اسماناں تے نال گھٹاواں اِنج گھٹاواں بھڑیاں

بدل بجلی مچلیہوئے جنج بالاں ہتھ تِڑ تِڑیاں

ساڈے گُجھے درد دیاں جگ سارے گلاں چھڑیاں

آہلنے آہلنے دل دے دبکیاں تاہگاں ولیاں چڑیاں

شاخاں کولوں پتر کھوہ لئے واء نے زور دھگانے

جس راتوں اساں جند چھڑائی رب اوہ رات نہ لیانے

رب اوہ رات نہ لیانے پُترا رب اوہ رات نہ لیانے

سیکوں تِڑ کے بُلھ اساڈے وِنھ گئے سادے پوٹے

اکھیاں نوں چنگیڑے دے گئے تپ تپ ساڈے ہوئے

ہتھ سی تھال براتاں دا جنج شیشہ ٹوٹے ٹوٹے

نیناں پہلی واری ویکھے ہوندے انت تروٹے

بھارو ہوئے وانگ پہاڑاں جثے ساڈے بھانے

جس راتوں اساں جند چھڑائی رب اوہ رات نہ لیانے

رب اوہ رات نہ لیانے پُترا رب اوہ رات نہ لیانے

پُترا! جے رب اکھاں دیوی تکیں ساڈیاں اکھیں

لکھاں اتے نظر نہ لائیں عزت نہ لبھدی آلکھیں

اسیں جے نکر اسے وی دِسئیے لج وڈیاں دی رکھیں

لج کارن جے چکھنی پوی تیزہر وی ہس ہس چکھیں

متھیوں اوجاں والے سارے توں ائی داغ بُجھانے

جس راتوں اساں جند چھڑائی رب اوہ رات نہ لیانے

رب اوہ رات نہ لیانے پُترا رب اوہ رات نہ لیانے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements