ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 63
سدھراں دے مّچ لگن بھانویں، تپّن بھٹُ خیالاں دے
ویلا فیر وی دیوے سانوں، کھیڈ کھِڈونے بالاں دے
ویہڑے ویہڑے ریجھ دیاں ناراں دے، سورج تنیا ایں
زُلفاں تھانویں، سِراں تے جاپن، چُر مُر گچھے والاں دے
کل لنگھیا اج وی لنگھ جاسی بھلکے وی، کِیہ ہونا ایں
اِکو جہئے نیں رَنج سویر دے، اوہ ائی دُکھ ترکالاں دے
نہ تین گاہدی لبھنی، نہ ائی مَین، جھوٹا اسواری دا
بَجھیاں اکھّیں گیڑدے چلئے، اِنج ائی کھوہ پئے سالاں دے
اوہ سجری تے مارو کاٹ اے، تن تے ورہدیاں تیغاں دی
تریڑاں تریڑاں دِسّن ہُن تے، سالم جُثے ڈھالاں دے
سب کھڈاری کھول لنگوٹے، کندھاں تے اِنج ٹنگن پئے
جِنج کدھرے پِڑ جمنے، نہ ائی وجنے، ڈھول دھمالاں دے
پکھوآں وانگ انبھول ایں توں وی، رکھیں سدھر پنگرن دی
آل دوال چ جال نیں جتھے، ماجدُ گُجھیاں چالاں دے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)