ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 120
نگھیاں مِٹھیاں پرتیاں والی، ڈاہڈیاں اَبھُّل چاہواں دی
پرت کے شاید کدے نہ آوے، اوہ رُت گھنیاں چھانواں دی
ساڈی چاہ دے نال وی قصہ، کُجھ انج دا ای ہویا اے
وچ تندوردے جھُلسے، جیونکر روٹی پہلیاں تاواں دی
شِکرا چڑیاں تے اکھ رکّھے، شیر نتھانویاں بھیڈاں تے
نیویں لہو تے اٹھدی جاوے، کندھ اُچیریاں نانواں دی
اک دریاؤں نکلیاں نہراں، جنج آپس چ ملدیاں نئیں
اِنج ائی کُجھ بے وسّی جاپے، ماجدُ سانجھ بھراواں دی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)