تینڈھے توں کیہہ پڑدا بھینے

اِس کلیکے تے

ساڈے ، متھے اوہ لیک لوائی اے جیہڑے

روز قیامت توڑیں

دھوتیاں لاہندی نئیں آں

میں تتڑی دیلیکُ جے تپ گئے

نئیں تے میں اِس دا رشتہ

اُس کو ہجے تے کلموں ہیں آں

پئی دیندی آسو

جیہرا گل کرے تے

منہ دیاں لالاں نوں بی سانبھ نہ سکے

وچلی گل ہن کیہہ پچھنی ایں

میں اُتے تے گڑا خدائی آوسیائی

سانوں سکھی تک کے

کوئی بی سکھی نہیا

تے ساڈی اس جھل وللّی

شکلوں نُور تے عقلوں انھی

کِکراں جیڈی وھی نے بھینے

خبرے کتھوں جاگ لوائی

اِس نج جمنی نے تے سانوں

جیوندے جی ائی

دھرتی دے وچ رُم دتا اے

ایہہ تے رب دی دین ایں جے

ایہہ معاملا اتھوں تک ائی وِڑیا

نئیں تے بھینے

اِس دا پیو تاں

منتاں تے لکھ حیلیاں پچھوں

اِس چو چشمی دی جند لئیوں

خبرے کس ویسلے ٹلیا

پر کیہہ ٹلیا

اِس توں ٹل کے

آپوں ساڈیاں ہتھاں وچوں جُلدا ہویا

کیہ آکھاں تیکیہ نہ آکھاں

شکر خدا دا جے زہروبی

اُس بے دوشے اُتے

کوئی کٹ نہ کیتی

ربّ اساڈی سننی آہی

تے اوہ نویں سونی

اِس کلمو ہیں آں اپنے بوہیوں

ودیاں کرن نوں جی پیا اے

تے نکیاں بالاں دی

چوگ لیاون جوگا تھی پیا اے

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements