ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 83
کنّے کُجھ ائی مان کسے نوں ہوون، لمیاں باہواں دے
کوئی وی روک نہ سکیا ماجدُ رُخ وگدے دریاواں دے
زمیوں اُٹھ کے، سَو سَو کنی مارے گُڈی کاگت دی
اُچّ اڈاریاں لائیاں، نخرے آ اَئی جاون شاہواں دے
اودھر سجرے تے اُن پدھرے، پینڈے ہاکاں مارن پئے
ایدھر سُول نہ پیروں نکلے، پچھلیاں کچھیاں راہواں دے
ایہناں کّدوں زبان ہلا کے، کجھ تُساں توں پُچھنا ایں
دوہندے آوو، رکھ رکھ مُورے، ساہمنے مجھیاں گاواں دے
ویکھ لیا جے اکّو جھونے‘ فیر قیامت ڈھانی ایں
بُلھیاں اوہلے، لاویاں وانگر ہڑھ ڈکے نیں ہاواں دے
نویں سویر دے دیہوں نے سِراں تے پُج کے ایہہ کی کیتی اے
لِیراں لِیراں ہو گئے ماجدُ چولے سکھ دیاں چھاواں دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements