ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 52
دیہوں اسمانی ٹھیڈے کھاندا، من وچ روگ ہزاراں
چڑھیا دن نئیں ڈھلدا، کیکن رات ڈھلے بِن یاراں
ترنجناں بن گئے، عمراں دے ویہڑے، اِنج وی ہونا سی
پُونیاں بنیاں، دُکھ ایس دل دے، چرخے پان گھکاراں
اک دل اوہ وی، درد رنجاناں، کس بازی تے لائیے
اساں جیہیاں بندیاں دیاں ایتھے، کیہ جتاں کیہ ہاراں
تیریاں ہوندیاں تے ایہہ گھر دی، حالت کدے نہ ویکھی
یا نظراں نئیں اپنی تھاں تے، یاپیاں کمّن دواراں
کل ائی ایہناں پھُل ورگی، تصویراں نے دَبھ جمسی
کول بہار کے تینوں اج میں، کیہڑے نقش اُتاراں
اکھیاں ول اِنج مڑدے دِسّن، اکھیوں وچھڑے اتھرو
دَکھنوں اُتر پرت پیاں نیں، جنج کونجاں دیاں ڈاراں
سُک گئے بوٹے آساں والے، سجن جدوں دے ٹُر گئے
سچ کہندے نیں لوکی ماجدُ، یاراں نال بہاراں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)