پترا ایہہ گل ونجن دے توں

میں اُدھلاک دے پچھے توں کیوں

اپنی جند ونجنیاں ایں

پیو آپنے تے وس کے

روز قیامت توڑیں

متھے لیک لونیاں ایں

مینڈھا متھاتک جس اُتے

کالک پوچا پھریا ای

میں ساں باغی موج تے

نس پئی ساں

وگدے دریا دے وچوں

مینڈھی چھیکڑ

پترا ایہہ ائی لگنی اہی جولگ چکی اے

میں اوہ رن آں

جیہڑی تھُک کے

اُس تھکاں نوں چٹ نہ سکّی

تینڈا پیو اوہ مردہ مچھندر اے جس

میندھی لکھوں ہتھ نہ آوندی

عزتاں اُتے وس کے

مینڈھے متھے اُوج لوائی

پترا اس گورکھ دھندے دا

سارا حال تیتانہہ کیہہ دساں

اِس خونخوار دے ہتھوں تے میں

اپنے پیو تے ماں دی

گوربی گندی کیتی

اِس مینڈھے نال چنگی کیتی

مینڈھے دل دے گجھے پھٹ توں

چھیڑ نہ پترا

مینڈھی اِس کھیتی دا

کلہا حاصل توں ایں

تینڈھی سوہل ملوک جوانی دی چھاں ہیٹھاں

مینڈھے جیئون دے چار دہاڑے

جیکن تیکن ہویا اوڑک لنگھ ائی ویسن

مانہہ ایہہ چار دہارے پترا

اپنی ٹھنڈی چھاں دے وچ

لنگھاون دے توں

پیو اپنے نوں

نویاں سیجاں مانن دے توں

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements