میرے اک استاد نے کہیا

برخورادار!

جیوندا رہیوں تے

عیب گناہ توں ڈرنا نیئیں آں

عیبی ہون توں

سر نوں نیواں کرنا نیئیں

کیوں جے بندہ

مڈھ قدیم وں اوگن ہاراے

پر اک گل اے

جدوں کدائیں وی

عیبی ہون دا موقع لبھی

عیبی ہون توں مول نہ کھنجیں

پر ایہہ ویکھیں

عیبی ہون دے مگروں جدوں فرشتہ تیرا

عیب تیرا وچ کھاتے تیرے لکھن لگے

تے قلماں نوں

ڈوبالان توں پہلاں ایہو کہندادّسے

’’ ہے خنریرا

کیہڑی اوجھی تے

اوکھی جائی تے جا کے ہتھ پایا ای‘‘

اوہ دن تے فر

ایہہ سطراں لکھن دی ایہہ پل

ایس اک گل نوں پلے بنھ کے

میں اِنج لگے

جنج کسے میرے سِر اُتے

مریم دی چادر دا سایہ کیتا ہو وے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)