ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 114
ہوٹھاں دے وچکار تے اکو چُپ دا زنگ سی
ماجدُ بناں بیان دے، فکراں دا کیہ رنگ سی
اک اک پرت سی یاد دا، جویں دوپٹہ لہریا
ہیٹھ سرہانے مہکدی، اوہدی اک اک ونگ سی
وانگ سودائیاں شہر وچ، دل دا حال وِچاریا
کنّاں نال نہ ٹھاکیا، دَسیا تے لاہ لنگ سی
اکو جثہ آپنا، نئیں سی اگ چ، ساڑیا
سچی گل اے روح وی، ہن تے مینتھوں تنگ سی
چار چفیرے روشنی، نھیرے مینوں ولہٹیا
ستی سوں گئی سوچ وی، وہماں دا اوہ سنگ سی
اوہ وی ہے سی ماجداُ، وگدی وا بسنت دی
دل وی ادوں آپنا، جیئوں بِن ڈور پتنگ سی
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)