تیں کیہ اے؟

تُوں شاماں ویلے سوں رہندی ایں

اپنے پلنگ پنگھوڑے چھڈ کے

تُوں ائی ایں اوہ؟

جیہڑی اکیاں ا۔کیاں پیریں

رات دے نھیرے ویہڑیوں ہوکے

میریاں گھُورسیاہیاں اندر

چُوڑیاں نت چھنکاؤندی ایں

مینتھوں نیندر کھوہ لے جاؤندی ایں

سیج وَچھا کے سُتئیے کُڑئیے!

سرگی دے تارے دی لو

مینوں تھپڑ مار کے لنگھ جاندی اے

ڈِیک وی ڈوری

تکدیاں تکدیاں ہنگھ جاندی اے

دیہوں دا دیوا

میریاں اَدھ کھلیاں اکھیاں وَچ

خورے کِس دھوئیں دی

کالک بھر جاندا اے

اَج نویں نت دا قصّہ اے

مینوں ادھ مویاں کر جاندا اے

اگ لگے اُس منجی نوں

تینوں بھچ کے جیہڑی

سانجھ سویرے تیکن وی نئیں ہلن دیندی

سوک پوے ایس درد لہر نُوں

جیہڑی میرے سُکھ دے تھم نُوں

اک پل وی نہیں کھلن دیندی

ماجد صدیقی (پنجابی کلام)