ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 46
جنہاں وچوں کھُلدے سی سدھراں دے در کدیں تھائیں اوہ اُلار دیاں بُسیاں نیں ساریاں
گلیاں دی نُکڑاں توں، مہک نئیں ایں اُٹھدی سُنجیاں نیں پیار دے، چوبارے دیاں باریاں
مچیا ہنیر جیہا رُتاں والے پھیر توں جے ایہدے وچ لگی، پِلکارے جنی دیر نئیں
سَوکھ دیاں حرصاں چ، آس دیاں بدلاں توں بنّے، بنّے پَھنڈیاں نیں، چِڑیاں وچاریاں
سدھراں دے بُوٹڑے تے بُور وی نہ پیاسی جے ایہدے اُتے آوندا، شباب دُور نسیا
پَتراں نُوں جھم جھاڑ، خاک وچ رولیا اے ویلڑے نے چنگے رنگ، ٹہنیاں نکھاریاں
مُڑ مُڑ منگدا ایں، ایدوں ودھ ہور بھلا رب دے دواریوں، پچھان کیہی ماجداُ
اکھاں وچوں، ڈوہنگیاں ریتنجناں دی زر ڈلھے گلھاں اتے اتھراں نیں، نُور دیاں دھاریاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements