ہا بھینے! رّب پڑ دے کجی، خیر ممارکھ جیویں شالا

عمروں لمے ساہ ڈھینی ککھوں لکھ پئی تھیویں شالا

مدتاں پچھوں رب چا اُس دے دتے تے بی بھَو پایا اے

مینڈھیاں اکھیاں دا چانن بی وت اج مڑ کے گھر آیا اے

ہا بھینے جد توڑیں تال اس وڈیاں اسکولاں وچ پڑھیا

اُوّن توڑیں اس دا دل بی ساڈے اُتوں نہیا چڑھیا

ہن اوہ نوکر چاکر ہویا، ہُن نیں اسدیاں دور بلائیں

ایہہ گل پھٹی ایء چنگی اے وچلی گل کیہہ آکھ سنائیں

دل دا بھیت اُسانہہ کیہ دسّاں، پتک بی نئیں ساہندا اہن اوہ

گھر بی آوے تے اَساں توں پرے پریرے راہندا ہن اوہ

بھین بھراواں دے ہتھ بی اس کدیں نہ ٹیڈی پیسہ دھریا

توں ائی دس اُس آسطے اسّاں کیہرا کیہڑا دکھ نہیں جریا

وت بی ایہہ ائی سوچ کیبھینے منہ تے جندرالا گھندی آں

اُس دی ساکھ نہ ماڑی ہووے اپنا لہو کھولا گھندی آں

ہن جے اُس دے چالے ایہہ نیں کل خبرے کیہہ صورت ہوسی

پُیو اس دا کس بوہے اُتے اُس دی خاطر ونج کھلوسی

ایہہ ای گل بس کھاہدی ویندی جس توں گل ہلانا نہہ سکدی

گھر دی گل گھر رکھی ہوئی اے لمّی ڈونڈی پانا نہہ سکدی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements