ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 36
جند جیہی پُونجی اُس سوہنے توں وارن دے
کُھنجدے جاندے نیں دِن‘ وَڈھیاں تارن دے
آپوں کھُل کے کدے وی ساہمنے آؤندے نئیں
وَل جانن جو، کُتیاں نوں ہُشکارن دے
انج لگدا اے سِر توں کدے نہ ہٹن گے
ایہہ موسم ایہہ پھانڈے جُثے ٹھارن دے
اوڑک نوں فصلاں دے ہتھ کٹاندے نیں
سمے سُہانے بانہواں نوں اُلیارن دے
ماجدُ ایس گل تے افسوسی ہونا کِیہ
دشمن عادی ہوندے نیں چل مارن دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements