ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 102
مینوں روگی آکھن آلیا، اپنا ننگ وی کج
مِہنے دے نئیں سکدا چنا، چھاننیاں نوں چھج
جیوندا واں تے کیوں نہ سکھ دی، ساہری کراں زمین
درد سیاڑاں اُتے پھیراں، میں ہمتاں دے مج
لوکی میری لمی چپ دا، بُرا مناون کیوں
گھر جد قرقی لگ جاون تے، جندرے جاون وج
تیرے سکھ دی ضامن ایتھے، تیجی کوئی نئیں گُٹھ
ایس دنیا نوں سینے لالے، بھانویں ایہنوں تج
ماجدُ توں ہن اوہ نئیں جیہڑا، ہے سیں کدے کدیر
بوہتا کجھ نکھیڑواں دِسّے، تیرا کل تے اج
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)