ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 104
نھیرے دے وچ بیٹھیاں، کنّھے ہتھ مروڑیا
کِنھے اوہدی چپ دا، کنگن شیشہ توڑیا
کیہ کھٹیا فرہاد وی، دس کے ہک دے زور نوں
لا کے نال پہاڑ دے، اُنج ائی متّھا پھوڑیا
خورے کنی وار میں، وچ خلاواں لٹکیا
امبر مینتھوں دُور سن، دھرتی سی منہ موڑیا
کُجُھ یاداں سن ہانیاں، اوہ وی انت پُرانیاں
دل دا بوہا کھول کے کونہ کونہ لوڑیا
توں سیں میرے کول یا، اُنج ائی کوئی تصویر سی
خورے کیہا فریم سی، خواباں وچ اکھوڑیا
کجھ تصویراں رنگلیاں، کجھ حرفاں دیاں سنگلیاں
غالب مگروں ماجداُ اساں وی کیہ جوڑیا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements