ماجد صدیقی (پنجابی کلام) ۔ غزل نمبر 6
اَساں کنّے رنج اُٹھائے، کنّے درد سہیڑے
فیر وی مُکنے وچ نئیں آئے، من دے جھگڑے جھیڑے
کس ازمائیاں ایہہ تکلیفاں، ایہہ اَن ہونیاں باتاں
نالوں نال کنارے چلدے، جِت وَل جاون بیڑے
وِچھڑے یار تے بِیتیاں رُتاں، فر کِس دے ہتھ آئیاں
جھلیا دلاّ! کون کسے نوں ملیا پِیاں نکھیڑے
بدھی عمراں جس ازمائے تن تے دُکھ دُنیا دے
دسّو اوہ بے تھانواں، کس گوری دے قصّے چھیڑے
ہیر تے رانجھن، انت نوں اکّو‘ کِسّے کی وِتھ پائی
جتن کر کر ہارے سارے، کی کیدو کی کھیڑے
ماجدُ جی ایہہ کدے کدے دا، ملنا وی کس کاری
دل دے ویہڑے یار وسائیے، یا جا وَسئیے نیڑے
ماجد صدیقی (پنجابی کلام)
Advertisements