

جد سُتی ہوئی نُوں

سی کسے جگایا نہ

تے جاگدی ہوئی نوں

سی جھولیوں لاہیا نہ

سی منہ دیا بولاں نُوں

کسے پرتایا نہ

سَکھیاں دے ہاسے سن

ہتھاں وچ گڈیاں سن

کہیے پیار دلاسے سن

گل منکے سدھراں دے

پئے سوہجھ وَدھاندے سن

سُکھ سُتّی ہوئی نوں

کیہے سفنے آندے سن

چاچے دی چِیجی وی

پُھپھی دے ستو وی

تے کپڑے لیاون نُوں

اوہ ماماں پھتّو وی

اوہ کلھیاں بہہ کے تے

کُلفاں دا پھولن وی

شادو رڑھ جانی دا

اوہ پیارا بولن دی

رکھو دا ہاسا وی

تے چھیڑ نگینو دی

منہ کھوہنا بھاگو دا

گُت پھڑنی چِینو دی

کی لاڈ سی بھائیاں دا

بَھیناں بھر جائیاں دا

تے وَڈیاں مائیاں دا

کی سماں سُہانا سی

ایس اکھ مستانی دا

کی رنگ بہاری سی

ایس اُڈ پُڈ جانی دا

پھُلاں دیاں مہکاں سن

زلفاں دیاں لہراں وچ

کی ہان وِکھیندا سی

اوہ سخر دوپہراں وچ

قدوَل اسماناں دے

جیئوں نکلی ڈالی سی

اکھیاں وچ ہاسے سن

بلُھیاں تے لالی سی

مکھڑا جیوں چن ہووے

چانن ورتاندا سی

جو ساہ وی آندا سی

مہکاں دے جاندا اسی

اکھ جاگدی ہوئی وچ

اِک سُکھدا لہراندا سی

تے زور جوانی دا

ورقے پرتاندا سی

ورقے ڈُلھ جاون دے

ورقے بھُل جاون دے

تے بھیت جوانی دے

سارے کھُل جاون دے

کیہے سجرے ویلے سن

اوہ بے پرواہی دے

کیہے خواب سہانے سن

اِک سوہنے ماہی دے

دُھر سوچ نکمی نُوں

کس وَیہنے ویہہ گئی اے

میں کُڑی ندانی نوں

ایہہ کی کجھ کہہ گئی اے

بِیتیاں ہوئیاں رُتاں دا

رونا وی کی رونا

پِیٹھی ہوئی چکی دا

جھونا وی کی جھونا

پانی وچ رِڑکے دا

چھونا وی کی چھونا

میں رُڑھ پُڑھ جانی نوں

خورے کی ہویا اے

تک مُڑھکا متھے توں

کھاڈی تک چویا اے

جُگ جیوے سوہنا اوہ

جس ٹور لیاندا اے

اگ لگے جیوڑے نوں

کی اَونسیاں پاندا اے

دُھر سوچ نکمی نوں

کس وَیہنے ویہہ گئی اے

میں کُڑی ندانی نوں

ایہہ کی کجھ کہہ گئی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اک خیال

ستی سڑی زمین تے

بدلاں دا پرچھانواں کوئی نہ

دل چ کسے دانا نواں کوئی نہ

پیار میرے دا سانواں کوئی نہ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

وہماں دے طوق

نیلے صاف اسماناں اُتوں

ورہدی دّسے اینہن

’’رُڑیاں ہاوے‘‘ … سدھراں دیاں فصلاں

اِک دوجے نوں کہن

سُکھ دے پکھنو اپنے ای ڈرتوں

نیڑے ہو ہو بہن

آون والی موت توں پہلاں

جیئون مرنے دا شوق

جگ نوں جیون دے راہ دساں

گل وہماں دے طوق

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

مونہوں گنگا دُکھ

لمی سڑک تے آل دوالے

بھرے بھرا تے رُکھ

بس دے اندر اُکرے ہوئے

کئی قسماں دے مُکھ

بس دے شیشے اندر لشکے

دوں اکھیاں دا سُکھ

بس دے ٹکٹ تے لکھیا ہویا

مونہوں گنگا دُکھ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اِک یاد

کدیں کدیں یاد آوندی اے، اک

بُھلیاں وسریاں راہواں دی

تیز ہوا دے ہُلھیاں ورگے

اوکھیاں اوکھیاں سانہواں دی

کھڑ کھڑ ہسدیاں بُلھیاں دی

تے بھچ بھچ لیندیاں بانہواں دی

عجب جیہی اوہ رُت سی ماجد

بوہت پرانیاں چاہواں دی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

گناہ دی خواہش

سپ نوں ویکھ کے

چڑیاں اُڈن

اُڈ اُڈ کے مڑآون

جے اوہ اہنوں

پچھاڑ وی سکن

اک پل دیر بنہ لاون

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

مال روڈ

رنگلے سُوہے مکھ تے

شوخ نگاہ دا زور

ہوٹھیں… پہلاں کھڑن توں

کلیاں ورگا شور

اُٹھدی مہک شباب دی

واء دی مست ہور

سڑک سی مال لہور دی

بے پرواہ جیہی ٹور

اکھیاں نوں نشیائے کے

کھچ کے دل وی ڈور

لے گئی … نال اڈائیکے

خورے کیہہ کجھ ہور

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بیبا

دل وچ اوہدی تاہنگ سی

جیئوں اسمان پتنگ

اکھیں سُتے جاگدے

اوہدے مکھ دے رنگ

فکراں وچ ابال سی

جیئوں تن تے جامہ تنگ

اوہ وی ادوں سی آکھدی

’’جو منگنائیں بیبا منگ‘‘

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پری جمال

اکھ نشے دی واشنا

لہراں لیندے وال

بُلھیاں سن سیندھوریاں

گکلاں سُوہیاں لال

قد جیئوں ول اسمان دے

ٹریا جاوے خیال

انت نرالی ٹور سی

جیئوں سیتاں سمٹے سال

دل نوں پھُول نہ دیکھیا

کِیہہ سی اوہدا حال

کافر سی یا بُت سی

اوہہے سی پری جمال

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اک ساہمنا

اکھاں نیں…؟

کہ غضب اے خدا دا…!!

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

انتساب

آپنیاں سانہواں دے سُکھ

خالدہ ماجد دے ناں

گھُلّے ڈاہڈا نھیر جویں ہُن گھلیا اے

بجھیا کلُل جائے پھَٹ جویں ہُن کھلیا اے

جھلّے کوئی نہ تھاں تے ٹکراں ماراں میں

ربّا! اُنج کدوں تینوں چتیاراں میں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

فلیپ

نام کتاب: ’’میں کنّے پانی وچ آں‘‘

شاعر: ماجد صدّیقی

پہلی اشاعت: 1978

ناشر: اپنا ادارہ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

وہم ایں مینوں

وہم ایں مینوں ایہہ اکھیاں ہن

سب کجھ تکنوں رھیاں

پتھر بنیاں یا پتھرائیاں

یا دردوں بجھ گیئیاں

دل توں ناطہ توڑ کے خورے

بھل بھلیکے پیاں

یا فر دل دا بھانبڑ بجھیاں

کھلیاں ایں مینوں ایہہ اکھیاں ہن

سب کجھ تکنوں رہیا

اک ویلا سی پہلی دا چن

ہے سی خنجر ہویا

چنے چودھویں

رات سی جدوں

دل ہے سی ادھ ہویا

ترس گئے سن چانن دا

گھٹ بھرنے نوں ایہہ دیدے

لوکاں کہیا

’’وگدا پانی کیہدے کول کھلویا‘‘

اھوں اک الاہنگھ بھری سی

ول اسماناں سدھی

ایہناں ائی اکھیاں نوں فرمیں سی

چانن وچ ڈویا

اک ویلاسی جدفر میری

ٹٹی ڈور اسمانوں

کھیڑیاں وی ڈولی وچ ڈردیاں

لتھا چاک دھینوں؁بِناں نشانے میں ساں اُدوں

چھٹیا تیر کمانوں

ایہناں ائی اکھیوں اتھرو پُھٹے

نگھے ساون وسّے

دریا ویں مینوں ڈبدیاں تردیاں

تک وہ نویں جگ ہسے

اکھیاں کھُلیاں فکراں ڈُلھیاں

تکیار چار چفیرے

کل مکلی جند نمانی

گھری سی گھمن گھیرے

پر اُدوں تے اپنے دکھ نے

ہرب دا دکھ سُجھایا

ہر کوئی مینوں وندا دھوندا

وسیا ماں دا جایا

کسے دی ہے سی ہیر گواچی

کسے توں صاحباں کھنجی

کسے پنوں دی اُلری ہوئی بانہہ

واویں ہو گئی لُنجی

کسے دا پیٹ تگارا خالی

کسیدی اکھ سدھرائی

کسے دی سوچاں فکراں پاروں

جند لباں تےآئی

اکھیوں اکھیں لہو دیاں لہراں

شوکر اک مچائی

تے ایہناں سبھناں درداں وی

میں پئی ونڈ کرائی

اجے وی ناجو لبھدی پھروی

لتھا چن اسمانی

صورت جیہدی میں سی ویکھی

بندی پیا رکہانی

اجے وی سیدو دے ویہڑے وچ

دھواں کدے ہ دھخیا

اجے وی اوہیاں ہیکاں نے

اسماناں نوں سِر چکھیا

اجے وی راجو وی روح پھر دی

قبراں دے وچکار لے

دسن جوگی موت ہ جس دی

ہوٹھیں وجدے تالے

اجے وی تسّا پانی منگے

مونہوں بول نہ سکے

بھرے بھریاتے وگدے شوہ نوں

گنگیاں وانگر تکے

انج ای سنگ جنہاندے

میں وی مونہوں گنگا ہویا

بلھیاں تے وج گوے نیں تالے

پتھر بن کھلویا

بٹ بٹ تکدیاں اکھیاں چوں

نئیں درد کدے کوئی چویا

جے اکھیاں پتھرائیاں نئیں تے

کاہنوں ٹھپ ہو گیایں

وہم ایں مینتوں ایں ایہہ اکھیاں ہن

سب کچھ تکنوں رہیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

مرن والیا

توں تے مر گیئوں

تیرا ایہدے اُتے وس نیئیں سی

تیرے پچھے رہ گیئاں

حیاتیاں دی اکھ وچ

تیرے جیوندے ورہیاں دی

نمھی نمھی دھوڑاے

ایہو جیہے سمے

بس اکو گل سجھدی اے

جیؤن نوں حقیقتاں دا

نام جنھے دتاسی

ایہو جیہے سمے

ساڈی اکھاں نال ویکھدا

تے بول بول آکھدا

تینوں میری بھل تسی

قبراں توں ایدھرے وی

امبراں توں ایدھرے وی

کوئی وی گل سچ نیئیں جے

سبھے کجھ پکھنڈ اے

تے سارا کجھ کوڑ اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

وین

لوکی کہندے نیں

موت تے وس کوئی نیئیں

خورے اینویں ہوسی اسیں کیہ کہئے؟

بوہے بھچ جاندے ایتھے سوچ والے

دل ڈب جاندا، ہنجوڈلھ پیندے

ساڈے کول کیہ اے؟

ایہو ہنجو

محیوری دے رسدے پھٹ

اینہاں ہنجواں دا کیہڑا مل سجناں

کتھے تارے تے کتھے چراغ ہنجو

کتھے نھیرے وچ

دہکدے داغ ہنجو

کتھے پیراں دی خاک نوں

گنھ کے تے

دلاں دکھیاں دا دین سراغ ہنجو

تارے رات وامتھا سہائی رکھدے

پھل موسماں دے گل دا ہار بندے

پھلاں تاریاں دی تے اک عمر ہوندی

تیری عمر کیہہ؟

تیرے جیوں دا پھل خوشبوئی والا

کنھے کھڑدیاں سارای ترنڈی لیا

دے دے جھلک

تیرا تار ذات والا

کیویں ادب دیں امبروں ٹٹ پیا

تیرے روگ تے

کسے دی نظر نیئیں سی

تینوں دتا نہ کسے تویت دھاگا

ایتھے آن کے دس

کیہڑی گل چھوئیے

سبھے ویناں دے تار

ایتھے ٹٹ جاندے

ہنجو اکھاں دے وچوں نکھٹ جاندے

کیہ کہیے تے کیہ نہ کہیے ایتھے؟

سانوں بول کے آکھ سناوندا اے

’’جیہدے سینے اندر اگ دھڑکدی، اوہ

تھاپی دھخدی دھخدی دھخ جاندی،

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

موسیقار

میں ہاں موسیقار سمے دا، میرے روپ ہزار

کلیاں دے منہ میریاں چٹکاں وااوں دا شنگھار

میری اکھیوں چانن پھنڈا، چانن جیئو دا ہار

میرے دکھ نوں میرے سکھ نوں جانے کل سنسار

میں ہاں موسیقار سمے دا

میں ہاں موسیقار

ستے درد جگا دیندے نیں میرے سر سنگیت

ہوکیاں نوں ہاسے کر دینا میرے فن دی ریت

آل دوالے ونڈدا پھرناں میں ایس دل دا پیار

میں ہاں موسیقار سمے دا

میرے روپ ہزار

بھیت دلاں دے کھل کھل پیندے میری لے دے مال

اکھیاں دے وچ تر دے ویکھاں ستڑے خواب خیال

سکھ میرے دا پتہ نشانی چک چک پھرے بہار

میں ہاں موسیقار سمے دا

میں ہاں موسیقار

رتاں دے رُخ موڑن والی میری اڈدی واج

اگاں دے وچ پھل کھڑانا میرا جدی کاج

دیپک چار چفیرے میرے، میں وچ میگھ ملہار

میں ہاں موسیقار سمے دا

میں ہاں موسیقار

سر گم دل دھڑکن میری نبضاں میریاں گیت

مینوں ایہہ کجھ دیون والی کس گوری دی پریت

ایہہ گل جانن والے ایتھے ماجدؔ جیہے فنکار

میں ہاں موسیقار سمے دا

میں ہاں موسیقار

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پرکھ

توں کڑی ایں کروڑ دی

جے میں سولی چڑھاں تیرے نام تے

تے توں کولوں دی ہس کے لنگھ جائیں

توں کڑی ایں ہیر دے جوڑ دی

جے میں پندھ کراں لمی واٹ دے

میری بانسری سن کے سنگ جائیں

توں کڑی ایں بجھنے دے روڈ دی

جے میں تکاں تے میری نگاہ نوں

رنگاں ہاسیاں دے نال رنگ جائیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ورثہ

ماپے کی کجھ دے گئے مینوں ورثہ پھول نہ تکیا

اگاں دی وچ مہکان گھلیاں خوشیاں سانبھ نہ سکیا

کدھرے جنگلاں دے وچ خیمے، خیمیاں دے سر پہرے

کدھرے وطناں کی جھولی وچ او ہوئیاں دے لہرے

کدھرے سولی دے منہ رو حاں، کدھرے ہتھیں چانن

خون بھگوئیاں جتیاں کدھرے دل دل پیار پچھانن

ورقہ ورقہ رنگ برنگیاں لختاں جیوں تصوایاں

تاج محل دے قصے کدھرے، کدھرے خون شمبھیراں

چٹیاں صفحیاں چوں پئی پھٹے حرفاں دی رشنائی

اج فر میرے لہوئیں ماجدؔ وسری گل دھرائی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جا تو میرا کی لگدا ایں

تیریاں میریاں قدماں اگے

ٹوٹیاں بٹیاں والی دنیا

اک دوجے دا تول کریندی

پیار محبتوں خالی دنیا

میں سمیاں دا سکھ پر چھانواں

تو مچیا بھا نبڑ اگ دا ایں

جا تو میرا کی لگدا ایں

تیریاں میریاں اکھیاں اگے

تاریخاں دیاں اگھڑیاں لیکاں

رانجھے دی قبراں دے لبنو

پنوں دے گل کھبیاں چیکاں

میں فکراں توں اکھیاں میٹاں

توں دکھ دیوا بن جگدا اے

جا توں میرا کی لگدا ایں

تیریاں میریاں سدھراں اگے

اکو ریت پرانی جگ دی

مرزا نام دھرلے اپنا

میں صاحباں دی کجھ نیئیں لگدی

میں مجبور زمانے ہتھوں

تو جو چاہیں کر سکدا ایں

جا توں میرا کی لگد ایں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ویلے دی گل

ہن اوہ میرے کولوں

اُکیاں اُکیاں پیریں لنگھدی اے

نہ ہسدی اے نہ سنگدی اے

خورے اوہنوں کیہ ہویا اے

انج لگدا اے، جیویں

اوہ تے میں ورہیاں دے ویری آں ن ن

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

چھلا

بھلا بھلا چھلیا

دل کتھے لیا

چھلا پھل کلیاں

راہواں مل کھلی آں

نظراں نیئیں ولیاں

بھلا بھلا چھلیا

دل کتھے لیا

چھلا چن چانن

دکھ مینوں جانن

سکھ نہ پچھانن

بھلا بھلا چھلیا

دل کتھے لیا

چھلا داکھاں بور اے

پنوں میرا دور اے

تتا تھل تنور اے

بھلا بھلا چھلیا

دل کتھے رلیا

چھلا پانی وگدا

لنبو ہویا اگ دا

پیار کسے ٹھگ دا

بھلا بھلا چھلیا

دل کتھے لیا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

(بہار دی غزل)

ٹہنیے گلاب دئیے! پُلاں نال جھُورئیے فی کیہا تینڈھا سوہجھ تینڈھا رنگ نی

چن مینڈی رانگلی بہار مینڈا مکھڑا تے الہڑ جوانیاں ناں سنگ نی

چنبے نی ایں ڈالئے نی چاندیاں کھنگالئیے کیہا تینڈا جھلنے ناں چج نی

چوڑئیے بی کچ بی ایں ماہی مینڈھے دیتے توں چن جیہاں وینیاں تے سج نی

رات نی ایں رانئے بہار نی ایں سکھئے نی تو آں مینڈھے مکھڑے ناں جوڑنی

اکھ تے ملا ذری ہان بی ایں ہاننے اکھیاں نوں ہن تے اگھوڑ نی

پھلاوے گلاب نیاں ہس ہس تکنا ئیں ہسنے ناں کیہڑا تھے مل وے

نیئیں آں اتبار دے توں ایڈ ان بھول ایں تے ماہی مینڈھے کون ذری جل دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بہار

ہسدی ائی بہارنی سیو!

گل ست لڑئیے ہار

رل مِل کھیڈن سکھیاں سیّاں

ونگاں پائی چھنکار

نی سیو! ہسدی آئی بہار

رُٹھڑا سُورج دِسے منیندا

نھیرے نسدے جان

دُھپ دا چانن گُوہڑا ہویا

کِرناں پیار جَتان

گلی گلی وِچ چانن مہکے

چانن سکُھ دا ہارنی سیو!

ہسدی آئی بہار

چٹی چَنّے چادر اُتے

پھلُ کلیاں دا نُور

نیندر رانی دئے سنیہڑے

واء دی مست بلُور

بنے بنے دیاں چُوکاں رنگاں

رنگاں پائی بھرمارنی سیو!

ہسدی آئی بہار

سُوہیاں لال پھُلاں چوں آوے

نمھی نمھی خوشبو

نِکا نِکا مشکاون پیاں

کلیا ں کول کھلو

رُکھ چھتری دیاں سنگھنیاں چھانواں

راہیاں دے دِلدارنی سیو!

ہسدی آئی بہار

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بہار دا گیت

ہو بھُلیں نئیں ہانیاں

وے باتاں پرانیاں

جیون دا بوٹا اَج

نویں سِروں پھُٹیا

موسماں نے دُھوڑاں والا

چولا لاہ سُٹیا

اکھاں پیاں مارویاں

رُتاں سہانیاں

… ہو بھلیں نئیں ہانیاں

اَتے اَتے پتر تے

پھُٹدیاں ٹاہنیاں

جُھل جُھل کہن تینوں

میریاں کہانیاں

بُوریاں نی دا کھاں وانگوں

حُسن جوانیاں

ہو بھُلیں نئیں ہانیاں

سمیاں نوں رنگ نویں

تتلیاں دِتے اَج

واواں دے بُلورے گئے

فصلاں تے سَج سَج

رُت پئی پکار دی اے

وساطہ میں پانی آں

ہو بُھلیں نئیں ہانیاں

کلیاں دے کھِڑنے توں لکھ مُنہ جوڑ دیاں

چاہواں البیلیاں دے

تینوں نت لوڑ دیاں

؁تک! کویں رُتاں دے میں

پھیر نوں بھلانی آں

ہو بھُلیں نئیں ہانیاں

ایہو رُتاں ایہو سمے

ایہو سی بہاروے

جدوں ساہ دی ڈوری لیکے

گنڈھیا سیپیار وے

یاد رکھیں پیار دیاں

رُتاں سہُارنیاں

ہوبُھلیں نئیں ہانڑیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سنیہڑا

انہوں جا کے کہنا پئی

… میں دُکُ دی زہر وی کھا لئی اے

اَج تیکر جو ہویا ہویا

جنڈری بوہت دھخا لئی اے

میں دُکھاں دی کُجھ نئیں لگدی

دُکھ نُوں رکھو دُوری ای دُور

سدھی پدھری گل کرو کوئی

موسٰی ای ویکھے اپنے طور

سسی کون؟ تے صاحباں کیہڑی؟

سوہنی ہیر دا نام نہ لئو

اوڑک تہاڈا مطلب کی اے؟

گل کوئی سمجھاں دی کہئو

ایہہ وی ٹھیک

… جے تُساں مینوں چن چانن دا دِتا ناں

چیت سمے دی وادی کہیا

نالے وگدی مست جھناں

میرا چانن اکھیاں لایا

چیت سمے دی وا دے نال

میری سوہجھ جھناں توں پچھے

خورے کی کی پُٹھ سوال

اَن ویکھیاں ، آن جانیاں مینوں

تُساں مِتھیا اپنے ناں

پنج ندانت دُراڈا جِتھے

ملدا وی نال جھناں

اک اسمانوں لتھے پانی نُو ں وی

مِلدے وکھرے پندھ

تسی بھانویں لکھ پئیے دیوو

مینوں اپنی پیار سُگندھ

میں جد بوہیوں نِکلاں تے

مہارانی سارے پنڈی دی آں

میں ورہیاں دی سوہجھ سہائی

کیکر تُساں نوں گل لاں

تہاڈامیرا جوڑ نہ کوئی‘‘

… پر ایہہ گل نہ کہنا تُوں

… اورک مُڑدیاں وی چُپ رہنا توں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اِک تصویر بناواں

اِک تصویر بناواں، جیہدیاں

بُلھیاں کلیوں چیر وکھانواں

اکھیاں تے پِپناں دیاں چھانواں

پیشانی دے چن دے اُتے

اِک نکی جیہی بندی لانواں

نک دی سیدھ جیئوں تارا ٹُٹے

ہاسا… جیئوں نھیریوں پوہ پھٹے

گلہاںْ نال شفق دے رَکھ کے

سورنگوں اِک رنگ بنانواں

چیر کے ٹھوڈی ادھ وچکاروں

اکھیوں کالا تل سجانواں

کن چنبے دیاں الہڑ کلیاں

گردن کو نجاں وانگ وِکھاوں ا

گل گلمے دیاں رِشماں کولوں

اپنے آپ پیا شرمانواں

ہتھ تقدیر فرشتے والے

بانہواں چن چگر دے ہالے

زُلفاں دی گلو کڑی کولوں

کالے سپ دی کُنج لہانواں

لک… حسیناں دی دِل تنگی

قد … مراد جیویں منُہ منگی

چانن بِھنّاں جثہ سارا

آس لباسوں پر دے پانواں

آس لباسوں پر دے پا کے

دِل دے وِچلے بھیت لُکا کے

اکھیاں تیرے نال ملا کے

تیرے پتھر دِل دے اگے

رَکھاں تیرا سوہجھ پچھانواں

فربھانویں تُوں اکھ نہ کھولیں

بھانویں اتھرو موتی رولیں

سکھ دے بال گواچے وانگوں

؁مڑ کے تیرے ہتھ نہ آنواں

اِک تصویر بناواں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

تن رنگ

کل دے ویہڑے چرخہ، پونی

کھتر کھلری کھاد

ماپے میرے پتھر پھاڑ کے

اکھوا گئے فرہاد

اج دیاں اکھیاں عینک لا کے

ویکھن اپنا آپ

اَج دا سُورج دُھپ دے رُوپ چ

پیا کھنڈا وے تاپ

بھلکے دی اکھیاں نوں چوبھے

میزائلاں دا دُھوں

کل دے بُڈھے پِنجن بِنج کے

بھلی اُڈائی رُوں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

گویڑ

دونواں دے سر بھجے ہوئے نیں

دونواں دے مُکھ بُجھے ہوئے نیں

ہو کے کِسے ا۳کل دے انروں

آ بیٹھے نیں کول

اک جیون دی پہلی راہ تے

ا۳ک دی عُمر اُدھیڑ

سوچاں دے وِچ وِس پئے گھولن

دُوں ہوٹھاں چوں کجھ نہ بولن

آل دوالے بیٹھے لوکی ہس ہس کرن گویڑ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سیال

ٹھنڈیاں واواں چِک نوں چھیڑن

پائے سیالا جھاتاں

دیمک بن کے چٹن لگیاں

دیمک بن کے چٹن لگیاں

دیہوں چانن نوں راتاں

چھاواں جُثے ٹھارن لگیاں

دُھپ دِسّے مجبور

دکُھ دے شوہ وِچ منتاں منّے

دل بیڑی دا پُور

سّپاں وانگر لمیاں راتاں

لگیاں پان شکاٹ

کیہڑا منتر پھوک الیکاں

دُکھ ورایا دا پاٹ

(۲)

موسم وگدے کھوہ دے چکر

اکو گل دُہران

سُدھراں پھُل فجر دے ماجد

شام پیاں مُرجھان

کل دا مکھڑا لچ لچ کردا

بھخدا تپدا ہاڑ

اکھیاں دے وچ لو دی بھُبل

تپشاں دیوے جھاڑ

بھلکے دے مُنہ لپیا ہویا

ٹھنڈا ککر پوہ

دونواں دے ہوٹھاں چوں آوے

سڑ دے لہو دی بو

اج دا جُثہ ریشم تاراں

دُھپ چڑھیاں دُھخ جان

پالے دی کنسوئی سُن کے

دل دا لہو برفان

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سرہیوں

میں کنکے دی ہوٹھیں پخدی

رُت دی پہلی واج

میں کنکے دا سُکھ سینہوڑا

میں کنکے دا ساج

چاندی میری سجن پرانی

میں سونے دی بھین

میں کنکے دی گھ دی راکھی

جیوے میری سین

چو چو پیندا اے اَج ، میرے

مکھڑیوں قہر دا رنگ

سر میرے اِک رنگ، ویکھو

اڈ دے اَج پتنگ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کنکاں پھٹیاں

۔ ۱ ۔

اِکو کل کنکاں پھٹنے تے

چار چفیرے وسدا ہیسی

نھیر مُنھیرا

اِکو اج کنکاں پھٹنے تے

دُورے تیکر نظری پیندا

چانن گھیرا

اوہوز میں، اوہو اسمان ایں

کل ملکی اہوو جان ایں

پر ایہہ کنکاں

اج دیاں کنکاں

کل نالوں کیوں چنگیاں ہوئیاں؟

اج انہاندی ونڈ ہو گئی اے

نئیں رہیاں ایہہ منگیاں ہوئیاں

۔ ۲ ۔

راویوں دُور جھناووں اوہلے کنکاں پھُٹیاں

اکھیاں دے امبراں توں نُوری لیکاں چھُٹیاں

اُڈ کے نئیں آوندی اسمانوں پھنیہہ پانی دی

اِک اِک تند تَرٹدی جاندی ایس تانی دی

جیہا کون جے آکے ایہدے تروپے گڈھے؟

زمیوں۔ امبروں کوئی تے اِنھوں کھوہیوں کڈھے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پت جھڑ

میرے مُنہ تے

مدّتاں ہوئیاں

وجیا اے چُپ دا تالا

رُکھاں نُوں کِس دس دِتا اے

بھیت میرے دِل والا

۔ ۲۔

پوہ دی دھپ رُسمیے پا کے

اک البیلی ٹاہلی کولوں

سنگھنیاں چھانواں کھسے

ہیٹھ کھلوتی اِک بھٹیارن

جھڑ دے ہوئے پتراں توں ماجد

جھولیاں بھر بھر ہسّے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پینگ چڑھی اے

پینگ چڑھی اے اَج جھلاریاں تے

نئیں خوف اولیاں جھوٹیاں دا

نئیں خوف ہن رسیاں ٹُٹ جاسن

نئیں خوف ہُن لپھدیاں بوٹیاں دا

ہوئے چیئون دے رُکھ دے ٹاہن پکے

کدوں اج جھُلاریوں ٹُٹدے نیں؟

اج وَٹیاں رسیاں ہوریں ہتھیں

اج ہتھ نویں رسیوں چھٹدے نیں

جیویں ہوندی آئی اے اَج تائیں یارو

اُس ہونی دی جھجک نئیں اَج سانوں

نئیں ٹاہن اَج کڑکدے کل ورگے

نئیں بِنڈے اج تُھڑکدے روئیے کاہنوں

اَج پ!رھی اے پینگ جھلاریاں تے

پیادِ سے اج دُور دُراڈیوں وی

حسن چمکدا جیئون دے رنگ رنگیا

ویکھوی! جھوٹیاں دی اج لہر ہے کی؟

گائیو گیت نویں پیر رکھ پینگیں

مولے پھیرے نیں دن اَج گئے گزرے

جگ تکسی شوق دیاں دیویاں نُوں

کیہڑے رنگ ایہہ پینگ جُھلار وی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

قائداعظم دے ناں

توں مالی باگ دا چھپیوں ص

کتھے پُوریاں ہوئیاں تھوڑاں

ہو گئے اوہ دن دراڈے

جدوں مُکسن تیریاں لوڑاں

تینوں ویکھ کے سوچیا سبھناں

’’مُڑ آئیاں گھڑیاں پَچھیاں‘‘

تیرے بول دلاں وچ لتھے

تیری راہ وِچ نظراں وَچھیاں

تیرے سبھے کم نرالے

تُوں اُٹھیوں تے جگ جھکیا

لکھ چھاپے راہیں ٹُھکے

تیرا قدم نہ ودھنوں رُکیا

ہر پتّا خُونیں رنگیا

کوئی پھُل نہ نظری آوے

کوئی سمّاں نہ دسیا اَج تائیں

جیہدی جھال نہ جھلی جاوے

کیہ ہو گئی تیری کھیتی

اَج ہو کے دیکھ دوالے

ہر منُہ اَج ایہو گل اے

’’جیہڑی جمے اوہو پالے‘‘

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کل کیہ ہوسی

اَج عید سنیہڑا آیا اے

سدھراں بیٹھی بن بنھیرے تے

پئی گتکدی آں تے جھکدی آں

پئی کدی آں کل کیہ ہوسی

اکھیاں ہسن تے دل روسی

میں دُکھاں ساڑے مُکھڑے تے

کل پَوڈر سُرخی مَل بہساں

تے ہسدیاں رسدیاں سکھیاں وَچ

ہتھ مہندی لاکے رَل بہساں

اوہ ہسییاں تے میں ہس پیساں

اوہ نسیاں تے میں نس پیساں

اوہ… ہرنیاں وانگوں ترٹھسن تے

میں نپ جیڑے دی چُوکے نُوں

سدھراں دی سُکی بھُوکے نُوں

دنداں دے ہیٹھ دِبَا لیساں

چیڑے نوں کلاَوا پالیساں

دُکھاں دے ہڑ وی شوکر وَچ

ونگاں بُندے چھنکا لیساں

تے ایس بھلاوے سکھیاں نوں

کھیڈاں دے لالچ لالیساں

پر ایہہ تے عید دہاڑا اے

ریجھاں سدھراں دا ہاڑا اے

کجلے مہندی دا موسم ایں

الہڑاں دا پیار اکھارا اے

ایہہ رُت اے بارسنگھا راں دِی

گیتاں ناچاں چھنکاراں دی

دِلاں دے قول اِقراراں دی

تے پینگاں دیاں جُھلاراں دی

منیاں۔ب سکھیاں وِچ رل بہساں

اوہ ہسیاں تے میں ہس پیساں

اوہ نسیاں تے میں نس پیساں

پر کد تیکن انج ہو سکسی؟

سکھیاں ہسیاں۔ سکھیاں نسیاں

تے پِچھے پَھے ہساں میں

پینگاں ص تے چڑھ کے ہتھاں نُوں

رسے دے حوالے وی کرساں

تے جھوٹا لیندیاں دنداں وِچ

چیڑے دیاں چُوکاں وی پھڑساں

ہائے کیہ کرساں؟

پینگاں دے تیز جھلارے تُوں

سدھراں دے نظر اشارے وں

مینوں چیڑا پھڑنا بھُل ویسی

چیڑے دا کلاوا ہٹیا تے

ایس زخمے دا منہ پھٹیا تے

شہرت چ نک دی تریلی توں

ایہہ پوڈر سُرخی گُھل ویسی

تے بھیت دِلے دا کھل ویسی

مینوں چیڑا پھڑنا بھُل ویسی

ہائے کیوں میں جھلی ہوئی اں

کس کارن ایہہ گل گھِن بیٹھی تے

بھل گی کٹوی بھانی نُوں

کیہہ ہویا سُگھڑ سیانی نُوں

چھڈاں ایہہ جھلیاں گلاں ہن

چُلھے ویہڑے ول چلاں ہُن

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بھکارن دے ناں

تیرا مُکھڑا گلابی

تیری اکُ مستانی

تیرے سوہجھ دا نکھار

جیوں پتھراں دا پانی

تیرے سوہجھ نوں میں تکاں

میرے ہوش نہ ٹکان

جے میں بولنا وی چاہواں

میرے بُلھ شرمان

اکھیاں دے وِچ پھرے

تیرے پیار دی دُکان

تیری سدھراں دی پَچھی وِچ

دِیدے پئے رون

اِک چنحدی تے تڑفدی

کہانی پئے چھون

مینتھوں بولیا نہ جائے

دُکھ پھولیا نہ جائے

تیرے ساہواں وِچ

زہر نواں گھولیا نہ جائے

میری اکھاں دے

ہنجواں توں بک بھرے

میرے پیار دی

خیرات نُوں قبول کر لے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

لج پال ناطہ

ٹھنڈے وُدھ نوں پھوکا دیواں

چھاں وِچ ہو کے بھردی

اپنے آپ نُوں دِساں بھکارن

میں رانی ایس گھر دی

اَن ہوئیاں کنسوئیاں پُچھے

سس سدھراں ی ماری

میں پھُلاں دی کھاری بابل

اوہ میری ملیاری

رُوں وچھاون پیراں تھلے

میریاں دوہے نناناں

اوہ میریاں اشنائیاں لوڑن

میں نہ مُول پچھاناں

سوہرے دا دل نھیری کوٹھی

پیار میرا روشنائی

سُتی پئی دے ساہ گنیندا

جیہدی میں بھرجائی

فِر وی رات ہنیری میری

فجر نہ مُولوں بھاوے

بابل! دھی دکھیاری تیری

کچرک بھیت لکاوے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بوہت پُرانے ویلے دی گل

اُدوں میریاں اکھیاں دے وچ

پیار سمے دیاں لہراں سن

اُدوں دِل دے ویہڑے اندر

گوہڑیاں شوق دُپہراں سن

انت سجیلی گلی سی اوہدی

قدم گُمراں پاوندے سن

رات گئے نوں یاداں دے وِچ

سفنے سُکھ ورتاؤندے سن

بلُھ کلیاں سن راہ جاندیاں نوں

چٹکاں گیت سناؤندے سن

پہرے دارغماں دے مینتھوں

اپنا آپ لُکاؤندے سن

ویکھن وَع میں حاکم ساں

اوہ میرے روہک سداؤندے سن

وچوں وِچ پَر اَج دے متھے

گُوہڑیاں لِیکاں پاؤندے سن

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سیج وِچھا کے سُتیے کُڑئیے!

تیں کیہ اے؟

تُوں شاماں ویلے سوں رہندی ایں

اپنے پلنگ پنگھوڑے چھڈ کے

تُوں ائی ایں اوہ؟

جیہڑی اکیاں ا۔کیاں پیریں

رات دے نھیرے ویہڑیوں ہوکے

میریاں گھُورسیاہیاں اندر

چُوڑیاں نت چھنکاؤندی ایں

مینتھوں نیندر کھوہ لے جاؤندی ایں

سیج وَچھا کے سُتئیے کُڑئیے!

سرگی دے تارے دی لو

مینوں تھپڑ مار کے لنگھ جاندی اے

ڈِیک وی ڈوری

تکدیاں تکدیاں ہنگھ جاندی اے

دیہوں دا دیوا

میریاں اَدھ کھلیاں اکھیاں وَچ

خورے کِس دھوئیں دی

کالک بھر جاندا اے

اَج نویں نت دا قصّہ اے

مینوں ادھ مویاں کر جاندا اے

اگ لگے اُس منجی نوں

تینوں بھچ کے جیہڑی

سانجھ سویرے تیکن وی نئیں ہلن دیندی

سوک پوے ایس درد لہر نُوں

جیہڑی میرے سُکھ دے تھم نُوں

اک پل وی نہیں کھلن دیندی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کل تے اَج

ہس کے کل بنایا سی مین

تُوں پتھر دا بُت

اج میں تیری اوس جھلک دی

کچھی اے تصویر

’چمکیا سی کل بن بنھریے

تیرے مُکھ دا چن

چھٹی اے میرے مکُھ دے امبروں

نور دی اج لکیر‘‘

میں نئیں کہندا اکھیں اگے

مُڑ مُڑ ہسدی آ

پر کجھ ایس تصویرے دا وی

مُل تے اڑئیے پا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

مَت

توں جیہڑی اج

نظر اشارے توں وی

پئی تربکدی ایں

اوہ ویلا ہُن ہتھ نئییں آؤنا

جس ویلے نوں سکدی ایں

آون والے ویلے نوں تک

تک اُس اَنھے ویلے نُوں

چھیل چھبیلیاں نڈھیاں نُوں جد

کسیں وں دلگیر

رانجھیاں دے ہتھ ونجھلیاں دیسیں

مرزیاں دے ہتھ تیر

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

یاد

ان بھول سمے دی مورت جیہی

سفنیاں دے ایس ویس چ رہندی اے

فکراں دی پوہڑی پوہڑی توں

چھکاراں پا پا لہندی اے

بیتے ہوئے سمے سہانے دی

تصویر اکھاں وچ پھر دی اے

بولاں دے اُجڑے شہر اندر

گل اوس کڑی دی چھڑ دی اے

جیہڑی… نظراں دیاں لہراں تے

پھل سدھراں دیاں راہواں تے

چانن بن دے تاریاں لاندی سی

گلاں جیہدیاں خوشبوئی سن

جیہدی چال سی چھم چھم وگدی وا

جیہدی اکھ چ مستی بدلاں دی

جیہدے سر تے زلفاں کالیاں شاہ

جیہدے پیار چ شوہ دیاں لہراں سن

جیہدے بول سجیلے پھل کلیاں

جیہدی سوچ سمے دی مستیائی

جیہدے میل بہاراں رانگلیاں

جیہدے سجر نے پھیرا پایا تے

گل پا گئی طوق دُہائیاں دے

اج بیٹھا گنت شمار کراں

کیہے دوش نیں اکھیاں لائیاں دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

وڈھ

کل جہناں ہریاں کنکاں نوں

جیون ہر یاتک کے

ہر کسے دامن پر چاون

اج اوہ کنکاں پک کے

واتی چلدی رسیاں وچھیاں

لوکی بوہل اڈا وندے

بوہل اُڈا ؤندے ہاسیاں دے

تے پکیاں کنکاں چاؤندے

خالی کوٹھے دانیاں والے

اج فر بھرے بھکنے

بھرے بھڑولے لپے پوچے

بھرے چٹوریاں کنے

سٹا سٹا وڈھ پئی چگدی

بنے بنے لک نوا کے

اپنا بڈھی لک نوا کے اپنا

پھر وی کنے چردی

گل بوجھی، ہتھ کھونڈی لے کے

تیلا تیلا جوڑے

تاریخاں دے ڈھیراں وچوں

اپنی قسمت لوڑے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کل تے اج

یاداں دے منہ کالک لپی

سدھراں دے ہتھ کاسا

زندگی… جیویں کنواری ماں دا

روون تھانویں ہاسا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

منت

تیری اکھ وی اتھرو مالا

میری اکھ وی شوہ

اج دی رات تے رل مل روئیے

اج دی رات تے رہئو

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اوہلا

دل دے بوہے نوں کھڑ کاوے

دکھ دا لہنے دار

آس دیاں سب جیباں خالی

اپنے ہون توں مکراں

واج بدل کے آکھاں انھوں

’’گئے نیں کدھرے باہر‘‘

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اڑیکا

پیا عجب اڑیکا

سدھی گل کوئی نہ سجھے

دیوا بن کے خیال

کدیں بلے کدیں بجھے

وچ نھیریاں تھوڑی لو

دیوے تھوڑی تھوڑی لو

تھکے پِٹ پِٹ متھا

کوئی ڈھکدا نہ ڈھو

وچ کہن نیئیں آوندے

ایس من دے ودھیکے

کھول تاکڑی کناو دی

اْدوں جند چیکے

اُدوں بھلیاں بُھلائیا ں

یاد آندیاں نیں گلاں

ایدوں الہڑ جوانی

پئی ماردی اے چھلاں

کنھوں کنھوں دئیے چھوڑ

کس کس نوں بلائیے

پلہ… فکروں چھڑا کے

کیہدا ذکر سنائیے

پیا رعجب اڑیکا

سدھی گل کوئی نہ سجھے

دیوا بن کے خیال

کدیں بلے کدیں بجھے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

موت

موت موت ہے موت دا کیہ رونا

ایہہ تے حق دِی راہ شمار ہوندی

موت … مشکلاں دے وِچ یار ہوندی

کالے پانیوں پار لنگھا وندی اے

موت … سُکھ سنیہڑے لے آوندی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پھلُ خوشبوئی

نہ اوہ میری تے نہ میں اوہدا

نہ کوئی گل اشنائی دی

نہ میحں اوہدے بارے سوچاں

کیکن پریت نبھائی دی

نہ اَستاں تے انگلاں اُٹھن

نہ کوئی تہمت لاندا اے

نہ کوئی سانوں گنجھلاں والیاں

گلاں بہہ سمجھدندا اے

اکو اوہدی سُندر صورت

جگ وچ ہور نہ کوئی اے

ہر کوئی اوہنوں اپنا سمجھے

جیہڑا پھُل خوشبوئی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

چھَلا نشانی

نظراں نوں جد سیک پوے تے

کُنڈل بناون سڑکے

دل دیاں سدھراں بنن بھمھیری

درد اڑانے اڑاکے

سوچ سمے وچ انگلاں گردے

دُکھڑے گھراں پاون

سجناں دے وچ دل دیاں گلاں

ہوکھاں تے چکراون

پھُل دی وِینی گجر ابن کے

بھنور چھن چھن چھنکے

پیار پُجاری وے گل جیویں

دُکھ تسی دے مِنکے

چن نُوں ویکھ چکوراں اڈن

اڈ اڈا کے مُڑ آون

وا دے کورے سینے اُتے

دائرے پّیاں بناون

اکھیوں اوبلے صدیاں سال

مہینیپالیاں لاون

اک دوجے ہتھ نُوں پھڑکے

دل نُوں گھیرے پاون

اج میریاں سدھرائیاں انگلاں

چھلاّ نشانی لوڑن

سوچاں تر کلیوں سدھیاں گلاں دے وی

رُخ پیاں موڑن

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اوہ تے میں

اوہ شہزادی

عمر جوانی نُوں اِنج پُجی

جوں راکٹ وِچ خلا د ے

میں شدیاں پہلے دا مسافر

عمر جوانی دی منزل تے

ٹھیڈے کھاندا پُجیا

اوہدا اک اک انگ سلامت

چن چانن وچ گُجھیا ہویا

پھُلاں وانگر ہے

میری لُوں لوں دے وچ

لمیاں پندھاں دی اگ دھڑکے

ویلے دی لہو رنگی اکھ وچ

میرا جُثہ

اتھرو واں وانگوں رڑ کے

اوہ تے میں اِک ہو جاواں تے

اک دوجے توں وچھڑیاں شدیاں

سینے بھچ بھچ ہسن

عُمراں… تھکیاں ہاریاں عُمراں

بال پنے دیاں رہواں پھڑکے

پچھلی پیریں نسن

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دھڑکا

کوئی سماں نہیں عُمر دے دیہڑے اندر

جیہدی جھال نہ رُوح توں ھلی جاوے

دے لوڑیا، نظراں لبھ تھکّیاں

بت پُوجنے نوں کوئی نہ نظر آوے

بُت پُوجنا تے وڈا کفر ہوندا

میری پُوجا تے پُوجا سی ہور ائی کجُھ

بُت لبھدا ساں جیہدے روپ اندر

مینوں دِسدا بُت بنان والا

تے ایہہ گل کدوں کوئی جاندا نئیں

کے گل نوں کوئی سلاھے تے اوہ

گل والے دی ذات دی مدح کردا

میرے ذوق دے منہ تے کالک نئیں سی

میری رگاں وچ سی لہو خلوص بھریا

کون پُچھدا اے ایس خلوص نوں اَج؟

میری حُسن نُوں پُوجدی نظراں نے

بھرے باگ وچوں اِک پھُل چُنیا

کوئی بُت نئیں سی اِک پھُل ہیسی

جیہدی پتی پتی اجے کھلی سی نویں

سبھاں تکیاں اوہنوں پر اُنھے اجے

کسے دل نہ تکیا نظر بھر کے

ہیسی پھُل اُس پھُل ن کھڑنا سی

جدوں کھڑیا اوہیاں اکھاں کھُل گئیاں

میری سدھراں خاک وِچ رُل گئیاں

اُس پھُل نے تے کھِڑ کے نظر کیتی

دل چن وے، دیہوں دے، تاریاں دے

میری لُوں لُوں کہندیاں دھڑکدی اے

مینتھوں پُچھو اَج نئیں

کوئی دل والا

جیہدا ذوق ستھرا ہووے چانن وانگوں

تک سکدا اے کدوں یا ر ہسدا

کسے غیر دے نال

بانویں چن تارے اوہدے نال ہسن

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دوہڑے

۔ ۱ ۔

فیر سٹرانداں دے اُٹھیا اے

دل دا قبرستاں

خورے کییہڑی آس دا ماجدؔ

ٹُٹیا اے فرمان

۔ ۲ ۔

دیہوں دے چانن لو نئیں دینی

راتاں ای ساڈیاں مِیت

عشق دے لیکھاں لکھی ہوئی اے

سوہنیاں والی رِیت

۔ ۳ ۔

باسی ہو گئی مہک اِنہاندی

بھنورا کوئی نہ دِسے

کوئی کوئی ست پُرانا پُھل ہن

دل بوٹے تے دِسے

۔ ۴ ۔

کولوں دی اِنج لنگھ جاندی ایں

جوں ٹھاٹھاں مارے چھل

تک ساڈا وی پیار کنارا

کدے ساڈے کول وی کھل

۔ ۵ ۔

کوئی وی نہ انہوں میرے کولوں

جاندیاں موڑ لے آیا

ویلے دی مُنہ زور ہوا تے

کسے نہ قابو پایا

۔ ۶ ۔

مدتاں ہوئیاں اک مورت نوں سی

پیار سنیہڑا گھلیا

گل دی گونج تے بہوں سی پر

اک بول دی پچھاں نہ ولیا

۔ ۷ ۔

سنگھنیاں زلفاں دے پرچھانویں

سِر ساڈا نہ کجا

اکو دُکُ دا بدل سی

پیا چار چفیرے گجیا

۔ ۸ ۔

ماجدؔ جی جس دن توں گُھلے

دل وِچ سوچ وَ لُوہنے

اُگے کیہ دکھی ساں جے

دُکھ ہور وی ہو گئے دُونے

۔ ۹ ۔

سدھراں بھریاں واجاں دِتیاں

فیر وی تُسی نہ بولے

جِنّے سد سنہیڑے گلے

تُساں گِلیاں نال ای تولے

۔ ۱۰ ۔

توں پتی پُھل گلاب دی

میں بھنجیُ رُلدا ککھ

جا اپنا سانواں لوڑ توں

مینوں حال میرے تے رکھ

۔ ۱۱ ۔

گھر دیاں کندھاں کنبدیاں دسن

نظراں ٹھیڈے کھاون

پیار تیرے دا ہاڑ دبایا

اکھیاں لایا ساون

۔ ۱۲ ۔

تُوں پنچھی پیار بہار دا

تُوں پَوناں دی خوشبو

تُوں مکھڑا سانجھ سویر دا

تیرا ہاسا پھُٹدی پوہ

نقش سمے دیاس تِتلیاں

چال پُرے دی وَا

دل وچ ولٹے کھاوندا

ہاوے کس کُڑی دا چاہ

۔ ۱۳ ۔

میں کیہدی رُشنائی لے کے

تیرے نقش اُتاراں

چانن دُھوڑ تیرے قدماں دی

تیرا ہاسا حسن بہاراں

۔ ۱۴ ۔

گل کیتی مینہ واچھڑوسی

خلقت سُن سُن ہسی

فیر وی ماجدؔ ایہہ دنیا

ساڈے بولاں باہجوں تسی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

پئے ہنجوآں روپے وٹاوندے

اکھیاں وچ خواب خیال

دل بُکلاں بہہ بہہ مار دا

لَے فکراں والی شال

اسمانے لگیاں نظراں

بن گئیاں کھِلرے جال

مینوں دکھ نے گُنگا جانیا

میں گل نہ سکاں کھول

پر دل دیاں سوچاں تاؤلیاں

جنہاں ورقے دِتے پھول

ایہہ چُپ چپیتے بول نیں

ایہہ تِرم تِرم رِسدے گھأ

ایہہ سطراں ہنجواں لیکیاں

ایہہ حرف دُکھاں دے تأ

جھڑ جھڑ کے میری جھولیوں

پئے ناپن کُل جہان

ہر دل والے نوں روک کے

پئے لمی کہانی پان

ایہہ لمی کہانی درد دی

لئو ویکھو اک اک باب

ورقے ورقے دے ہوٹھ چوں

پیا بولے دیس پنجاب

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

بیبو دے اڈوے رنگ

جیہدے دیور چگلی مار کے

اوہدا جیون کیتا تنگ

رہئی ادھ وچکارے تڑفدی

جیہدے دل وی پیارا منگ

اک بال ایانا چھوڑ کے

گئی تروڑ عمراں دے سنگ

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکھیاں

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

جِیرو دا لُٹیا پیار

جس جگ سارے چوں لوڑیا

اِک بانکا دیسوں پار

کاراں تے موجاں مانیاں

پئے لُٹے عیش بزار

جیہدے جھولی سونا لشکیا

باہواں وچ پئے چھنکار

جیہدی پیریں مخملاں وِچھیاں

گل موتیاں والے ہار

جیہدے آل دوالے گولیاں

اوہ سبھناں دی سردار

جیہدے اکھ اشارے دیکھ کے

لگ جاندے رہئے دربار

اُس جو کُجھ مونہوں بولیا

تُلیا سونے دے تُل

نِت نویاں مہکاں کھولیاں

اوہدے جوبن والے پُھل

اَج تیکن لوکی بیٹھ کے پئے اک دوجے نُوں کہن

’اوہ چنگی اوہدی بھین سی

جیہڑی بن گئی اوڑک ڈین

گئی چار دہائے رہن نُوں

بن بیٹھی گھر دی سین

تے ساہ اس سوکن بھین دے

بن گئے جیرو دے وین‘‘

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

تابو دی کھِلری جھول

جیہدا اک اک انگ سی ریشمی

جیہدے بڑے سیانے بول

اجیہدے ہتھ ٹھوٹھا پیار دا

پئی پئی راہ راہ منگے بھیک

جیہدے مکھ تے دیوا سوہج دا

جیہدے مَتھے بھکھ دی لیک

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

راجو دا ٹُٹیا مان

جیہدا مکھرا چن وی چاننی

جیہدا پھُل کلیاں دا ہان

جیہدے بلُھ گلاوبی پتّیاں

پئے جگ دے ہوش بھُلان

جیہدی اکھ چوں پھُٹیاں نظراں

پیاں نوری جال وچھان

گلہاں تے لالی قہر دی

کوئی رنگ نہ سکے پچھان

ابرو اک دوجیوں کھ! کے

دل دل دی کھِچ ودھان

قد جویں النبا اگ دا

پیا جاندا ول اسمان

جوں بدل کالے ساؤن دے

اِنج زُلفاں لوہڑے پان

بابل دے ویہڑے کھیڈی دی

دُنیا توں رات ان جان

کسے ول اکھ نہ کھول دی

الہڑا مند رائے نے پان

نکلی سی بوہیوں ہسدی

تے پے گئی راہ کُراہ

تِرہا کے پی لئے وحشیاں

سستی تتڑی دے ساہ

۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

اوہ امبروں لتھی حور

جیہدی سوچاں دے وچ مستیاں

جیہدی لُوں لُوں نشیوں چُور

جیہدے پہرے دین جوانیاں

جیہدی گولی سوہج بہار

سِرات خوشبوئی مِینڈھیاں

جوں کالے پَٹ دے تار

جنہوں لبھ لبھ ویکھے چاننی

جنہوں چُک چُک پھر وی وَا

جیہڑی نمھے ہاسے ہس کے

لئے چن دے رُوپ وَٹا

پائے دلاں وچ قیامتاں

جیہدا اسوہناں ستواں قَد

امبروں تھلے نہ اُترو دے

جیہدے پیاراں والے سد

اوہ صاحباں مرزے خان دی

مرزا نہ سکی لبھ

سی جنہاں تے اُ نھے اُڈنا

اوہ کھیویاں کھوہ لئے کھب

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

جانو دی اکھ دا لوبھ

جس ٹپو پا کے پیار دا

سِینے وِچ دِتی چوبھ

جیہدے ہاسے مُل وکندڑے

جیہدا جوبن پیار دُکان

دُکھاں دی اوٹے بیٹھ کے

جیہدے سکھڑے پئے شرمان

ہتھاں وِچ جال فریب دا

آئی دوروں سِرکی لا

پَر تھڑیا ہتھ شکار توں

کوئی لگ نہ سکیا دائ

انہوں لُٹیا پیار و پایاں

اوہدا اپنا کوئی ہ دوش

جدوں جھک جھولے جھلدے

تدوں ثابت رہن نہ ہوش

۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکھیاں

نجو دے پہرے دار

جہدے مُکھ نے لشکاں چھوڑیاں

لو لگدی آروپار

تصویراں جیہدیاں کھچدا

اسمانے بیٹھا چَن

کوئی پتّا باہروں کھڑکدا

اوہدے وجدے اندر کن

کوئی وا نہ اُدھروں لنگھدی

جیہڑی دئیے سنہیڑا جا

لوکی ظالم نیں دوستو

ڈکن وَگدے دریا

میں لکھ چھپاواں بھیت نوں

پر کچرک لُکے بیت

جَد وَا پُرے دی وگدی

اُڈ دی اے نال ائی ریت

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

اُس بابو دی پتلون

جس اک الہڑ مٹیار دے

پھٹاں تے گھتیا لُون

’’توں جٹی تھپ تھپ تھاپیاں

اَج مینتھوں منگیں پیار

میں جیہڑا سارے پِنڈ دیاں

پڑھو کیاں دا سردار

میں تیرے لڑ نہیں لگناں

توں اپنا آپ پچھان

مِلدے ویکھے نی جھلئیے

کدیں زمیں تے اسمان‘‘

۔۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

نُوری دانوِیاں لک

جیہدی موئے پُتر نوں روڑھ کے

رو رو کے بجھ گئی اکھ

اوہ کھیتاں چوں وَدھ چُگدی

اوہ سِٹے جوڑ لیاوندی

اوہ تیلا تیلا جوڑ کے

عمراں دے پندھ مکاوندی

جیون دی ڈوری کھچدی

تے پگ پگ ٹھیڈے کھاوندی

رہ رہ تے وین الاپدی

سانہواں نوں دھریکاں پاوندی

اِک دن بوہے نوں بیڑ کے گئی اپنا آپ مُکا

دُکھ تایاں دی تاریخ وِچ

اِک ورقہ گئی وَدھا

۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

شاعر دے سکھنے ہتھ

گئی نال ای جنہوں روڑھ کے

اوہدے اندروں گدی رَت

جس جگ دے روگ سمھال کے

لئی اپنی جان دُھخا

انہوں کدے نہ سوچاں سُجھدیاں

انہوں کدے نہ جَمدی ما

اوہ کدے نہ اکھر سِکھسدا

اوہ کدے نہ سکدا ویکھ

وَچ دُوں ہنیرے سہکدے

لوکاں دے نھیرے لیکھ

اوہدی اکھیں نوری چاننے

اوہدے دل وَچ تکھے تِیر

اُس ٹِلا ٹِلا جھوکیا

انہوں لبھی نہ اپنی ہیر

۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔۔

ایہہ اکھیاں ویکھ نہ سکیاں

سوچاں دا زہری دُھوں

اَج واواں اگ چنگاریاں

اج پنڈ پڈ ہیرو شیمیاں

ناگا ساکی ہر شہر

اَج خبراں انت ڈراؤنیاں

پیاں وگدیا لہرو لہر

زمیں توں اُٹھ قیامتاں

پّیاں وَل اسماناں جان

اَج ککھوں ہَولے تُلدے

اِس دھرتی ے انسان

گرمایا چن مسافراں

ہفدے لوکاں دا ساہ

اپنی اَن بھاؤندی سوچ دا

دل دل وچ پایا تراہ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سُونہاں لیندی اکھ

نام کتاب: ’’سُونہاں لیندی اکھ‘‘

شاعر: ماجد صدّیقی

پہلی اشاعت: 1964

ناشر: ماجد نشان پبلشرز

انتساب

کرنال محمد خان دے ناں

زخم پھُل ہوندا

تے میں کالر سجاوندا

پَیڑ رو سکدی

تے نظماں کہن دی کی لوڑ سی؟

۔۔۔۔

منّو بھائی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دل چوں جے کر اُٹھن وی تے، ہوٹھاں تے نئیں لیاؤن دیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 123
ویلے نے کجھ جیہاں گلاں وی، ناں ساڈے مِتھیاں نیں
دل چوں جے کر اُٹھن وی تے، ہوٹھاں تے نئیں لیاؤن دیاں
اُچّا ہسیاں، جان نہ چھڈّے، مگروں دھڑکا رووَن دا
خورے کِنج سہیڑیاں اسّاں، چاہواں اونسیاں پاؤن دیاں
سانتھوں خورے، کس پاروں، ایہہ لوکی گرمی کھان پئے
مُکھڑے مُکھڑے سوجاں نیں، جِنج ڈَلھکاں، اُبھری تاوَن دیاں
اوہ ائی گلاں چمٹیاں رہیاں، ماجدُ جی سنگ تالُو دے
جیہڑیاں گلاّں، سجناں سانویں، بہہ کے سَن دُہراؤن دیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پر گُھگیاں دے، رہ گئے نیں وچ پھائیاں دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 122
واواں وے وچ کھنڈ گئے، بول دُہائیاں اے
پر گُھگیاں دے، رہ گئے نیں وچ پھائیاں دے
مُکھ مُکھ اُکرے حرف نیں، حال حوالاں دے
یا اکھر پانی تے، جمیاں کائیاں دے
مُڑ مُڑ دیندے جھوٹے، ہُٹھ اسواری دے
پندھ اساڈے، ٹوئیاں بِٹیاں کھائیاں دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جنج ماواں نوں، دُکھڑے جمیاں جائیاں دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 121
سانوں فکراں نیں، انج آل دوال دیاں
جنج ماواں نوں، دُکھڑے جمیاں جائیاں دے
بھخدیاں دُھپاں، بھبُھل کیتا نظراں نوں
دارو لبھدے پھرئیے، اکھیاں آئیاں دے
شیشہ بن کے ویلا، نقش اُبھاریگا
ہُسٹراں پاروں، منہ تے پیاں، چھائیاں دے
لیکھاں ہتھوں، جِنڈری کجھ اِنج گھِر گئی اے
جنج بکروٹا، چڑھ جائے ہتھ قصائیاں دے
ماجدُ اِنج بولی چڑھیاں نیں، سدھراں جیئوں
مَنڈیاں وچ مُل چکن، مجھیاں گائیاں دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پرت کے شاید کدے نہ آوے، اوہ رُت گھنیاں چھانواں دی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 120
نگھیاں مِٹھیاں پرتیاں والی، ڈاہڈیاں اَبھُّل چاہواں دی
پرت کے شاید کدے نہ آوے، اوہ رُت گھنیاں چھانواں دی
ساڈی چاہ دے نال وی قصہ، کُجھ انج دا ای ہویا اے
وچ تندوردے جھُلسے، جیونکر روٹی پہلیاں تاواں دی
شِکرا چڑیاں تے اکھ رکّھے، شیر نتھانویاں بھیڈاں تے
نیویں لہو تے اٹھدی جاوے، کندھ اُچیریاں نانواں دی
اک دریاؤں نکلیاں نہراں، جنج آپس چ ملدیاں نئیں
اِنج ائی کُجھ بے وسّی جاپے، ماجدُ سانجھ بھراواں دی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اوڑک اِک دن منی جاسی، مَنت سِکدیاں ماواں دی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 119
دُکھ دی لامے نکلے ہوئے، پُت سُکھاں ول پرتن گے
اوڑک اِک دن منی جاسی، مَنت سِکدیاں ماواں دی
کی کہوئیے ایس جیون رُکھ نے، کچرک کھلیاں رہنا ایں
آری جیہی پئی چلے جس تے، آندیاں جاندیاں سانہواں دی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سانوں۔۔ جنہاں کھیڑیاں کولوں، اپنا حق منوایا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 118
ایس کارن توں اگوں لئی وی، کسّے نے ڈک سکنا نئیں
سانوں۔۔ جنہاں کھیڑیاں کولوں، اپنا حق منوایا اے
جس دے ہیتھاں بیٹھ کے بندہ، عرشاں دی سُونہہ لیندا اے
ساڈے سِراں دے اُتے، اوس ائی پک یقین دا سایا اے
ماجدُ ایہہ حاصل اے ساڈا، تن تے جریاں دھپاں دا
ہریاں فصلاں وانگر جیہڑا،سُکھ اکھیں لہرایا اے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

یا فر اوہدے قد تے، دھوکا سی کجھ لہر دا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 117
ہے سی ٹھاٹھاں مار دا، جوبن چڑھیا قہر دا
یا فر اوہدے قد تے، دھوکا سی کجھ لہر دا
ایہہ کی میں پیا ویکھناں، گُجھے درد حبیب توں
بازی لے لے جاوندا، دُکھڑا اک اک دہر دا
لگدا سی کر دئے گا، تھالی جنج دریاں نوں
پانی کنڈھیاں نال سی، مڑ مڑ کے اِنج کھیہر دا
اکھیاں وچ برسات جیہی، سرتے کالی رات جیہی
دل وچ اوہدی جھات جیہی، نقشہ بھری دوپہر دا
اکو سوہجھ خیال سی، چلدا نالوں نال سی
فکراں وچ ابال سی، قدم نئیں سی ٹھہر دا
سینے دے وچ چھیک سی‘ ڈاہڈا مِٹھڑا سیک سی
دل نوں اوہدی ٹیک سی، رنگ ائی ہورسی شہر دا
آئی تے اوہدے نال سی، پھُٹڈی پوہ وساکھ دی
گئی تے ماجدُ مکھ تے، سماں سی پچھلے پہر دا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سُورج لتھ کے کالک جیہی چھڈ جاندا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 116
ہور تے ایناں فرق نہ کوئی پاندا اے
سُورج لتھ کے کالک جیہی چھڈ جاندا اے
خورے کاہنوں اِک نہ اوس دے ہوون تے
سارے گھر دا اندر کھان نوں آندا اے
نویں سونی اِل دی خاطر داری نُوں
چِڑیاں تِیلا تِیلا جوڑ لیاندا اے
مگرے لگا جھولا وہم ہواواں دا
خورے کیہڑی کھائی تیک پجاندا اے
ویلا کھِنڈیاں بدلاں نوں شرماون لئی
خورے کچراں تیکر دیپک گاندا اے
ایہہ کی وِتّھاں اُچیاناں آ پائیاں نیں
پُتّر پیو دا ناں لیندا شرماندا اے
سَن وی نال ائی ہونجھ کے لے جاندا جاپے
ماجدُ جو پَتّر وی ٹہنیوں ڈھاندا اے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ہور دی ہور ائی ہو گئی، صورت اپنے آپ دی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 115
ہوٹھیں لنبو چُپ دے، اکھ انگارے تاپدی
ہور دی ہور ائی ہو گئی، صورت اپنے آپ دی
اج اوہدی تحریر چوں، اُڈیا رنگ مہکار دا
دل وچ سی اک یاد جیہی، اوہ وی بُجھدی جاپدی
چڑھدے لہندے شور سی، چانن جیہی اک چپ دا
اکھیں پیار بہار سی، نِمھے گیت الاپدی
میں تے نئیں سی دوستو! چنگا جیہا دھیانیاں
کِنھوں ٹور لیائی سی، چھِک ڈھولک دی تھاپ دی
ماجدُ میں ساں تاولا، گیا ساں اپنے دل تے
ایہہ دنیا کجھ ہور سی، تتیاں نوں سی تاپدی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ماجدُ بناں بیان دے، فکراں دا کیہ رنگ سی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 114
ہوٹھاں دے وچکار تے اکو چُپ دا زنگ سی
ماجدُ بناں بیان دے، فکراں دا کیہ رنگ سی
اک اک پرت سی یاد دا، جویں دوپٹہ لہریا
ہیٹھ سرہانے مہکدی، اوہدی اک اک ونگ سی
وانگ سودائیاں شہر وچ، دل دا حال وِچاریا
کنّاں نال نہ ٹھاکیا، دَسیا تے لاہ لنگ سی
اکو جثہ آپنا، نئیں سی اگ چ، ساڑیا
سچی گل اے روح وی، ہن تے مینتھوں تنگ سی
چار چفیرے روشنی، نھیرے مینوں ولہٹیا
ستی سوں گئی سوچ وی، وہماں دا اوہ سنگ سی
اوہ وی ہے سی ماجداُ، وگدی وا بسنت دی
دل وی ادوں آپنا، جیئوں بِن ڈور پتنگ سی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اکھیاں اوس ائی صورت نوں سدھرائیاں نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 113
ہنجواں وچ وی اگّاں جس بھڑکائیاں نیں
اکھیاں اوس ائی صورت نوں سدھرائیاں نیں
لفظاں دے پکھنو اُڈ کے فِر پرتے نئیں
ہوٹھاں اُتے جم جم گئیاں کائیاں نیں
دل نُوں پئی رہندی اے مُٹھ جیہی یاداں دی
اکھّیاں اندر پھریاں ہجر سلائیاں نیں
مار کے جھاتی پلکاں دے دروازے چوں
خورے کِنّھے میگھ مَلہاراں گائیاں نیں
منگن پّیاں لاڈ اسانتھوں وِیراں جیہے
مشکل گھڑیاں وی جیونکر ماں جائیاں نیں
ہتھیں سجرے پھل لیان نوں اسّاں وی
سدھراں والیاں شاخاں پیئوند کرائیاں نیں
بوٹی تک کے ہتھ چ بال ایانے دے
شاطر کانواں کی کی جھُٹیاں لائیاں نیں
بھُکھیاں چڑیاں اپنی حرص مٹاون نوں
بُوریاں شاخاں تے آ پینگاں پائیاں نیں
ماجدُ پندھ اساڈے، سُکھ دے ہاڑے لئی
ہُٹھاں دی لیکھیں لکھیاں اُترائیاں نیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ماجدُ وکھرے رنگ نتاردا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 112
پھُلاں وانگ دی واشنا لبھدا اے
ماجدُ وکھرے رنگ نتاردا اے
گل کرے تے کرے نکھیرویں اوہ
ہوٹھیں لیاوندا سخن پچھان والے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دِلاّ جھلیا! کنتھوں اُڈیکنا ایں کدے پرت نئیں آوندے جان والے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 111
کسے اک دی گل تے من لے تُوں سبھے لوک نیں، تینوں سمجھان والے
دِلاّ جھلیا! کنتھوں اُڈیکنا ایں کدے پرت نئیں آوندے جان والے
کوئی سخن مراد نُوں پُجیا نئیں عمر وچ دعاواں دے گال دتی
طلب رُتاں نوں تن دے رس دی اے سمے لبھے نیں اوہ وی رُلان والے
تیرے درتوں مالکا سوہنیا اوئے بھیک ٹھنڈکاں دی، اسیں بھالدے ساں
کیہڑی تھاں دی کھڑکی کھولیوئی جھونکے آون جتھوں، جِند تان والے
کسے چیک نوں ساہمنے کاگیاں دے پر لگے نہ عرش نوں جان خاطر
پرت پرت اسمان وَل تکدے رہئیے وچ آہلنے شور مچان والے
اوہدے ذہن چ ایداں دی گل نئیں سی منجے پئے دی آس کجھ ہور جیہی سی
اے پر اوہناں تے درد سوائے کیتے آئے جیہڑے وی، درد ونڈان والے
ہووے پریت تے بدلاں وانگ ہووے جیہڑے وس کے، فیر چتاردے نئیں
نال اوہناں دے سنگ دا مان کاہدا جیہڑے ہون احسان جتان والے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ویلا آپوں ساڈے ناں دیاں، ویلاں ہوکن آیا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 110
ہک تے ٹِکیا پتھر اَساں، اِنج دا پرت وکھایا اے
ویلا آپوں ساڈے ناں دیاں، ویلاں ہوکن آیا اے
ساڈے مان دا ضامن، ساڈے دیس دے سر دا شملہ اے
اوہ جھنڈا سدھراں نے جیہڑا، ساڈے ہتھ پھڑایا اے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

مُکھڑے مکھڑے اکو جیہی بے زاری اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 109
ویلے نے کُجھ ایداں دی مت ماری اے
مُکھڑے مکھڑے اکو جیہی بے زاری اے
رُکھ اپنی چھاں دُوجے رُکھ نوں دیندا نئیں
انت نوں سبھناں ایہو گل نتاری اے
گلی گلی وچ ہوکا دیوے اُسّے دا
جس جس دے سر اُتے جیہڑی کھاری اے
پَتّر نَم نوں رُکھ چھانواں نوں سِکدے نیں
دَین رُتاں دی ہرتھانویں ہکساہری اے
کون کسے دا، جنہوں ویکھو، اُنّھے اُئی
اپنے آل دوالے کندھ اُساری اے
کدے نہ پھیرا پاوے اجڑیاں تھانواں ول
کَنیاں دی رُت وی شاہ دی اسواری اے
نویں وکھالی دیون دے لئی چڑیاں نوں
سپ نے اپنی پہلی کُنج اُتاری اے
اوڑک اوہنوں پنجرہ کھِچ ائی لیاندا اے
دَھون دوالے جس پکھنو دے دھاری اے
حرص دی ایس بھاجڑ وچ کِنّھے بچنا ایں
سڑکاں اُتّے لاری پچھے لاری اے
سُولی تیک وی ایہو حرف پُجاندے نیں
ماجدُ جنہاں دے سنگ تیری یاری اے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دیہوں مارن کھچکِلیاں، راتاں مارن تاڑیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 108
ویلے پَیریں ساڈڑے، پائیاں اِنج پَچھاڑیاں
دیہوں مارن کھچکِلیاں، راتاں مارن تاڑیاں
تک تک ول اسمان دے، پگ سروں پئی کُھلدی
روڑیوں سُکیاں ٹہنیاں، اُگرن پیاں کہاڑیاں
ایدھر تاہنگاں ساڈیاں، اودھر مان تہاڈڑے
اِک پلّے نیں جُھگیاں، دُوجے پلے ماڑیاں
وچ سانویں دی کھیڈ دے، چلّن کدوں رِیٹیاں
آ جاندی جد وار تے، سنگی منگدے چاہڑیاں
راہ دی اُچّ نِوان نوں، اسّیں کیکن بدلئیے
نکِلن بیجوں اُکریاں، ہر کھکھڑی تے پھاڑیاں
بکسے سانبھے سالہوآں، پِنڈ پِنڈ لیئا کھا گیا
تن تن سجیاں رج کے، وچ شہراں دے ساہڑیاں
جد تائیں رہیا میں جاگدا، چُنج نہ لائی پکھنوآں
سُتیاں کیہ کیہ کھیتیاں، گِڈراں آن اُجاڑیاں
توڑ نہ چڑھنی ماجداُ، تیری ویل پیار دی
اُتھے گڈیں انگور توں، جِتھے جمن جھاڑیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دل دے وسدے شہروں لنگھدیاں، پاگل ہو گئی وا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 107
ویکھ ویکھ کے بوہے بھِیڑے، کُنڈیاں رہئی کھڑکا
دل دے وسدے شہروں لنگھدیاں، پاگل ہو گئی وا
مکھڑے مکھڑے پَچھ دُکھاں دے، ویکھ نہ سکے کو
اکھیوں اکھیں ٹھاٹھاں مارے، لہو دا اک دریا
مَتّھے ائی نہ لگاّں تیرے، میں اَؤں بُھگا رُکھ
لٹکے لاندئیے وگدئیے وائے، مینوں ہتھ نہ لا
سُفنیاں دے ایس شیش محل چ، لہہ آئی کیہڑی حور
سِر تے چھتر تان پھُلاں دا، چانن ہیٹھ وچھا
دھپ چڑھے یا چانن لشکے، اوڑک گوہڑی چھاں
کوئی وی جان نہ سکیا ماجدُ سُکھ دے نگھّے تا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

فِر ویلے نے، کدھرے کُونجاں لُٹیاں نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 106
وِچ فضاواں، فر کُجھ چیکاں اُٹھیاں نیں
فِر ویلے نے، کدھرے کُونجاں لُٹیاں نیں
سجری رُتوں، فِر اُبکائیاں آؤن پیّاں
پچھلیاں کسّاں وی حالے، نئیں ٹُٹیاں نیں
فِر مچھیاں نُوں، وہم ایں اَنّ بھت لبھنے دا
فیر شکاریاں، جل چ کُنڈیاں سُٹیاں نیں
سُکھ دے چُر مُر بوٹے، عاری نِسرن تُوں
دُکھ رُکھ تے، فِر سجریاں شاخاں، پھُٹیاں نیں
نرم ہوا، فر شاید، کدھرے رُس گئی اے
جھکھڑاں، بُوریاں شاخاں، مُڈھوں پُٹیاں نیں
لفظ نہ سانبھے جان، سیاہی رُکدی توں
وچ دوات، کِسے جنج کِرچاں کُٹیاں نیں
دھرت ٹِنانے نیں ماجدُ، ایہہ حرف ترے
ایہہ نُوری لیکاں، کِس امبروں چھٹیاں نیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اُنج صفحیاں تے، کھِلریاں گلاّں پا دِتے نیں رَو لے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 105
نئیں کیتے تے حرفاں میریاں دُکھ ایس دل دے ہَولے
اُنج صفحیاں تے، کھِلریاں گلاّں پا دِتے نیں رَو لے
دل دے مندر وچ نئیں لبھی، کوئی صورت من موہنی
پیار دے تیشے نال سی، کِنّے سدھراں دے بُت، ڈَولے
ایس توں ودھ، ہن ہور اساں توں، دُکھ دیپک کی منگنا
اکھیاں چوں انگیارے جھڑ پئے، دل دا لہو پیا کھولے
پیار ترے دی وی تے، آخر انت سزا اے سُولی
دل دا کی اے، ایس گل نوں وی گَولے یا نہ گَولے
سَک ہاسے دا، پپڑی جمیاں ہوٹھاں نوں، چمکاسی
دُھوڑ دُکھاں دی، دُھلسی تے، پر دُھلسی ہَولے ہَولے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کِنھے اوہدی چپ دا، کنگن شیشہ توڑیا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 104
نھیرے دے وچ بیٹھیاں، کنّھے ہتھ مروڑیا
کِنھے اوہدی چپ دا، کنگن شیشہ توڑیا
کیہ کھٹیا فرہاد وی، دس کے ہک دے زور نوں
لا کے نال پہاڑ دے، اُنج ائی متّھا پھوڑیا
خورے کنی وار میں، وچ خلاواں لٹکیا
امبر مینتھوں دُور سن، دھرتی سی منہ موڑیا
کُجُھ یاداں سن ہانیاں، اوہ وی انت پُرانیاں
دل دا بوہا کھول کے کونہ کونہ لوڑیا
توں سیں میرے کول یا، اُنج ائی کوئی تصویر سی
خورے کیہا فریم سی، خواباں وچ اکھوڑیا
کجھ تصویراں رنگلیاں، کجھ حرفاں دیاں سنگلیاں
غالب مگروں ماجداُ اساں وی کیہ جوڑیا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سُکھ رُسایائی ماجداُ، لے ہُن میلے ڈُھو

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 103
نہ اکھیں اوہ لہر جیہی، نہ ہوٹھیں خُوشبو
سُکھ رُسایائی ماجداُ، لے ہُن میلے ڈُھو
مل گئی نال مزاج دے، زہر وی نِبھدی نال
دُکھ مترہن ساڈڑے، نھیریاں کر دے لو
مہکی سی دو چار دن دِلاّ! سانجھ رویل
ٹر گئے ساتھی نال دے، کلھیاں بہہ کے رو
پہلاں تے اِک گل سی، وچھڑاں گئے یا نئیں
ٹردے ہوئے نوں آکھیا، پل تے کول کھلو
سجنوں چپ دا اوڑھنا، کرئیے لیرو لیر
ہسئے اتھرو روک کے، اکھیاں لئیے دھو
کڈھ کدائیں ماجداُ، چرخہ ست پُران
پونی وِسرے پیار دی نویں سونی چھو
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

مِہنے دے نئیں سکدا چنا، چھاننیاں نوں چھج

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 102
مینوں روگی آکھن آلیا، اپنا ننگ وی کج
مِہنے دے نئیں سکدا چنا، چھاننیاں نوں چھج
جیوندا واں تے کیوں نہ سکھ دی، ساہری کراں زمین
درد سیاڑاں اُتے پھیراں، میں ہمتاں دے مج
لوکی میری لمی چپ دا، بُرا مناون کیوں
گھر جد قرقی لگ جاون تے، جندرے جاون وج
تیرے سکھ دی ضامن ایتھے، تیجی کوئی نئیں گُٹھ
ایس دنیا نوں سینے لالے، بھانویں ایہنوں تج
ماجدُ توں ہن اوہ نئیں جیہڑا، ہے سیں کدے کدیر
بوہتا کجھ نکھیڑواں دِسّے، تیرا کل تے اج
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جندڑی سولاں نال پَُرتی، تن وی کر لیا کھورا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 101
میں کیہ سگھڑ سیانا بنیا، جی نوں لا لیا جھورا
جندڑی سولاں نال پَُرتی، تن وی کر لیا کھورا
گزرے ہوئے ویلے دیاں لختاں، اکھیوں نیر چواون
چنگا ائی ہے جے، اج دا ورقہ، چھڈ دیاں چِٹا کورا
آؤندی رُت دے خوف نے خورے، کیہ کیہ رنگ وکھاؤنے
چیونٹیاں ورگے چُندے پھرئیے، سُکھ دا بھورا بھورا
ویکھیں سچ دی سولی تے ائی، کدھرے نہ چڑھ جائیے
کجھ وی کرن نہ دیوِیں، سانوں دل دیا گجھیا چورا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

میں کولوں تے نس نس جاندا، اپنا وی پرچھانواں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 100
میں تیری بے مہری دے سر، کیہڑی تہمت لاواں
میں کولوں تے نس نس جاندا، اپنا وی پرچھانواں
میں جیون دیاں قدماں اگے، رُڑھدا کھڑدا روڑا
توں اوہ ایں، منہ زور زمانہ وی نئیں جیہدا سانواں
مدتاں ہوئیاں کدے نہ تپیا، خورے کتھے کھپیا
جی کردا اے، ٹھنڈے برف کلیجے نوں، اگ لانواں
کیہ کیہ ہاڑے کیتے، فروی سکھ دا ساہ نئیں آیا
کیہڑے دُکھ دی لامے لگیا، خورے دل دا نانواں
ماجدُ یار جیہے من موہنے، اینویں نئیں لبھ پیندے
میں تیری جاگھیں ہوواں تے، ایس گل دی ونڈ پاواں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ایہہ گل وی ہن ست پرانی، ایس چ وی نئیں سُکھ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 99
میں ائی تینتھوں رُٹھڑا ڈھولا، مینوں ائی تیرا دُکھ
ایہہ گل وی ہن ست پرانی، ایس چ وی نئیں سُکھ
مینتھوں بچ توں چیتر وگدی، مست پُرے دی وا
میں ورہیاں دے بنے کھلوتا، پالے سڑیا رُکھ
پیار دی دیوی ستی سوں گئی، چرخے رہ گئی تند
جیون دے ریشم نوں بھورے، دیمک بن کے بُھکھ
میرا درد ونڈاندیا سجناں، اپنا وس وی ویکھ
لمے ہتھ تقدیر دے جھلیا، میں اگے نہ جھُکھ
اُنج ہسدیاں نوں پھُل آکھوتے ماجدُ، تہاڈا جی
ہوٹھ تہاڈے وی تِڑکا گئی، ایس موسم دی رُکھ
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

مُل بُوری ہوئی داکھ دا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 98
موسم چیت وِساکھ دا
مُل بُوری ہوئی داکھ دا
اُنج ائی بھخیا وہم توں
کُجھُ تے ویہندا چاکھدا
اوہدا ملنا اوکھ سی
میں نئیں ساں ایہہ آکھدا
ایہو خیال سی آپنا
ہتھ وی نال نہ ٹھاکدا
ایہہ جگ پیا بناوندا
سُرمہ ساڈی راکھ دا
ماجدُ ہُن ارمان کیہ
گئی گواچی ساکھ دا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

تیرے میرے ملن دے موقعے، حالیں ہَین بتیرے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 97
موتے مینتھوں بچ کے رہئو، میں ہتھ نئیں آونا تیرے
تیرے میرے ملن دے موقعے، حالیں ہَین بتیرے
ٹُر جانا ایں اکھ مٹکاّ لا کے، راہ دیاں راہیاں
وسدے رہن گے اِنج ائی سجناں، تیرے بَن بنیرے
بھانویں لمیاں پندھاں کولوں، لکھ ڈرا توں سانوں
اسّاں نہ جھُگی پا کے بہنا، تک لئیں سانجھ سویرے
ہک دے زور تے، ہتھ اُٹھا کے، لہوئیے وچ مداناں
لوک تے پِڑکوڈی وچ تکدے، شملے اچ اچیرے
نال میرے ایس کھیتی چوں، من بھاؤندا حاصل لبھ لَے
مان نہ کر توں ساہواں دا، ایہہ نہ تیرے نہ میرے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

میں پاگل نوں، شام توں فجری تیکر نیند نہ آئی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 96
ممٹی وچوں اوہنے، پلّہ چھنڈ، بجھارت پائی
میں پاگل نوں، شام توں فجری تیکر نیند نہ آئی
جیون دی ایس شاخ دے ننگ نوں، جے کر ڈھک نہ سکیں
ڈَھیہہ پُو سُکھ دیا پِیلیا پَترا، کیہ توں کھڑ کھڑ لائی
ہائے اوہ پہل سمے دی سدھر، کلیوں پھل بنن دی
ہائے اوہ میرے دل دی ٹھنڈک، اکھیاں دی رشنائی
اوہنے ساڈے ہتھوں کیکن، اپنا آپ وکھایا
پیراں ہیٹھاں رُلدی دِسّے، چن ورگی اُچیائی
جیوندے جی کنج موت دے گنبد اندر، گھِر گئے اسیں
اکھیاں جنج قبراں دیاں بُتیاں، بُلھیاں دین دُہائی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دیوے تحفہ وہم دا، سدھراں نال بلائیکے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 95
مُکھ تے پیاں سلوٹاں، شیشہ، مینوں وکھائیکے
دیوے تحفہ وہم دا، سدھراں نال بلائیکے
دکھ دی ایہہ کڑوان وی، لا لئی منہ ہمیش نوں
اِک اِک خط نوں ساڑیا، بُلہیاں اُتے ٹکائیکے
سجناں دے اک بول نے، ساڑ سواہ کر چھڈیا
متھے وٹ نہ چاڑھیا، میں ایہہ تیر وی کھائیکے
لہو وچ دُکھ وی زہر وی، اُنج تے مٹھڑی جاپدی
میں روواں نت سُکھ نوں اپنا آپ بھلائیکے
دل وچ اوہدے خواب نیں، پر ڈاہڈے بے آب نیں
بیٹھے منوں وسار کے، اکھیاں وچ وسائیکے
ہر ہفتے دی شام نوں، دِسّے منہ اتوار دا
جیئوں بِن چِٹھیوں ڈاکیہ، ہسّے پیار جتائیکے
نال قلم دے لیکدائیں، ماجدُ جیہدے سوہجھ نوں
اوہنے کدوں چتاریا، تینوں دھیان چ لیائیکے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پھُلاں نے وی رُوپ چُرایا شاید اوہدے ائی انگاں دا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 94
مکھ اوہدے تے دھوکا پیندا، قوس قزح دیاں رنگاں دا
پھُلاں نے وی رُوپ چُرایا شاید اوہدے ائی انگاں دا
اِک پلے سکھاں دیاں تاہنگاں، دوجے پلے دکھ دا خوف
فکراں دیاں فضاواں وچ، کیہ پیچا پیا پتنگاں دا
وہم دے کالیاں ناگاں کولوں، ہن تے، جِند چھڑا لئیے
کچراں تیک ازماواں گے، موسم ایہہ زہری ڈنگاں دا
منگن نوں پہلاں تے ساڈا، ہتھ ائی کدوں اُٹھنا ایں
منگ سکئیے تے منگئیے رّب توں، جیئونا مست ملنگاں دا
جان جیہی اِک پے گئی ماجدُ، دِل دیاں سُتیاں تاراں وچ
کیہ کجھ لے کے پھِر دا سی، چھنکارا اوہدیاں ونگاں دا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کدوں دھیان چ لیاوندیاں، سانوں ایہہ نخرے والیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 93
مُکھاں توں چِٹیاں گوریاں، اندراں توں ماجدُ کالیاں
کدوں دھیان چ لیاوندیاں، سانوں ایہہ نخرے والیاں
سوہنا جیہا اِک مکھ سی، کھنجیا تے اوہدا دکھ سی
دُکھاں نے مِل کے لیاندیاں، راتاں جگاوَن والیاں
ایہہ میں وی نئیں ساں جاندا، اوہ خواب جیہی اک، کون سی
ہوٹھاں تے دِھیمی لہر سی، مکھ تے مشالاں بالیاں
بیٹھے ساں اکھیاں مِیٹ کے، دل سی جویں پچھتاوندا
راتیں وی سُفنے لیائے سن، تاہنگاں دیاں کجھ ڈالیاں
بھخ رہئی سی وانگ انگیاریاں، بانہواں دے وچ ائی آندیاں
ویلے نے اگی چاہڑیا، سونا سی وچ کُٹھیالیاں
بِناں مراداں حاصلاں، سدھراں پیاں تصویریاں
ایس ائی نکھٹو سوچ وچ، اساں نے عمراں گالیاں
کیتی سی کدوں شاعری، ماجد کسے دے پیار وچ
خواباں جہیاں کجھ یاد سن، لفظاں دے روپ چ ڈھالیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سچ ائی کہن سیانے، جے کُتیاں نوں، کھیر نہ پچدی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 92
مُڑ مُڑ اکو ایہا گل، ایتک پئی ہوٹھیں نچدی اے
سچ ائی کہن سیانے، جے کُتیاں نوں، کھیر نہ پچدی اے
کھیڈ وی اودھر پُگدی پئی اے، ایدھر دل وی کِریا اے
جس گاٹی لئی کراں دعاواں، اوہ گاٹی کد بچدی اے
جیہڑی گل جِتھوں سُندا واں، اوہ ائی رَت کھولاندی اے
کنّاں دے وچ اِنج لگدا اے، زہر جیہی پئی رچدی اے
سُکھ سدھراں دی جیہڑی صورت، کِیریاں نوں پُج آوندی سی
کیہ کہئیے جے اوہ ائی صورت، پینچاں نوں نئیں جچدی اے
باہروں نہ سہئی اندروں تے، بندہ نِت سولی چڑھدا اے
ہاں ہاں ایہو انت سزا، اکھیاں وچ نچدے سچ دی اے
سَو سَو تھانووں ٹُٹ ٹُٹ جاوے، اِک اِک درد اڑانے توں
کیہ آکھاں جے ماجدُ ایہہ دل، چُوڑی کیہڑے کچ دی اے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

تُساں تے بس ذہن وچ، اپنا آپ ائی پالیا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 91
ماجدُ جیہے فقیر نوں، تُساں کدوں خیالیا
تُساں تے بس ذہن وچ، اپنا آپ ائی پالیا
بنجر خشک زمین سی، دل دا ویہڑا موکلا
زخماں سیڑی اکھ نوں، واواں وچ اُچھالیا
ہریاں بھریاں کھیتیاں، تینوں تک لِلہاوندیاں
کدے نہ کُھل کے وسیوں، مستیا بدلا کالیا
اُڈ اُڈ جاندی ریت سی، کھُل کھُل جاندا بھیت سی
تیز ہوا دے زور وچ کنّھوں کول بٹھا لیا
دکھ دی رات پہاڑ جیہی، اوہدی تاہنگ اجاڑ جیہی
گرمی سی کجھ ہاڑ جیہی، جو کونہ وی بھالیا
سِکھّاں کیہڑی جھوک توں، میں ابجد تدبیر دی
کجھ تے منہ تے لیان دے ہوٹھیں وجیا تالیا
سُنداواں توں بوہڑدائیں، سولی چڑھے مسیحؑ نوں
میری وی لج رکھ لَے، کرماں بھرماں والیا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

شہر لہور چ ٹُردیاں پھِردیاں، جنج تصویراں مال دیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 90
گُزرے دِناں دی یادوں لشکن، پرتاں اِنج خیال دیاں
شہر لہور چ ٹُردیاں پھِردیاں، جنج تصویراں مال دیاں
’’لغراں ورگا، کھیتاں وچ نکھیڑویں سِٹیاں وانگر دا‘ ‘
اوہ تیرا کی لگدا اے نی اُس توں پچھن نال دیاں
سہہ سہہ کے میں تھکیاواں، تے حالے خورے بھُگتاں گا
ہور سزاواں کی کی، اپنے نانویں، نکلی فال دیاں
رُت چیتر دی، وانگ فراتاں، دُور کھلوتی ہّسے پئی
دھرتی دے منہ، تر یہہ دیاں گلاں نیں، باگاں دی آل دیاں
آس دا پنچھی پھڑکیا وی تے، آپنے پنکھ ائی توڑے گا
ڈاہڈیاں کَس کے تنیاں دِسّن، تَنیاں دُکھ دے جال دیاں
سر توں اُٹھیاں سایاں ورگی، مُکھڑے پرت اُداسی دی
دل دے اندر سدھراں وسّن، ماں توں وِچھڑے بال دیاں
آوندے دناں دے خوفوں جیئوں جیئوں رنگت پیلی پیندی اے
ہور وی اُگھڑن منہ تے، وجیاں نوہندراں پچھلے سال دیاں
شعراں وچ اوہدی ایس کاٹ نوں، انت نُوں مننا ای پینا ایں
ماجدُ وِتّھاں میل رہیا اے، دِلّی تے چکوال دیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

چن پرتے کد، امبروں ڈَھل کے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 89
کی ہویا، توُں نہ آئیوں وَل کے
چن پرتے کد، امبروں ڈَھل کے
کل دے دعویدار، عشقے دے
بہہ گئے اج، سواہ منہ مل کے
بے سمتے سہئی، ٹُرپئے آں تے
ہن کی مڑنا، دُور نکل کے
بِڑکاں تے، کن لاندا رہناں
واواں ہتھ، سنہیوڑے گھل کے
جیون پندھ سی، دُوں قدماں دا
کٹیا تُدھ، پر نال نہ چل کے
ماجدُ ایہہ گل، جانے کیہڑا
اج کی اے، کی ہوسی بھل کے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

آپی آپ چبا لئے، پھُلاں ورگے سکھ

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 88
کیہ کیہ چیکاں ماریاں، کیہ کیہ منگے دکھ
آپی آپ چبا لئے، پھُلاں ورگے سکھ
بھری بہار چ ویکھ کے، میرے سراِچ سواہ
ہس ہس تاڑی ماردے، بھرے بھراتے رکھ
اکو پیار سوال سی، چلیا نالوں نال
پِچّھا نئیں سی چھوڑ دی، دُوں اکھیاں دی بھکھ
تک تک راہواں تیریاں، اکھیں چڑھیا زنگ
لے ہن توں وی سانبھ لے، چانن ورگا مکھ
نہ توں لنبو تھیونا، نہ دیوے دی لاٹ
وچوں وچ ائی ماجداُ، پل پل نہ پیا دُھکھ
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

دل دیاں کچیاں کندھاں تُوں، پئے روز لیاٹے ڈھیہندے نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 87
کِیہ جاناں چھت آساں والے، ڈِگدے نیں یا رہندے نیں
دل دیاں کچیاں کندھاں تُوں، پئے روز لیاٹے ڈھیہندے نیں
سُکھ دیاں تاہنگاں، دل چوں کڈھیاں، اِنج ویلے دیاں واواں نے
جِنج پکّی پوہلی تے، آوندیاں رُتّاں دے، ہل ویہندے نیں
لَے کے اوٹ ہنیرے دی دِلاّ! ایہہ گلاں، سُن تے سہئی
سِر توں ڈھلن مگروں لوکی، سُورج نوں کِیہ کہندے نیں
سُنجیاں تھانواں توں نظراں نُوں، اِنج دیاں اَمباں پین پیّاں
بِن پتراناں پیر جویں، پتھراں تے ٹُر دیاں چَیہندے نیں
وگدے پانی نوں کِیہ، اوہ تے ہور وی مچلا ہوندا اے
مینہہ دی مارُو وا چھڑتے، کنڈھے ائی تن تے سہندے نیں
میں ٹیشن دی اوہ گڈّی آں، جس تُوں پاندھی حرصاں دے
اگلی گڈّی پکڑن لئی، پئے ہٹ پریرے بہندے نیں
میں ہتھوں پر کڈھدے ماجدُ، جو وی بوٹ مراداں دے
اُڈّن ہارے ہوندیاں سار ائی، رُکھاں تے جا بہندے نیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اکھ بی مینڈھی پھڑکی نویں، تے کاگ بی خبر لیایا نئیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 86
کیہ آکھاں اوہ آوندا ہوسی، ہن توڑیں تے آیا نئیں
اکھ بی مینڈھی پھڑکی نویں، تے کاگ بی خبر لیایا نئیں
آٹا گُنھدی دا آٹا بی، اُچھلیا نئیں پراتاں چوں
خط پتر بی اُس کملے دا، ڈاکیے آن تھمایا نئیں
چُونڈھی وڈھ کے دس توں مانھ، میں کیہڑے ویہن چ ویہہ گئی آں
نیزہ نیزہ دیہوں چڑھ آیا، رِڑکا بی میں پایا نئیں
آپ ائی میں، اِس بُھگے رُکھ دے تھلّے، ڈیرا لاگھِدا
پریتاں دا پرچھانواں ٹُرکے، کول کسے دے آیا نئیں
مینڈھی حرص دے کُتے تے، کَھورُو کھٹدے ائی رہ گئے نیں
دل دے باز نیانے ائی، کوئی جھاڑیوں ساہ اٹھایا نئیں
کتھے تے ونج وَجنا اہیا، چُھٹیا تیر کماناں چوں
وچ کھبانی وٹا رکھ کے، آپ ائی تُدھ پِھرایا نئیں
خبرے کتھوں آ گئی ماجد، اکھیاں وچ رَتینجن جیہی
نظراں ساہمنے تے، کوئی سُوہا بھوچھن بی، لہرایا نئیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اُنج میں سوچاں فکراں والا شاعر پیا کہانواں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 85
کہن نوں خورے کی کی آکھاں، آکھاں تے بھل جانواں
اُنج میں سوچاں فکراں والا شاعر پیا کہانواں
چمکے رات تے، اکھیاں مِیٹاں روواں تے کرلاواں
اپنے اندر دے نھیرے نوں، چن دے متّھے لاواں
پھُل کھڑے مہکاراں دے گئے، سُنگھ نہ سکیا آپی
زخماں نوں، منہ متّھے لیا کے، جگ نوں دوش دلاواں
پاٹی جھیٹی لِیر دُکھاں دی، گل میرے دی ٹائی
رنگ رنگیلی چادر سُکھ دی، بانہواں ہیٹھ لُکاواں
اِک پل دے رونے نُوں، کھّچاں ورہیاں صدیاں تیکر
دن خوشیاں دے سانبھ نہ سکاں، ہساں تے شرماواں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سانہواں دے وچ گُجھدی دِسّے، یاداں دی خوشبو

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 84
کِھلر گئی اے دل دے ویہڑے، کیہڑے مکھ دی لو
سانہواں دے وچ گُجھدی دِسّے، یاداں دی خوشبو
پھِرے بہار تے کمرے دے وچ، چڑیاں چہکن آ
رُت بدلن دی آپوں ائی، آ جاندی ائے کنسو
ہن خورے کتھے جا دسنی، اساں اپنی دھاک
چن تیکر تے پُجی، ساڈے سڑدے لہو دی بو
ورہیاں دے نیلے امبراں تے، چانن تَیں ائی سنگ
خوشیاں دیا انملیا سمیاں، پل تے کول کھلو
جُھکے ہوئے نیں ماجدُ، تیریاں اکھیاں دے وچ جھڑ
اسیں تینوں جاندے آں، توں بھانویں رو نہ رو
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کوئی وی روک نہ سکیا ماجدُ رُخ وگدے دریاواں دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 83
کنّے کُجھ ائی مان کسے نوں ہوون، لمیاں باہواں دے
کوئی وی روک نہ سکیا ماجدُ رُخ وگدے دریاواں دے
زمیوں اُٹھ کے، سَو سَو کنی مارے گُڈی کاگت دی
اُچّ اڈاریاں لائیاں، نخرے آ اَئی جاون شاہواں دے
اودھر سجرے تے اُن پدھرے، پینڈے ہاکاں مارن پئے
ایدھر سُول نہ پیروں نکلے، پچھلیاں کچھیاں راہواں دے
ایہناں کّدوں زبان ہلا کے، کجھ تُساں توں پُچھنا ایں
دوہندے آوو، رکھ رکھ مُورے، ساہمنے مجھیاں گاواں دے
ویکھ لیا جے اکّو جھونے‘ فیر قیامت ڈھانی ایں
بُلھیاں اوہلے، لاویاں وانگر ہڑھ ڈکے نیں ہاواں دے
نویں سویر دے دیہوں نے سِراں تے پُج کے ایہہ کی کیتی اے
لِیراں لِیراں ہو گئے ماجدُ چولے سکھ دیاں چھاواں دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

فیروی ایس بے مہر زمانے توں، نئیں پلّہ چُھٹیا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 82
کِنیاں نوں ادھ راہ ایس رکھیا، کِنیاں نوں ایس لُٹیا
فیروی ایس بے مہر زمانے توں، نئیں پلّہ چُھٹیا
دکھ دے ٹولے روکن لئی، جھل پِٹ پِٹ کے تھکیوسے
کچ سمجھ کے ہنجواں نوں، پیا مُفتی راہ راہ کُٹیا
عشقے نال جنہاں پِت پائی، ایہہ گل اوہ ائی جانن
کس کس نک دی تریلی پھٹی، کس کس دا دم گھٹیا
اج اُس چشمے چوں پئے وگدے، شوہ دریا ہر پاسے
کل جس چوں، غم پانی وانگوں، قطرہ قطرہ پھٹیا
کیہ غیراں، کیہ اپنیاں کیتی، ماجد کیہ کجھ دسئیے
ایس دل نوں رَل مِل کے سبھناں، وارو واری لُٹیا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کون اجیہا جس دے اُتے، ایس دل دے در کھولاں مَیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 81
کِنھّوں کول بلاواں ایتھے، کیہڑی بولی بولاں مَیں
کون اجیہا جس دے اُتے، ایس دل دے در کھولاں مَیں
سجریاں لتھیاں فصلاں وانگر، مینوں دُکھاں چُکیا اے
بھخدیاں مّچاں وچ جنہاں دے، نت بنداواں ہولاں مَیں
سُکھ دی خاطر چُنجاں پنجے، ہر واری، سڑ جاندے نیں
کُکڑاں وانگر جد کدھرے وی، آس دی بُھبھل پھولاں مَیں
دل دی سنھیوں، ہیرے کڈھ کے، ساہمنے ابھل لوکاں دے
پِنپاں والی کَنڈیاں اُتے، خورے کیوں پیا تولاں مَیں
پُجن اُتے آؤندیاں آساں وی، اِنج چھنڈنیاں پین پیاں
تنوں لتھیاں لِیڑیاں نوں جِنج، پانی وچ جھجولاں مَیں
نانویں لگی سمجھاں گا، تد اوہدی سانجھ نرالی نُوں
متھے تے اُکراواں گا جد، وچ ڈَھمَکیاں ڈھولاں مَیں
وَل سِکھنا سی جیباں ول، ہتھ قینچی پھڑ کے ودھنے دا
اُنج ائی رَت پئی چُلھے چاڑھی، اُنج ائی پڑھیاں سولہاں مَیں
ماجدُ میرے نانویں لگی، ڈور ائی کجھ نِدھرانی ایں
نئیں تے ٹھہریاں رُتاں وچ وی، اُنج کاہنوں پیار ڈولاں مَیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

جوانی ٹھاٹھاں مار دی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 80
کنھوں پئی پکار دی
جوانی ٹھاٹھاں مار دی
آئیٔ رُت بہار دی
گل چھیڑو پیار دی
پنگرے بہاراں نال
تاہنگ تُدھ یار دی
زندگی جدائی دیاں
کندھاں پئی اُساردی
دلا! مٹیار کوئی
جِند تینتھوں واردی
شعر ہون ماجداُ
جیئوں گل دُکھی نار دی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

رُت دے روہ توں نکھڑیاں تنداں، ایہہ بدلاں دیاں لیراں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 79
کنج فصلااں دے ننگ چھپاون، کنج بدلن تقدیراں
رُت دے روہ توں نکھڑیاں تنداں، ایہہ بدلاں دیاں لیراں
کملئیے جندے، ہک دی دُھوکھوں، نہیّوں مچدے بھانبڑ
جھلّیا دِلاّ! ہڑھ نئیں لیانے، کدے وی وگدیاں نیریاں
کیہہ کہئیے! ایہہ چھتر، کیہڑیاں خوش بختاں سر جُھلدے
ساڈی تے کنڈ کجی نئیں، سر اکھیں بیٹھیاں پِیراں
اج دے وانگر ہتھوں نکلی، گل نہ سانبھن ہوئی
سر توں ڈھینہدی پگ سمہالی، اِنج ائی میر شمیراں
کیہ دسیے کس رُت سڑاندوں، کس رُت مہکوں اُکرن
کال سیاہیوں، واہے ایہہ اکھر، جیئو دیاں ایہہ تصویراں
مہکاں تھانویں جھولی پیندی، اگوں مُٹھ سواہ دی
پُچھ پرتِیتوں، جس وی بند کلی دا، سینہ چیراں
ٹُردا چل ایس وگدے شوہ وچ، اِنج ائی دھکے کھاندا
ماجدُ گُجھیاں پیڑاں نوں، نئیں پینیاں کدے کھلیراں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کنج ورہیاں دے بھٹھاں وچ، تن گالے نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 78
کنج دسیے، کنج پَیریں پے گئے چھالے نیں
کنج ورہیاں دے بھٹھاں وچ، تن گالے نیں
جِت ول ٹرئیے، قدماں دی اگوائی نوں
ککر چھاپے، ٹوئے، کھائیاں نالے نیں
خوف دی اِل توں، ککڑیاں وانگوں اسّاں وی
تاہنگاں چوچے، پنکھاں ہیٹھ سمہالے نیں
بھاہ لگے چٹیائی، چِٹیاں دنداں دی
کھِڑ کھِڑ ہسدے یار وی، من دے کالے نیں
کجدے رہندے آں، وچ پیار اُچھاڑاں دے
نئیں تے سجن اُنج تے، ویکھے بھالے نیں
پل پل سانوں، سجرے گھیرے پان پئے
جو منظر وی ماجدُ، آل دوالے نیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

راتیں اوہدے پیار دا نشہ ہور دا ہور سی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 77
کمرہ سی مشکاوندا، یا فر چپ دا شور سی
راتیں اوہدے پیار دا نشہ ہور دا ہور سی
مَیں وی کھچ نہ سکیا، کوئی تصویر اُس یار دی
قدسی ویل خیال جیہی عجب جیہی کجھ ٹور سی
چلنا کھُریوں پب تے، مر گئے لوگ ایس ڈھب تے
مہکی ہوئی بہار دا، کیہ چوطرفہ زور سی
اِک دوجاگھیں کھِچ توں، ہے سی کُجھ بے آبیا
جامہ اوہدے پیار دا، اُنج تے نواں نکور سی
ڈٹھا ماجدُ یار وی، اکھیوں نِیر چوآوندا
مَیں تے ایہو سی جانیا، اینویں جیہا کوئی چھوہر سی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اِل نے اُس توں ٹلنا ناہیں، جد تیکن نہ رجّے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 76
کُکڑی لکھ پراں دے ہیٹھاں، بالک چُوچے کجّے
اِل نے اُس توں ٹلنا ناہیں، جد تیکن نہ رجّے
پُھلاں کولوں، مہک کھنڈاون دا ول، سکِھّن مگروں
باگاں والیاں دے مُنہ اُتے، کی کی جندرے وجّے
آس دی جس کھیتی دے ڈوڈے، پنگرن نوں آ پُجے
رّب کرے، ہُن ایس کھیتی تے، کوئی بدل نہ گّجے
کدھرے تے نسلاں دے مان نوں، لوکی ٹُٹدا ویکھن
کدھرے تے چاہ ونداں دے تن، مرزے دا سِر سجے
لکھدیاں لکھدیاں پوٹے گھس گئے‘ فیر وی ایہو جاپے
جیہڑیاں گلاں کہن دیاں نیں، اوہ نئیں کہیاں اجے
نویں زمانے ہر کسے نوں، واہ واہ بھاجڑ پائی
بندیاں مگرے بندہ ماجدُ، ٹِنڈاں وانگر بھجے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کیوں کنڈ وِ کھاندائیں جیوندیاں، توں ہوکے مرزا خان وے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 75
کس لیکھے پیار اساڈڑا، کی سانوں تیرا مان وے
کیوں کنڈ وِ کھاندائیں جیوندیاں، توں ہوکے مرزا خان وے
اکھاں وچ رُتاں رَڑکیاں، میں دِلڑی بن بن دھڑکی آں
اگاں کجھ ہور وی بھڑکیاں نت دل دا لہو کھولان وے
توں پنی اکو چُپ وے، تے باہر ہنیرا گھپ وے
میں مکھ تیرے دی دُھپ وے، کیوں نھیرے مینوں تان وے
تک چڑھیا سورج مہکدا، تک جیوڑا میرا سہکدا
جوبن سی تیرا لہکدا، تے کی سی میری شان وے
مُڑ پِچھاں سونہہ ائی رب دی، نئیں تینوں ایہہ گل پھبدی
اِک دنیا تین پئی لبھدی، تُوں اپنا آپ پچھان وے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ہاسا وی ہن کدے نہ بنیا، ہوٹھاں دا شنگھار

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 74
کدیں کدیں ایہہ اکھیاں وی سن، چیتر کھِڑی بہار
ہاسا وی ہن کدے نہ بنیا، ہوٹھاں دا شنگھار
دل دے ویہڑے دُکھ اِکلاپا، اکھیاں نیں چپ چان
روواں وی تے اتھرو جیہے نیں، ڈباں شوہ وچکار
ہوٹھاں اُتے تیز ہوا، لکھدی اے اک تحریر
اکھیاں دے وچ پھردی جاوے، نہ دِسن جیہی دھار
چاہن توں پہلاں دِھیدو ساں میں، فر رانجھا، فرچاک
ہیر گواچی لبھ کے ہویا، ویری اپنا پیار
بلھیاں اُتے تپدے تھلاں دا، پہرہ چار چفیر
ہڑھ دے وانگر شوکدے دِسن، شہر دے بھرے بزار
وائے جھل کے میں نیوندے نوں، نہ تُوں ہور نِوا
نہ کر بھار میرے وچ وادھا، نہ لَے میری سار
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بوٹا ایس دا جھک کے ہور جھُمے چڑھے لہر، ہنیریاں جھُلنے توں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 73
کدوں پئی رسوائی نہ گل ایہدے کدوں شوق ڈریا پیریں رُلنے توں
بوٹا ایس دا جھک کے ہور جھُمے چڑھے لہر، ہنیریاں جھُلنے توں
ہیراں منجیاں، ملیاں تھلیں رُلیاں کئی سسیاں کہندیاں پنوں پنوں
دسّو ہون والی کوئی گل، کدوں بُھلے یار بھُلاؤنے بھُلنے توں
سدا بال پنگھوڑیاں جھلُ جھُل کے چڑھدے آئے پروان، اج کیہ کہئیے
بوٹے لِپھ لِپھ ہوئے بے جان سبھے کس قہر دی واؤ دے، گھلنے توں
ہتھیں کڈھے چشمے نئیں بند ہوندے ایہہ تے دل دریا ہے، لہر چڑھیا
لکھ جھوٹ تسلی دے، بن بنھیئے کدوں رہن انج اتھرو ڈُلھنے توں
اسیں ماجداُ مست فقیر سادھو کدوں جاندے ساں انج وی ہو ویسی
ہر نظر اساڈی رقیب ہوسی اس یار دے بھیت دے کُھلنے توں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اسّاں جیہڑے حرف ٹِنانے واواں وچ اُچھالے نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 72
کالیاں راتاں دی شاہی دامان تروڑن والے نیں
اسّاں جیہڑے حرف ٹِنانے واواں وچ اُچھالے نیں
اندر جھُلدی نھیری ہتّھوں اکھّیں لالی پھر گئی اے
تن دے بھخدے موسم پاروں جِبھیں اُبھرے چھالے نیں
ہِکّن اوہ نیں پل پل پیندی ٹھنڈ کلیجے جنہاں دے
ہِکّن اوہ جنہاں دی ہوٹھیں سدھراں بھانبڑ بالے نیں
سپ چڑیاں تے چھاپے مارن شِکرے جھپٹن گُھگیاں تے
خورے کی کی چِیک چہاڑے میرے آل دوالے نیں
رُتّاں نے نم روک کے اپنی اِنج دا زور وِکھایا اے
آپوں آپ ائی وجن لگ پئے کلیاں دے منہ تالے نیں
اکّھ نہ میلی ہوون دِتّی، نانہہ متھڑے وٹ پایا اے
کُجھ انج دے وی دُکھڑے اسّاں ایس تن اُتّے جالے نیں
ماجدُ اپنے نال دیاں نوں مار نہ پُھوکاں پیار دیاں
اوہناں دے مُکھ لو نئیں دیندے جیہڑے من دے کالے نیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

آپوں جگ چ کِھنڈسن، ساڈیاں باتاں، اگ چ ڈَیہن دیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 71
قصّے نئیں ایہہ چھیڑن جوگے، گلاں نئیں ایہہ کہن دیاں
آپوں جگ چ کِھنڈسن، ساڈیاں باتاں، اگ چ ڈَیہن دیاں
اوہ سَٹاں وی اسّاں، اپنے کلّھے سِر تے جھلیاں نیں
جیہڑیاں سَٹاں، ہے سن ایتھے، نال بھراواں سہن دیاں
ڈِگ وی پئے تے فر اُٹھاں گے اسیں آں، واچھڑ بدل دی
سدھراں نئیں ایہہ مُکن والیاں، نال پہاڑاں کھیہن دیاں
گھاہ سُکیّ تے کتھے کتھے، اپڑے ہتھ سُکراٹھے دا
ہریاں شاخاں کولوں پچھّو، باتاں چِھلاّں لیہن دیاں
تتّے تاء تے گول نہ سکے، گھاٹے ویلیوں کھُنجن دے
ہَولے ہولے جاگ رہیاں نیں، پیڑاں پِچھے رہن دیاں
کون اجیہا، جس دے ہتھوں، ایہناں دی پَنڈ بجھنی ایں
دانیاں وانگر کھِند گیاں نیں، گھڑیاں کٹھیاں بہن دیاں
ماجدُ ساڈی ڈور نوں اوڑک، اِنج وی پیچا پینا سی
آہنڈھ گوانڈھ چ خبراں کھنڈیاں، ساڈے امبروں ڈھیہن دیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

سکھنیاں میریاں تاؤن پراتاں، سُنجی میری چکّی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 70
فصلاں ویلے مکڑی چٹیاں، راہواں تک تک تھکّی
سکھنیاں میریاں تاؤن پراتاں، سُنجی میری چکّی
امبراں نے مینہہ لارے پاروں، مینوں سولی ٹنگیا
میں بدلاں ول تکدی تکدی، تکنوں وی ہن اَکّی
جیئون دیاں سَیتاں چوں، کسے نہ پیار دی چوگ چگائی
سب مترئیاں دِسن مینوں، کوئی نہ دِسے سکیّ
آس نراس چ اپنیاں سُتیاں، نین پراناں پاروں
یار دی خاطر کھیر پکائی، اوڑک کُتیاں لکّی
تکڑے لوک ودھا کے بانہواں، دُدھوں لاہن ملائیاں
سہکدیاں دے کارن ایتھے، نہ دارو نہ پھکّی
جَنڈ دے ہیٹھاں لہو دیاں چِھٹّاں، تَرُٹّے تیر کمانوں
دور کھلوتی بِٹ بِٹ ویکھے، مرزے جٹ دی بکّی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

بیج دعاواں دے، کد چھیتی پھُلدے نیں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 69
عمراں تیکن، وچ ریتاں دے رُلدے نیں
بیج دعاواں دے، کد چھیتی پھُلدے نیں
اکھ شیشہ وی، ایہہ گل دَسنوں عاری اے
بُلھیاں اوہلے، کی کی جھکھڑ جُھلدے نیں
نشتراں ورگیاں گلاں، کنّیں پَین پیّاں
سینیاں دے وچ، بَجھے پھَٹ پئے کھلُدے نیں
بھلکے، ایس ائی گل تے، نک مُنہ چاڑھن گے
جیہڑی گل تے، اج پئے لوکی ڈُلھدے نیں
ویلا، وڈھیاں تارے، پُھٹدیاں ڈُساں نُوں
جھڑدے پتر، سنگ مِٹیاں دے، تُلدے نیں
بندہ گُن گاوندا اے، پِچھلیاں رُتّاں دے
آوندے موسم، اگلے ورقے تُھلدے نیں
کھِنڈ کے صفحیاں تے، کُجھ گولے جان پئے
اُنج ماجدُ، ایہہ اتھرو، کیہڑے مُل دے نیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ٹوٹے ٹوٹے ہو ہو گئے نیں ، چھتر سنگھنیاں چھاواں دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 68
شاخاں نوں انج ننگیاں کر گئے ناخن تیز ہواواں دے
ٹوٹے ٹوٹے ہو ہو گئے نیں ، چھتر سنگھنیاں چھاواں دے
کدھرے تے نئیں سانبھیا جاندا، پانی نالیاں آڈاں توں
کدھرے سُک سُک تراماں ہوئے نیں، سینے اَیڈ تلاواں دے
سُکھ دی نیندر سَون نہ دیندا، چور اساڈے اندر دا
کنّے ائی سِر کڈھویں قدنیں بھانویں، شہر پناہواں دے
اپنی پَنڈوں ہتھ ہٹایاں، پینڈا کھوٹا لگدا اے
مِتراں نوں وی بھچ نہ سکن، اج کلاوے بانہواں دے
ویلے توں پہلاں ائی ماجِد! اَینہن نے کٹیا اوہناں نوں
جیہڑے پَتر ٹہنیاں تے سن، کھلرے ہتھ دعاواں دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اِنج ائی ساڈے ناں لکھیا اے، سودا انت خسارے دا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 67
سونے دی تاہنگاں وچ جیونکر، خبط نروئے پارے دا
اِنج ائی ساڈے ناں لکھیا اے، سودا انت خسارے دا
ہونی مگروں، بالاں وانگر، بِٹ بِٹ تکدے رہندے نیں
کملے لوکی، پیٹ پھُلاون، اُنج ائی رِیجھ غبارے دا
اساں ورگاں پاگل وی، دھرتی تے، کنّھے ہونا ایں
اپنے ہتھوں زہراں پھکئے، مگروں فکر اُتارے دا
کھول ائی دے، جے کھولنا چاہویں، پنکھ اخیرلے بولاں دے
آ پُجیا اے ویلا تیرے میرے پیار نِتارے دا
مارُو تھل چ خورے اسیں، ایہہ کس رہ تے پے گئے آں
کنڈا پیریں اِنج چُبھدا اے، جیونکر دَندا آرے دا
جنڈری ڈاہ کے، ہیٹھ آسماناں، سُکھ دی تھاں پیا لبھدا اے
ماجدُ بھا پُچھدا پھِردا اے، اج کل اِٹاں گارے دا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

کدے نہ آئے، جیوندے جاگدے، نامے دل دیاں یاراں دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 66
سُکے ورقے سُٹ جاندا اے، ڈاکیہ نت اخباراں دے
کدے نہ آئے، جیوندے جاگدے، نامے دل دیاں یاراں دے
اپنے دل توں اوہدے دل تک، پینڈا بوہت لمیرا اے
کہندے نیں سڑ جانداے ایتھے،جگرے شہ اسواراں دے
اوہدے انگ سلامت، پہلی وار جدوں میں چھوہے سن
پیراں ہیٹھاں چِتھدے دِسّے، پھُل جیویں گلزاراں دے
سڑکاں اتوں بھرے بھرا تے، مکھڑے اُڈ اُڈ لنگھدے نیں
دل وچ پہّیے لہہ جاندے نیں، پِیلیاں چٹیاں کاراں دے
چپ دے اجڑے جنگل وچ، جد بول ترے لہراوندے نیں
چھڑ جاندے نیں قّصے ماجدُ ساون دیاں پھوہاراں دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

پل دو پل

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 65
سکھ دی چھل
پل دو پل
یار کُیار
لاون ٹل
بن گئی نِیر
مُنہ دی گل
ساہو ساہ
تپدے تھل
مڑ مڑ کیہ
پِٹئیے جَھل
ٹھوہ نہ ہو
ماجدُ کَھل
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اکھیاں اگوں ہٹدا نئیں ایں، نقشہ تیرے جاوَن دا

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 64
سدھراں دے مرجھاون داتے پھُلاں دے کملاوَن دا
اکھیاں اگوں ہٹدا نئیں ایں، نقشہ تیرے جاوَن دا
پکیاں فصلاں اُتّے اوڑک، پہرے لگ ائی جاندے نیں
کیہ کرئیے ہن گلہ اُس توں، اپنا آپ لُکاوَن دا
کاہنوں مگرے پائیے، سپ اُٹھوئیں، وِسریاں یاداں دے
گزرے دناں دی جُوہ وچ، کیہڑا فیدہ جھاتیاں پاوَن دا
پہلاں پہل تے اوہدا مکھ وی، اِک اَن لکھیا ورقہ سی
ہن تے اوہ وی ہو گئی، بِھجیا مکھڑا جیئوں رُت ساوَن دا
بدلاں ورگی اوس کڑی نوں، کیہہ کیہہ پیچے پاندا سی
شوق اساڈا، سینے دے وچ، بلدی اگ بجھاوَن دا
ویلے نے جد ساڈی منگ، ہوراں دے ناں ائی متھنی ایں
کیوں نہ سِکھئیے وَل نیلی دیاں، راساں ہتھ چ لیاوَن دا
دکھ دے دیوتے ڈک کے سانوں، ساڈی سار نہ لینی ایں
آپوں جتن کرئیے غار دے مونہوں، سل پر تاوَن دا
پِٹیر نوں منیے پیٹر نہ اُکّا، منکر بنیے دُکھاں دے
ماجدُ ہے ایہو اک رستہ، سُکھ دے گھر نوں جاوَن دا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

ویلا فیر وی دیوے سانوں، کھیڈ کھِڈونے بالاں دے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 63
سدھراں دے مّچ لگن بھانویں، تپّن بھٹُ خیالاں دے
ویلا فیر وی دیوے سانوں، کھیڈ کھِڈونے بالاں دے
ویہڑے ویہڑے ریجھ دیاں ناراں دے، سورج تنیا ایں
زُلفاں تھانویں، سِراں تے جاپن، چُر مُر گچھے والاں دے
کل لنگھیا اج وی لنگھ جاسی بھلکے وی، کِیہ ہونا ایں
اِکو جہئے نیں رَنج سویر دے، اوہ ائی دُکھ ترکالاں دے
نہ تین گاہدی لبھنی، نہ ائی مَین، جھوٹا اسواری دا
بَجھیاں اکھّیں گیڑدے چلئے، اِنج ائی کھوہ پئے سالاں دے
اوہ سجری تے مارو کاٹ اے، تن تے ورہدیاں تیغاں دی
تریڑاں تریڑاں دِسّن ہُن تے، سالم جُثے ڈھالاں دے
سب کھڈاری کھول لنگوٹے، کندھاں تے اِنج ٹنگن پئے
جِنج کدھرے پِڑ جمنے، نہ ائی وجنے، ڈھول دھمالاں دے
پکھوآں وانگ انبھول ایں توں وی، رکھیں سدھر پنگرن دی
آل دوال چ جال نیں جتھے، ماجدُ گُجھیاں چالاں دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

انساناں دے لہو وچ بِھجیاں، خبراں ہر اخبار دیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 62
سجریاں چوبھاں دے دے مینوں، قسطاں دے وچ ماردیاں
انساناں دے لہو وچ بِھجیاں، خبراں ہر اخبار دیاں
مُدتاں توں پئے وسدے نیں، انج دل چ خوف نہ پنگرن دے
جنج انجانیاں سدھراں، کسے اُٹھدی ہوئی مٹیار دیاں
ہمدرداں نئیں، غیراں کولوں، سچ دی آس رکھینداواں
میں کنسوئیاں لیندا رہناں، اپنے شہروں پار دیاں
محرومی دیاں خورے کِنیاں، لِتّاں تن چ لتھیاں نیں
چِیریاں نال وی، جان نہ لہوچوں، پرتاں ایس آزار دیاں
جو موسم وی آوے،دِسّے اِنج ائی کجھُ نتھاواں اوہ
جنج بے سُرتیاں اکھیاں، کسے کم ظرفے میخوار دیاں
اوڑک رانجھے چاک دی ڈولی، رہ جانی ایں سَکھنی ائی
اپنے انت نوں کدے نہ پجن، گھڑیاں قول اقرار دیاں
خورے کیہڑے ہجر دے پندھ چ، سُتے درد جگاندا اے
بول مسافر کونجاں دے نیں، گلاّں ماجدُ یار دیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

اوہ کُجھ خوف نیں دل وچ، اچّا بول نہ بولن دین

ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 61
سُتے لیکھ اساڈے، سانوں اکھ نہ کھولن دین
اوہ کُجھ خوف نیں دل وچ، اچّا بول نہ بولن دین
انگلاں رکھ رکھ جان پڑھاندے، سانوں پیار کتھا
اوڑک دا ورقہ پرخورے، کیوں نہ پھولن دین
سپ دی چال وی کی شے اے، واہ لبھی چال اُنہاں
ہتھ وچ بھریا، دُدھ کٹورا وی، نہ ڈولن دین
دُکھ درداں نے اَنھ مچا کے، وَیر کمایا کی
دل دے ویہڑے اندر، تیری یاد تے ٹولن دین
اُنج ائی منگن، ایس مکھ دے، نقشے دا نواں اُگھاڑ
ہنجواں اندر، دل دا گوہڑا رنگ تے، گھولن دین
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)

WordPress.com پر بلاگ.

Up ↑