ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 93
مُکھاں توں چِٹیاں گوریاں، اندراں توں ماجدُ کالیاں
کدوں دھیان چ لیاوندیاں، سانوں ایہہ نخرے والیاں
سوہنا جیہا اِک مکھ سی، کھنجیا تے اوہدا دکھ سی
دُکھاں نے مِل کے لیاندیاں، راتاں جگاوَن والیاں
ایہہ میں وی نئیں ساں جاندا، اوہ خواب جیہی اک، کون سی
ہوٹھاں تے دِھیمی لہر سی، مکھ تے مشالاں بالیاں
بیٹھے ساں اکھیاں مِیٹ کے، دل سی جویں پچھتاوندا
راتیں وی سُفنے لیائے سن، تاہنگاں دیاں کجھ ڈالیاں
بھخ رہئی سی وانگ انگیاریاں، بانہواں دے وچ ائی آندیاں
ویلے نے اگی چاہڑیا، سونا سی وچ کُٹھیالیاں
بِناں مراداں حاصلاں، سدھراں پیاں تصویریاں
ایس ائی نکھٹو سوچ وچ، اساں نے عمراں گالیاں
کیتی سی کدوں شاعری، ماجد کسے دے پیار وچ
خواباں جہیاں کجھ یاد سن، لفظاں دے روپ چ ڈھالیاں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements