ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 54
راتاں سُفنے، دن بے سُخنے، چُپ چُپ لنگھدے جان
نسدیاں واواں، سُکھ سائیں دی، کوئی نہ خبر لیان
کنّے ائی بول نگاہواں پچِھے، اپنا آپ لُکان
کِنیاں ائی گلاں، دِل چوں اُٹھ کے، ہوٹھاں تے رُک جان
شام پوے تے، رات ہنیری، دِسّے شوہ دریا
دل بُوٹے تے، چڑیاں وانگوں، سدھراں شور مچان
اپنے آپ، قیامت بن گئی، انساناں دی سوچ
دُور کھلوتا، بِٹ بِٹ ویکھے، بے دوشا اسمان
سوچ سمجھ کے، گھولن والے، سانہواں دے وچ زہر
ہف ہف جیئوندے، لوکاں نوں وی، نہ پئے تک سُکھان
جھولی وچ انگیارے بھر کے، کھیڈے موت دے کھیڈ
لوکی بیٹھ وچاراں کر دے، ماجد بوہت ندان
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements