ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 11
اُنج ائی لگیاں تہمتاں، نئیں ساں کُجھ بُریار وی
ہے سن لوکی جاندے، سانوں شہروں پار وی
دِتی سی اِک لہر وچ، اکھ اشارے روشنی
نور جیہا اِک لشکیا، بُلھیاں دے وچکار وی
گزری رات پہاڑ جیہی، لے کے پلکاں بھاریاں
دُکھ نوں روڑھ نہ سکیاں، اکھیاں تار و تار وی
جُثے دے وچ روگ سن، اکھیاں ہے سن ویہندیاں
آل دوالے روح دا، پیا ہویا کِھلیار وی
وچ بہاراں چہکدا، پھُلاں وانگر مہکدا
رہ گیا اوڑک سہکدا، تیرا ماجدُ یار وی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)