ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 81
کِنھّوں کول بلاواں ایتھے، کیہڑی بولی بولاں مَیں
کون اجیہا جس دے اُتے، ایس دل دے در کھولاں مَیں
سجریاں لتھیاں فصلاں وانگر، مینوں دُکھاں چُکیا اے
بھخدیاں مّچاں وچ جنہاں دے، نت بنداواں ہولاں مَیں
سُکھ دی خاطر چُنجاں پنجے، ہر واری، سڑ جاندے نیں
کُکڑاں وانگر جد کدھرے وی، آس دی بُھبھل پھولاں مَیں
دل دی سنھیوں، ہیرے کڈھ کے، ساہمنے ابھل لوکاں دے
پِنپاں والی کَنڈیاں اُتے، خورے کیوں پیا تولاں مَیں
پُجن اُتے آؤندیاں آساں وی، اِنج چھنڈنیاں پین پیاں
تنوں لتھیاں لِیڑیاں نوں جِنج، پانی وچ جھجولاں مَیں
نانویں لگی سمجھاں گا، تد اوہدی سانجھ نرالی نُوں
متھے تے اُکراواں گا جد، وچ ڈَھمَکیاں ڈھولاں مَیں
وَل سِکھنا سی جیباں ول، ہتھ قینچی پھڑ کے ودھنے دا
اُنج ائی رَت پئی چُلھے چاڑھی، اُنج ائی پڑھیاں سولہاں مَیں
ماجدُ میرے نانویں لگی، ڈور ائی کجھ نِدھرانی ایں
نئیں تے ٹھہریاں رُتاں وچ وی، اُنج کاہنوں پیار ڈولاں مَیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)