ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 75
کس لیکھے پیار اساڈڑا، کی سانوں تیرا مان وے
کیوں کنڈ وِ کھاندائیں جیوندیاں، توں ہوکے مرزا خان وے
اکھاں وچ رُتاں رَڑکیاں، میں دِلڑی بن بن دھڑکی آں
اگاں کجھ ہور وی بھڑکیاں نت دل دا لہو کھولان وے
توں پنی اکو چُپ وے، تے باہر ہنیرا گھپ وے
میں مکھ تیرے دی دُھپ وے، کیوں نھیرے مینوں تان وے
تک چڑھیا سورج مہکدا، تک جیوڑا میرا سہکدا
جوبن سی تیرا لہکدا، تے کی سی میری شان وے
مُڑ پِچھاں سونہہ ائی رب دی، نئیں تینوں ایہہ گل پھبدی
اِک دنیا تین پئی لبھدی، تُوں اپنا آپ پچھان وے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements