ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 57
روون تھانویں، اپنے آپ تے ہسّاں گا
پھٹ جگر دے، اِنج ہُن پھول کے دسّاں گا
پکن تے دیو، دُکھ سُولاں دی، کھیتی نوں
بجلی بن کے، میں ائی ایس تے وسّاں گا
سکھ دے ساہ تے، حق میرا وی بَندا اے
جگ توں میں، ایس حق نوں، کیوں نئیں کھساں گا
اک واری تے ایہدی وی، کنڈ لاں گا میں
غم دے سینے، کلر وانگوں رسّاں گا
ماجد دکھ نوں، جَپھی تے میں پا لئی اے
ہن ایس دیو دیاں، مشکاں باہواں کسّاں گا
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)