لوکی کہندے نیں

موت تے وس کوئی نیئیں

خورے اینویں ہوسی اسیں کیہ کہئے؟

بوہے بھچ جاندے ایتھے سوچ والے

دل ڈب جاندا، ہنجوڈلھ پیندے

ساڈے کول کیہ اے؟

ایہو ہنجو

محیوری دے رسدے پھٹ

اینہاں ہنجواں دا کیہڑا مل سجناں

کتھے تارے تے کتھے چراغ ہنجو

کتھے نھیرے وچ

دہکدے داغ ہنجو

کتھے پیراں دی خاک نوں

گنھ کے تے

دلاں دکھیاں دا دین سراغ ہنجو

تارے رات وامتھا سہائی رکھدے

پھل موسماں دے گل دا ہار بندے

پھلاں تاریاں دی تے اک عمر ہوندی

تیری عمر کیہہ؟

تیرے جیوں دا پھل خوشبوئی والا

کنھے کھڑدیاں سارای ترنڈی لیا

دے دے جھلک

تیرا تار ذات والا

کیویں ادب دیں امبروں ٹٹ پیا

تیرے روگ تے

کسے دی نظر نیئیں سی

تینوں دتا نہ کسے تویت دھاگا

ایتھے آن کے دس

کیہڑی گل چھوئیے

سبھے ویناں دے تار

ایتھے ٹٹ جاندے

ہنجو اکھاں دے وچوں نکھٹ جاندے

کیہ کہیے تے کیہ نہ کہیے ایتھے؟

سانوں بول کے آکھ سناوندا اے

’’جیہدے سینے اندر اگ دھڑکدی، اوہ

تھاپی دھخدی دھخدی دھخ جاندی،

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements