جنگل وچ کدھرے

پٹا کا بی چھٹے

تے جانور تے کیہ

پنکھ پکھیرو بی

اپنے ٹھکانے چھوڑ کے

چک پھیریاں کھاؤن لگ پوندے نیں

مینڈھا سارے دا سارا شہر

مینڈھیاں نصیباں دے دھما کے نال

دہل گیا اے

تے میں ایہدے نظارے پیا لینا واں

میں اسا نہہ رب دی ذات تے

حدوں باہلا یقین آکھاں

یا آپنی سمجھ دا دوالہ

اس دا نکھیڑے مینڈھے مگروں

آون آے لوک ائی کریسن۔

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)