ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 9
امبریں چڑھیاں گُڈیاں، کھوہ لے جاندا اے
لنگھدا ویلا، کی کی قہر کماندا اے
آوندے دناں دا سورج، جدوں خیالاں میں
اگ دا اِک لنبو، اکھیں لہراندا اے
جیہڑا بیں وی پھاڑے تہواں خاک دیاں
انت سمے نوں، اپنا تن کٹواندا اے
وَیہندیاں وگدیاں، حال وی پرت کے پُچھدا نئیں
پانی، کنڈھیاں نوں، اِنج ائی ترساندا اے
کی کی کڑکے بدل پر، نچڑن مگروں
امبراں تے، ست رنگیاں پینگاں پاندا اے
نِدھرانے نے، پِٹ جانا ایں،کیوں جے اوہ
ہیٹھلے کنڈھیوں، پانی نُوں گدراندا اے
دِتّے لکھ فریب، بہاراں نے فِر وی
جیئوڑا ساڈا، پھُلاں نُوں سدھراندا اے
کجیا جاوے، دُکھ دے پالے کورے توں
جو منظر وی، اکھیاں نُوں گرماندا اے
اوہ کی آس سی خورے، جس دے ٹُٹن توں
ماجدُ، مکھ وِکھاون تُوں، شرماندا اے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)