پہلاں کاں دی کوہجی واج نوں

سن کے وی میں خوش ہوندا ساں

پر ہن انج اے

بنے بنیرے کاں بولے تے

ڈرجاندا واں

کیوں جے میرے گھر دا راشن

میرے گھر دے

سب جّیاں توں وی کمتی اے

بھاں توں

میرے دکھ ونڈا ون لئی اوہ آوے

میں مہمان نوں

کیکن ’’جی آیاں نوں‘‘ آکھاں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)