ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 51
دھوکے دے کے دغے کما کے، جے جیواں تے جیواں
پر میں سعد زمانے دا، کنج آپوں داغی تِھیواں
تھُڑدِلیاں، کم عقلاں ہتھوں، ونڈ پوے نت مینڈھی
کیہڑیاں کیہڑیاں میچیاں سنگ، میں کملا، روز مِچیواں
ویلا میں ہیرے آں، دُھوڑاں دھپاں وچ، پیا کّجے
دِلے آں، وت بی ایہہ سدھر، میں پیا وَکھ دِسیواں
میں کربل دا واسی، مینڈھی سار کسے کیہہ گھننی
جیئوں جیئوں دل چوں بھاٹاں اُٹھن تیئوں تیئوں اتھروں پیواں
جھٹ گھڑی دا فصلاں آلا، لہرا تے گھِن بیٹھاں
سر تے گاہ پئے پیندے ویکھاں، ڈِھنگراں نال چھلیواں
مینڈھی اپنے نال دیاں سنگ، اَڑی نہ مولوں کوئی
لکھ وَلانواں اکو گڈھ اے، اوہ اُچّے، میں نِیواں
شاہاں توں گھن منگتیاں توڑیں، اِتھے ہر کوئی ننگا
تَنّوں تَنّوں لمکیاں لیراں، ماجدُ میں کِنج سِیواں
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements