ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 7
اکھ جے ہووے ویکھدی، سُکھ دے لکھ وِساہ
لبھ لئے چانن نھیریو، چمکن چارے راہ
مینوں جیئون نہ دینوندا، کِھچدا اک اک ساہ
تیرے ملن نہ ملن دا، پہل سمے دا تراہ
اندر دی اِک زہر سی، دھا گئی وچ وجود
اکھیں پھرن رتینجناں، جگرا ہویا سواہ
پئی سی کنڈھے آپنے، پیر کسے دی دَب
کھُریا جیوندا جیوڑا، شوہ نوں لگ گئی ڈھاہ
جُرمیاں نوں تے فیر وی، جُرمی لیندے کج
میں بے دوش فقیر دا، دینا کس وِساہ
سجری آس امید دی، دھرت نہ ایویں بِیج
ہو سکی تے ماجداُ، پچھلے لاہنے لاہ
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)