اس دا پیو بی ہتھ بٹیرا

تے کچھ چ پنجری

اتھے پاہر رکھیندا اہیا

اُنج چلھیا نے اُتے بیٹھیاں

گلاں دی مستیائی اُس دی

مینڈھے پر سنّے متھے تے

تھکیاں ہویاں نیناں دی بے انت اداسی

ہسدیاں ہسدیاں پلکار رے وچ

لاہ دیندی اہی

تاں ائی تے مینڈھی جھولی وچ

پنج دھیاں تے ایہہ اک پُتر

رب دی نظر سولی پاروں

تکدیاں تکدیاں ست سالاں وچ

سلک پئے سن

اس پُترے دی سِک بی

میں ہن کیکن دسّاں

خنگاہواں تے منتاں من من

کُکڑ دے دے، بکرے ونڈ ونڈ

لوہ لوہ کے

ورھیاں پچھوں ونج پوری ہوئی

مینڈھے سجرے دا سائیں

وت مانھ کلہا چھوڑ کے

کج کواریاں دھیاں مینڈھے پلے! کے

اسّے چھڑی چ اک دہاڑے

اکھیاں نوٹ کے جُلدا ہویا

اوہ ٹریا تے بھٹیاں تاء تائ

تن اگی دے اندر ڈاہ ڈاہ

کھیتراں وچوں، رُکھاں تھلوں

تیلے چُن چُن

تتیاں ٹھنڈیاں رُتاں دے وچ

دان بھُن بھنُ

میں اِنہاں پنجاں دھیاں نُوں

پیکے بوہیوں ودیاں کیتا

جنہاں وچوں تریں دھیاں دا

رشتہ دیکے

میں اس جیونے جوگے

ست خنگاہیں دے خیر دی

چُلھ بی جنج تنج وسّوں کیتی

ہن ایہہ جیون جوگا آپ بی

پنج دھیاں پُتراں دا پیو اے

پیئو بہشتی آں پر اس بی

اجے مّنوں وساریا نئیں ایں

ہتھ بٹیرا تے کچھاں وچ پنجری لا کے

اٹھے پاہر

شرابیاں دے آرگُٹ راہندا اے

یادت اپنی تریمتی دی اکھیں وچ

اکیں پاباہندا اے

نونہہ بی میں توں

کنڈولا کے ای باہندی اے

اس دا نخرہ پنج پا اے

تے ست پا بھوئیں توں

جائی راہندی اے

وت بی میں اِس خنگاہواں دے

خیرآں تک کے

اپنے سارے دکڑے وِیرا

ککھاں پتراں دے سنگ

جُھلکے جُھلکے شامل کر کے

نال دھنو اکھیاں لیکھاں تے

تتیاں سانہواں دے

جیندی پئی آں

سٹھاں ورھیاں توں اگی دا

سِنیاں تے وَن سُکیاں لکڑیاں آفر ائی

بالن تھیندی پئی آں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements