اوہ مینڈھیاں خوابں دا سنگھار

پوریاں دانہہ ورہیاں پچھوں

مینڈھی نیندر وی حویلی وچ

وت اج جھاتی پا کے تکیندا رہیااے

ایہہ داہ ورے خبرے میں کیکن گزارے نیں

انج جیکن کسے رُکھ دیاں جڑاں توں

پانی رُس گیا ہووے

پانی

جیہرا بدلاں دی امانت اے

تے دھرتی دے وجود تے ہوا دا ادھار اے

ہن اوہ مینڈھے ساہمنے ایں

تے انج لگدا جیکن اُس دا وجود تاں

اُس حسن دے ماحل دی اک کھڑکی اہیا

جس ماحل دے کسے نہ کسے

کونے تے مینڈابی ناں اکریا رہیا

پر میں تاں جیکن لمی تان کے

سانہواں دی قبر وچ دفن ائی ہویا رہیاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)