میں دریا دا کنڈھا

دریا دیاں کٹاریاں نال کھیندا رہیا

تے ہوندیاں ہوندیاں اَپنا وجود ائی

ونجا بیٹھا

پرہن دریا دے مزاج وچ

مہربانیاں دی مہک اے

کیہہ خبفت جے میں اک واریں

دریا دے اڈے چڑھ کے

جّدن نویں سو فی اُسراں

تے سونے دی ڈلی بن ونجاں

ا۔نج جیہڑی قیامت مینڈھے اُتے

گزرنی اہی

اوہ گزر ضرور چُکی اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)