ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 28
پیار دئیے ست رنگئیے سدھرے، اکھیوں اوہلے رہئو
ڈوروں ٹُٹی گُڈی وانگر، دُور کتھے جا ڈَھئو
دُکھاں دا گَُھن چھانواں بُوٹا، چھڈے تتڑے سیک
ویلا آکھے، ہور وی حالے، ایہدے ہیٹھاں بہئو
کیکن اکھیوں جھاڑ وگاواں، نھیریاں دِتّی چوبھ
دِسّن نوں تے، چن پیا دِسّے، پر دِسّے گَھئومئو
ہُن تے لُوں لُوں دے وچ میری، کنڈیاں لائی واڑ
درد دیا بے رحمیاں جھکڑا، ہُن تے مگروں لہئو
بھُربھُریاں تے کھُردریاں، زمیاں دی ونڈ نہ پا
من رضا سائیاں دی داندا، جِت ول آکھن وَہئو
سُولیاں اُتے نال کسے دے، کدے نہ چڑّھیا کو
سُن لئو جو وی جگ آکھے، پر دل اپنے دی کہئو
اوہ ائی کُجھ ملنا ایں تینوں، جو کُجھ تیری پہنچ
دلاّ کاہنوں تتڑّا ہوویں، کاہنوں پَینی پھئو
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements