ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 78
کنج دسیے، کنج پَیریں پے گئے چھالے نیں
کنج ورہیاں دے بھٹھاں وچ، تن گالے نیں
جِت ول ٹرئیے، قدماں دی اگوائی نوں
ککر چھاپے، ٹوئے، کھائیاں نالے نیں
خوف دی اِل توں، ککڑیاں وانگوں اسّاں وی
تاہنگاں چوچے، پنکھاں ہیٹھ سمہالے نیں
بھاہ لگے چٹیائی، چِٹیاں دنداں دی
کھِڑ کھِڑ ہسدے یار وی، من دے کالے نیں
کجدے رہندے آں، وچ پیار اُچھاڑاں دے
نئیں تے سجن اُنج تے، ویکھے بھالے نیں
پل پل سانوں، سجرے گھیرے پان پئے
جو منظر وی ماجدُ، آل دوالے نیں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)